....สวย....สวยจัง....สวยมากเลย.....
เหมือนกับหลุดเข้าไปในโลกของความฝัน ห้องสีขาวสะอาดตาเข้ากันดีกับผ้าม่านยาวจรดพื้นสีขาวขลิบทองดูหรูหรา
ทั้งๆที่มันเป็นหนึ่งในจำนวนห้องธรรมดาๆในโรงเรียนเล็กๆแห่งนี้เท่านั้น แต่ภายในกลับประดับประดาไปด้วย
ต้นไม้(ในกระถาง)นานาชนิด ทั้งดอกไม้สีสวยดูแปลกตา น้ำตกจำลองที่มุมด้านซ้าย และยังจะหญ้าสีเขียวที่ปูบนพื้นห้องอีก(?)
ภายในห้องนั้นมีโต๊ะเหล็กดัดสีขาวลวดงายสวยงามอยู่ตามมุมต่างๆ ถ้าใครไม่รู้คงจะคิดว่าหลังเข้ามาในสวนหลังบ้านของตระกูลผู้ดีเป็นแน่
ที่ดูจะพิเศษกว่าใครเพื่อน คือ ซุ้มโค้งทางด้านใน อันเป็นที่ๆดูจะพิเศษกว่าที่อื่นในห้องนี้ ซุ้มเหล็กสีขาวลวดลายอ่อนช้อยงดงาม
ภายในมีโต๊ะน้ำชาเล็กๆและเก้าอี้สวยงามนั่งสบายอยู่4-5ตัว และหนึ่งในจำนวนนั้นก็มีใครบางคนนั่งจับจองเอาไว้ก่อนแล้ว....
"ตามมาจ๊ะหนูน้อย" รองประธานนักเรียนฮีชอล หรือที่รู้จักกันดีในนามเจ๊ซินสุดโหดเดินนำคนตัวเล็กเข้าไปนั่งในซุ้ม
แล้วใช้พัดชี้ลงไปยังเก้าอี้ว่างตรงข้ามกับบุคคลปริศนาที่นั่งรออยู่ก่อนแล้ว ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้างๆอีกฝ่าย
"ดื่มน้ำชาก่อนสิ" ชายหนุ่มร่างบาง ผมสีดำคลับ ใบหน้าหวานงดงามราวกับหญิงสาว คลี่ยิ้มเบาๆแล้วรินน้ำชาลงในถ้วยส่งให้ร่างเล็กและเพื่อนของเขา
คิม จุนซูคิดในใจว่า นี่คงจะต้องเป็นประธานแจจุงที่ ฮุคแจเล่าให้ฟังเป็นแน่แท้ ... สวยจังเลย แถมยังดูอ่อนโยนอีกต่างหาก ไม่เห็นถึกตรงไหน ^^
"ขอบคุณคับ" ร่างเล็กคลี่ยิ้มกว้างดูราวกับเด็กน้อยไร้เดียงสา ทำเอาคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามทั้งสองถึงกับต้องยิ้มตอบด้วยความเอ็นดู...
"นายชื่ออะไรเน้...ชั้นคิมแจจุง ประธานนักเรียนของที่นี่เน้...ส่วนนี่ ฮีชอล รองประธานนักเรียน ผู้ช่วยของชั้น ยินดีที่ได้รู้จักเน้"
หนุ่มหน้าสวยพูดแนะนำตัวแบบแปลกๆ ด้วยคำลงท้ายนั่น ทำเอาเจ๊ซินถึงกับอ่อนใจ เมื่อไหร่มันจะเลิกติด..เน้..ซักทีเนี่ย
"ผมชื่อ คิมจุนซู เรียนอยู่ที่โรงเรียนซองนัมคับ ... ขอโทษด้วยที่เข้ามาในโรงเรียนของคุณโดยพลการ"
ร่างเล็กรีบก้มตัวโค้งให้ด้วยความรู้สึกผิด ... แจจุงกับฮีชอลหันมามองสบตากันยิ้มๆ ...เป็นเด็กดีจังเลยน้า
"แล้วนายเป็นอะไรกับเจ้ามิกกี้เม้าส์นั่น....ชั้นเห็นเจ้านั่นเดินจูงมือนายเข้ามา" ฮีชอลเริ่มสอบสวน มือเรียวคลี่พัดสะบัดเบาๆแถมยังมองจิกอีกต่างหาก
"คือว่า ........."
.
.
.
.
.
