..ท่าเรือเซยอง..
"อะไรเนี่ย !จะให้ผมมาเสียเที่ยวรึไงกัน ...พวกคุณทำงานกันยังไงเนี่ย...@#$%&*..."
เสียงเอะอะโวยวายดังมาจากช่องขายตั๋วของท่าเรือเซยอง...เสียงจากปากชายหนุ่มหน้าสวยที่กำลังอารมณ์เสียสุดๆ
เนื่องจากตั๋วที่เค้าจองไว้ถูกบอกยกเลิกกระทันหัน จะด้วยสาเหตุอะไรก็เถอะ...มันทำให้เค้าเสียเวลา!!!!
.
.
.
"เค้ามีเรื่องอะไรกันน่ะ..ดงแฮ" หนุ่มน้อยหน้าหวานผิวสีแทนเอ่ยถามเพื่อนตัวเล็กที่ยืนชะเง้อดูเหตุการณ์อยู่ใกล้ๆ
"ก้อผู้ชายคนนั้น โดนยกเลิกตั๋วล่ะมั้ง โวยวายใหญ่เลย...สงสัยเพิ่งเคยมาเป็นครั้งแรก"
ดงแฮเอ่ยขึ้นอย่างปลงๆ...ทำไมจะไม่รู้ล่ะ ที่นี่น่ะ ระบบการทำงานรวนจะตายไป ไอ่ปัญหาเรื่องยกเลิกตั๋วน่ะ
ไม่ใช่แค่หนุ่มคนนี้ที่โดนเป็นรายแรกหรอกนะ...ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ปัญหาบ้าๆอย่างงี้จะหมดไปซะที
ชางมินยืนมองตามหนุ่มหน้าสวยที่เดินกระฟัดกระเฟียดออกมาจากช่องขายตั๋ว ...ถ้าไม่ขี้โมโหล่ะก็คงจะหล่อมากๆเลยล่ะ
แจจุงเดินมานั่งที่ม้านั่งใกล้ๆ แล้วคว้ามือถือออกมา ....โทรหายุนโฮ
"เออ ไอ่ยุนเหรอวะ !...แกจองตั๋วให้ชั้นภาษาอะไรเนี่ย !!มันโดนยกเลิกโว้ย!มันโดนยกเลิก...เซ็งชิบหายยย!
นี่ชั้นต้องนั่งรถกลับไปโซลอีกใช่ไหมเนี่ย!!!...ให้ตายสิ !ทำไมมันไปลำบากอย่างงี้นะ ไอ้เกาะเซจู !!!"
...เกาะเซจู เหรอ ...
ไวกว่าความคิด ชางมินผู้ใจดีของเราก็ไปยืนอยู่ตรงหน้าหนุ่มหล่อขี้โมโหนั่นแล้ว
"คุณจะไปเกาะเซจูเหรอคับ"
เสียงหวานๆดังขึ้นตรงหน้า ทำให้แจจุงค่อยๆเงยหน้าขึ้นไปมอง...
...ชายหนุ่มหน้าหวาน ผิวสีน้ำผึ้ง กับรอยยิ้มสดใสนั้น ทำเอาอารมณ์บูดๆเมื่อกี้ของเขาจางลงไปทีละน้อย โดยไม่รู้ตัว...
"คุณจะไปเกาะเซจูเหรอคับ" เสียงหวานถามขึ้นอีกครั้ง ทำให้แจจุงมีสติกลับคืนมา
"อืม..ใช่ แต่ว่าผมโดนยกเลิกตั๋วน่ะ" แจจุงตอบคำถามเสร็จก็กลับมาหน้าบูดอีกครั้ง...เซ็งโว้ยยย
"ถ้าไม่รังเกียจ...ไปกับผมไหมคับ พอดีผมมีเรือเล็ก แล้วเราก็กำลังจะไปที่เกาะเซจูด้วย" ชางมินยิ้มให้อย่างอ่อนโยน
..............................
...โชคดี...นี่จะเรียกว่า โชคดีรึปล่าวนะ...
ได้มานั่งเรือเล็กสุดหรูฟรีๆแบบนี้ แถมยังมีเจ้าของเรือหน้าหวานแล้วก้อใจดีอีกต่างหาก
....โชคดีในรอบ 1 ปีของคิมแจจุง...
.
.
.
