[Fic] BREAK OUT EP.5

posted on 15 Feb 2016 19:39 by funkyboyz

Title :: BREAK OUT
Author :: Fz*FunkyBoyZ
Pairing :: Yoochun x Junsoo
Note :: ฟิกชั่นเรื่องนี้ดัดแปลงมาจากซี่รี่ย์ prison break ในบางจุด

Author Talk :: มาต่อช้าเพราะติดซี่รีย์ AHS หนักมากค่ะ สัญญาว่าจะมาต่อให้ไวกว่านี้น้าา >//<
Happy valentine's day นะคะทุกคน ขอบคุณสำหรับทุกคอมเมนต์และทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ

----------------------------------------------------------------------------------

BREAK OUT #5 - Architect

"ให้ตายสิ ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วยวะ"
มือหนาทุบลงที่กำแพงอิฐหนาตรงมุมหนึ่งของลานกลางแจ้งในสนาม ช่วงเวลาพักตอนเช้า
เขาสังหรณ์ใจตั้งแต่แจจุงเรียกให้ออกมาคุยเป็นการส่วนตัวแล้วว่าจะต้องมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น
ซึ่งมันก็เป็นจริง เมื่อได้ยินข่าวร้ายจากเพื่อนรักที่บอกว่า ยูฮวานถูกทำร้ายจนต้องเข้าโรงพยาบาลเมื่อคืนนี้
ยิ่งไปกว่านั้นบ้านของเขาและยูฮวานก็ถูกรื้อค้น ทำลายข้าวของจนเละเทะไปหมด
นั่นทำให้ยูชอนร้อนใจยิ่งกว่าถูกไฟเผา ... เห็นทีคราวหน้า พวกมันคงเอาถึงตายแน่ๆ ถ้าได้เจอยูฮวานอีก

"ใจเย็นๆ ยูชอน ชั้นจ้างตำรวจมาเฝ้าน้องแกที่โรงพยาบาลไว้แล้ว รับรองไม่มีใครหน้าไหนจะทำร้ายยูฮวานได้อีก
แล้วถ้ายูฮวานออกโรงพยาบาล ชั้นจะไปรับถึงที่ แล้วก็จะให้ไปอยู่ที่บ้านกับชั้นก่อน แกไม่ต้องห่วง ชั้นจะดูแลให้เอง"
แจจุงตบไหล่เพื่อนรักอย่างปลอบใจ เขารู้ดีว่ายูชอนรู้สึกอย่างไร
การที่ต้องเห็นคนที่ตัวเองรักต้องเจ็บปวด แต่ไม่สามารถช่วยอะไรได้ เป็นความรู้สึกที่ทรมานแค่ไหน

"ห้ามยูฮวานออกไปไหนมาไหน ถ้าไม่มีนายไปด้วย ออกไปแค่ตอนสอบจบก็พอ
ถ้าเรื่องเรียนเสร็จหมดแล้ว ก็ให้ไปอเมริกาทันที ไม่ต้องมาลาชั้น ชั้นฝากแกด้วยนะแจจุง" ยูชอนฝากฝังน้องกับเพื่อนรัก
ตอนนี้เขาก็ทำได้เพียงเท่านี้ ฝากแจจุงคอยดูแลจัดการทุกอย่าง เขานี่เป็นพี่ชายที่ใช้ไม่ได้เอาซะเลยจริงๆ

"น้องแกก็เหมือนน้องชั้น...ยูชอน แกทำเพื่อพวกเรามามากแล้ว ไม่ต้องห่วงนะ ชั้นจะดูแลยูฮวานเอง"
ผู้คุมหน้าสวยสบตากับเพื่อนรักอย่างจริงจัง พร้อมเอ่ยคำมั่นสัญญากับเพื่อนรักที่ยอมเสียสละทุกอย่างเพื่อพวกเขา

...คืนวันวาเลนไทน์เมื่อเกือบ 4 ปีก่อน...

