.
.
.
"ชั้นไม่อยากให้เป็นแบบนี้เลย...ชั้นขอโทษนะเซีย...คิดซะว่าที่ผ่านมาเป็นแค่ฝันไป"
.
.
....... คิดซะว่าแค่ฝันไป ......
ถ้ามันเป็นฝัน....ชั้นก็คงจะไม่เจ็บขนาดนี้หรอก....มิกกี้
ถ้อยคำกรีดแทงใจยังคงติดแน่นอยู่ในความทรงจำของเซียอยู่ตลอดเวลา ราวกับรอยแผลลึกที่ไม่มีวันลบเลือนหายไปได้
มันคงจะดี ถ้าเราไม่ได้อยู่ใกล้ชิดกันเหมือนเดิมทุกวันอย่างนี้ ...
บรรยากาศเดิมๆ สถานที่เดิมๆ แต่ใจของสองคนที่ไม่มีวันเหมือนเดิม ... แล้วเมื่อไหร่ชั้นจะลืมนายได้ซักที
.
.
ร่างเล็กนั่งกอดเข่าถอนหายใจอยู่ที่โซฟาตามลำพัง ... เวลาที่อยู่คนเดียวแบบนี้ทำให้เขารู้สึกอ่อนแออย่างน่าประหลาด
เมื่อเหลียวมองไปรอบห้อง ก็จะมองเห็นแต่ภาพของเขากับมิกกี้ ... ภาพความรักในอดีตอันหวานชื่น
แม้ในตอนนี้เขาจะมีชางมินอาสาคอยดูแลเคียงข้าง แต่นั่นก็ไม่อาจทำให้เขาลืมมิกกี้ได้เลยแม้แต่น้อย
นับวันยิ่งจะทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ .... ทุกๆวันที่เค้าเห็นมิกกี้ มันทำให้เค้าคิดถึง....
คิดถึงอ้อมกอดอันอบอุ่น ... รอยยิ้มอันอ่อนโยน ... สายตาที่เต็มไปด้วยความรัก ....
...... ชั้นคงจะไม่มีโอกาสได้สัมผัสมันอีกแล้วสินะ มิกกี้ ......
.
.
.....ก๊อกกๆๆ!!....
ห้วงความคิดหยุดหายไป เมื่อเสียงเคาะประตูดังขึ้น .... ไม่ชางมินที่กลับมาจากมหาลัย ก็ต้องยุนแจที่กลับจากไปเที่ยวแน่ๆเลย
ร่างเล็กลุกขึ้นไปเปิดประตู ... คนตรงหน้ากลับไม่ใช่ใครต่อใครที่เขาเดาไว้ ... แต่กลับเป็นอีกคนที่เฝ้าคิดถึง
"เอ่อ...กลับมาแล้วเหรอ มิกกี้" ร่างเล็กเอ่ยทักอีกฝ่ายที่ยืนเซๆเหมือนจะล้ม ...
"อื้อ...กลับมาแล้ว" ร่างสูงที่ชะงักไปเมื่อเห็นว่าใครเปิดประตูออกมาเอ่ยทักตอบ แล้วรีบเดินเข้าไปรื้อของในห้องครัว
.... ถึงแม้ว่าจะสามารถคุยกันได้อย่างเป็นปกติแล้ว ... แต่ความรู้สึกยังไม่เหมือนเดิม .....
.
.
"เซีย...พลาสเตอร์ยาอยู่ตรงไหนเหรอ" ร่างสูงเอ่ยถามคนตัวเล็กที่เดินเข้ามายืนดูอยู่ที่หน้าห้องครัว
"นายเป็นอะไรเหรอมิกกี้...ทำไมต้องใช้พลาสเตอร์ล่ะ" ร่างเล็กเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง
"เมื่อกี้ชั้นหกล้มที่หน้าลิฟท์น่ะ" มิกกี้ถกกางเกงสามส่วนของเค้าให้ร่างเล็กดู
... ที่หัวเข่าเป็นแผลถลอกค่อนต่างใหญ่พอควร แถมมีเลือดออกอีกต่างหาก ....
