ณ เมืองโทโฮชินกิ ที่แสนจะสงบสุขและอุดมสมบูรณ์ ประชาชนทั้งหลายทำมาหากินอย่างพอเพียง อาหารอุดมสมบูรณ์ ช่างเป็นเมืองที่ดีซะนี่กระไร..
แต่แล้วเค้าลางแห่งหายนะก็เข้ามาเยือน..เมื่อพ่อมดดำจอมร้ายกาจ ลีโซแมน เดอะ วิชซาร์ด ออฟ SM หมายมั่นที่จะยึดครองเมืองที่แสนจะสงบสุขเช่นนี้

"ท่านพ่อ..ท่านจะทำเช่นนี้กับข้าไม่ได้นะ" องค์หญิงซีอา นานีย่า เดอะ ปรินเซส ออฟ โทโฮชินกิ ผู้สืบเชื้อสายราชวงค์โทโฮชินกิเพียงหนึ่งเดียวตะโกนขึ้น
หลังจากได้รับฟังบัญชาจากพระบิดา ... องค์หญิงตัวน้อยวัย 18 วิ่งไปกอดท่านแม่ไว้ หมายจะขอความช่วยเหลือ..ท่านแม่ห้ามท่านพ่อสิ

กษัตริย์หนุ่มแห่งดงบังชินกิ ซีวอน ซาเรส เดอะ คิง ออฟ โทโฮชินกิ ส่ายหัวให้กับความเอาแต่ใจของลูกสาวตัวน้อย...
"เซีย ลูกพ่อ...ใช่ว่าพ่ออยากจะให้เจ้าไป ถ้าเพียงแต่เมืองของเราจะขาดนักรบผู้แกร่งกล้าและมหาเวทที่จะรับมือกับสงครามครั้งนี้...
...ศึกครั้งนี้ใหญ่หลวงนัก ถ้าพลาด เมืองเราต้องล่มสลายเป็นแน่....เจ้าอยากให้เป็นเช่นนั้นหรือ" ว่าพลางทอดสายตาอันอ่อนโยนส่งมายังลูกสาวสุดที่รัก
"แต่ท่านพ่อ..ลูกยังไม่อยากแต่งงาน เราไม่มีวิธีอื่นแล้วหรือเพคะ" องค์หญิงเซียเฝ้าอ้อนวอน
"เมืองดงบังชินกินั้น..มีทั้งเหล่านักรบฝีมือดีและจอมเวทผู้แกร่งกล้า เขาพร้อมจะให้ความช่วยเหลือเรา หากเจ้าจะยอมแต่งงานกับคิงของเมืองนั้น"
คิบอม อันเชค เดอะ ควีน ออฟ โทโฮชินกิ ลูบหัวองค์หญิงตัวน้อยอย่างแผ่วเบา พร้อมกับอธิบายเหตุผล....

"แล้วเหตุใดจะต้องมีเงื่อนไขนี้..ข้าไม่รู้จักกับคิงของเมืองนั้นซักนิด..คิงของเมืองนั้นจะต้องแก่มากแล้วแน่ๆ..ท่านแม่ข้าไม่อยากเป็นเมียตาแก่ลงพุงหรอกนะเพคะ"
องค์หญิงน้อยวาจาช่างฉอเลาะตะโกนขึ้น...เป็นคิงได้ ก็ต้องแก่สุดๆเลยล่ะสิ .. ข้าไม่อยากแต่งงานกับตาแก่นี่นา
"เจ้าเอาอะไรมาพูดว่า คิงของที่นั่นเป็นตาแก่ลงพุง..ไหนว่าเจ้าไม่รู้จักคิงของที่นั่นไง" คิงซีวอนตรัสถามลูกสาวจอมยุ่ง
"ก้อกว่าคิงที่ไหนๆก็เหมือนกัน แก่ อ้วน แล้วก็ลงพุง ..ไม่ใช่เหรอเพคะท่านพ่อ" องค์หญิงน้อยพูดพร้อมทำหน้าเจ้าเล่ห์ส่งไปให้ท่านพ่อ