ในตอนนั้น ยูฮวานน้องชายของยูชอน กับ มินอาน้องสาวของเขา กำลังคบกันอยู่
ซึ่งทั้งคู่คบกันมาตั้งแต่เรียนมัธยม และพากันตั้งใจเรียนจนสอบเข้ามหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งของเกาหลีได้
ครอบครัวของแจจุงเองก็เอ็นดูยูฮวานมาก เพราะเห็นกันมาตั้งแต่เด็ก และยูฮวานก็เป็นเด็กดี
ทุกอย่างดูสวยงามไปเสียหมด จนกระทั่งถึงคืนวันนั้น คืนที่เปลี่ยนชีวิตของทุกคน

ขณะที่เขากับยูชอนออกไปดื่มตามประสาคนไร้คู่ พร้อมกับมองหาสาวโสดที่ผับในคืนวันวาเลนไทน์
ประมาณเที่ยงคืนกว่า ยูชอนก็ได้รับโทรศัพท์จากยูฮวาน เขาทั้งสองรีบออกไปหาอีกฝ่ายตามสถานที่ๆได้บอกไว้
แล้วก็พบกับยูฮวานกำลังกอดมินอาที่กำลังร้องไห้จนตัวสั่น และร่างไร้วิญญานของใครอีกคนที่นอนจมกองเลือดอยู่

ยูฮวานเล่าให้ฟังทั้งที่ปากคอยังสั่นด้วยความตกใจ มือที่เปื้อนเลือดเต็มไปหมดสั่นระริกอย่างควบคุมไม่ได้
.....หลังจากที่ดินเนอร์กันเสร็จแล้ว ยูฮวานกับมินอาก็กำลังจะขึ้นรถไฟฟ้ากลับบ้าน แต่มินอาลืมของไว้ที่ร้านอาหาร
ยูฮวานจึงวิ่งกลับไปเอาให้ โดยให้มินอารออยู่แถวนั้น เพียงแค่ครู่เดียว ยูฮวานกลับมาก็ไม่เจอมินอาจึงรีบตามหาอีกฝ่าย
จนกระทั่งได้ยินเสียงคนร้องดังมาแว่วๆ ยูฮวานวิ่งตามเสียงนั้นไป และได้พบกับมินอากำลังถูกใครคนนึงปลุกปล้ำอยู่
ยูฮวานรีบเข้าไปช่วยมินอา ทั้งคู่ต่อสู้กัน จนมีจังหวะหนึ่งที่ยูฮวานใช้มีดของอีกฝ่ายที่ทำหล่นไว้
แทงสวนไปโดนจุดสำคัญ ทำให้ชายคนนั้นล้มลงตายคาที่.....

เขาเองก็แทบล้มทั้งยืนเมื่อเห็นสภาพของมินอา ที่เสื้อผ้าหลุดรุ่ยยับเยิน
ยูชอนเองก็เหมือนช็อคไปชั่วขณะ แต่เมื่อรวบรวมสติได้ ก็เป็นยูชอนที่เป็นฝ่ายทำให้เขาช็อค
เพราะยูชอนบอกว่า จะรับผิดแทนยูฮวานเอง ยูชอนไม่อยากให้ยูฮวานเสียอนาคต
จึงจัดการจัดฉากเหตุการณ์ใหม่ ทำให้ตัวเองกลายเป็นคนฆ่าชายคนนั้นเอง
ยิ่งมารู้ตอนหลังว่า ชายคนนั้นคือ ซังวู นักเลงที่อยู่แก็งเดียวกับมาเฟียจีน ยูชอนก็ยิ่งบอกว่า ตัวเองคิดถูกที่ทำแบบนี้

