ภายในสวนดอกไม้ของคฤหาสน์ตระกูลจอง ร่างเล็กร่างหนึ่งนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่พลางขีดๆเขียนๆอะไรบางอย่างลงบนสมุดสเกตอย่างตั้งอกตั้งใจ
ใบหน้าหวานๆฉาบด้วยรอยยิ้มบางๆ ...ช่างดูมีความสุขเหลือเกิน
"ทำอะไรอยู่น่ะ..จุนซู" ร่างสูงเดินเข้ามาทรุดตัวลงนั่งข้างๆ พลางชะโงกหน้าเข้ามาดูที่สมุดสเกตของร่างเล็ก
ภาพสวนดวกไม้ที่แสนสวยงามดูราวกับมีชีวิตถูกแต่งแต้มด้วยดินสอสี สีสันสวยงาม...ฝีมือไม่ตกเลยนะจุนซู
"สวยจัง...สวยเหมือนคนวาดเลย" นักธุรกิจหนุ่มรุ่นใหม่ไฟแรง จองยุนโฮ แอบหยอดคำหวานให้ว่าที่คู่หมั้นสุดน่ารักตรงหน้า
ร่างเล็กเมื่อได้ยินอย่างงั้นก็เขินจนหน้าแดง ...พาลไม่วาดต่อเอาซะดื้อๆ
"อ้าว!..ไม่วาดต่อแล้วเหรอ" ร่างสูงเห็นปฏิกิริยาของคนตรงหน้าก็อดแกล้งไม่ได้ จึงยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆทำหน้าล้อๆ
ทำให้ร่างเล็กหน้าแดงเข้าไปอีก....น่ารักชะมัดเลย
"รักนายจัง...จุนซู" ยุนโฮหอมแก้มร่างเล็กเบาๆ แล้วเอนตัวลงนอนบนตักของร่างเล็ก
นักธุรกิจหนุ่มไฟแรงผู้เก่งกาจ แต่เวลาอยู่กับคนรักแล้ว ดูราวกับเด็กน้อยเอาแต่ใจก็ไม่ปาน
ร่างสูงคว้าดินสอสีที่อยู่ใกล้ๆมาหมุนเล่น พลางเอ่ยออกมา
"ผมไม่ชอบดินสอไม้เลย"
ร่างเล็กที่กำลังเอามือลูบผมร่างสูงเล่นเบาๆอยู่ หยุดมือลงแล้วเอ่ยถามด้วยความสงสัย
"ทำไมล่ะ..ชั้นว่ามันก็สีสวยดีออก"
"ก็มันต้องคอยเหลา พอเหลาแล้ว ผมรู้สึกว่ามันจะหมดไปซักวัน"
"แต่ชั้นชอบดินสอไม้นะ....มันเหมือนความรักของเรา"
ร่างสูงเมื่อได้ยินประโยคนั้น ก็ผุดขึ้นนั่ง แล้วหันไปหาร่างเล็กทำหน้าสงสัย
"มันกำลังจะหมดไปงั้นเหรอ"
ร่างเล็กคลี่ยิ้ม พลางยกมือขึ้นลูบที่ใบหน้าของคนรักอย่างแผ่วเบา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
"มันต้องคอยเอาใจใส่ ....เหมือนดินสอไม้
ที่เหมือนจะแข็งแรง แต่ถ้าตกหล่นบ่อยๆมันก็จะแตกหักจากข้างใน
แล้วถ้าไม่เหลา มันก็จะไม่มีประโยชน์
และอีกอย่าง...เมื่อถึงเวลา มันก็จะอยู่กับเราไปตลอด
เพราะไม่มีใครใช้ดินสอไม้จนหมดแท่งไปได้หรอก......ว่างั้นไหม ยุนโฮ"
"อ๋า...ลึกซึ้งจัง" ร่างสูงเกิดอาการ GET นี่เขาคิดไม่ถึงเลย ว่าแค่ดินสอไม้จะมีความหมายลึกซึ้งอะไรได้ขนาดนี้
บางทีนักธุรกิจอย่างเขาคงจะเหมาะกับศิลปินอารมณ์สุนทรีย์อย่างจุนซูล่ะมั้ง...