"ไม่ได้นะต้องล้างแผลก่อนสิ...มานี่เดี๋ยวนี้เลย" ร่างเล็กโวยวายด้วยความเป็นห่วง มือเล็กลากข้อมือคนตรงหน้าไปทางห้องน้ำ
... ร่างสูงมองมือเล็กที่จับข้อมือตัวเองไว้ แผ่นหลังบางนั่น ... ยังไม่เปลี่ยนเลยนะเซีย ....
"โอ๊ยยยย!!!....แสบชะมัดเลย" มิกกี้ร้องโวยวาย เมื่อเจอน้ำเย็นๆฉีดเข้าที่แผลอย่างแรง ร่างสูงดิ้นกระโดดไปมา
"จะได้ฆ่าเชื้อโรคไง...อยู่นิ่งๆสิมิกกี้" ร่างเล็กถือฝักบัวตามไล่ฉีดเข้าที่หัวเข่าของมิกกี้
"นี่อยู่นิ่งๆสิ" สายน้ำกระเด็นสาดไปมาทำให้ทั้งคู่อยู่ในสภาพเปียกโชก
... "อ๊ายยยยยย!!!" ....
ร่างเล็กที่ไล่ตามมิกกี้สะดุดเข้ากับสายของฝักบัวที่ระโยงระยางอยู่ ทำท่าจะล้มลงไป......แต่ก็มีวงแขนแกร่งโอบรับไว้ได้ทัน
.... อ้อมกอดที่คุ้นเคย ... สัมผัสอันอ่อนโยน ... ดวงตาอันอบอุ่นคู่นั้น .... ทำเอาหัวใจของร่างเล็กเต้นไม่เป็นจังหวะ
ร่างสูงเองก็คงรู้สึกเหมือนกัน ... สายตาคมจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าหวานอย่างหลงใหล ...
ใบหน้าของมิกกี้โน้มลงมาเรื่อยๆ และเซียเองก็ไม่อาจจะขยับตัวไปไหนได้ ...
ลมหายใจอุ่นๆที่รดรินลงมาแทบทำให้เขายืนไม่อยู่..
ริมฝีปากหนาประกบเข้าที่ริมฝีปากบางอย่างอ่อนโยน ... อ้อมกอดที่โอบรัดแน่นขึ้นทำเอาร่างเล็กใจสั่น
จูบอันแสนอ่อนโยนแปรเปลี่ยนเป็นจูบอันเร่าร้อน ด้วยความคิดถึง ถวิลหา ....... ชั้นคิดถึงนายเหลือเกิน .....
.
.
....ก๊อกกกๆๆๆ!!!....
"นี่เซีย มิกกี้ อยู่ในห้องน้ำรึเปล่า" เสียงแจจุงตะโกนดังเข้ามา เรียกสติของคนทั้งสองให้กลับมา ...
ร่างเล็กรีบผละออกจากอ้อมกอดของมิกกี้อย่างรวดเร็ว ... ใบหน้าหวานแดงซ่าน ไม่กล้าแม้แต่จะมองสบตา
เซียรีบเดินไปเปิดประตูให้แจจุง ... ร่างบางยืนอยู่กับยุนโฮและชางมินที่หน้าประตูห้องน้ำ
"นายสองคนเข้าไปทำอะไรในนั้นน่ะ" แจจุงเอ่ยถาม ... แถมยังตัวเปียกมะลอกมะแล่กอย่างงั้นอีก
"ชั้นหกล้มน่ะ...เซียก็เลยลากมาล้างแผลในห้องน้ำ" ร่างสูงที่เดินตามออกมาพูดตอบ แต่สายตาจับจ้องไปที่ใครคนอื่น
"เปียกหมดเลยหนาวไหม" ชางมินคลี่ผ้าเช็ดตัวห่มให้ร่างเล็กแล้วยิ้มให้อย่างอ่อนโยน เซียได้แต่เพียงยิ้มตอบให้เท่านั้น
"ให้ตายสิ...นายเป็นเด็กๆรึไงนะ หกล้มได้ยังไงกัน ตัวออกจะโต" แจจุงบ่นพลางลากร่างสูงเข้าไปทำแผลในครัว
... เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่นี้ คงจะเก็บเป็นความลับไว้ตลอดกาล ...