...หลังจากเรื่องวันนั้น ยูฮวานก็ถูกสั่งให้ทำตัวตามปกติ
ทั้งที่เจ้าตัวไม่เต็มใจจะให้พี่ชายรับผิดแทน แต่ยูชอนก็ยอมพูดให้อีกฝ่ายยอมได้
ส่วนตัวเขาก็ต้องพามินอาไปรักษาตัวที่อเมริกา เพราะมินอาช็อคมากจนแทบเสียสติกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
น้องของเขาไม่สดใสร่าเริงอีกต่อไป กลายเป็นคนซึมเศร้า เต็มไปด้วยความหวาดกลัว
... ครอบครัวของเขาเสียใจกับเรื่องนี้มาก และขอบคุณยูชอนอยู่ลึกๆที่จัดการเดนนรกคนนั้นไปเสียได้
พ่อของเขาจึงช่วยเหลือให้ยูชอนได้มาอยู่ที่เรือนจำในความควบคุมของตนเอง และสั่งให้ยูชอนได้รับการดูแลเป็นอย่างดี
ตัวเขาเองก็ตามมาทำงานที่นี่ด้วย เพื่อที่จะคอยช่วยเหลือดูแลเพื่อนรักคนนี้อีกทาง...

ความจริงเรื่องที่ยูฮวานเป็นคนผิด มีแค่เขา ยูชอน ยูฮวาน มินอา เท่านั้นที่รู้
แต่ตอนนี้ชักจะไม่แน่ใจแล้วว่า พวกของซังวูจะรู้ความจริงนี้หรือเปล่า
เพราะยูฮวานกลายเป็นเป้าหมายในการถูกเล่นงานแบบนี้ ไม่แน่ว่าพวกของมันอาจจะสืบจนรู้ความจริงแล้วก็ได้

แจจุงเหลือบตามองเพื่อนรักที่เครียดหนักอย่างเห็นใจ
ทั้งที่ทำขนาดนี้แล้ว แต่เรื่องร้ายๆก็ยังไม่จบ ทำไมพระเจ้าทรงใจร้ายกับคนดีๆอย่างปาร์กยูชอนเสียเหลือเกิน

--------------------------------------------------------------

หลังจากที่ยูชอนขอเวลาไปคิดว่าจะเข้าร่วมแผนการณ์ของจุนซูหรือไม่ เพียงแค่อีก 2 วันให้หลัง ยูชอนก็มาตอบตกลง
ในตอนแรกยูชอนลังเล เพราะคิดเผื่อไปถึงกรณีที่แผนการล้มเหลว ว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง
แต่พอมีเรื่องของยูฮวานเข้ามาแบบนี้ ก็ทำให้ตัดสินใจง่ายขึ้นกว่าเดิม
ใน เมื่อเขาเองก็ได้รับโทษจำคุกอยู่ที่นี่ตลอดชีวิตอยู่แล้ว ถึงจะหนีไม่สำเร็จ ก็จึงไม่น่าจะมีการเปลี่ยนแปลงหรือมีอะไรที่แย่ไปกว่านี้
ผิดกับคนที่คิดแผนนี้ขึ้นมาต่างหาก ที่จะได้รับโทษจำคุกเพิ่มไปอีก 5 ปี แทนที่จะติดแค่ 7 ปีเท่านั้น

แต่ถ้าแผนนี้สำเร็จ เขาก็จะได้ออกไปดูแลยูฮวานและพาน้องหนีออกไปนอกประเทศ ไปในที่ๆไม่มีการส่งผู้ร้ายข้ามแดน
เพียงเท่านี้เขากับยูฮวานก็จะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ และไม่ต้องกังวลว่าใครจะมาทำร้ายเหมือนในตอนนี้
...ถึงจะเป็นเดิมพันที่มีความเสี่ยงสูง แต่ผลตอบแทนที่อาจจะได้รับนั้นช่างคุ้มค่า...

"ขั้นตอนแรกของแผนก็คือ เจาะกำแพงผ่านทางช่องนี้ จากนั้นเราก็จะทะลุออกไปที่ด้านหลังของซอกกำแพง
มันจะมีทางเชื่อมไปที่ห้องควบคุมวงจรไฟฟ้าทั้งหมดของเรือนจำแดน 3"
มือเล็กกางแผ่นกระดาษที่ถูกแปะต่อกัน จากหน้ากระดาษแต่ละหน้าที่ถูกฉีกออกมาจากหนังสือไบเบิ้ลเล่มใหญ่ของจุนซู
เมื่อมองภายนอกมันก็ดูเหมือนไบเบิ้ลธรรมดาทั่วๆไป แต่เมื่อจุนซูทาน้ำยาบางอย่างลงบนกระดาษและใช้ไฟลนห่างๆ
ลายเส้นและสัญลักษณ์ต่างๆก็ปรากฏขึ้น ยูชอนนึกทึ่งกับการเตรียมการมาอย่างดีของจุนซู
ไม่น่าเชื่อเลยว่า คนที่ดูเหมือนเด็กน้อย ไม่มีพิษมีภัยแบบนี้ จะคิดแผนการที่ซับซ้อนขนาดนี้ขึ้นมาได้