....ไม่งั้นเขาอาจจะเป็นเหมือนตาแก่หัวล้านที่มัวแต่นั่งคิดบัญชีบริษัทไปวันๆ
"มันจะคงอยู่ตลอดไปเหมือนกับความรักของเราใช่ไหม" ร่างสูงคว้ามือร่างเล็กมากุมไว้ พลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอันอบอุ่น
"ใช่แล้วล่ะ...มันจะคงอยู่ตลอดไป"
....
...
..
.
"เพล้ง!!!!"
ร่างสูงที่ตกอยู่ในห้วงภวังค์แห่งความหลังหยุดความคิดนั้นลง เมื่อเจ้าเพื่อนตัวดีทำแก้วไวน์ใบโปรดของเค้าแตกไปหมาดๆ
"อ๊ะ!...ขอโทษๆ...บ้าชิบ" ร่างบางลุกลี้ลุกลนเช็ดคราบเปื้อนของไวน์บนพรมราคาแพง
หนุ่มหน้าหวานนามว่า แจจุง ที่นิสัยไม่หวานเหมือนกับหน้า...แถมกล้ามใหญ่ไม่สมกับตัวอีกต่างหาก
เจ้านี่น่ะใจร้อนสุดๆ ชอบไปมีเรื่องต่อยตีกับชาวบ้านเค้าอยู่เรื่อย ...นี่ก็เพิ่งจะไปต่อยกับผู้จัดการ โดนไล่ออกมาหยกๆ
เลยต้องมาหาเพื่อนซี้อย่างยุนโฮ...ให้ช่วยหางานใหม่ให้ทำ
"ช่างเถอะ..เดี๋ยวให้แม่บ้านมาเก็บก็ได้" ยุนโฮรีบห้ามเมื่อเห็นท่าทางอันไม่ทะมัดทะแมงในการทำความสะอาดของเจ้าเพื่อนตัวดี
เดี๋ยวแก้วก็บาดมือเอาหรอก ...ร่างสูงว่าพลางกดอินเตอร์คอมบอกเลขาส่วนตัว
"เฮ้ออออ...ทำไมวันนี้มันซวยอย่างงี้วะเนี่ย" ร่างบางที่เลิกทำความสะอาดแล้ว เดินมานั่งบนโต๊ะทำงานของร่างสูงที่กำลังเหม่อมองออกไปข้างนอกหน้าต่างอีกครั้ง
เอาอีกแล้วยุนโฮ..ตั้งแต่เกิดเรื่องกับจุนซูคราวนั้น ..เจ้าเพื่อนคนเก่งของเขา ก็ยังกะคนใกล้ตาย นั่งซึมกะทือทั้งวี่ทั้งวัน
บางทีก็นั่งเหม่อเป็นชั่วโมง..ยังดีที่เขายังลากมันมาทำงาน ไม่งั้นคงจะนอนอืดตายอยู่ที่บ้านแน่ๆ
"คิดถึงจุนซูเหรอ" ร่างบางเอ่ยถาม
ร่างสูงถอนหายใจเป็นครั้งที่ร้อย แววตาฉายแววแห่งความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส ราวกับจะขาดใจตายในขณะนั้น
"ชั้นกำลังคิดว่า ถ้าตอนนั้น ชั้นโดดลงไปตามเค้าก็คงจะดี...คงจะไม่ต้องมานั่งเสียใจแบบนี้"
"ไอ่บ้า!!! แกจะคิดแบบนั้นไม่ได้นะเฟ้ย ถ้าแกโดดตามลงไป ถ้าแกตายไป จุนซูจะเสียใจแค่ไหน...ทำไมไม่คิดบ้าง"
ร่างบางกระชากคอเสื้อคนตรงหน้า ...แจจุงชักเดือด ...เห็นชีวิตเป็นเรื่องล้อเล่นรึไง ไอ้นี่ !!!