.
.
.
ร่างสูงล้มตัวลงนอนบนโซฟาอย่างเหนื่อยอ่อน ... ความเจ็บปวดที่หัวเข่านั้นแทบไม่ได้เลยกับสิ่งที่เค้าเป็นอยู่ในขณะนี้
... ในวันนั้น วันที่เขาบอกเลิกเซีย ... สาเหตุก็มาจาก โฮริน ผู้หญิงคนนึงที่เขาเผลอไปมีความสัมพันธ์ด้วย ...
เพลย์บอยเก่าอย่างมิกกี้มีเหรอจะไม่ชอบผู้หญิงสวยๆ ยิ่งมาให้ท่าด้วยแบบนั้น ... มิกกี้ก็ไม่ขัดศรัทธา
แต่ผลที่ได้รับกลับมานั้นช่างร้ายแรงเกินกว่าจะแก้ไข ... จากที่คิดว่า แค่คืนเดียวก็จบ
กลับกลายเป็นว่า ผู้หญิงคนนี้เกาะเค้าไม่ปล่อย ... มิหนำซ้ำยังทำให้สิ่งที่เลวร้ายที่สุดเกิดขึ้นกับชีวิตของเขา
.... โฮริน บอกว่าเธอท้อง ... ท้องกับมิกกี้ ... ที่แรกเขาก็ไม่เชื่อแต่พอเธอบอกว่าจะไปทำแท้ง มิกกี้ก็ไม่อาจทนดูได้ ...
เธอบอกให้มิกกี้บอกเลิกกับเซียแล้วมาอยู่กับเธอ ถ้าไม่อย่างนั้นเธอจะไปทำแท้ง ...
มิกกี้ที่ไม่อาจจะให้เธอทำแบบนั้นกับเด็กที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย จึงจำเป็นต้องบอกเลิกกับเซีย ...
เขายังจำได้ดีตอนที่เซียได้ยินคำนั้น ... ร่างเล็กที่ร้องไห้ปานจะขาดใจ ไหล่เล็กที่สั่นไหว ...
เขาอยากจะเข้าไปกอดไว้เหลือเกิน....เพียงแต่ไม่อาจทำได้เท่านั้น
ความเจ็บที่ถูกชางมินต่อย...ไม่อาจเทียบกับความเจ็บปวดในใจของร่างสูงได้เลย
เขาทำร้ายคนที่เค้ารัก ... ด้วยมือของเขาเอง
.
.
แล้วสุดท้ายเป็นยังไง ... โฮรินหลอกเขา ... เธอหลอกว่าเธอท้องทั้งๆที่เธอไม่ได้ท้อง ...
เมื่อมิกกี้จับได้ จึงขอเลิกกับเธอและกลับมาอยู่ที่บ้านดงบัง....
กลับมาเจอกับ เซียที่มีชางมินเคียงข้าง .......... ช่างน่าเจ็บปวดใจนัก
รอยยิ้มที่มีให้เขา ... แววตาใสๆที่คอยเฝ้ามองดูเขา .... มือเล็กที่เคยกุม ... เอวบางที่เคยกอด ...