"จิงๆเลยนะชางมิน ให้ใครก้อไม่รู้มาขึ้นเรือ นี่ถ้าโดนฆ่าปาดคอ แย่งเรือไปจะทำยังไง" เพื่อนร่างเล็กบ่นใส่ชางมินเบาๆขณะกำลังบังคับเรือ
"ฮ่าๆๆ ดงแฮ นี่นายจะดูหนังมากไปรึปล่าวเนี่ย ...มองโลกในแง่ร้ายชะมัด" หนุ่มหน้าหวานหัวเราะใส่เพื่อนเบาๆ(ทำไมต้องเบาๆ)
"เค้าก็ไม่ได้ดูเป็นคนเลวร้ายอะไรนี่" ชางมินพูดพลางหันไปมองหนุ่มหน้าสวยที่นั่งเล่นอยู่ท้ายเรือ
"แถมยังหล่อด้วยอีกตังหากใช่ไหมล่ะ 555" ดงแฮหันไปแซวชางมิน แถมยังทำหน้าล้อเลียน ทำเอาหนุ่มน้อยของเราหน้าแดงเป็นแถบ
"บ้าจังดงแฮ..ไม่คุยด้วยแล้ว" ชางมินลุกขึ้นเดินไปยังท้ายเรือ ... ไปชวนหมอนั่นคุยดีกว่า
"คุณจะไปทำอะไรที่เกาะเชจูเหรอคับ" ชางมินทรุดตัวลงนั่งข้างๆพลางเอ่ยถามอีกฝ่ายที่กำลังนั่งเหม่อ
"อ่อ...ผมจะไปตามหาคนน่ะ" แจจุงพูดพลางทำหน้าเครียด....เกาะก็ไม่ใช่เล็กๆแล้วชั้นจะตามหาเจอไหมเนี่ย
ชางมินเห็นอีกฝ่ายทำหน้าเครียดก้อนึกไปเองว่า หนุ่มคนนี้คงจะมาตามคนรักที่หนีมากลับบ้าน แต่กังวลว่าคนรักของตัวเองจะไม่กลับไปด้วย
จึงทำหน้าเครียดแบบนี้ (โห...คิดไปไกลเลยนะ หนูมิน ...ใครกันแน่ที่ดูหนังมากไปเนี่ย)
หนุ่มหน้าหวานเอื้อมมือไปลูบหลังแจจุงเบาๆเพื่อปลอบใจ(?) แล้วพูดออกมาเพื่อให้กำลังใจ
"ผมว่าคุณต้องตามหาเค้าพบแน่...แล้วเค้าก็จะต้องกลับไปกับคุณอย่างแน่นอน"
แจจุงหันมาทำหน้า งง ...แต่ก็ไม่ทันได้เอ่ยปากอะไร เสียงอีกเสียงก็ดังขึ้นมา
"ถึงแล้ว ถึงแล้ว" ดงแฮตะโกนขึ้นมาด้วยความดีใจ ในที่สุดก็ถึงเกาะซะที ขับเรือมาเหนื่อยชะมัด เจ้าเพื่อนบ้าก็หนีไปคุยกะผู้ชายซะนี่
หลังจากที่จัดการข้าวของลงเรือเสร็จเรียบร้อยแล้ว...
"ต้องขอบคุณมากนะที่ให้ผมติดเรือมาด้วย ถ้าไม่ได้คุณ ผมคงลำบากแย่ ขอบคุณ คุณทั้งสองคนมากเลยนะครับ"
แจจุงโค้งขอบคุณหนุ่มหน้าหวานทั้งสอง
"ไม่เป็นไรหรอก...เพื่อนผมน่ะใจดี" ดงแฮเอ่ยยิ้มๆ พลางเหล่ตาไปทางชางมิน..ทำให้เจ้าตัวเขินไปแป๊บนึง
"อา..ไม่เป็นไรหรอกครับ ไม่ต้องเกรงใจหรอก"
"ถ้างั้นผมต้องขอตัวก่อน..ขอบคุณนะคับ" ใกล้จะเย็นแล้ว เขาคงต้องไปหาที่พักก่อน แจจุงจึงรีบขอตัว
ชางมินตะโกนเรียกหลังจากที่แจจุงเดินออกไปซักพัก (แบบว่าเพิ่งนึกขั้นได้)
"โชคดีนะครับ คุณ....." ... จริงสิ เรายังไม่รู้จักชื่อเขาเลยนี่นา
"แจจุง ผมชื่อแจจุง" ร่างบางตะโกนตอบกลับมา
"โชคดีนะครับ คุณแจจุง" หนุ่มหน้าหวานยกมือขึ้นโบกบายบาย แล้วยิ้มให้อย่างสดใส
...แจจุงเดินไปได้ซักพักก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่า เค้ายังไม่รู้จักชื่ออีกฝ่ายเหมือนกัน ร่างบางหันมาอีกทีก็ไม่เจอใครแล้ว
เหอะๆ เรานี่สงสัยจะเบลอหนักนะเนี่ย..... มากับเค้ายังไม่รู้จักชื่อเค้าเลย....แจจุงคิดในใจ
ไม่เป็นไร...เดี๋ยวก็คงจะต้องเจอกันใหม่ อีกครั้งแน่นอน .....เซ้นส์ของเค้ามันบอกอย่างนั้น
---------------------------------------------
..ก๊อกๆๆ..
