"ยูชอนอย่า....เด๋วใครจะเห็นเข้า" หญิงสาวน่าตาน่ารักทำท่าเอียงอายอยู่ในอ้อมกอดของชายหนุ่มร่างสูง
"ไม่เห็นต้องไปสนใจใครเลย....แค่ชั้นอยากกอดเทอผิดด้วยรึไง" เสียงนุ่มกระซิบลงที่ข้างหู
"อ๊าาา ยูชอนนนนน" สาวน้อยเสียงหวานเริ่มครางเมื่อถูกรุกรานจากชายหนุ่ม
"ยูชอน"
"ยูชอน" .......ทำไมเสียงเทอไม่เหมือนเดิมล่ะ อึลฮา
"ยูชอนนน" ........ ฟังดูแหบๆไปนะ
.
.
.
"ยูชอน!!!!!!!!!!!!!!!!!!"
........พรวด!!.......ร่างสูงสะดุ้งตื่นขึ้นอย่างอัตโนมัติเมื่อเจอเสียงระดับ 99 เดซิเบลเข้าไป
เมื่อชายหนุ่มตั้งสติได้ก็หันไปยังข้างๆเตียงที่มาของเสียงปลุกสะเทือนประสาทนั้น

เจ้ารูมเมทตัวเล็กในชุดนักเรียนเต็มยศนั่งยิ้มแป้นทำตาแป๋วอยู่ข้างๆเตียง ".......อรุณสวัสดิ์ ^^....."

"นายเข้ามาได้ยังไงน่ะ!!จุนซู" ร่างสูงทำหน้า งง ก็เมื่อคืนเขาล็อคประตูห้องไว้แล้วนี่หว่า
"ผมเข้ามาทางห้องน้ำ.......ป่ะ!!! ยูชอนตื่นเร็ว ไปโรงเรียนกัน" ร่างเล็กไม่พูดเปล่า ยังลุกขึ้นฉุดแขนร่างสูงให้ลุกขึ้นอีกด้วย
"นายจะไปโรงเรียนก็ไปสิ เกี่ยวอะไรกับชั้นด้วยล่ะ" ยูชอนแกะมือร่างเล็กออกทำท่าจะล้มตัวลงนอนอีกรอบ
"ไม่ได้นะ ก็ยูชอนบอกผมเองว่า จะไปส่งผมที่โรงเรียนน่ะ" ร่างเล็กประท้วง
"ชั้นพูดอย่างงั้นเหรอ" ยูชอนทำหน้า งง
"ก็เมื่อคืนยูชอนพูดอย่างงั้นนี่นา จะผิดสัญญาเหรอ" เจ้าตัวเล็กทำหน้าเหมือนจะร้องไห้
.
.
.
เมื่อคืน..........ตายละ ดันเผลอไปรับปากเจ้านั่นเข้าให้จิงๆด้วย
ก็เล่นร้องห่มร้องไห้จะเป็นจะตาย ไอ่เราก็ไม่ชอบเห็นใครร้องไห้ อย่างจะให้เงียบเร็วๆ ก็เลยรับปากส่งๆไปอย่างงั้น
ซวยแล้วไง..........ปาร์ค ยูชอน

อ้าวนั่น ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้อีกละ ..... กรรม
"อ่าๆๆๆ เข้าใจแล้วๆ เด๋วชั้นแต่งตัวก่อนละกัน นายออกไปรอข้างนอกก่อน" ร่างสูงจำใจรับกรรม
"ฮี่....งั้นเด๋วชั้นไปทำอาหารเช้ารอนะ" ร่างเล็กยิ้มกว้างก่อนที่จะเดินออกไป
ยูชอนพยักหน้าหงึกหงักแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป...........

.....................................................................

"ป๊อง....ป๊องงง.....ป๊อง!!!!!!!!!" เสียงรถเวสป้าสีแดงคันสวยกำลังขับผ่านย่านชุมชนในตอนเช้า(พยายามนึกถึงเสียงรถเวสไว้นะคับ >"<
อากาศยามเช้าช่างสดใสซะจริง ทำเอาคนตัวเล็กที่นั่งซ้อนท้ายอยู่ยิ้มกว้างด้วยความสดชื่น แถมยังเผื่อแผ่รอยยิ้มให้กับคนข้างทาง
ผิดกับเจ้าตัวคนขับที่ทำหน้าเหมือนกับคนไม่ได้นอนมาสามวัน แถมยังทำหน้าพะอืดพะอมเหมือนจะอ้วกออกมาตลอดเวลาอีกด้วย......