"...นี่เจ้าว่าพ่อหรือเซีย..." คิงซีวอนที่เพิ่งคิดได้กับคำพูดของลูกสาว หัวเราะออกมาเบาๆพร้อมกับเอื้อมมือไปลูบหัวลูกสาวคนสวยด้วยความเอ็นดู
"ท่านพ่อน่ะ ยกเว้นเพคะ...เพราะท่านพ่อของข้าไม่ได้แก่ซักหน่อย แถมยังหล่ออีกต่างหาก" องค์หญิงผละไปกอดอ้อนพระบิดา หมายจะให้เปลี่ยนใจ
"ถึงจะมาอ้อนพ่อแบบนี้ พ่อก็ไม่มีวันเปลี่ยนใจหรอกนะ..ซีอา" กษัตริย์หนุ่มรู้ทัน .. องค์หญิงน้อยของเราจึงผละออกแล้วทำหน้ายุ่ง
"ชิ..ข้าไม่พูดกับท่านพ่อแล้ว .. ข้าจะกลับตำหนักก่อนนะท่านแม่ ขอทูลลา" เมื่อไม่ได้ดั่งใจ องค์หญิงน้อยจึงจะหนีกลับตำหนักพร้อมองค์รักษ์คู่ใจ
แต่ก่อนที่ประตูจะถูกปิดลงนั้น เสียงเล็กก็ตะโกนกลับมาว่า ...."แต่ท่านพ่อ...อ้วน!!!!!!!!!" ทำเอากษัตริย์หนุ่มของเราหน้าเหวอไปเลยทีเดียว

........................................................

ร่างบางเดินเข้ามาในห้องอย่างรวดเร็ว .. ริมฝีปากสวยกำลังบิดเบี้ยวด้วยอารมณ์โกรธ ..องค์หญิงกระแทกตัวนั่งกับโซฟาตัวใหญ่ที่ตั้งอยู่ในห้องบรรทม
"องค์หญิงทรงอย่าทำหน้าแบบนั้นเลย..ไม่น่ารักเลยนะกระหม่อม" องค์รักษ์หนุ่มคู่ใจ เดินเข้ามายืนตรงกันข้าม เยื้องไปด้ายขวา ...
ร่างสูงโปร่งดูเข้มแข็ง แต่ดวงตาสีน้ำตาลที่มองมายังองค์หญิงนั้นนั้น ดูอ่อนโยนอย่างน่าประหลาด ..

องค์หญิงเมื่อได้ยินดังนั้นกลับทำหน้างอขึ้นกว่าเดิม...ถ้าเป็นคนอื่นล่ะก็ลองพูดแบบนี้สิ จะสั่งฆ่าให้ .. แต่นี้เป็นเจ้านะ ข้าถึงไม่ว่าอะไร ..
"เจ้าก็รู้ว่าข้าไม่อยากแต่งงาน..ชางมิน" องค์หญิงเซีย ทำหน้าตากลุ้มใจมองมายังสหายคนสนิท สักพักก็ทำหน้าจริงจังแล้วพูดว่า
"แค่เจ้าคนเดียวก็น่าจะพอ..เจ้าน่ะ เป็นถึง เดอะ เกรท วอริเออร์ ออฟ โทโฮชินกิ เชียวนะ..มีหรือจะสู้กับพ่อมดดำนั่นไม่ได้"

องค์รักษ์หนุ่มยิ้มอย่างอ่อนโยนพลางกล่าวว่า " ถึงเป็นเกรท แต่ก็เพียงแต่ในเมืองเล็กๆนี้เท่านั้น ..ไม่ได้เป็นเกรทของทั้งแคว้นซักหน่อยกระหม่อม"
( เมืองโทโฮชินกิ เป็นหนึ่งในเมืองต่างๆ ที่อยู่ในแคว้น sm town -- ประมาณนั้น ฮ่าๆ )
"ถึงอย่างนั้นก็เถอะ..เมืองเราก็ไม่น่าจะสิ้นไร้ไม้ตอกถึงขนาดต้องไปขอความช่วยเหลือจากเมืองดงบังชินกินั่น..แถมยังเงื่อนไขบ้าๆนี่อีก"
องค์หญิงเซียอารมณ์เสียเมื่อนึกถึงเรื่องนี้อีกครั้ง ...ถ้าอยากได้ความช่วยเหลือ..ต้องแต่งงาน..บ้าชะมัด