"ขอผมเข้าไปหน่อยได้ไหม.." ยูชอนเคาะประตูห้องเบาๆพลางเอ่ยปากขออนุญาต
"เข้ามาสิคับ" เสียงหวานๆที่ฟังดูหดหู่ซะเหลือเกินตอบกลับมา
ร่างสูงค่อยๆสาวเท้าเดินเข้าไปในห้องอย่างแผ่วเบา...ภาพตรงหน้าทำให้เค้ารู้สึกไม่ดีเอาซะเลย
ร่างเล็กกำลังนั่งชันเข่าอยู่บนเตียง..สองแขนโอบเข่าตัวเองไว้หลวม ๆ..สายตามองเหม่อออกไปที่หน้าต่างอย่างไร้จุดหมาย
ยูชอนทรุดตัวลงนั่งตรงเก้าอี้ข้างเตียง ทอดสายตามายังคนตรงหน้าอย่างอ่อนโยน
"ไม่ได้ออกจากห้องไปไหนเลย...ไม่เบื่อบ้างเหรอคับ" น้ำเสียงอันอบอุ่นที่เอ่ยออกมานั้น ทำให้คนตัวเล็กเบนสายตามาสบตาคนตรงหน้า
"ผม...ผมไม่รู้ว่า ผมควรจะทำยังไงดี ...ผมควรจะเริ่มต้นจากตรงไหนดี...ผม..ผม..." ร่างเล็กพูดอย่างสบสัน
สีหน้าของเขาตอนนี้ดูแย่มาก ทำท่าเหมือนจะร้องไห้อย่างนั้นแหละ ...ทำเอายูชอนคนนี้ถึงกับสะท้านในอก...
ร่างสูงเอื้อมมือไปจับมือคนตัวเล็กเอาไว้แน่น พลางพูดด้วยน้ำเสียงที่แสนจะอ่อนโยน
"อย่าร้องไห้เลยนะคับ...คุณร้องไห้มามากพอแล้วล่ะ.....เรามาเริ่มต้นใหม่กันดีกว่านะ"
"...เริ่มต้นใหม่..." ร่างเล็กทำหน้าสงสัย ...ท่าทางน่ารักแบบนั้น ทำเอายูชอนต้องคลี่ยิ้มด้วยความเอ็นดู
ร่างสูงถือวิสาสะขึ้นไปนั่งบนเตียงข้างๆร่างเล็ก...ค่อยๆเอนหลังเอาหัวพิงหัวเตียงไว้ สายตาเหม่อออกไป
ท่าทางยังกะคนจะเล่านิทานให้เด็กฟังยังไงยังงั้น ...ส่วนเด็กน้อยของเราก็หันมามองอย่างสนอกสนใจเลยล่ะ
"นี่คุณรู้ไหม..คนเราน่ะ บางทีก็มีเรื่องที่อยากจะลืมมากมายเหมือนกันนะ ....ความทรงจำเป็นสิ่งที่แสนจะมีค่า
แต่บางครั้งความทรงจำก็ทำให้แสนจะเจ็บปวดมากเหมือนกัน....อยากจะลืมแต่ก็ลืมไม่ได้ซักที ทั้งๆที่อยากจะลืมแต่มันก็ติดแน่นอยู่ในหัวใจ.."
ร่างสูงหยุดพูดไปซักแป๊บ แล้วหันมามองคนข้างๆที่ทำหน้าเศร้า ...ผมน่ะไม่เหลือความทรงจำอะไรอยู่เลยนะ คุณยูชอน
"คุณน่ะโชคดีมากเลยนะรู้ไหม...ทำไมคุณไม่คิดว่า นี่เป็นโชคดีของคุณล่ะ มีใครตั้งหลายคนอยากจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ เริ่มต้นนับหนึ่งใหม่...
แต่อดีตที่เลวร้ายกลับทำให้พวกเขาไม่สามารถทำอย่างนั้นได้...แต่คุณไม่ใช่อย่างนั้นนะ..คุณเป็นคนใหม่แล้ว..ถึงคุณจะจำอะไรไม่ได้เลย
แต่นั่นจะสำคัญอะไร...ในเมื่อเรายังมีอนาคต ...ความทรงจำที่ดีน่ะ เราสร้างขึ้นมาได้ไม่ใช่เหรอ .............
...........อา.............นี่ผมพูดเอาแต่ใจเกินไปรึปล่าวนะ "
ยูชอนพูดพล่ามไปเรื่อยตามความคิดของเขา จนเพิ่งมารู้สึกตัวอีกทีเมื่อเห็นคนข้างๆเงียบไป ...