...ไอ่ตาแก่หัวล้านเอ๊ยยยย ทำไมวะ แค่สูบบุหรี่ก็ให้ไปขัดส้วม .... ซวย ซวย ซวย ซวย ชิบเป๋งงงงงงงง !!!!
มิกกี้ยูชอนที่พกพาความหงุดหงิดมาเต็มพิกัด ด้วยบทลงโทษที่ว่า เขาจะต้องขัดห้องน้ำของโรงเรียนเป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์
เพื่อชดเชยความผิดฐานสูบบุหรี่ในโรงเรียน ... จ้างให้ก็ไม่ทำโว้ย คนอย่างมิกกี้ยูชอนคนนี้เหรอจะไปทำอะไรแบบนั้น
เดี๋ยวใช้เจ้าพวกเด็กปี 1 ในชมรมนั่นแหละไปทำ หึ .....ร่างสูงคิดในใจ พร้อมทั้งคลี่ยิ้มอย่างร้ายกาจ
ขณะที่กำลังเดินกลับห้องนั้น...เสียงซุบซิบนินทาของนักเรียนที่ยืนๆนั่งๆกันอยู่แถวนั้นก็ลอยมาเข้าหู
"เมื่อกี้แกเห็นไหมวะ..เจ๊ซินอ่ะพาคนน่ารักเข้าไปในห้องประธานเฉยเลย"
"คนน่ารักไหนวะ...โรงเรียนเรามีคนน่ารักด้วยเหรอ"
"ก็คนน่ารักที่ยืนอยู่ที่หน้าโรงเรียนไงล่ะเจ้าโง่...ที่มิกกี้ยูชอนพาเดินเข้ามาเมื่อตอนบ่ายนี้ไง" .
.
.
"เมื่อกี้พวกแกพูดว่าอะไรนะ!!!" มิกกี้ยูชอนหันควับไปยังแหล่งซ่องสุมของขาเม้าส์ประจำเยซอง พลางก้าวขายาวๆ
แล้วเข้าไปกระชากคอเสื้อขึ้นมาถาม
"ก้อ...ก้อเมื่อกี้พวกผมเห็นรองประธานฮีชอล..เค้า...เค้าลากแฟนคุณยูชอน เข้าไปในห้องประธานนักเรียนน่ะครับ"
หนุ่มดวงซวยคนนั้นรีบตอบละล่ำละลัก .... (เมื่อกี้บอกว่าไงนะ แฟนเหรอ อิอิ)
ร่างสูงได้ยินดังนั้นถึงกับเกิดอาการเลือดขึ้นหน้า ไอ่กระเทยถึกนั่นกล้าดียังไงมายุ่งกับจุนซู ไอ่เจ้าฮุคแจกับคังอินอีกปล่อยไปได้ยังไง...กลับไปมีตาย !!
"ไอ่บ้าเอ๊ยยยย!!!!!!" มิกกี้ยูชอนแหว่งหนุ่มคนนั้นไปกระแทกข้างฝา แล้วรีบวิ่งไปยังห้องประธานอย่างเร็ว ...
.
.
น่ารัก..ใสซื่อ..บริสุทธิ์..ไร้เดียงสา...แสนดี...ดีเกินว่าที่จะมาเป็นเพื่อนร่วมห้องของคนอย่างมิกกี้ยูชอน
ความคิดภายในหัวที่ตรงกันของแจจุงและฮีซอลหลังจากที่ได้นั่งคุย จิบน้ำชายามบ่ายกับ คิม จุนซูผู้น่ารักคนนี้
เจ้าคนตัวเล็กที่ช่างพูดซะเหลือเกินจ้อไม่หยุดปาก เล่ามันทุกเรื่อง ทั้งที่ถามและไม่ได้ถาม
ทำเอาหนุ่มหน้าสวยทั้งสองอดเอ็นดูในความน่ารักและใสซื่อของคนตรงหน้าไม่ได้
"ให้ตายสิ..ไม่น่าเชื่อจริงๆว่าคนน่ารักอย่างนายจะมาอยู่ร่วมห้องกับเจ้าวายร้ายนั่นเน้" ประธานแจจุงกล่าว
หลังจากที่ได้พูดคุยกันแล้ว..ทำให้ทั้งสามคนรู้สึกสนิทสนมกันอย่างรวดเร็ว อาจจะเป็นเพราะสายเลือดอุเคะเหมือนกันก็เป็นได้ 55
"เจ้านั่นรังแกนายบ้างรึปล่าว" ฮีชอลถาม
"ไม่เลยคับ..ยูชอนใจดีกับผมมากๆเลย..ผมไม่เคยเห็นเค้าจะดุซักที" ร่างเล็กยิ้มบางๆ
คำตอบนั้นทำให้อีกสองคนที่เหลือหันมามองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ
...คนอย่างเจ้ามิกกี้เนี่ยนะใจดี O.o
แต่ก่อนที่จะได้ถามอะไรต่อนั้น...ประตูสีขาวบานใหญ่ก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรง ตามติดด้วยร่างสูงที่ก้าวเข้ามาในห้องอย่างเร่งรีบ
"ยูชอน" ร่างเล็กคลี่ยิ้มอย่างยินดี พลางลุกขึ้นเดินไปหา
"จุนซู..นายเป็นอะไรรึป่าว" ยูชอนเดินเข้ามาเอามือลูบหัวคนตรงหน้าเบาๆแล้วสอดส่องสายตามองสำรวจทั่วตัวของร่างเล็กเพื่อหาบาดแผล
การกระทำที่แสนจะอ่อนโยนและเต็มไปด้วยความเป็นห่วงเป็นใยนั้น ไม่สามารถหลุดรอดสายตาของหนุ่มหน้าสวยทั้งสองไปได้เลย
....ครั้งแรกที่เห็นเจ้านั่นทำหน้าแบบนั้น ครั้งแรกที่เห็นเจ้านั่นเอาใจใส่คนอื่นแบบนั้น สองคนนี้เป็นอะไรกันแน่.......