...ก้อจะอ้วกน่ะสิ...อาหารเช้ามื้อแรกที่ทำโดยฝีมือของคุณหนูคิมจุนซู ที่ผมปาร์ค ยูชอน คนนี้ได้มีโอกาสลิ้มลองเป็นครั้งแรก
ไม่ใช่ไม่อร่อยหรอกนะ....แต่เยอะ เยอะจนเกินไป....ขนมปังทาแยมสตอเบอรี่หนา 1 นิ้ว เกือบ 20 แผ่น ที่เจ้าตัวเล็กทำเตรียมไว้ให้
ลำพังไอ่แยมสตอเบอรี่ก็ทนไม่อยได้อยู่แล้ว....ยังเยอะขนาดนี้อีก .... ไม่กินก็ไม่ได้เดี๋ยวก็ทำหน้างอ จะร้องไห้อีก .... กรรม กรรมของปาร์ยูชอน

"นี่นายมัวแต่ส่งยิ้มอยู่นั่นแหละ ดูทางซะบ้างสิ วันหลังจะได้มาเอง ชั้นจะได้ไม่ต้องมาส่ง" ร่างสูงบอกกับคนตัวเล็ก
"ก็ยูชอนบอกว่าจะมาส่งผมไม่ใช่เหรอ" ร่างเล็กทำหน้า งง
"ใจคอนายจะให้ชั้นมาส่งนายทุกวันรึไงล่ะ ชั้นไม่ใช่คนใช้นายนะ" ร่างสูงว่าเข้าให้
"ก็ใช่นะสิ ยูชอนเป็นรูมเมทผม ไม่ได้เป็นคนใช้ซะหน่อย" นู๋น้อยผู้ใสซื่อตอบตาแป๋ว
.
.
.
อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!!!!!! นี่นายจะไร้เดียงสาไปถึงไหนเนี่ย คิมจุนซู ............... ยูชอนกรีดร้องในใจ(อีกครั้ง)

"เย้!!! ถึงแล้ว" (เออถึงซะที-มิกกี้คิดในใจ)
"ขอบคุณนะยูชอน....แล้วเจอกันตอนเย็น มารับเร็วๆล่ะ" ร่างเล็กกระโดดลงจากรถ พูดๆๆแล้วเดินไป
ร่างสูงพยักหน้าหงึกหงัก......ก่อนที่จะคิดได้......เจอกันตอนเย็น......มารับเร็วๆ.......อ้าว! เฮ้ย! นี่ชั้นต้องมารับอีกเหรอเนี่ย เจ้าบ้า !!!!

.
.
.
"ใครมาส่งน่ะ จุนซู" ชายหนุ่มหน้าหวานผิวสีน้ำผึ้งในชุดสูทสีน้ำตาลอ่อนยูนิฟอร์มของโรงเรียนซองนัมแบบเดียวกับของคนตัวเล็ก
เงยหน้าขึ้นมาถามเพื่อนตัวน้อยที่กำลังวิ่งเข้ามาหาอย่างร่าเริง

"อ๋อ...เค้าชื่อ ยูชอนน่ะ ปาร์คยูชอน รูมเมทใหม่ของชั้นไง" จุนซูน้อยตอบอย่างอารมณ์ดี ..... ตอนเช้าๆนี่มันสดชื่นจังเลยน้าาาาา

ปาร์คยูชอน ....ผู้ชายคนนั้นใส่ชุดเครื่องแบบของโรงเรียนเยซองนี่นา ชุดเครื่องแบบเหมือนชุดของนักเรียนญี่ปุ่นเสื้อคอตั้งสีดำล้วน
โรงเรียนอันธพาล....แถมเจ้านั่นก็ดูร้ายไม่หยอก ผมหางม้าสีทองนั่น แถมยังไม่ใส่กระดุมเสื้อนักเรียน โชว์เสื้อยืดสีแดงข้างในอีก
จุนซู นายจะบอกชั้นว่านาย อยู่ร่วมห้องกับคนอันตรายแบบนั้นเนี่ยนะ......ชายหนุ่มทำหน้าเครียด ยิ่งซื่อๆแบบจุนซูอีก จะโดนทำอะไรรึป่าวเนี่ย

"นี่ชางมินทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ........เข้าห้องกันดีกว่านะ" จุนซูน้อยยิ้มร่าเริงแล้วดึงแขนเพื่อนรักออกเดิน .................