....ร่างเล็กกำลังทำหน้าเหมือนครุ่นคิดอะไรบางอย่างก่อนจะเอ่ยวาจาออกมา......
"เริ่มต้นใหม่งั้นเหรอ....แล้วอดีตของผมล่ะ พ่อผม แม่ผม คนที่รักผม ผมจะลืมพวกเค้าไป แล้วเริ่มต้นชีวิตใหม่อย่างงั้นเหรอ...
ทำอย่างนั้น ผมไม่เห็นแก่ตัวไปหน่อยเหรอคับ คุณยูชอน...."
"คุณไม่ได้ลืมซักหน่อย...คุณแค่จำไม่ได้เท่านั้นเอง...เอาไว้คุณจำได้เมื่อไหร่ คุณก็ค่อยกลับไปหาพวกเค้าสิ"
ร่างสูงยิ้มให้อย่างดีใจ ......คำตอบที่แสนจะเข้าข้างตัวเองนั้น ทำให้ร่างเล็กคลี่ยิ้มอย่างสบายใจ
คุณ ยูชอน มองโลกในแง่ดี สุดๆไปเลย...............แต่ว่านะ คิดแบบนี้มันก็ไม่ผิดหรอกใช่ไหม
"เวลาคุณยิ้มน่ารักมากเลยนะรู้ไหม...น่ารักมากเลย" ยูชอนมองรอยยิ้มของคนตรงหน้าด้วยหัวใจที่พองโต
.....รอยยิ้มสดใสครั้งแรกที่เค้าเห็นตั้งแต่เจอกับคนๆนี้ รอยยิ้มที่แทบจะทำให้เค้าต้องละลาย.....
"ขอบคุณมากนะคับ คุณยูชอน" ร่างเล็กยิ้มกว้างให้อีกครั้ง
"อา..เรียกผมว่า ยูชอน เฉยๆดีกว่านะ"
"จิงสิ..คุณยังไม่มีชื่อเลยนี่นา .... คุณอยากชื่ออะไรล่ะ" ร่างสูงทำหน้าเหมือนเด็กกำลังสนุก ท่าทางแบบนั้นทำเอาคนตัวเล็กขำ
"ชื่ออะไรดีน้า....แมวน้อยดีไหม คุณหน้าเหมือนแมวเลย น่าร้ากดี....อ๊า อย่าทำหน้าอย่างงั้นสิ ...งั้นชื่อ น้องมะพร้าว ดีมะ 55
คุณชอบมองต้นมะพร้าวไม่ใช่เหรอ...ว้าๆ อย่าขว้างหมอนใส่ผมสิ ...ไม่เอาก้อได้ ....งั้นคุณจะเอาชื่ออะไรดีล่ะ หือ?"
ร่างสูงยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆคนตัวเล็ก ทำท่าพิจารณาสุดชีวิต .... นายอย่ามาทำตาแป๋วใส่ชั้นสิ ชั้นนึกชื่อไม่ออกน้าาาาา
"อืม...น่ารักๆแบบนี้ ....ต้องชื่อ จุนซู ...ดีไหม ....ชอบรึป่าว.....ชอบรึป่าว จุนซู"
"จุนซู เหรอ" คนตัวเล็กนั่งพูดชื่อทวนอีกครั้ง ...คุ้นจัง แต่ก็น่ารักดี ...."ก้อได้ ชั้นชื่อ จุนซู"
"ดีจัง ผมว่าชื่อนี้เหมาะกับคุณมากเลยล่ะ" ร่างสูงยิ้มกว้าง ก่อนลุกลงมาจากเตียง
"ไปเดินเล่นกันดีกว่านะจุนซู...อย่าแต่ในห้องน่าเบื่อจะตายไป" ร่างสูงพูดขึ้นแล้วยื่นมือออกไปข้างหน้าคนตัวเล็ก
"ไปกับผมนะจุนซู" .... เริ่มต้นใหม่ด้วยกัน .... กับชั้นคนนี้ ปาร์ค ยูชอน
"อืม" ร่างเล็กคลี่ยิ้มกว้าง แล้วเอื้อมมือไปจับมือใหญ่ไว้ เขารู้สึกถึงความอบอุ่นในมือนั้น ความอบอุ่นที่จะโอบอุ้มเขาไว้ตลอดไป
...ผมคงจะคิดไม่ผิดใช่ไหม ที่จะเริ่มต้นชีวิตใหม่ สร้างความทรงจำใหม่ๆกับคนๆนี้ ปาร์ค ยูชอน ....
...........ความรักบทใหม่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว Begin...........