"เมืองดงบังชินกินั้นเต็มไปด้วยนักรบชั้นดีและจอมเวทแกร่งกล้า..เมืองเราเป็นเมืองที่รักสงบจึงไม่ค่อยจะมีนักรบมากนักกระหม่อม..
..อีกทั้ง คิงของเมืองนั้นที่เพิ่งจะเข้ามารับตำแหน่ง แต่ได้รับการขนานนามไปทั่วทั้งแคว้นว่าแกร่งกล้าเหนือผู้ใด..เป็นเกรท วอริเออร์ ออฟ sm town เลยนะกระหม่อม"
องค์รักษ์หนุ่มชี้แจง

"เป็นเกรทของแคว้นเชียวเหรอ..สงสัยจะเก่งหน้าดู เจ้าเองก็น่าจะไปท้าสู้กับเค้านะชางมิน เจ้าจะได้เป็น เกรทของแคว้นไง" องค์หญิงเซียยิ้มชอบใจ
"คงจะยากกระหม่อม เพราะนอกจากเป็นเกรท วอริเออร์แล้ว ยังเป็ง เกรทวิซซาร์ด อีกด้วย" องค์รักษ์ชางมินพูดยิ้มๆ
"ทั้งนักรบและจอมเวทในคนๆเดียว..เก่งขนาดนั้นเชียว..แสดงว่าต้องแก่มากเลยใช่มะ" องค์หญิงเซียคิดแล้วหนาว นี่ข้าจะต้องแต่งงานกับตาแก่น่ากลัวใช่ไหมเนี่ย
องค์รักษ์หนุ่มยิ้มเบาๆ ...... "ไว้องค์หญิงไปถึงที่นั่นแล้ว..ก็จะรู้เอง กระหม่อม

"เจ้าไปได้แล้วล่ะ..ข้าจะนอนแล้ว" หลังจากพูดคุยกันได้ซักพัก องค์หญิงเซียก็เกิดอาการง่วงขึ้นมา จึงกระโดดขึ้นเตียงแล้วหลับตาลง
"หลับฝันดีนะกระหม่อม" องค์รักษ์หนุ่มเข้ามาห่มผ้าให้ พร้อมกับมองหน้าสวยที่กำลังหลับตาพริ้มอยู่บนเตียง

.....ผู้ที่ไม่อยากให้ท่านแต่งงานมากที่สุด คือข้าต่างหากองค์หญิง แต่ข้าคนนี้ไม่สามารถทำอะไรได้เลย แม้แต่จะเอ่ยคำคัดค้านใดๆ......
....ข้าต่างหากที่เจ็บปวดใจที่สุด ที่จะต้องทนเห็นท่านแต่งงานไปกับคนอื่น คนที่เป็นศัตรูตัวฉกาจของข้า คนที่แย่งท่านไปจากข้า ช่างเจ็บปวดเหลือเกิน ....

....................................

เช้าวันเดินทางขององค์หญิงรัชทายาทเพียงหนึ่งเดียวของเมืองโทโฮชินกิ ที่จะต้องเดินทางไปแต่งงานกับคิงต่างเมือง เพื่อความสงบสุขของบ้านเมือง
หลังจากที่เฝ้าอ้อนวอนท่านพ่อ ท่านแม่เป็นเวลาหลายอาทิตย์ แต่ผลที่ออกมาก็คือต้องไปเหมือนเดิม ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย...