............................................................................................

ตัดกลับมาที่โรงเรียนเฮซอง....

"ผัวะ!!!" เสียงประตูห้อง 2-R ถูกเปิดขึ้น ปรากฏร่างของชายหนุ่มร่างสูงเดินดุ่มๆเข้ามา แล้วเหวี่ยงกระเป๋าขึ้นวางบนโต๊ะ ทิ้งตัวลงนั่งอย่างหงุดหงิด
"โห....วันนี้ฝนต้องตกแน่เลยว่ะ คังอิน .... มิกกี้ ยูชอนมาโรงเรียนก่อนเริ่มเรียน" เสียงแซวดังขึ้นมาจากหนุ่มหน้าแหลมที่นั่งอยู่ข้างหลัง
"นั่นสิ...ฮุคแจ สงสัยมันจะไม่สบาย ปกติถ้าไม่เริ่มเรียนไปแล้ว 2 คาบ มันไม่มานะนั่น" เจ้าคนที่นั่งข้างๆรับมุขต่อ

"พวกแกสองคนอยากตายรึไงวะ!!!!!.......................คนยิ่งนอนไม่พออยู่" ยูชอนตวาดใส่เพื่อนทั้งสองเสียงดัง(แต่แอบแผ่วตอนท้ายประโยค)
เสียงตวาดนั้นทำเอาเพื่อนทั้งห้องเงียบกริบด้วยความที่รู้กิตติศัพท์ของร่างสูงดี เว้นแต่เจ้าสองเพื่อนซี้ที่ยังแซวไม่เลิก(ไม่ได้สะทกสะท้านเลย)
"ไปทำอะไรมาวะ นอนไม่พอ.....รึว่าาาาา " ฮุคแจทำหน้าทะเล้น
"ไอ่บ้า.......หุบปากไปเลยนะ" มิกกี้หงุดหงิด ไอ่บ้านี่ด่าแล้วยังไม่เลิกอีก
"แล้วรูมเมทคนใหม่ของนายเป็นไงบ้างอ่ะ" คังอินถาม ..... เมื่อวานเจ้านี่บอกว่าจะมีคนย้ายเข้ามาอยู่ด้วยนี่หว่า
"น่ารักไหมวะ" ฮุคแจยังไม่เลิกคับท่าน
"....น่ารัก........................................เฮ้ย ! ไอ่บ้า ........... น่ารำคาญล่ะสิไม่ว่า ขี้แยก็เท่านั้น เอะอะก็ร้องไห้ น่ารำคาญจะตาย"
มิกกี้ยูชอนรีบเสียงดังกลบเกลื่อนคำพูดในตอนแรก ..... ทำเอาฮุคแจกับคังอินมองหน้ากัน .... อย่างงี้มันหน้าสงสัยแฮะ

แต่ก่อนที่จะได้ถามอะไรต่อไปนั้น อาจารย์ก็เข้ามาพอดี พร้อมๆกับที่มิกกี้ยูชอนฟุบหน้าลงไปหลับกับโต๊ะ (แล้วแกจะมาเรียนทามมายยย)

""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""

ช่วงบ่าย..........

ในขณะที่หนุ่มร่างสูงกำลังจะเคลิ้มหลับลงอีกครั้ง เสียงดังจ้อกแจ้กจากเพื่อนในห้องก็ดังเข้ามากระทบโสตประสาท

"เฮ้ย!ใครวะน่ารักชิบเป๋งเลย"
"ไหนวะไหน"
"นั่นไง ยืนอยู่ตรงป้ายโรงเรียนน่ะ"
"ข้าว่ามารอแฟนแน่เลย"
"คนโรงเรียนเราจะมีแฟนน่ารักๆแบบนั้นด้วยเหรอ"
"ท่าทางเป็นพวกคุณหนูนะเนี่ย"
"ขาว...เนียน...น่ารักกกกก"
"ผู้หยิงหรือผู้ชายวะ"
"ข้าว่าผู้หญิง"
"ผู้ชายโว้ย"
"ผู้ชายน่ารักขนาดนี้ ข้าก็เอาโว้ย"
"น่ารักโคตรรร"
"ไหนๆข้าดูด้วย"
"เฮ้ย อย่าเบียดสิ"

