"นี่ๆมิกกี้..ดูหนังเรื่องนี้สิ" เซียน้อยที่นั่งอยู่บนโซฟาก้มลงพูดกับร่างสูงที่นอนหนุนตักอยู่ (ทามมายต้องเปิดด้วยคู่นี้ทุกทีสิน่า..คนมันชอบอ่า อิอิ)
"เรื่องอะไรอ่า..แยมยโสธร" มิกกี้หันไปดูทีวีตรงหน้า...รายการหนังรอบดึก(ประมาณbig cinema)กำลังฉายหนังชื่อแปลกอยู่
"แหยมยโสธร ต่างหาก...หนังจากประเทศไทยด้วยล่ะ" เซียบีบจมูกมิกกี้เบาๆ พูดก็ผิดน้าาา
"ง่า..เค้าพูดอะไรกันฟังไม่เห็นรู้เรื่องเลย" มิกกี้ลุกขึ้นจากตักเซียเพื่อหนีการบีบจมูก แล้วรวบตัวร่างเล็กนั่งตักตัวเองแทน
"เซียนี่ตัวห้อมหอมเนอะ" มิกกี้ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ หมายจะหอมแก้ม แต่ก็ต้องเบรคเมื่อได้ยินเซียพูดว่า "คนนี้ทำผมเหมือนมิกกี้เลยดูสิๆ"
มิกกี้จึงละสายตาจากคนสวย หันไปดูทีวี... ในจอกำลังฉายตอนที่ หม่ำ ซึ่งรับบทเป็นแหยม กำลังเล่นอยู่
"เหมือนมากเลยนะเนี่ย..ตอนช่วง single Magic Castle ไง..เหมือนนะเหมือน 555" เซียหัวเราะชอบอกชอบใจ
"ไม่เห็นจะเหมือนเลย..ชั้นหล่อกว่าตั้งเยอะ.." มิกกี้ทำหน้าเหมือนปลาบู่ (ตอนนี้มิกกี้ทำผมทรงหยอยอยู่ heart mind&soul)
"ชั้นว่าเหมือนนะ..ฮ่าๆ..ชื่ออะไรนะ..แหยม..แหยม...มิกกี้เป็นแหยม 555" เซียหัวเราะท้องแข็ง
"ตลกมากเลยใช่ไหมเนี่ย..หา..นี่แน่ะๆ..." มิกกี้หมั่นไส้คนตัวเล็ก จึงไล่จี้เอวเซียเป็นการใหญ่
"ไม่อาวว..ฮ่าๆๆ..ไม่เอานะ แหยม 555" เซียที่โดนจี้เอวดิ้นหลบไปหัวเราะไป ยังไม่วายแกล้งมิกกี้อีกแน่ะ
"ยังไม่เลิกอีกนะ..เดี๋ยวจับกดซะเลย" มิกกี้กอดคนตัวเล็กแถมยังยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ ทำหน้าตาประมารว่า ชั้นเอาจิงนาาาาา
เซียของเราเจอไม้นี้เข้าไปถึงกับเขิน เงียบไปเลย .... มิกกี้เห็นหน้าแดงๆน่ารักๆถึงกับอดใจไม่ไหวจะยื่นหน้าเข้าไปจุ๊บ...แต่

"นี่ๆๆๆๆดูช่อง Channel V เร็ว.. MV ตัวใหม่ของเรากำลังออกอยู่แหละ" ชางมินวิ่งลงมาจากชั้นบน ตามด้วยแจจุงและยุนโฮ
ห้าหนุ่มกำลังนั่งดู mv rising sun เวอร์ชั่นญี่ปุ่นอยู่...ตั้งแต่ถ่ายมา ยังไม่ได้ดูที่ตัดต่อแล้วเลยอ่า
"มิกกี้เท่ห์จังเลย"
"เซียก็น่ารัก"
"ชางมินใส่หมวกแล้วเหมือนคนผ่าตัดสมองเลยอ่า" (โทษทีน้า แฟนนู๋มิน)
"พี่แจจุงสวยจังเลยย"
"ยุนโฮนายผอมลงรึป่าวนะ"
ทั้งห้านั่งวิจารณ์ MV ของตัวเองอย่างสนุกสนานเฮฮา...จนมาถึงช่วงที่มิกกี้กับยุนโฮแร็พ แล้วต้องเต้นกับแดนเซอร์สาว

