ผมชื่อ ซีอา จุนซูคับ ตอนนี้ผมกับมิกกี้ก็คบกันมาได้สามปีแล้วล่ะ
ตลอดเวลาที่คบกันมา ผมมีความสุขมาก มิกกี้ดูแลผมดีมากๆเลยคับ
พวกเพื่อนๆในวงก็ชอบแซวผมกับมิกกี้บ่อยๆ ประมาณว่า แกจะสวีทกันไปถึงไหน
แต่แหม คู่พี่แจโฮ ก็สวีทกันแพ้คู่ผมซักเมื่อไหร่ ออกจะโจ่งแจ้งกว่าพวกผมด้วยซ้ำไป
นี่ก็แอบไปฮันนีมูนที่โบราโบรากันสองคน...สวีทกันจริงๆเรยย
ตอนนี้เราย้ายมาอยู่บ้านใหม่แล้วคับ
ผมรู้สึกว่า อะไรๆก็กำลังจะเปลี่ยนไป..รวมทั้งมิกกี้ด้วย
สังเกตได้ว่า ช่วงหลังๆผมรู้สึกว่าเราห่างๆกันไปนะ..มิกกี้ไม่มานอนเตียงผมเหมือนแต่ก่อนแล้ว
เวลาทำงานก็ไม่ค่อยได้คุยเล่นกันเหมือนเก่า...หรือว่าเค้าจะเบื่อผมแล้วกันนะ ..ฮือ..คิดแล้วเศร้า
"อ้าวเซีย..มานั่งทำหน้าเศร้าอะไรอยู่ตรงนี้น่ะ"ชางมินที่เพิ่งจะกลับมาจากมหาลัยเดินเข้ามาในห้องก็พบกับคนตัวเล็กนั่งทำหน้าเศร้าอยู่
"ชางมิน..." เซียทำหน้าเศร้าหันไปหาชางมิน พร้อมกับกางแขนออกประมาณว่าจะอ้อนให้เข้ามากอดอ่า
ร่างสูงเดินเข้าไปหาพร้อมกับโอบกอดอย่างแผ่วเบา..จะไม่ให้กอดได้ยังไงไหว ทำหน้ายังกับจะร้องไห้แบบนั้น
"เป็นอะไรเซีย..ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ..ทะเลาะกับมิกกี้เหรอ" ชางมินถามพลางลูบหลังคนตัวเล็กไปด้วยเพื่อปลอบใจ...
สามปีแล้วสินะที่เซียกับมิกกี้เป็นแฟนกัน...ชางมินจำได้ดีว่า ตอนแรกที่เค้าได้รับรู้ว่าทั้งสองคนนี้คบกัน เขารู้สึกเหมือนกับโลกกำลังถล่มอยู่ตรงหน้า
หลังจากที่เค้าไปเล่นบาสแล้วกลับขึ้นมาบนห้อง..เห็นมิกกี้กำลังกอดเซียที่นั่งร้องไห้อยู่..ถามไปถามมาก็บอกว่าร้องไห้เพราะกลัวยุนโฮโกรธ..
ถามต่อไปอีกว่าโกรธเรื่องอะไร...คำถามที่ได้รับกลับกลายเป็น เพราะเรื่องที่ทั้งสองคนนั้นเป็นแฟนกัน...ช็อคสิครับ
ผมลงไปเล่นบาสแป๊บเดียว พอกลับขึ้นมาอะไรๆก็เปลี่ยนไปขนาดนี้ ... ผมเองก็ทำใจอยู่ตั้งนานกว่าจะยอมรับเรื่องนี้ได้ ...
เรื่องที่มิกกี้กับเซียเป็นแฟนกัน ...เรื่องที่ผมต้องเสียคนที่ผมรักไปให้คนอื่น
แต่ว่าถึงยังไงความรู้สึกในตอนนี้ของผมก็ยังไม่เปลี่ยนแปลงไปเลย ผมยังรักเซียอยู่...