################# TBC
edit @ 2006/11/03 01:10:37
"อะไรเนี่ย !จะให้ผมมาเสียเที่ยวรึไงกัน ...พวกคุณทำงานกันยังไงเนี่ย...@#$%&*..."
เสียงเอะอะโวยวายดังมาจากช่องขายตั๋วของท่าเรือเซยอง...เสียงจากปากชายหนุ่มหน้าสวยที่กำลังอารมณ์เสียสุดๆ
เนื่องจากตั๋วที่เค้าจองไว้ถูกบอกยกเลิกกระทันหัน จะด้วยสาเหตุอะไรก็เถอะ...มันทำให้เค้าเสียเวลา!!!!
.
.
.
"เค้ามีเรื่องอะไรกันน่ะ..ดงแฮ" หนุ่มน้อยหน้าหวานผิวสีแทนเอ่ยถามเพื่อนตัวเล็กที่ยืนชะเง้อดูเหตุการณ์อยู่ใกล้ๆ
"ก้อผู้ชายคนนั้น โดนยกเลิกตั๋วล่ะมั้ง โวยวายใหญ่เลย...สงสัยเพิ่งเคยมาเป็นครั้งแรก"
ดงแฮเอ่ยขึ้นอย่างปลงๆ...ทำไมจะไม่รู้ล่ะ ที่นี่น่ะ ระบบการทำงานรวนจะตายไป ไอ่ปัญหาเรื่องยกเลิกตั๋วน่ะ
ไม่ใช่แค่หนุ่มคนนี้ที่โดนเป็นรายแรกหรอกนะ...ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ปัญหาบ้าๆอย่างงี้จะหมดไปซะที
ชางมินยืนมองตามหนุ่มหน้าสวยที่เดินกระฟัดกระเฟียดออกมาจากช่องขายตั๋ว ...ถ้าไม่ขี้โมโหล่ะก็คงจะหล่อมากๆเลยล่ะ
แจจุงเดินมานั่งที่ม้านั่งใกล้ๆ แล้วคว้ามือถือออกมา ....โทรหายุนโฮ
"เออ ไอ่ยุนเหรอวะ !...แกจองตั๋วให้ชั้นภาษาอะไรเนี่ย !!มันโดนยกเลิกโว้ย!มันโดนยกเลิก...เซ็งชิบหายยย!
นี่ชั้นต้องนั่งรถกลับไปโซลอีกใช่ไหมเนี่ย!!!...ให้ตายสิ !ทำไมมันไปลำบากอย่างงี้นะ ไอ้เกาะเซจู !!!"
...เกาะเซจู เหรอ ...
ไวกว่าความคิด ชางมินผู้ใจดีของเราก็ไปยืนอยู่ตรงหน้าหนุ่มหล่อขี้โมโหนั่นแล้ว
"คุณจะไปเกาะเซจูเหรอคับ"
เสียงหวานๆดังขึ้นตรงหน้า ทำให้แจจุงค่อยๆเงยหน้าขึ้นไปมอง...
...ชายหนุ่มหน้าหวาน ผิวสีน้ำผึ้ง กับรอยยิ้มสดใสนั้น ทำเอาอารมณ์บูดๆเมื่อกี้ของเขาจางลงไปทีละน้อย โดยไม่รู้ตัว...
"คุณจะไปเกาะเซจูเหรอคับ" เสียงหวานถามขึ้นอีกครั้ง ทำให้แจจุงมีสติกลับคืนมา
"อืม..ใช่ แต่ว่าผมโดนยกเลิกตั๋วน่ะ" แจจุงตอบคำถามเสร็จก็กลับมาหน้าบูดอีกครั้ง...เซ็งโว้ยยย
"ถ้าไม่รังเกียจ...ไปกับผมไหมคับ พอดีผมมีเรือเล็ก แล้วเราก็กำลังจะไปที่เกาะเซจูด้วย" ชางมินยิ้มให้อย่างอ่อนโยน
..............................
...โชคดี...นี่จะเรียกว่า โชคดีรึปล่าวนะ...
ได้มานั่งเรือเล็กสุดหรูฟรีๆแบบนี้ แถมยังมีเจ้าของเรือหน้าหวานแล้วก้อใจดีอีกต่างหาก
....โชคดีในรอบ 1 ปีของคิมแจจุง...
.
.
.