"คงจะต้องเป็นหน้าที่เจ้า..จงคุ้มครองลูกสาวข้าไปส่งยังเมืองดงบังชินกิ และอยู่อารักขานางที่นั่น" กษัตริย์ซีวอนสั่งการองค์รักษ์ชางมิน
"แต่หม่อมชั้นอยากจะอยู่ทางนี้มากกว่า..บ้านเมืองกำลังคับขัน" องค์รักษ์ชางมินทูลเสนอ
"เจ้าเท่านั้นที่ข้าไว้ใจ..เจ้ากับเจ้าหญิงโตมาด้วยกัน เจ้าเท่านั้นที่จะรู้ใจนางมากกว่าใคร..ทางนี้เองก็มีนักรบฝีมือดีเป็นจำนวนไม่น้อย..เจ้าไม่ต้องห่วงหรอก"
กษัตริย์หนุ่มเข้าใจชางมินดี เขาเป็นก็เห็นชางมินมาตั้งแต่เด็ก เอ็นดูเหมือนเป็นลูกเป็นหลาน .. มีแต่ชางมินเท่านั้นที่เขาไว้ใจให้ปกป้องธิดาสุดที่รักของเขา
"หม่อมชั้นจะปกป้ององค์หญิงซีอาด้วยชีวิตฝ่าบาท" ชางมินจำต้องรับคำบัญชาแต่โดยดี ..
ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากคุ้มครององค์หญิง...แต่เขาไม่อยากไปพบภาพบาดใจต่างหาก ..ภาพองค์หญิงที่เค้ารักกำลังแต่งงานกับคนอื่นที่ไม่ใช่เขา

เมื่อองค์หญิงเซียร้องไห้ร่ำลาเสด็จพ่อเสด็จแม่เป็นเวลานานหลายชั่วโมง ก็ถึงเวลาออกเดินทาง ....ขบวนราชรถสุดหรูจึงได้เดินทางออกจากราชวัง

องค์รักษ์ชางมินเมื่อตรวจดูแลความเรียบร้อยในขบวนเสร็จแล้ว จึงเข้ามาในเกวียนเพื่อรายงานความเรียบร้อยแก่องค์หญิงซีอา
แต่ภาพที่ได้เห็นในเกวียนทำให้หัวใจของเขาดิ่งวูบ ...ร่างเล็กกำลังนั่งอยู่ข้างหน้าต่างบานเล็กภายในเกวียน
...ใบหน้ารูปไข่สวยงามได้รูปเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา ...นัยน์ตาสีดำที่เคยสดใสขี้เล่นแลดูหมองเศร้า..ริมฝีปากเรียวดูซีดเซียวเหลือเกิน...
องค์หญิงเซียเมื่อมองเห็นหน้าบุคคลที่เพิ่งเดินเข้ามา แทบไม่ต้องคิด องค์หญิงน้อยโผเข้ากอดองค์รักษ์หนุ่มอย่างไม่ทันให้ตั้งตัว ร่างเล็กร่ำไห้ในอก
"ข้าเหลือตัวคนเดียวแล้วชางมิน..ข้าไม่เหลือใครแล้ว..ข้าจะต้องไปเจอกับอะไรอีกบ้างก็ไม่รู้..เจ้าอย่าทิ้งข้านะชางมิน"
องค์รักษ์หนุ่มกอดองค์หญิงของเขาไว้แน่น รู้ว่านี่เป็นการบังอาจไม่ควรทำอย่างยิ่ง แต่เขาก็อยากทำในสิ่งที่หัวใจเรียกร้อง เจ้าหญิงของเขากำลังต้องการคนปลอบใจ
"ข้าจะไม่มีวันทิ้งท่าน..ชีวิตของข้าเกิดมาเพื่อท่าน..ข้าจะไม่มีวันทอดทิ้งทาน..ข้าจะปกป้องท่านจนกระทั่งตัวข้าจะหมดลมหายใจ" ชางมินพูดเสียงหนักแน่น
องค์หญิงเซียได้ยินดังนั้นก็อุ่นใจ แล้วเผลอหลับไปในอ้อมกอดขององค์รักษ์หนุ่มผู้พร้อมจะถวายชีวิตเพื่อเธอ.....