"มันก็ดีกว่าตายทั้งเป็นแบบนี้ไม่ใช่เหรอ..ชีวิตที่ไม่มีจุนซูน่ะ มันก็เหมือนกับตายไปแล้วนั่นแหละ" ยุนโฮพูดด้วยน้ำเสียงเจ็บปวด
สีหน้าที่เศร้าศร้อยนั้นไม่เปลี่ยนแปลงไปเลย...ไม่มีนายก็เหมือนกับชั้นเป็นร่างไร้วิญญานนั่นแหละจุนซู
"ชิ" แจจุงปล่อยคอเสื้อคนตรงหน้า ทำหน้าแบบนั้น ใครจะไปต่อยลงวะ...
.
.
.
"งั้นชั้นจะไปหาจุนซูให้เอง" แจจุงผู้ว่างงาน อาสาจะไปตามหาจุนซูให้อีกที...ไปตามหาอีกครั้ง ตามหาหัวใจของเพื่อนรักให้กลับมา
หายไปไหนนะจุนซู...นายรู้ไหมว่าเจ้านี่น่ะ มันกำลังจะตรอมใจตายแล้วนะ
ใช่ว่ายุนโฮจะไม่ตามหา ... แต่หาจนแทบพลิกแผ่นดินแต่ก็ยังไม่เจอ
หลังจากที่ระดมกำลังค้นหามานานหลายสับดาห์แต่ก็ไม่พบร่องรอยของคนตัวเล็กเลย
หลังจากเหตุการณ์วันนั้น ... วันที่เปลี่ยนชะตาชีวิตของทุกคนไปตลอดกาล
................................................................
อีกฟากหนึ่งของเกาหลี...ที่หมู่เกาะเซจู (คุ้นๆมะ)
ร่างเล็กนอนหลับใหลอยู่บนเตียงนอนแสนนุ่มภายในห้องพักของรีสอร์ทติดทะเลอันหรูหรา
ข้างเตียงนั้นมีร่างของชายคนหนึ่งนั่งเฝ้าอยู่ข้างๆ
ประตูสีขาวถูกเปิดออก พร้อมกับร่างสูงโปร่งของชายอีกคนที่เดินเข้ามา
"เค้าเป็นยังไงบ้าง..ชางมิน" ปาร์คยูชอน เจ้าของรีสอร์ทสุดหรูอันดับหนึ่งของที่นี่ หนุ่มหล่อเจ้าของรอยยิ้มอันอบอุ่นที่ทำให้ลูกค้าสาวติดใจไปหลายราย
เอ่ยถามหนุ่มน้อยผิวสีน้ำผึ้งที่นั่งเฝ้าคนตัวเล็กอยู่ข้างเตียง...ชิม ชางมิน ลูกพี่ลูกน้องของเขาเอง
"ยังไม่ฟื้นเลยคับพี่ยูชอน" ชางมินตอบ
ยูชอนคว้าผ้าชุบน้ำมาเช็ดหน้าให้ร่างเล็กอย่างเบามือด้วยความอ่อนโยน...สายตาที่ยูชอนมองไปยังร่างเล็กนั้น
ทำให้ชางมินรู้สึกแปลกใจ...แววตาที่แสนจะอ่อนโยน ....แววตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก
"อือออ...." ร่างเล็กที่นอนหลับใหลมาเป็นเวลานาน...ค่อยๆลืมตาขึ้นมา
ห้องสีเบจ สวยงาม ...แต่ไม่คุ้น
ผู้ชายสองคนตรงหน้า ... ก็ไม่คุ้นอีกเหมือนกัน
"ที่นี่ที่ไหน" ร่างเล็กเอ่ยถามพลางค่อยๆลุกขึ้นนั่งโดยมียูชอนช่วยประคองให้ลุก
"ที่นี่..รีสอร์ทของผมเอง ...ผม ปาร์คยูชอน ... นี่ น้องชายของผม ชิม ชางมิน ...แล้วคุณล่ะชื่ออะไร"
"ชื่อ...."
"ผมชื่อ...."
"ผมชื่ออะไร....."