"มิกกี้แอบไปเต้นกับสาวเหรอเนี่ย..นิสัยไม่ดีๆ" เซียน้อยที่เพิ่งมาเห็นทุบแขนมิกกี้เบาๆ ก็ตอนที่มิกกี้กับยุนโฮถ่ายน่ะ พวกเขาสามคนที่เหลือไปกินข้าวอยู่นี่นา
"โอ๋ๆๆ..มันเป็นหน้าที่น้า..ชั้นไม่ได้อยากเต้นกับผู้หญิงพวกนี้ซะหน่อย..เห็นมะชั้นไม่ได้แตะตัวใครเลยด้วยซ้ำ..ชั้นมีแต่เซียคนเดียวน้าา"
มิกกี้รีบอ้อนใหญ่..เพราะกลัวว่าเซียจะโกรธเค้าน่ะสิ..โดยไม่ได้คิดก็พูดเอาตัวรอดไปเรื่อยๆ
"นี่ไงดูสิๆ..ยุนโฮอ่า มีโอบ มีไถ ด้วยน้า...ชั้นยังไม่กล้าทำเลย ชั้นไม่เคยนอกใจเซียเลยน้าาาา" มิกกี้โบ้ย แล้วกอดเซียแน่นเพื่อเอาใจ
.....หารู้ไม่ว่า คำพูดเหล่านั้น กำลังนำพาหายนะมาเยือน .........

"เปรี๊ยะ!!!!"......ขีดความอดทนตกต่ำถึงขีดสุด แจจุงโมโหเต็มที่แล้ว
"นี่มันอะไรกัน!!!..นายไปโอบ ไปถูไถลแม่พวกนั้นได้ยังไง หา!!! ยุนโฮ" แจจุงลุกขึ้นชี้หน้ายุนโฮ เขาโมโหมากกก
"เดี๋ยวสิแจจุง..มันเป็นหน้าที่นะ..ชั้นไม่ได้ตั้งใจ" ยุนโฮหน้าซีด..ซวยแล้วกรู..เอาเหตุผลเจ้ามิกมาใช้ละกันวะ
"หน้าที่..หน้าที่บ้าอะไร..ทำไมต้องไปโอบ ไปไถอย่างงั้นหาาา!!! มิกกี้เค้ายังไม่เห็นทำเลย!!!" แจจุงตวาดเสียงดัง
ยุนโฮผู้ไม่รู้จะหาเหตุผลไหนมาอธิบาย..จึงหันไปหาเพื่อนๆเพื่อขอความช่วยเหลือ...

ชางมิน.....ค้างไปแล้ว......เค้าไม่เคยเห็นแจจุงเป็นแบบนี้อ่า...พี่แจจุงแม่พระของผมหายไปไหนนน
เซีย.....ค้างเหมือนกัน ได้แต่นั่งทำตาปริบๆบนตักมิกกี้
มิกกี้........ด้วยความที่เป็นผู้ชายเหมือนกัน จึงสามารถรับสถานการณ์เช่นนี้ได้ แล้วหาทางช่วยพูดกับแจจุง
"แจจุงใจเย็นๆนะ..คือแบบว่า..อารมณ์มันคงพาไปน่ะ" ........ แทนที่จะช่วยให้ดีขึ้น กลับทำให้โมโหมากกว่าเดิม

"อ๋อ..อารมณ์พาไปงั้นเหรอ..เห็นผู้หญิงเป็นไม่ได้ใช่ไหม..ไปอยู่ด้วยกันซะเลย ไป๊!!!!!!"
แจจุงตะโกนใส่ยุนโฮแล้ววิ่งขึ้นห้องไป ... ยุนโฮรีบวิ่งตามขึ้นไป ..แต่ก็ไม่ทัน...แจจุงจะปิดประตูห้องพอดี....
"ปังๆๆๆ!!" "แจจุงเปิดประตูให้ชั้นก่อน..ฟังชั้นอธิบายก่อน" "ชั้นไม่อยากฟัง จะไปไหนก็ไป!!"
หลังจากที่ตะโกนเรียกจนเสียงแหบเสียงแห้งไปกว่าครึ่งชั่วโมง .. มิกกี้จึงมาเอาตัวยุนโฮไปนอนที่ห้องชางมิน

"รอให้เค้าใจเย็นกว่านี้อีกหน่อยดีกว่า..แล้วค่อยพูดกัน" มิกกี้ปลอบใจยุนโฮที่นั่งซึมอยู่บนเตียงชางมิน
"นั่นสิพี่..ผมว่าเดี๋ยวพี่แจจุงก็เข้าใจ" ชางมินเข้ามาปลอบอีกแรง

...ด้านเซีย ก็เข้าไปหาแจจุง...
"ใจเย็นๆนะแจจุง..อย่าคิดมากสิ..ยุนโฮน่ะเค้ารักแจจุงคนเดียวน้า" เซียโอบแจจุงไว้ แล้วลูบหลัง
"แล้วทำไมเค้าต้องไปกอดไปโอบแม่นั่นด้วยล่ะ..ไม่เห็นจำเป็นเลย" แจจุงเถียง
"ก็..อารมณ์มันพาไปล่ะมั้ง" เซียเองก็ไม่รู้จะหาเหตุผลอะไร .. เหตุผลของตามิกเลยถูกยกมาใช้อีกครั้ง
"..ไม่มีเหตุผลที่ดีกว่านี้แล้วรึไงกัน.." แจจุงโมโห เอะอะอะไรก็อารมณ์พาไปงั้นเหรอ
เซียเองก็จนปัญญาที่จะพูด.....
"ชั้นเองก็ไม่รู้จะอธิบายเรื่องนี้ยังไงนะ..ชั้นรู้แต่เพียงว่า แค่เราเชื่อใจเค้ามันก็เพียงพอแล้วไม่ใช่เหรอ"
"มิกกี้เองเมื่อก่อนเป็นเพลย์บอยน้า..ชั้นต่างหากที่น่าจะกังวลใจมากกว่าแจจุง" เซียพูดยิ้มๆ