"อะไรวะ!!หนวกหู!!คนจะนอน!!" ยูชอนตะโกนออกมาเสียงดังด้วยความรำคาญ แต่ก็ไม่ได้ทำให้จำนวนคนท่แห่ไปที่หน้าต่างห้องเรียนลดน้อยลงแต่อย่างใด
"เฮ้ยๆๆ มานี่เร็วมิกกี้ ใครก็ไม่รู้น่ารักชิบเป๋งเลย" ฮุคแจเข้ามาลากคอมิกกี้ให้เดินไปสมทบกับคังอินและพวกพ้องที่หน้าต่าง
"พวกแกดูอะไรกัน" มิกกี้ทำหน้าตารำคาญ แต่ก็ยอมมองตามเพื่อนๆลงไป

ชายหนุ่มหน้าหวานร่างเล็กในชุดยูนิฟอร์มโรงเรียนซองนัมยืนอยู่ข้างหน้าป้ายโรงเรียนของเค้า ท่ามกลางสายตานับพันคู่ที่จ้องมองมาจากบริเวณรอบข้าง
ทั้งฝูงคนที่อยู่แน่นขนัดตามขอบหน้าต่างและระเบียงของตึกเรียน ยังจะพวกที่มาเล่นกีฬาอยู่ที่สนามอีก .......

"เจ้าบ้านั่น!" มิกกี้ยูชอนเมื่อเห็นชัดๆว่าเป็นใคร ก็รีบวิ่งพรวดพราดลงไปข้างล่าง...ทำเอาเพื่อนในห้อง งง กันเป็นแถว

.
.
.
.

"พรึ่บ!" ร่างเล็กที่ยืนเหม่ออยู่ ถูกกระชากแขนให้หันกลับมาจ้องหน้าผู้มาเยือน
"นายมาทำอะไรที่นี่!!" ยูชอนถามเสียงดัง ทำให้จุนซูตกใจนิดๆ
"ก็วันนี้โรงเรียนผมเลิกก่อน ก็เลยมารอยูชอน จะได้กลับด้วยกันไง" ร่างเล็กยิ้มสดใส ..... ทำเอาอีกฝ่ายด่าไม่ลงอีกต่อไป
"แต่โรงเรียนชั้นยังไม่เลิก นายกลับไปก่อนเถอะ"
"ผมจำทางไม่ได้ ... ไม่เป็นไรหรอก เด๋วผมรอยูชอนอยู่ตรงนี้จนโรงเรียนเลิกก็ได้" ร่างเล็กชี้แจง
"ไม่ได้!!รอตรงนี้ไม่ได้" ......เดี๋ยวก็โดนจ้องจนสึกพอดี .... ยังจะไอ่พวกที่เล่นพละอยู่ตรงนั้นที่ทำท่าจะเดินเข้ามาหาเมื่อตะกี้อีก
"แล้วจะให้ทำยังไงล่ะ" ร่างเล็กทำหน้ามู่ทู่
"ให้ตายสิ" ยูชอนถอดเสื้อนักเรียนสีดำของตัวเองแล้วคลุมไหล่ของคนตัวเล็กเอาไว้ ส่วนตัวเองก็ใส่แต่เสื้อสีแดงเอาไว้
แล้วจับที่ข้อมือของคนตัวเล็กพลางดึงให้เดินเข้าไปในโรงเรียนด้วยกัน ....ท่ามตาสายตาและความสงสัยของคนทั้งโรงเรียน

"พวกแกมองอะไรวะ!!! ไม่เคยเห็นคนรึไง !!!!!!!!!!!!!" มิกกี้ตะโกนขึ้นไปใส่พวกบนตึกเสียงดัง ทำเอาผู้คนหดหัวหายไปเป็นแถบๆ
จะยกเว้นก็แต่คนห้อง 2-B คู่ปรับตลอดกาล ที่ยังคงจ้องมองลงมาอย่างไม่วางตา....

"เจ้าตัวเล็กนั่น เป็นอะไรกับไอ่มิกกี้ ....???"

.................................................................