"นี่เรายังไม่ถึงอีกเหรอชางมิน..เดินทางมาตั้งสองวันแล้ว" องค์หญิงตัวยุ่งโผล่หน้าออกมาจากเกวียน พร้อมกับถามองค์รักษ์หนุ่มที่เดินอยู่ใกล้ๆ
"พรุ่งนี้เช้าคงจะถึงกระหม่อม" ชางมินหันมายิ้มให้องค์หญิงของเขาอย่างอ่อนโยน .. องค์หญิงของเขาเข้มแข็งขึ้นแล้วสินะ ..
หลังจากที่ต้องเฝ้าพูดปลอบใจและให้กำลังใจมาตั้งนาน..องค์หญิงก็ตัดสินใจได้ว่า อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด เป็นไงเป็นกัน..
"ท่านองค์รักษ์..ข้างหน้านี่มีน้ำตก ท่าทางจะปลอดภัย..ท่านว่าเราควรจะพักที่นั่นหรือไม่" หัวหน้าทหารกองทหารอารักขาเข้ามารายงาน
"เอาสิๆ..ข้าอยากอาบน้ำอยู่พอดี..พักที่นี้นะชางมิน" องค์หญิงเซียพูดอย่างร่าเริง แล้วหันมายิ้มกว้างให้ชางมิน ..ข้าอยากเล่นน้ำ..
"งั้นเราพักที่นี่แล้วกัน" ชางมินสั่งหัวหน้าทหาร แล้วหันไปยิ้มให้องค์หญิงที่กำลังดีใจสุดๆ

"ชางมินข้าจะไปอาบน้ำที่น้ำตกด้านนู้นซักหน่อย..ไปเป็นเพื่อนข้าหน่อยสิ" องค์หญิงเซียหอบข้าวของเสื้อผ้าเตรียมพร้อมจะไปเล่นน้ำเต็มที่
"ได้สิกระหม่อม..รอสักครู่นะ" (ทำไมองค์หญิงต้องรอองค์รักษ์ไม่เข้าใจ55) ชางมินหันไปสั่งงานหัวหน้าทหาร จากนั้นจึงเดินนำองค์หญิงไปยังน้ำตก

ร่างบางกำลังเล่นน้ำอยุ่อย่างสนุกสนาน ร่างเปลือยเปล่าเผยให้เห็นผิวขาวเนียนอมชมพูดูสุขภาพดีทำให้เจ้าของร่างดูน่าทะนุถนอมมากกว่าผู้ใด .. ใบหน้าใสดูสดชื่นมีสีสัน..
..ริมฝีปากแดงกำลังยิ้มกว้างพร้อมกับหัวเราะอย่างสนุกสนาน..ผมยาวสลวยสีน้ำตาลเคลี่ยอยู่ที่ไหล่เล็ก..แขนเล็กๆที่บอบบางกำลังกวักน้ำเล่นอย่างสนุกสนาน..
....ชางมินนั่งดูองค์หญิงเซียเล่นน้ำอยู่บนโขดหินไม่ไกลมากนัก ภาพที่เขาเห็นทำให้องค์รักษ์หนุ่มต้องคลี่ยิ้มเบาๆ..องค์หญิงของเขาดูราวกับเทพธิดาตัวน้อยๆเลยทีเดียว

**สงสัยกันรึป่าว..ทำไมชางมินถึงนั่งดูองค์หญิงของเราแก้ผ้าเล่นน้ำหน้าตาเฉย..สงสัยไหมทำไมชางมินกับองค์หญิงอยู่ด้วยกันตลอดเวลาทั้งๆที่ไม่สมควรเป็นอย่างยิ่ง..
..ที่องค์รักษ์หนุ่มจะอยู่ใกล้ชิดกับองค์หญิงคนสวย....ปัญหาทั้งหมดถูกคลี่คลายออกไป ด้วยคำตอบที่ว่า จะเป็นไรไปล่ะ ก็องค์หญิงน่ะ...เป็นผู้ชาย เหมือนกัน .....