"จิงๆเลยนะชางมิน ให้ใครก้อไม่รู้มาขึ้นเรือ นี่ถ้าโดนฆ่าปาดคอ แย่งเรือไปจะทำยังไง" เพื่อนร่างเล็กบ่นใส่ชางมินเบาๆขณะกำลังบังคับเรือ
"ฮ่าๆๆ ดงแฮ นี่นายจะดูหนังมากไปรึปล่าวเนี่ย ...มองโลกในแง่ร้ายชะมัด" หนุ่มหน้าหวานหัวเราะใส่เพื่อนเบาๆ(ทำไมต้องเบาๆ)
"เค้าก็ไม่ได้ดูเป็นคนเลวร้ายอะไรนี่" ชางมินพูดพลางหันไปมองหนุ่มหน้าสวยที่นั่งเล่นอยู่ท้ายเรือ
"แถมยังหล่อด้วยอีกตังหากใช่ไหมล่ะ 555" ดงแฮหันไปแซวชางมิน แถมยังทำหน้าล้อเลียน ทำเอาหนุ่มน้อยของเราหน้าแดงเป็นแถบ
"บ้าจังดงแฮ..ไม่คุยด้วยแล้ว" ชางมินลุกขึ้นเดินไปยังท้ายเรือ ... ไปชวนหมอนั่นคุยดีกว่า
"คุณจะไปทำอะไรที่เกาะเชจูเหรอคับ" ชางมินทรุดตัวลงนั่งข้างๆพลางเอ่ยถามอีกฝ่ายที่กำลังนั่งเหม่อ
"อ่อ...ผมจะไปตามหาคนน่ะ" แจจุงพูดพลางทำหน้าเครียด....เกาะก็ไม่ใช่เล็กๆแล้วชั้นจะตามหาเจอไหมเนี่ย
ชางมินเห็นอีกฝ่ายทำหน้าเครียดก้อนึกไปเองว่า หนุ่มคนนี้คงจะมาตามคนรักที่หนีมากลับบ้าน แต่กังวลว่าคนรักของตัวเองจะไม่กลับไปด้วย
จึงทำหน้าเครียดแบบนี้ (โห...คิดไปไกลเลยนะ หนูมิน ...ใครกันแน่ที่ดูหนังมากไปเนี่ย)
หนุ่มหน้าหวานเอื้อมมือไปลูบหลังแจจุงเบาๆเพื่อปลอบใจ(?) แล้วพูดออกมาเพื่อให้กำลังใจ
"ผมว่าคุณต้องตามหาเค้าพบแน่...แล้วเค้าก็จะต้องกลับไปกับคุณอย่างแน่นอน"
แจจุงหันมาทำหน้า งง ...แต่ก็ไม่ทันได้เอ่ยปากอะไร เสียงอีกเสียงก็ดังขึ้นมา
"ถึงแล้ว ถึงแล้ว" ดงแฮตะโกนขึ้นมาด้วยความดีใจ ในที่สุดก็ถึงเกาะซะที ขับเรือมาเหนื่อยชะมัด เจ้าเพื่อนบ้าก็หนีไปคุยกะผู้ชายซะนี่
หลังจากที่จัดการข้าวของลงเรือเสร็จเรียบร้อยแล้ว...
"ต้องขอบคุณมากนะที่ให้ผมติดเรือมาด้วย ถ้าไม่ได้คุณ ผมคงลำบากแย่ ขอบคุณ คุณทั้งสองคนมากเลยนะครับ"
แจจุงโค้งขอบคุณหนุ่มหน้าหวานทั้งสอง
"ไม่เป็นไรหรอก...เพื่อนผมน่ะใจดี" ดงแฮเอ่ยยิ้มๆ พลางเหล่ตาไปทางชางมิน..ทำให้เจ้าตัวเขินไปแป๊บนึง
"อา..ไม่เป็นไรหรอกครับ ไม่ต้องเกรงใจหรอก"
"ถ้างั้นผมต้องขอตัวก่อน..ขอบคุณนะคับ" ใกล้จะเย็นแล้ว เขาคงต้องไปหาที่พักก่อน แจจุงจึงรีบขอตัว
ชางมินตะโกนเรียกหลังจากที่แจจุงเดินออกไปซักพัก (แบบว่าเพิ่งนึกขั้นได้)
"โชคดีนะครับ คุณ....." ... จริงสิ เรายังไม่รู้จักชื่อเขาเลยนี่นา
"แจจุง ผมชื่อแจจุง" ร่างบางตะโกนตอบกลับมา
"โชคดีนะครับ คุณแจจุง" หนุ่มหน้าหวานยกมือขึ้นโบกบายบาย แล้วยิ้มให้อย่างสดใส
...แจจุงเดินไปได้ซักพักก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่า เค้ายังไม่รู้จักชื่ออีกฝ่ายเหมือนกัน ร่างบางหันมาอีกทีก็ไม่เจอใครแล้ว
เหอะๆ เรานี่สงสัยจะเบลอหนักนะเนี่ย..... มากับเค้ายังไม่รู้จักชื่อเค้าเลย....แจจุงคิดในใจ
ไม่เป็นไร...เดี๋ยวก็คงจะต้องเจอกันใหม่ อีกครั้งแน่นอน .....เซ้นส์ของเค้ามันบอกอย่างนั้น
---------------------------------------------
..ก๊อกๆๆ..