"แล้วทำไมนายยังเฉยอยู่ล่ะ" แจจุงหายโมโหลงบ้างแล้ว
"ก็เพราะว่าเชื่อใจน่ะสิ..ชั้นเชื่อใจว่ามิกกี้จะไม่นอกใจชั้นแน่นอน..แล้วนายล่ะเชื่อใจยุนโฮมากแค่ไหน"
เซียพูดทิ้งท้ายไว้แล้วเดินออกจากห้องไป..ทิ้งให้แจจุงนั่งคิดอะไรอยู่ในห้องคนเดียว

กลางดึกคืนนั้น..แจจุงเดินลงไปข้างล่างเพื่อกินน้ำ ก็พบกับร่างสูงนั่งดูทีวีอยู่
"ยุนโฮ"
แจจุงยืนนิ่งอยู่ตรงเชิงบันได ยุนโฮเมื่อเห็นแจจุงจึงรีบเดินเข้ามาหา
"แจจุง..ชั้นขอโทษ.."
ยังไม่ทันจะพูดจบ แจจุงก็โผเข้ากอดยุนโฮ
"ไม่ต้องขอโทษชั้น..ชั้นเองต่างหากที่ผิด ชั้นขอโทษนะยุนโฮ..ชั้นมันหึงไปเรื่อย..อย่าโกรธชั้นเลยนะ"
"ชั้นจะโกรธนายได้ยังไงกัน..ชั้นรักนายนะแจจุง" ยุนโฮกระซิบเบาๆที่ข้างหูของร่างบาง
"ชั้นก็รักนาย" ทั้งคู่จูบกันอย่างดูดดื่ม

ชางมินที่ยืนอยู่ข้างบนมองลงมาแล้วยิ้มให้กับภาพนั้น "คืนนี้ คงไม่ต้องนอนกับพี่ยุนโฮแล้วล่ะมั้ง"

.....ตัดมาที่ห้องมิกเซีย.....(ไอ่คู่ขโมยซีน)
"สองคนนั้นเค้าจะดีกันรึยังน้า" มิกกี้ที่นอนเล่นอยู่บนเตียงเอ่ยขึ้นมาลอยๆ
"ป่านนี้คงดีกันแล้วล่ะ..เรื่องแค่นี้เอง" เซียที่เพิ่งเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเดินมานั่งบนเตียง
"แล้วทำไมเซียไม่โกรธชั้นล่ะ..ชั้นเองก็ใกล้ชิดกับสองคนนั่นเหมือนกันนา" มิกกี้ยั่วเล่นๆ
"อ๋อ..ก็ชั้นมั่นใจน่ะสิว่า ถึงยังไงสองคนนั้นต้องม่ายสนใจมิกกี้แน่นอน" มิกกี้ทำหน้างง
"ก็ออกจะเหมือน แหยม ขนาดนี้ใครจะไปสนใจ..ฮ่าๆๆๆ แหยม ตาแหยม" เซียบิดแก้มมิกกี้เล่น หัวเราะชอบใจ

มิกกี้เมื่อได้ยินดังนั้นก็ทำหน้าเบ้..ว่าเค้าอีกละ..แต่อีกสักพัก รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก็ปรากฏที่มุมปาก...
"เซียจำได้ไหมว่า ชั้นบอกว่ายังไงถ้ายังไม่เลิกล้อชั้น" มิกกี้ทำหน้าเจ้าเล่ห์พร้อมกับจับข้อมือที่กำลังบิดแก้มของตนไว้แน่น

////// "ยังไม่เลิกอีกนะ..เดี๋ยวจับกดซะเลย"////// เสียงแห่งอดีตดังแว่วเข้ามา
เซียทำหน้าเหวอสุดชีวิต..ซวยแล้วไง ..... เซียกำลังจะลุกวิ่งหนี แต่ไม่ทันเสียแล้ว มิกกี้ดึงเซียลงกับเตียง
แล้วพลิกตัวขึ้นมาอยู่ด้านบน ... พร้อมกับแสยะยิ้มแบบเจ้าเล่ห์ .................

"ม่ายยยน้าาาาาาาาาาาาาาาาาา" เสียงลูกแมวน้อยตะโกนออกมาจากในห้อง แต่ใครหนอจะเขาไปช่วย ฮ่าๆๆๆ

+++++++++++++ END ++++++++++++++++