.....สิบเจ็ดปีก่อน ทารกองค์น้อยถือกำเนิดขึ้นมา มีฐานันดรสูงศักดิ์เป็นถึงองค์ชายรัชทายาทของราชวงค์โทโฮชินกิ ผู้ที่เตรียมพร้อมจะขึ้นเป็นราชาองค์ต่อไป ถ้าเพียงแต่...
โหรหลวงอาบูย่า โหรที่ทำนายทายทักแม่นที่สุดในแคว้น sm town ได้ทำนายถึงองค์รัชทายาทองค์นี้ว่า

"องค์ชายซีอา มิอาจขึ้นครองราชได้ ..เมื่อองค์ชายอายุได้ 4 ปี จะเกิดกระแสเวทปั่นป่วนด้วยฤทธิ์ของจอมมาร เด็กชายที่เกิดวันศุกร์ในปีนี้จะต้องตายทุกคน
แล้วองค์ชายจะต้องสิ้นพระชนม์ไปด้วย...ด้วยฤทธิ์มนต์ดำของจอมมาร......"

กษัตริย์ซีวอนและองค์ราชินีคิบอมตกใจแทบสิ้นสติ ..ลูกของเราจะต้องตายตอนอายุได้เพียง 4 ปีเท่านั้นรึ..."ไม่มีทางแก้แล้วเหรอท่านโหรหลวง" ราชาตรัสถามอย่างร้อนใจ

หลังจากที่โหรหลวงนั่งคิดอยู่นานก็เอ่ยขึ้นมาว่า "ต้องเลี้ยงให้พระองค์เป็นเจ้าหญิง.....แล้วจึงจะรอดพ้นคำสาป"
...ตั้งแต่นั้นมา องค์ชายซีอา เดอะ ปรินส์ ออฟ โทโฮชินกิ ก็กลายเป็น องค์หญิงซีอา นานีย่า เดอะ ปรินเซส ออฟ โทโฮชินกิไปตลอดกาล....
องค์หญิงตัวน้อยน่ารัก วาจาช่างฉอเลาะน่าเอ็นดู เป็นที่รักของทุกคนที่พบเห็น...จะมีใครรู้บ้างว่า แท้จริงแล้วเป็นองค์ชายรูปงาม
เรื่องนี้รู้กันไม่มีคน มีเพียงเฉพาะคนในราชวงค์ และข้าราชบริพารคนสนิทเท่านั้น ที่จะรู้ว่าองค์หญิงเป็นผู้ชาย ความลับนี้ถูกเก็บงำมาเป็นเวลาหลายสิบปีจนมาถึงตอนนี้

ชายหนุ่มร่างบางที่กำลังเล่นน้ำอยู่ตรงหน้าเขา...สิบเจ็ดปีแล้วสินะ ที่ข้าและท่านเติบโตมาด้วยกัน นับตั้งแต่จำความได้ สิ่งเดียวที่ข้ารับรู้และสิ่งเดียวที่ข้าต้องทำ..
คือ ข้าจะต้องปกป้องท่าน .. "ลูกข้า เจ้าเกิดมาเพื่อปกป้ององค์หญิง และตายเพื่อองค์หญิง" คำสอนของท่านพ่อนักรบผู้ยิ่งใหญ่ แม่ทัพใหญ่ของเมืองโทโฮชินกิดังกังวาลอยู่ในใจ

องค์หญิงข้าจะปกป้องท่าน..ไม่ใช่เพียงเพราะหน้าที่ แต่เป็นเพราะ "ข้ารักท่าน" ข้าจะปกป้องท่านให้ถึงที่สุดด้วยชีวิตของข้า

ชางมินครุ่นคิดอยู่ในใจ ...... คิงของทางโน้นจะรู้ไหมนะ ว่าองค์หญิงคนสวยที่กำลังจะแต่งงานกับตัวเองนั้นแท้จริงแล้วเป็น "ผู้ชาย"..........

########################### TBC