.....ถึงแม้ว่าเค้าจะเห็นผมเป็นแค่เพื่อนรักก็ตาม.....
"ชั้นไม่รู้..ชั้นแค่รู้สึกว่า ช่วงนี้ชั้นกับมิกกี้ห่างๆกันไป ..เราไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว .. มิกกี้เหมือนจะมีความลับกับชั้น
...เค้าต้องมีคนอื่นแน่ๆเลยชางมิน" ร่างเล็กเงยหน้าขึ้นมาบอกคนตรงหน้า..
"นายคิดมากไปแล้วล่ะเซีย..มิกกี้จะไปมีคนอื่นได้ยังไงกัน" ชางมินได้แต่ยิ้มเอ็นดูพลางพูดให้คลายกังวล
"..แล้วถ้าชั้นไปมีคนอื่นจริงๆล่ะ.." เสียงทุ้มๆเสียงหนึ่งดังขึ้นด้านหลัง ทำให้ทั้งเซียและชางมินหันไปมอง
มิกกี้เดินเข้ามาหาทั้งสองทำหน้าเครียด...ร่างสูงเดินเข้ามายืนตรงหน้าร่างเล็กแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความเสียใจ
"ชั้นขอโทษนะเซีย....ชั้นคิดว่าเราสองคน คงจะไปด้วยกันไม่ได้ ....ชั้นขอโทษนายจริงๆ"
ร่างเล็กยืนนิ่งอยู่กับที่...ไม่สามารถเอ่ยปากออกมาเป็นคำพูดใดๆ...ที่ได้ยินเมื่อกี้มันผิดใช่ไหม นายล้อเล่นใช่ไหมมิกกี้
"ชั้นไม่อยากให้เป็นแบบนี้เลย...ชั้นขอโทษนะเซีย...คิดซะว่าที่ผ่านมาเป็นแค่ฝันไป"
"โครม!!!!" หมัดหนักๆของชางมินคนที่นั่งฟังอยู่ตั้งนานแล้ว อัดเข้ากับใบหน้าของมิกกี้อย่างแรง ทำเอามิกกี้ล้มลงไปนอนกองกับพื้น
ไม่รอช้าชางมินตามลงไปซ้ำทันที...อัดไปด้วยก็ตะโกนด่าไปด้วย...ทำไมแกต้องมาทำให้คนที่ชั้นรักต้องเสียใจด้วย...
"แค่ฝันไปงั้นเหรอ...ไอ่บ้า...(โครม!!!!)...แกพูดอย่างงี้ได้ยังไง....(ผัลวะ!!!!)...แกทำยังไงได้ยังไงมิกกี้ ..
แกทำอย่างงี้ได้ยังไง...แกไม่รู้เหรอเค้ารักแกมากขนาดไหน...แกทำแบบนี้ได้ยังไง"
ชางมินโมโหสุดขีด เขาอัดมิกกี้ไปเต็มเหนี่ยวด้วยความแค้น..เขาโกรธแทนร่างเล็กที่ยืนช็อคค้างเป็นหินอยู่ในขณะนี้
มิกกี้เองก็ไม่ได้ตอบโต้อะไรเลย..เขารู้ตัวดีว่า ผิดต่อเซียขนาดไหน ..แต่ว่า มันก็เป็นแบบนี้ไปแล้ว...
ชางมินกระหน่ำอัดมิกกี้จนหมดแรง...ร่างสูงลากคอมิกกี้ดันติดกับผนัง พร้อมกับพูดใส่หน้าด้วยน้ำเสียงโกรธเกรี้ยว
"แกไปซะ...จะไปตายที่ไหนก็ไป...แล้วก็อย่ากลับมาที่นี่อีก...ออกไป !!!!!"