ร่างเล็กที่เขาโอบกอดไว้ทั้งคืน ... ต้องมาเป็นของคนอื่น ... ที่สำคัญ มันอยู่ตรงหน้าเขานี่เอง
ภาพที่เซียยิ้มให้ชางมิน...เสียงหัวเราะที่ดังสดใส...การหยอกล้อของคู่รักใหม่ที่หวานชื่น
ภาพทั้งหมดเกิดขึ้นต่อหน้าต่อตาของเขาเอง ...
มันคงจะเป็นบทลงโทษในสิ่งที่เขาทำไว้กับร่างเล็กกระมัง....
สมควรแล้วล่ะปาร์คยูชอน......แกมันเลว.......คนอย่างแก เจอแบบนี้ก็สมควรแล้ว
ตอนแรกที่เขากับมาอยู่บ้าน ชางมินกับจุนซูไม่ยอมคุยกับเขาด้วยซ้ำ ดีที่ยุนโฮกับแจจุงค่อยช่วย ...
ทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเราจึงค่อยๆดีขึ้นเรื่อยๆ ... จนถึงตอนนี้ ก็สามารถพูดคุยกันได้อย่างปกติ
แต่เหตุการณ์เมื่อครู่ทำให้ร่างสูงเกิดความรู้สึกบางอย่างขึ้นมา ... เขาอยากกลับไปเป็นอย่างเดิม
เขารู้ดีว่า นี่อาจจะเป็นการเห็นแก่ตัว แต่เขาก็แน่ใจว่าเซียเองก็ยังรักเขาอยู่เหมือนกัน
.... มันอาจจะผิดต่อชางมิน แต่เสียงหัวใจมันเรียกร้องจนเค้าไม่อาจต้านทานความรู้สึกข้างในได้ ....
.......... จะทำยังไงดีนะ ที่จะได้เซียกลับมา ........
.
.
.
ร่างเล็กที่นั่งนิ่งอยู่ตรงปลายเตียงทำเอาร่างสูงที่นอนมองอยู่นึกเป็นห่วง ...
ชางมินค่อยๆลุกขึ้นไปโอบกอดเซียไว้จากด้านหลังด้วยความอ่อนโยน... แต่ทว่า ร่างเล็กกับเบี่ยงตัวหนีเหมือนทุกครั้ง ...
.. เจ็บ .. ร่างสูงรู้สึกเจ็บในอกเหลือเกิน .... ตลอดเวลาเค้ารู้ตัวดีว่า เซียไม่เคยลืมมิกกี้เลย
สายตาที่ร่างเล็กมองไปยังมิกกี้นั้นยังคงเต็มเปี่ยมไปด้วยความรักอยู่เสมอ ... ความรักที่มีให้มิกกี้
ความรักที่มีไม่เหลือพอให้เขาคนนี้ ... ชิมชางมิน
ถึงแม้ว่าจะได้อยู่เคียงข้างคอยดูแล ... แต่ทว่าสำหรับเซียแล้ว ชางมินคงเป็นได้แค่เพื่อนรักเท่านั้น
ทั้งที่อยากกอดให้ความรัก ทั้งที่อยากจะสัมผัสแก้มใสๆกับริมฝีปากบางนั่นเท่าไร ก็ไม่อาจจะทำได้ ...
เซียที่เห็นชางมินนิ่งเงียบไปก็รู้สึกผิด ร่างเล็กขยับเข้ามาหาพลางเอื้อมมือไปกุมมือร่างสูงไว้ ....
"ขอโทษนะชางมิน"
ร่างสูงได้แต่ยิ้มให้คนตรงหน้า พลางยกมือขึ้นลูบหัวเบาๆ "ชั้นไม่ได้เป็นอะไรซักหน่อย...อย่าทำหน้าอย่างนั้นสิ"
"อาาา...ชางมินหิวไหม เดี๋ยวชั้นไปหยิบนมมาให้นะ" ร่างเล็กส่งยิ้มให้ร่างสูงพลางอาสาออกไปเอานมมาให้
"ขอบคุณนะเซีย" ชางมินส่งยิ้มตอบให้กับอีกฝ่าย ... ก่อนที่เซียจะเดินออกจากห้องไป
.