"นายเจาะได้เยอะขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน"
เสียงทุ้มเอ่ยอย่างแปลกใจ เมื่อจุนซูง้างโถส้วมสแตนเลสที่อยู่ข้างฝาผนังออก
เผยให้เห็นผนังอิฐบลอกก้อนใหญ่ที่ตอนนี้มีรูเล็กๆความกว้างประมาณหนึ่งเซนติเมตร เว้นห่างกันเป็นระยะระหว่างปูนที่เชื่อมอิฐแต่ละก้อน
ยูชอนฉีกเศษกระดาษออกเป็นเส้นยาว ก่อนสอดผ่านลอดรูออกไป เพื่อทดสอบระยะห่าง

"เก่งนี่ นึกว่านายจะเก่งแต่เรื่องไฟฟ้าที่เรียนมาซะอีก"
อดีต สถาปนิคหนุ่มเอ่ยกับคนตรงหน้าที่รู้หลักการพื้นฐานเกี่ยวกับโครงสร้างอาคาร ที่ไม่น่าจะเกี่ยวกับสาขาวิชาที่เจ้าตัวเรียนมาซักเท่าไหร่

"อันนี้ไม่ใช่ไอเดียชั้นหรอก ฮยอกแจแนะนำมาน่ะ"
"เพื่อนนายที่เล่าให้ฟังน่ะเหรอ"
จุนซูพยักหน้าแทนคำตอบ หลังจากที่ยูชอนตอบตกลงแล้ว เขาทั้งสองก็ได้มานั่งคุยกันอย่างจริงจัง
ทั้งเรื่องคดีของจุนโฮ ฮยอกแจ และแผนการณ์หนีบางส่วน ซึ่งจุนซูยังไม่บอกยูชอนถึงแผนทั้งหมด
เพราะลึกๆแล้ว เขาก็กลัวอีกฝ่ายเผลอหลุดไปพูดกับผู้คุมแจจุงเหมือนกัน

ยูชอนเองก็เล่าให้จุนซูฟังเรื่องคดีของเขา แต่ไม่ได้บอกความจริงเรื่องที่ยูฮวานเป็นคนทำ
ซึ่งจุนซูก็ดูจะเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น และยังบอกมาอีกว่า มันไม่ใช่ความผิดของเขา ถ้าเป็นตัวเองก็คงทำแบบนี้เหมือนกัน

"ทำยังไงบลอกนี้มันถึงจะพังล่ะ ชั้นลองดันมันตั้งหลายครั้ง ไม่เห็นจะกระเทือนซักนิด"
จุนซูเอามือทุบแรงๆลงบนก้อนอิฐ พลางทำหน้าเครียดเมื่อสิ่งที่คาดหวังไว้ ไม่เกิดขึ้น
"แรงแค่นั้นจะไปพออะไร มันต้องเป็นแรงกระแทกที่เยอะกว่านี้"
ยูชอนเอนตัวนอนลงก่อนใช้เท้าทั้งสองกระแทกเข้ากับก้อนอิฐ แต่ก็ทำได้แค่ครั้งเดียว
เพราะมันทำให้เกิดเสียงดังมากกว่าที่คิดไว้ โดยเฉพาะเวลากลางคืนแบบนี้ที่เงียบกว่ากลางวันเป็นสองเท่า
"เสียงดังขนาดนี้ไม่ไหวแน่ เราจะทำยังไงกันดี" จุนซูปรึกษาอีกฝ่ายขณะที่ช่วยกันเก็บทุกอย่างให้กลับสู่สภาพเดิม