มิกกี้ได้แต่มองกลับมาด้วยสายตาที่เต้มไปด้วยคำขอโทษ แต่ชางมินไม่รับรู้อะไรอีกแล้ว เค้าทิ้งมิกกี้เดินเข้าไปหาเซียที่ลงไปนั่งกองกับพื้น
พร้อมกับกอดเซียไว้...ร่างเล็กร้องไห้สะอึกสะอื้นจะเป็นจะตาย..เสียงหวานๆที่กำลังร้องไห้ระงมนั้น
ทำให้มิกกี้รู้สึกผิดมากขึ้นไปอีก ...ร่างสูงจึงรีบเดินหนีออกจากห้องไป
"ฮือๆๆๆ...ไม่จริงใช่ไหม...อะไรกัน...นี่มันอะไรกัน..." ร่างเล็กพึมพำราวกับคนเสียสติ ..ชางมินกอดคนตรงหน้าไว้แน่น..
ร่างเล็กส่งเสียงกรีดร้องร่ำไห้ด้วยความเจ็บปวด...แต่คนที่เจ็บปวดน่าจะเป็นน่าจะเป็นเค้ามากกว่าที่จะต้องมาเห็นเซียเป็นแบบนี้
หลังจากที่ร้องไห้จนไม่เหลือน้ำตาจะร้องอีกแล้ว...เซียนั่งซึมอยู่บนโซฟาโดยมีชางมินโอบกอดเพื่อปลอบใจอยู่ตลอดเวลา
แต่น้ำตาของร่างเล็กกลับไม่ยอมหยุดไหลเลย...หน้าใสเปรอะเปรื้อนไปด้วยคราบน้ำตา ไม่เหลือร่องรอยแห่งความสดใสไว้เลย
ชางมินเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้เซียเบาๆ..แต่นั่นก็ทำให้เซียร้องไห้หนักเข้าไปอีก
..เพราะทำให้เขานึกถึงอดีต ตอนที่มิกกี้เอื้อมมือมาเช็ดน้ำตาให้เขาเบาๆอย่างอ่อนโยน...
ชางมินเห็นเซียร้องไห้ก็ได้แต่เจ็บปวดอยุ่ในใจ นี่เค้าทำอะไรไม่ได้มากไปกว่านี้แล้วใช่ไหม ได้แต่โอบกอดไว้อย่างนี้...แค่นี้เท่านั้น
ร่างเล็กนั่งร้องไห้จนเผลอหลับไปด้วยความเหนื่อยอ่อน...ชางมินเห็นอย่างนั้นจึงอุ้มร่างเล็กไปที่เตียง
ร่างสูงเอาผ้าชุบน้ำค่อยๆเช็ดคราบน้ำตาบนใบหน้าของร่างเล็กออกอย่างแผ่วเบา..แต่ความเศร้าบนใบหน้านั้นยังไม่จางหายไป
ขณะที่ชางมินกำลังจะลุกออกไปนั้น มือเล็กๆของเซียก็เอื้อมมาคว้าแขนเขาไว้
"อย่าไปไหนนะชางมิน..อย่าทิ้งชั้นไปไหนนะ" ร่างเล็กทำหน้าเหมือนจะร้องไห้..ตอนนี้เค้ารู้สึกอ่อนแอเหลือเกิน
ชางมินเอื้อมมือมาลูบผมร่างเล็กเบาๆ "ชั้นไม่ทิ้งนายไปไหนหรอก..ไม่มีทาง"
คืนนั้น ชางมินก็เลยต้องมานอนเตียงเดียวกับเซีย และนอนกอดเซียไว้ในอ้อมกอดทั้งคืน
เขาจะถ่ายทอดความรักของเขาส่งไปยังร่างเล็ก เพื่อที่ว่าเซียจะได้หายทุกข์ใจเสียที
แต่มันคงจะไม่ได้ผลมากนัก เพราะในตอนเช้าของวันรุ่งขึ้น ร่างเล็กก็ยังคงซึมอยู่อย่างนั้น...และเป็นต่อเนื่องมาเป็นเวลาหลายสัปดาห์
ชางมินทนไม่ไหวอีกต่อไป...ร่างสูงจึงตัดสินใจพาร่างเล็กไปเที่ยวทะเล เพื่อให้รู้สึกผ่อนคลาย...