"ผมไม่รู้....ผมไม่รู้....ผมจำไม่ได้....อะไรกัน"
ร่างเล็กเริ่มจะปวดหัว สองมือกุมหัวไว้แน่นราวกับกลัวจะระเบิดออกมา
"ผมเป็นใครกัน"
######################### TBC
edit @ 2006/11/03 01:11:12
ใบหน้าหวานๆฉาบด้วยรอยยิ้มบางๆ ...ช่างดูมีความสุขเหลือเกิน
"ทำอะไรอยู่น่ะ..จุนซู" ร่างสูงเดินเข้ามาทรุดตัวลงนั่งข้างๆ พลางชะโงกหน้าเข้ามาดูที่สมุดสเกตของร่างเล็ก
ภาพสวนดวกไม้ที่แสนสวยงามดูราวกับมีชีวิตถูกแต่งแต้มด้วยดินสอสี สีสันสวยงาม...ฝีมือไม่ตกเลยนะจุนซู
"สวยจัง...สวยเหมือนคนวาดเลย" นักธุรกิจหนุ่มรุ่นใหม่ไฟแรง จองยุนโฮ แอบหยอดคำหวานให้ว่าที่คู่หมั้นสุดน่ารักตรงหน้า
ร่างเล็กเมื่อได้ยินอย่างงั้นก็เขินจนหน้าแดง ...พาลไม่วาดต่อเอาซะดื้อๆ
"อ้าว!..ไม่วาดต่อแล้วเหรอ" ร่างสูงเห็นปฏิกิริยาของคนตรงหน้าก็อดแกล้งไม่ได้ จึงยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆทำหน้าล้อๆ
ทำให้ร่างเล็กหน้าแดงเข้าไปอีก....น่ารักชะมัดเลย
"รักนายจัง...จุนซู" ยุนโฮหอมแก้มร่างเล็กเบาๆ แล้วเอนตัวลงนอนบนตักของร่างเล็ก
นักธุรกิจหนุ่มไฟแรงผู้เก่งกาจ แต่เวลาอยู่กับคนรักแล้ว ดูราวกับเด็กน้อยเอาแต่ใจก็ไม่ปาน
ร่างสูงคว้าดินสอสีที่อยู่ใกล้ๆมาหมุนเล่น พลางเอ่ยออกมา
"ผมไม่ชอบดินสอไม้เลย"
ร่างเล็กที่กำลังเอามือลูบผมร่างสูงเล่นเบาๆอยู่ หยุดมือลงแล้วเอ่ยถามด้วยความสงสัย
"ทำไมล่ะ..ชั้นว่ามันก็สีสวยดีออก"
"ก็มันต้องคอยเหลา พอเหลาแล้ว ผมรู้สึกว่ามันจะหมดไปซักวัน"
"แต่ชั้นชอบดินสอไม้นะ....มันเหมือนความรักของเรา"
ร่างสูงเมื่อได้ยินประโยคนั้น ก็ผุดขึ้นนั่ง แล้วหันไปหาร่างเล็กทำหน้าสงสัย
"มันกำลังจะหมดไปงั้นเหรอ"
ร่างเล็กคลี่ยิ้ม พลางยกมือขึ้นลูบที่ใบหน้าของคนรักอย่างแผ่วเบา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
"มันต้องคอยเอาใจใส่ ....เหมือนดินสอไม้
ที่เหมือนจะแข็งแรง แต่ถ้าตกหล่นบ่อยๆมันก็จะแตกหักจากข้างใน
แล้วถ้าไม่เหลา มันก็จะไม่มีประโยชน์
และอีกอย่าง...เมื่อถึงเวลา มันก็จะอยู่กับเราไปตลอด
เพราะไม่มีใครใช้ดินสอไม้จนหมดแท่งไปได้หรอก......ว่างั้นไหม ยุนโฮ"
"อ๋า...ลึกซึ้งจัง" ร่างสูงเกิดอาการ GET นี่เขาคิดไม่ถึงเลย ว่าแค่ดินสอไม้จะมีความหมายลึกซึ้งอะไรได้ขนาดนี้
บางทีนักธุรกิจอย่างเขาคงจะเหมาะกับศิลปินอารมณ์สุนทรีย์อย่างจุนซูล่ะมั้ง...