บรรยากาศของห้อง 2-R ในตอนนี้ราวกับสวนสัตว์เปิดก็ไม่ปาน ฝูงชนมากหน้าหลายตา พากันแห่มาเกาะตามระเบียง ประตู หน้าต่างของห้อง
เพื่อมายลโฉมหนุ่มน้อยหน้าหวานที่นั่งอยู่หลังห้อง โดยมีมิกกี้ยูชอนนั่งคุมทำหน้าบอกบุญไม่รับอยู่ข้างๆ ..... หงุดหงิดโว้ยยย!!!!

"นี่นายชื่ออะไรเหรอ....น่ารักจังเลย" ฮุคแจเจ้าเดิมเอ่ยถามคนตัวเล็กที่นั่งตาแป๋วอยู่
"ผมชื่อ จุนซู....คิม จุนซู ยินดีที่ได้รู้จักคับ" ร่างเล็กเมื่อมีคนชวนคุยก็รีบตอบด้วยน้ำเสียงสดใส แถมท้ายด้วยรอยยิ้มกระชากใจ
ทำเอาคนในห้องและพวกลิงข้างนอกแทบจะละลายตายกันอยู่ตรงนั้น
"ชั้น ฮุคแจนะ แล้วนี่ก้อคังอิน เราสองคนเป็นเพื่อนซี้กับเจ้ามิกกี้มัน" เจ้าหน้าแหลมแนะนำตัว
"มิกกี้???" จุนซูเอียงคอทำหน้า งง ..... พระเจ้า จะน่ารักไปถึงไหน (เหล่านักเรียนเยซองกรีดร้องในใจ)
"ก้อเจ้านี่ไง มิกกี้ ... มิกกี้ ยูชอน ประธานของพวกเรา Red Evil " คังอินชี้นิ้วไปทางยูชอน
"ทำไมต้องมิกกี้ด้วยล่ะ...แล้วอะไรคือ Red Evil ??? " ร่างเล็กถามด้วยความสงสัย
ก่อนที่มิกกี้จะทันอ้าปากขัดนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นซะก่อน.......

"ปาร์คยูชอน อาจารย์นัมเรียกพบด่วน ..... เรื่อง บุหรี่" เพื่อนนักเรียนห้องอื่นมาตามตัวมิกกี้
..... อาจารย์บ้า แค่สูบบุหรี่ในห้องน้ำ(ของโรงเรียน) ผิดรึไง .... มิกกี้ทำหน้าเซ็ง "เออ....เด๋วไป"

ร่างสูงหันมามองคนตัวเล็กที่นั่งทำตาแป๋วอยู่ข้างๆ......แล้วจะให้ทิ้งเจ้านี่ไว้ที่นี่หรอ.....จะโดนรุมโทรมไหมเนี่ย >"<
"ไม่ต้องห่วงหรอก เดี๋ยวพวกชั้นจะดูแลจุนซูอย่างดีเลย...จะไม่ให้ใครมายุ่งเลยซักนิดเดียว" ฮุคแจเหมือนจะรู้ จึงพูดรับรองอย่างแข็งขัน
"ฝากด้วยละกัน" มิกกี้ลุกขึ้นหันไปมองจุนซูเล็กน้อย...เห็นร่างเล็กยิ้มกลับมาก็โล่งใจ..........."เดี๋ยวชั้นมา"

........................................................................................................................................................