ทั้งสองนั่งเงียบใช้ความคิดกันอยู่พักใหญ่ ก่อนที่คนตัวเล็กกว่าจะร้องออกมายังดีใจ เมื่อคิดอะไรได้
"เอาหมอนรองดีไหม ถ้าทำแบบนั้นเสียงมันก็จะเบาลงนะ"
"ไม่ได้หรอก ถ้าสมมุติว่า มันพังจนหลุดออกไปได้จริงๆ พออิฐมันตกลงไปกระทบกับพื้นอีกฝั่ง ก็จะเสียงดังอยู่ดี"
ยูชอนเอ่ยคัดค้าน ก่อนจะนิ่งเงียบใช้ความคิดอยู่อีกพักใหญ่
ร่างสูงเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายที่จ้องมาที่เขาอย่างมีความหวัง พลางจุดยิ้มเบาๆที่มุมปาก

"ชั้นคิดว่า ชั้นนึกอะไรดีดีออกแล้วล่ะ"

---------------------------------------------------------

ของรักของหวงของอีซังอา นักโทษหน้าโหดแห่งแดน 3
ใครเลยจะเชื่อว่า มันคือ เบบี้ออยล์ขวดเล็กขนาดเท่าฝ่ามือที่ชายร่างใหญ่คนนี้จะต้องใช้อยู่ตลอด
ทั้งทาหนังศีรษะที่มีปัญหาแห้งกรังจนหลุดเป็นแผ่นเล็กๆ รวมถึงใช้มันในการทำกิจกรรมบางอย่างกับคู่ขาคนสำคัญของเขา
ซึ่งดูเหมือนว่าวันนี้จะมีอะไรที่ผิดปกติไปเพราะของรักที่เคยตั้งทิ้งไว้บนโต๊ะหายไปอย่างไร้ร่องรอย
เห็นเพียงคราบน้ำมันหยดเล็กๆหยดเป็นแนวยาวออกไปจากห้องขังของเขา ไปยังอีกห้องขังห้องหนึ่งที่อยู่ห่างออกไปไม่มากนัก
และดูเหมือนจะเป็นเรื่องบังเอิญที่คนในห้องนั้นคือคู่อริที่เพิ่งมีเรื่องกับเขาไปเมื่อกี่สัปดาห์ก่อน

"ไอ้จองอึน มึงขโมยของกูไปใช่มั้ย"
ร่างสูงใหญ่ตรงเข้ามาหาเรื่องอีกฝ่ายทันที หลังจากที่เดินตามรอยคราบน้ำมันมา จนพบกับคู่อริที่นั่งเล่นอยู่ในห้องของตน
"เหี้ยไร อยู่ๆมาหาเรื่องถึงที่ มึงอยากโดนนักใช่มั้ย" อีกฝ่ายที่ตัวใหญ่ไม่แพ้กันลุกขึ้นถลกแขนเสื้อทันที
เมื่อเห็นท่าทีคุกคามของอีซังอาที่กำลังโกรธจัดจนควบคุมอารมณ์ไม่อยู่
เขาตรงไปที่เตียงนอนของอีกฝ่ายตามรอยคราบน้ำมันที่ปรากฏ มือหนายกเบาะขึ้นจากเตียงและพบเข้ากับเบบี้ออยล์ของเขาวางอยู่ที่นั่น
"มึงเอาของกูไป เชี่ยเอ๊ย!!"
ไม่พูดพร่ำทำเพลง ซังอาก็ตรงเข้าปล่อยหมัดไปที่ใบหน้าของคู่อริ
ซึ่งจองอึนก็ไม่ยอมให้ถูกทำร้ายเพียงฝ่ายเดียวจึงสวนหมัดกลับไปด้วยแรงที่หนักพอๆกัน
เสียงเอะอะโวยวายดังลั่นไปเรือนจำแดน 3 ทั้งลูกน้องของสองฝ่ายที่เข้ามาร่วมตะลุมบอนด้วย
และกองเชียร์ที่