....ไม่งั้นเขาอาจจะเป็นเหมือนตาแก่หัวล้านที่มัวแต่นั่งคิดบัญชีบริษัทไปวันๆ
"มันจะคงอยู่ตลอดไปเหมือนกับความรักของเราใช่ไหม" ร่างสูงคว้ามือร่างเล็กมากุมไว้ พลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอันอบอุ่น
"ใช่แล้วล่ะ...มันจะคงอยู่ตลอดไป"
....
...
..
.
"เพล้ง!!!!"
ร่างสูงที่ตกอยู่ในห้วงภวังค์แห่งความหลังหยุดความคิดนั้นลง เมื่อเจ้าเพื่อนตัวดีทำแก้วไวน์ใบโปรดของเค้าแตกไปหมาดๆ
"อ๊ะ!...ขอโทษๆ...บ้าชิบ" ร่างบางลุกลี้ลุกลนเช็ดคราบเปื้อนของไวน์บนพรมราคาแพง
หนุ่มหน้าหวานนามว่า แจจุง ที่นิสัยไม่หวานเหมือนกับหน้า...แถมกล้ามใหญ่ไม่สมกับตัวอีกต่างหาก
เจ้านี่น่ะใจร้อนสุดๆ ชอบไปมีเรื่องต่อยตีกับชาวบ้านเค้าอยู่เรื่อย ...นี่ก็เพิ่งจะไปต่อยกับผู้จัดการ โดนไล่ออกมาหยกๆ
เลยต้องมาหาเพื่อนซี้อย่างยุนโฮ...ให้ช่วยหางานใหม่ให้ทำ
"ช่างเถอะ..เดี๋ยวให้แม่บ้านมาเก็บก็ได้" ยุนโฮรีบห้ามเมื่อเห็นท่าทางอันไม่ทะมัดทะแมงในการทำความสะอาดของเจ้าเพื่อนตัวดี
เดี๋ยวแก้วก็บาดมือเอาหรอก ...ร่างสูงว่าพลางกดอินเตอร์คอมบอกเลขาส่วนตัว
"เฮ้ออออ...ทำไมวันนี้มันซวยอย่างงี้วะเนี่ย" ร่างบางที่เลิกทำความสะอาดแล้ว เดินมานั่งบนโต๊ะทำงานของร่างสูงที่กำลังเหม่อมองออกไปข้างนอกหน้าต่างอีกครั้ง
เอาอีกแล้วยุนโฮ..ตั้งแต่เกิดเรื่องกับจุนซูคราวนั้น ..เจ้าเพื่อนคนเก่งของเขา ก็ยังกะคนใกล้ตาย นั่งซึมกะทือทั้งวี่ทั้งวัน
บางทีก็นั่งเหม่อเป็นชั่วโมง..ยังดีที่เขายังลากมันมาทำงาน ไม่งั้นคงจะนอนอืดตายอยู่ที่บ้านแน่ๆ
"คิดถึงจุนซูเหรอ" ร่างบางเอ่ยถาม
ร่างสูงถอนหายใจเป็นครั้งที่ร้อย แววตาฉายแววแห่งความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส ราวกับจะขาดใจตายในขณะนั้น
"ชั้นกำลังคิดว่า ถ้าตอนนั้น ชั้นโดดลงไปตามเค้าก็คงจะดี...คงจะไม่ต้องมานั่งเสียใจแบบนี้"
"ไอ่บ้า!!! แกจะคิดแบบนั้นไม่ได้นะเฟ้ย ถ้าแกโดดตามลงไป ถ้าแกตายไป จุนซูจะเสียใจแค่ไหน...ทำไมไม่คิดบ้าง"
ร่างบางกระชากคอเสื้อคนตรงหน้า ...แจจุงชักเดือด ...เห็นชีวิตเป็นเรื่องล้อเล่นรึไง ไอ้นี่ !!!