"ที่โรงเรียนเยซองเนี่ย มีกลุ่มใหญ่ๆอยู่ด้วยกัน 3 กลุ่ม คือ Red Evil , White Peer แล้วก้อ Black Pearl พวกผมอยู่สังกัด Red Evil
มีมิกกี้ยูชอนเป็นหัวหน้า พวกเราคุมชมรมคาราเต้ พวกที่ใส่เสื้อสีแดงอ่ะ พวกของเราหมดเลย ...... ส่วน Black Pearl คู่ปรับคนสำคัญของเรา
เจ้าพวกนั้นคุมชมรมยูโด มีเจ้ายุนโฮ เป็นหัวหน้า เจ้าพวกนั้นใส่เสื้อข้างในสีดำ ยุนโฮกับมิกกี้เป็นคู่ปรับกันมาตั้งนานแล้ว พวกเราเวลามีเรื่องกันที
ตีกันเข้าโรงพยาบาล เจ็บกันระนาวเลย ช่วงนี้ก็เลยห่างๆกันไว้ก่อน เพราะโดนทัณฑ์บนหนักกันทั้งสองฝ่าย...."
ฮุคแจนั่งเล่าเรื่องของโรงเรียนให้คนตัวเล็กฟัง จุนซูก็นั่งฟังอย่างสนอกสนใจ ทำหน้าตาอยากรู้อยากเห็นทำให้ฮุคแจจ้อไม่หยุด
"แล้ว White Peer ล่ะคับ...อยู่ชมรมอะไร" ร่างเล็กเอ่ยถาม
"อ่อ...พวกนั้นเป็นพวกคณะกรรมการนักเรียนน่ะ ชอบมาควบคุมดูแลอะไรกไม่รู้ วุ่นวายชะมัด .... พวกกระเทยถึกพวกนี้"
"กระเทยถึก ??" จุนซูทำหน้าสงสัย
"ก็เจ้าพวกนี้น่ะ หน้าหวานยังกะผู้หญิง โดยเฉพาะประธานแจจุงนะ สวยอย่าบอกใคร แต่กล้ามแขนนี่ใหญ่กว่าขาชั้นอีก แล้วยังจะพวกรองประธานคนอื่นๆอีก
แต่ละคนสวยๆทั้งนั้น แต่ว่าโหดมากกกกกกก เก่งทั้งยิงปืน ทั้งคาราเต้สายดำ ....... อย่างงี้ไม่ให้เรียกว่า กระเทยถึกแล้วจะเรียกว่าอะไรล่ะ"
.
.
"ผัวะ!!!!"
"ว่าใครเป็นกระเทยถึกไม่ทราบ หา!!!! ฮุคแจ!!!!" เสียงหนึ่งดังขึ้นพร้อมๆกับพัดที่ฟาดลงบนหัวแหลมๆของฮุคแจ ทำเอาเจ้าตัวร้องโอดโอย
"ง่า....เจ๊ซิน...." เจ้าหัวเม่นหันไปมองผู้มาเยือนแล้วรีบลุกพรวดเอาตัวบังจุนซูไว้ คังอินก็รีบเข้ามาช่วยบังด้วยอีกแรง
"ไม่ต้องเลยนะพวกนาย...ชั้นเห็นเจ้าหนูนั่นตั้งนานแล้ว...หลบไปๆ" เจ๊ซินคนงามแหวกร่างของสองหนุ่มออกด้วยแรงมหาศาลแล้วยื่นหน้าเข้าไปหาจุนซูที่ทำหน้างงอยู่
"มาอยู่ที่นี่ได้ยังไงจ๊ะ....อยู่โรงเรียนไหนน่ะเรา" เจ๊คนสวยยิ้มหวาน(แต่น่ากลัวสำหรับพวก Red Evil)มือก็คลี่พัดพูดไปด้วย
"ผมอยู่........" ก่อนที่จุนซูจะพูด คังอินก็รีบเอามือมาปิดปากไว้ทันที แล้วฮุคแจก็ตอบแทน
"เค้าชื่อ จุนซู .... เป็นนักเรียนใหม่ เพิ่งมาวันนี้ ใช่ไหมพวกเรา" เจ้าหน้าแหลมรีบหาพวก ..... เพื่อนในห้องที่เหลือก็รีบพยักหน้าเออออตาม
"อ่อ...เพิ่งย้ายเข้ามา....รีบจนต้องใส่ชุดนักเรียนของซองนัมมาเรียนเลยสินะ.........คิดว่า ชั้นโง่รึไง ฮุคแจ!!!!!!!!!!"
เจ๊คนสวยตะโกนด่าอีกรอบ พร้อมกับฟาดพัดคู่ใจลงบนหัวของคังอินและฮุคแจ ว่าแล้วก็คว้ามือของจุนซูขึ้นมา
"ตามชั้นมาจ๊ะหนูน้อย....เรามีเรื่องต้องคุยกัน" ซินเดอเรลล่าหน้าโหดของเรายิ้มหวานให้คนตัวเล็กแล้วพาเดินออกจากห้องไป
ร่างเล็กทำหน้า งง แล้วหันมาหาฮุคแจกับคังอินเพื่อขอความช่วยเหลือ ..... แต่ทั้งสองคนนั้นไม่กล้าหือจึงได้แต่ส่งสายตาขอโทษไปให้

"ตาย...ตาย....ตาย.....มิกกี้กลับมา เอาเราตายแน่ๆเลย"

######################## TBC