"ขอผมเข้าไปหน่อยได้ไหม.." ยูชอนเคาะประตูห้องเบาๆพลางเอ่ยปากขออนุญาต
"เข้ามาสิคับ" เสียงหวานๆที่ฟังดูหดหู่ซะเหลือเกินตอบกลับมา
ร่างสูงค่อยๆสาวเท้าเดินเข้าไปในห้องอย่างแผ่วเบา...ภาพตรงหน้าทำให้เค้ารู้สึกไม่ดีเอาซะเลย
ร่างเล็กกำลังนั่งชันเข่าอยู่บนเตียง..สองแขนโอบเข่าตัวเองไว้หลวม ๆ..สายตามองเหม่อออกไปที่หน้าต่างอย่างไร้จุดหมาย
ยูชอนทรุดตัวลงนั่งตรงเก้าอี้ข้างเตียง ทอดสายตามายังคนตรงหน้าอย่างอ่อนโยน
"ไม่ได้ออกจากห้องไปไหนเลย...ไม่เบื่อบ้างเหรอคับ" น้ำเสียงอันอบอุ่นที่เอ่ยออกมานั้น ทำให้คนตัวเล็กเบนสายตามาสบตาคนตรงหน้า
"ผม...ผมไม่รู้ว่า ผมควรจะทำยังไงดี ...ผมควรจะเริ่มต้นจากตรงไหนดี...ผม..ผม..." ร่างเล็กพูดอย่างสบสัน
สีหน้าของเขาตอนนี้ดูแย่มาก ทำท่าเหมือนจะร้องไห้อย่างนั้นแหละ ...ทำเอายูชอนคนนี้ถึงกับสะท้านในอก...
ร่างสูงเอื้อมมือไปจับมือคนตัวเล็กเอาไว้แน่น พลางพูดด้วยน้ำเสียงที่แสนจะอ่อนโยน
"อย่าร้องไห้เลยนะคับ...คุณร้องไห้มามากพอแล้วล่ะ.....เรามาเริ่มต้นใหม่กันดีกว่านะ"
"...เริ่มต้นใหม่..." ร่างเล็กทำหน้าสงสัย ...ท่าทางน่ารักแบบนั้น ทำเอายูชอนต้องคลี่ยิ้มด้วยความเอ็นดู
ร่างสูงถือวิสาสะขึ้นไปนั่งบนเตียงข้างๆร่างเล็ก...ค่อยๆเอนหลังเอาหัวพิงหัวเตียงไว้ สายตาเหม่อออกไป
ท่าทางยังกะคนจะเล่านิทานให้เด็กฟังยังไงยังงั้น ...ส่วนเด็กน้อยของเราก็หันมามองอย่างสนอกสนใจเลยล่ะ
"นี่คุณรู้ไหม..คนเราน่ะ บางทีก็มีเรื่องที่อยากจะลืมมากมายเหมือนกันนะ ....ความทรงจำเป็นสิ่งที่แสนจะมีค่า
แต่บางครั้งความทรงจำก็ทำให้แสนจะเจ็บปวดมากเหมือนกัน....อยากจะลืมแต่ก็ลืมไม่ได้ซักที ทั้งๆที่อยากจะลืมแต่มันก็ติดแน่นอยู่ในหัวใจ.."
ร่างสูงหยุดพูดไปซักแป๊บ แล้วหันมามองคนข้างๆที่ทำหน้าเศร้า ...ผมน่ะไม่เหลือความทรงจำอะไรอยู่เลยนะ คุณยูชอน
"คุณน่ะโชคดีมากเลยนะรู้ไหม...ทำไมคุณไม่คิดว่า นี่เป็นโชคดีของคุณล่ะ มีใครตั้งหลายคนอยากจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ เริ่มต้นนับหนึ่งใหม่...
แต่อดีตที่เลวร้ายกลับทำให้พวกเขาไม่สามารถทำอย่างนั้นได้...แต่คุณไม่ใช่อย่างนั้นนะ..คุณเป็นคนใหม่แล้ว..ถึงคุณจะจำอะไรไม่ได้เลย
แต่นั่นจะสำคัญอะไร...ในเมื่อเรายังมีอนาคต ...ความทรงจำที่ดีน่ะ เราสร้างขึ้นมาได้ไม่ใช่เหรอ .............
...........อา.............นี่ผมพูดเอาแต่ใจเกินไปรึปล่าวนะ "
ยูชอนพูดพล่ามไปเรื่อยตามความคิดของเขา จนเพิ่งมารู้สึกตัวอีกทีเมื่อเห็นคนข้างๆเงียบไป ...