ขณะที่นั่งเล่นอยู่ที่ชายหาด...ร่างเล็กมีสีหน้าดีขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้เห็นทะเล..นั่นทำให้ชางมินรู้สึกว่าคิดไม่ผิดที่พามาที่นี่
"เซียนายกลับมาเป็นเซียคนเดิมได้ไหม" จู่ๆชางมินก็พูดออกมา ร่างเล็กที่นั่งอยู่ข้างๆจึงหันหน้าไปมอง
ร่างสูงค่อยๆเอื้อมมือเข้ามาจับหน้าร่างเล็กไว้ แล้วลูบไล้อย่างแผ่วเบา
"ชั้นไม่อยากเห็นนายเป็นแบบนี้เลย..นานเท่าไหร่แล้วนะที่ชั้นไม่ได้เห็นรอยยิ้มของนาย"
ชางมินพูดด้วยน้ำเสียงอบอุ่นอ่อนโยน สายตาเต็มเปี่ยมไปด้วยรัก...ซึ่งเซียเองก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกนั้น
ร่างเล็กค่อยๆพิจารณาคนตรงหน้าอยากละเอียดละออ พลางนึกถึงเหตุการณ์ต่างๆที่ผ่านมา...
ตลอดเวลาที่ผ่านมา..ชางมินเป็นเพื่อนในวงที่เค้าสนิทด้วยที่สุด อาจจะเป็นเพราะอายุเราสองคนใกล้กัน
เซียก็จึงไปเล่นกับชางมินบ่อยๆ คุยกันถูกคอสุดๆ ... เค้ามักจะเอาแต่ใจตัวเองบ่อยๆ แล้วชางมินก็ตามใจเค้าทุกครั้ง
ชางมินดีกับเค้าตลอดเวลา...ทำไมนะ ทำไมเค้าถึงไม่เคยสังเกตสายตาที่แสนอ่อนโยนคู่นี้เลย...
"นายชอบชั้นเหรอชางมิน" ร่างเล็กเอ่ยถามออกไปตรงๆตามนิสัย..คำถามนั้นทำเอาชางมินอึ้งไปซักครู่
ร่างสูงตัดสินใจจับมือเซียขึ้นมา แล้วเอ่ยความในใจ...
"ชั้นชอบนาย..เซีย....ไม่เคยมีวันไหนที่ชั้นจะหยุดรักนายได้เลย...ชั้นอยากจะดูแลปกป้องนายตลอดไป
....ให้ชั้นดูแลนายตลอดไปได้ไหม เซีย" ชางมินพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเต็มไปด้วยความจริงใจ
"ชางมิน..." เซียเองก็บอกตัวเองไม่ได้เหมือนกันว่าตอนนี้เค้ารู้สึกกับชางมินยังไง
รู้เพียงแต่ว่า คนตรงหน้านี้ช่างดีกับเขาเหลือเกิน ... ไม่มีครั้งไหนเลยที่จะไม่มีชางมินอยู่เคียงข้างเค้า
"นายจะไม่ทำให้ชั้นเสียใจใช่ไหม" ร่างเล็กเอ่ยถามอย่างแผ่วเบา
"ไม่มีวัน" ร่างสูงดึงมือเซียมาทาบตรงหัวใจของเขา พลางตอบด้วยสายตาที่มั่นคง
พลางโน้มหน้าลงมาใกล้ มอบจูบอันอ่อนโยนและแสนหวานเพื่อเป็นสัญญาว่าจะรักและคอยอยู่เคียงข้างตลอดไป.....
ความรักบทใหม่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว..อีกครั้ง
##################################END