.
.
ขณะที่ร่างเล็กกำลังรินนมใส่แก้วอยู่นั้น ... ร่างของใครคนนึงก็โอบเค้าไว้จากทางด้านหลัง
ไออุ่นและอ้อมกอดที่คุ้นเคย...ร่างเล็กรู้ดีว่าเป็นใคร แม้จะไม่เห็นหน้า
"ปล่อยเถอะมิกกี้..เดี๋ยวคนอื่นมาเห็นเข้า" เซียดิ้นเล็กน้อย แต่ร่างสูงก็ไม่ยอมปล่อย...ซ้ำยังหันตัวร่างเล็กให้เข้ามาประจันหน้ากับเขาอีก
สายตาเว้าวอนที่มิกกี้มองมาทำให้ร่างเล็กใจเต้น ... ร่างสูงกระชับกอดคนตัวเล็กไว้แนบอก มือหนาลูบหลังไปมาอย่างแผ่วเบา
.... ราวกับรอคอยสัมผัสนี้มานานแสนนาน .... ความรู้สึกในใจของร่างเล็กเอ่อล้นขึ้นมาอย่างประหลาด ...
รู้สึกอบอุ่น ปลอดภัย เมื่ออยู่ในวงแขนของคนตรงหน้า ... ร่างเล็กซุกหน้าเข้ากับอกแกร่งพลางยกแขนขึ้นกอดตอบ
มิกกี้เชยคางคนตรงหน้าขึ้นอย่างช้าๆ ... ตาใสๆที่สบตากลับมา ใบหน้าหวานนั้นทำให้เค้าอดใจไม่ไหว...
ร่างสูงก้มลงประทับริมฝีปากบางอย่างแผ่วเบา พลางส่งมอบความรักของเค้าผ่านไปให้ร่างเล็กทางจูบอันแสนหวาน ...
เซียไม่ได้ขัดขืนเลยแม้แต่น้อย กลับตอบสนองจูบนั้น ... จูบที่ทำให้เค้ารู้สึกเหมือนลอยได้
.
.
.
ภาพคนสองคนที่กอดกันอยู่นั้น ทำให้คนที่เฝ้ามองดูหัวใจแทบแตกสลาย ... ชางมินยืนแอบอยู่ข้างประตูและเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด
... ทำไมกับชั้น นายถึงไม่ให้กอด ... แต่กับมิกกี้ นายกลับกอดเขาไว้แน่นแถมทำท่ามีความสุขขนาดนั้น ...
........... ชั้นคงไม่มีค่าอะไรสำหรับนายเลยใช่ไหมเซีย ..........
.
.
.
มิกกี้ถอนริมฝีปากออกช้าๆเมื่อเห็นว่าร่างเล็กเริ่มหายใจไม่ออก ... มือเรียวไล้ไปบนริมฝีปากบางที่แดงช้ำอย่างทะนุถนอม
ก่อนเอ่ยคำพูดที่อัดแน่นอยู่ในใจอย่างช้าๆ
"ชั้นรักนายนะเซีย....ชั้นรู้ว่าที่ผ่านมาชั้นทำผิดกับนายมาก....มากซะจนชั้นไม่กล้าจะมองหน้านายอีก....แต่ว่า....
ไม่มีวันไหนเลยที่ชั้นจะไม่คิดถึงนาย .... ทุกครั้งที่เห็นนายกับชางมิน ... ชั้นเจ็บปวดมาก ....ชั้นรักนายนะเซีย....
ชั้นไม่เคยตัดใจจากนายได้เลย .... ชั้นรู้ว่ามันอาจจะดูเห็นแก่ตัว .................แต่ ชั้นอยากให้เราเป็นเหมือนเดิม"
##################################### TBC
กำลังซึ่ง