"มันก็ดีกว่าตายทั้งเป็นแบบนี้ไม่ใช่เหรอ..ชีวิตที่ไม่มีจุนซูน่ะ มันก็เหมือนกับตายไปแล้วนั่นแหละ" ยุนโฮพูดด้วยน้ำเสียงเจ็บปวด
สีหน้าที่เศร้าศร้อยนั้นไม่เปลี่ยนแปลงไปเลย...ไม่มีนายก็เหมือนกับชั้นเป็นร่างไร้วิญญานนั่นแหละจุนซู
"ชิ" แจจุงปล่อยคอเสื้อคนตรงหน้า ทำหน้าแบบนั้น ใครจะไปต่อยลงวะ...
.
.
.
"งั้นชั้นจะไปหาจุนซูให้เอง" แจจุงผู้ว่างงาน อาสาจะไปตามหาจุนซูให้อีกที...ไปตามหาอีกครั้ง ตามหาหัวใจของเพื่อนรักให้กลับมา
หายไปไหนนะจุนซู...นายรู้ไหมว่าเจ้านี่น่ะ มันกำลังจะตรอมใจตายแล้วนะ
ใช่ว่ายุนโฮจะไม่ตามหา ... แต่หาจนแทบพลิกแผ่นดินแต่ก็ยังไม่เจอ
หลังจากที่ระดมกำลังค้นหามานานหลายสับดาห์แต่ก็ไม่พบร่องรอยของคนตัวเล็กเลย
หลังจากเหตุการณ์วันนั้น ... วันที่เปลี่ยนชะตาชีวิตของทุกคนไปตลอดกาล
................................................................
อีกฟากหนึ่งของเกาหลี...ที่หมู่เกาะเซจู (คุ้นๆมะ)
ร่างเล็กนอนหลับใหลอยู่บนเตียงนอนแสนนุ่มภายในห้องพักของรีสอร์ทติดทะเลอันหรูหรา
ข้างเตียงนั้นมีร่างของชายคนหนึ่งนั่งเฝ้าอยู่ข้างๆ
ประตูสีขาวถูกเปิดออก พร้อมกับร่างสูงโปร่งของชายอีกคนที่เดินเข้ามา
"เค้าเป็นยังไงบ้าง..ชางมิน" ปาร์คยูชอน เจ้าของรีสอร์ทสุดหรูอันดับหนึ่งของที่นี่ หนุ่มหล่อเจ้าของรอยยิ้มอันอบอุ่นที่ทำให้ลูกค้าสาวติดใจไปหลายราย
เอ่ยถามหนุ่มน้อยผิวสีน้ำผึ้งที่นั่งเฝ้าคนตัวเล็กอยู่ข้างเตียง...ชิม ชางมิน ลูกพี่ลูกน้องของเขาเอง
"ยังไม่ฟื้นเลยคับพี่ยูชอน" ชางมินตอบ
ยูชอนคว้าผ้าชุบน้ำมาเช็ดหน้าให้ร่างเล็กอย่างเบามือด้วยความอ่อนโยน...สายตาที่ยูชอนมองไปยังร่างเล็กนั้น
ทำให้ชางมินรู้สึกแปลกใจ...แววตาที่แสนจะอ่อนโยน ....แววตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก
"อือออ...." ร่างเล็กที่นอนหลับใหลมาเป็นเวลานาน...ค่อยๆลืมตาขึ้นมา
ห้องสีเบจ สวยงาม ...แต่ไม่คุ้น
ผู้ชายสองคนตรงหน้า ... ก็ไม่คุ้นอีกเหมือนกัน
"ที่นี่ที่ไหน" ร่างเล็กเอ่ยถามพลางค่อยๆลุกขึ้นนั่งโดยมียูชอนช่วยประคองให้ลุก
"ที่นี่..รีสอร์ทของผมเอง ...ผม ปาร์คยูชอน ... นี่ น้องชายของผม ชิม ชางมิน ...แล้วคุณล่ะชื่ออะไร"
"ชื่อ...."
"ผมชื่อ...."
"ผมชื่ออะไร....."
"ผมไม่รู้....ผมไม่รู้....ผมจำไม่ได้....อะไรกัน"
ร่างเล็กเริ่มจะปวดหัว สองมือกุมหัวไว้แน่นราวกับกลัวจะระเบิดออกมา
"ผมเป็นใครกัน"
######################### TBC
edit @ 2006/11/03 01:11:12