....ร่างเล็กกำลังทำหน้าเหมือนครุ่นคิดอะไรบางอย่างก่อนจะเอ่ยวาจาออกมา......
"เริ่มต้นใหม่งั้นเหรอ....แล้วอดีตของผมล่ะ พ่อผม แม่ผม คนที่รักผม ผมจะลืมพวกเค้าไป แล้วเริ่มต้นชีวิตใหม่อย่างงั้นเหรอ...
ทำอย่างนั้น ผมไม่เห็นแก่ตัวไปหน่อยเหรอคับ คุณยูชอน...."
"คุณไม่ได้ลืมซักหน่อย...คุณแค่จำไม่ได้เท่านั้นเอง...เอาไว้คุณจำได้เมื่อไหร่ คุณก็ค่อยกลับไปหาพวกเค้าสิ"
ร่างสูงยิ้มให้อย่างดีใจ ......คำตอบที่แสนจะเข้าข้างตัวเองนั้น ทำให้ร่างเล็กคลี่ยิ้มอย่างสบายใจ
คุณ ยูชอน มองโลกในแง่ดี สุดๆไปเลย...............แต่ว่านะ คิดแบบนี้มันก็ไม่ผิดหรอกใช่ไหม
"เวลาคุณยิ้มน่ารักมากเลยนะรู้ไหม...น่ารักมากเลย" ยูชอนมองรอยยิ้มของคนตรงหน้าด้วยหัวใจที่พองโต
.....รอยยิ้มสดใสครั้งแรกที่เค้าเห็นตั้งแต่เจอกับคนๆนี้ รอยยิ้มที่แทบจะทำให้เค้าต้องละลาย.....
"ขอบคุณมากนะคับ คุณยูชอน" ร่างเล็กยิ้มกว้างให้อีกครั้ง
"อา..เรียกผมว่า ยูชอน เฉยๆดีกว่านะ"
"จิงสิ..คุณยังไม่มีชื่อเลยนี่นา .... คุณอยากชื่ออะไรล่ะ" ร่างสูงทำหน้าเหมือนเด็กกำลังสนุก ท่าทางแบบนั้นทำเอาคนตัวเล็กขำ
"ชื่ออะไรดีน้า....แมวน้อยดีไหม คุณหน้าเหมือนแมวเลย น่าร้ากดี....อ๊า อย่าทำหน้าอย่างงั้นสิ ...งั้นชื่อ น้องมะพร้าว ดีมะ 55
คุณชอบมองต้นมะพร้าวไม่ใช่เหรอ...ว้าๆ อย่าขว้างหมอนใส่ผมสิ ...ไม่เอาก้อได้ ....งั้นคุณจะเอาชื่ออะไรดีล่ะ หือ?"
ร่างสูงยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆคนตัวเล็ก ทำท่าพิจารณาสุดชีวิต .... นายอย่ามาทำตาแป๋วใส่ชั้นสิ ชั้นนึกชื่อไม่ออกน้าาาาา
"อืม...น่ารักๆแบบนี้ ....ต้องชื่อ จุนซู ...ดีไหม ....ชอบรึป่าว.....ชอบรึป่าว จุนซู"
"จุนซู เหรอ" คนตัวเล็กนั่งพูดชื่อทวนอีกครั้ง ...คุ้นจัง แต่ก็น่ารักดี ...."ก้อได้ ชั้นชื่อ จุนซู"
"ดีจัง ผมว่าชื่อนี้เหมาะกับคุณมากเลยล่ะ" ร่างสูงยิ้มกว้าง ก่อนลุกลงมาจากเตียง
"ไปเดินเล่นกันดีกว่านะจุนซู...อย่าแต่ในห้องน่าเบื่อจะตายไป" ร่างสูงพูดขึ้นแล้วยื่นมือออกไปข้างหน้าคนตัวเล็ก
"ไปกับผมนะจุนซู" .... เริ่มต้นใหม่ด้วยกัน .... กับชั้นคนนี้ ปาร์ค ยูชอน
"อืม" ร่างเล็กคลี่ยิ้มกว้าง แล้วเอื้อมมือไปจับมือใหญ่ไว้ เขารู้สึกถึงความอบอุ่นในมือนั้น ความอบอุ่นที่จะโอบอุ้มเขาไว้ตลอดไป
...ผมคงจะคิดไม่ผิดใช่ไหม ที่จะเริ่มต้นชีวิตใหม่ สร้างความทรงจำใหม่ๆกับคนๆนี้ ปาร์ค ยูชอน ....
...........ความรักบทใหม่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว Begin...........
################# TBC
edit @ 2006/11/03 01:10:37
) 