แจจุงกับฮีซอลสบตากันอย่างมาดมั่น ..... ก่อนที่จะเปลี่ยนมาเป็นโหมดเคร่งเครียด ><"
"นายคิดว่า พวกเราจะทำอะไรจุนซูเหรอ...มิกกี้ยูชอน" ฮีซอลเดินเข้ามายืนข้างๆจุนซูพลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงประชดประชัน
"แกพาเค้ามาที่นี่ทำไม!" ยูชอนกระชากคอเสื้อของฮีชอลเข้ามาใกล้พลางตะโกนถามเสียงดัง...ท่าทางนั้น จุนซูไม่เคยเห็นมาก่อน ทำให้ร่างเล็กรู้สึกกลัวขึ้นมา
"นายพาคนนอกเข้ามาในโรงเรียนโดยพลการ แค่นี้ยังผิดไม่พออีกเหรอ ..ยังอยากจะมีเรื่องชกต่อยกับรองประธานนักเรียนอีก...อยากถูกไล่ออกรึไง!!"
ปรธานแจจุงที่ยืนเงียบอยู่นาน เอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ รังสีอำหมิตเพิ่มขึ้นเป็นกอง ... โอ้ว แจจุงเปลี่ยนไป จุนซูน้อยคิดในใจ ><"
"ฮึ่ย!!"ดูเหมือนคำขู่นั้นจะได้ผล มิกกี้ยูชอนปล่อยคอเสื้อของฮีชอลออกอย่างขัดใจ ...ถ้าเขามีเรื่องอีกครั้งเดียวจะถูกไล่ออก นั่นเป็นความจริงที่เลี่ยงไม่ได้
"ไปกันเถอะ จุนซู" ร่างสูงหันมาคว้าข้อมือของร่างเล็กเอาไว้ หันหลังจะพาเดินออกจากห้องไป แต่ก็ต้องหันกลับมาเมื่อรู้สึกว่าคนตัวเล็กไม่ยอมเดินตาม
ประธานแจจุงยืนทำหน้าตายียวนอยู่ข้างๆจุนซู โดยเอามือโอบที่เอวของคนตัวเล็กไว้จากด้านหลัง แถมเอาหน้าเกยไว้ที่ไหล่ของจุนซูอีก
"แกจะทำอะไรน่ะ แจจุง" ร่างสูงตวาดเข้าใส่ ...ทำท่าจะเดินเข้าไปผลักแจจุงออกจากจุนซูที่ยืน งง อยู่
...จุ๊บ!!...
ก่อนที่ใครจะได้ทำอะไร ริมฝีปากบางสีแดงสดก็ประทับลงบนแก้มใสๆของจุนซู ทำเอาคนตัวเล็กทำหน้าตื่นด้วยความตกใจ ตามด้วยใบหน้าที่แดงระเรื่อขึ้น
"ชั้นแค่จะบอกลา จุนซูผู้น่ารักเท่านั้นแหละ ..... แล้วกลับมาอีกเน้ จุนซู" แจจุงหันไปพูดกับยูชอนด้วยน้ำเสียงและหน้าตาแสนจะกวนประสาท
ก่อนจะหันมาพูดกับคนตัวเล็กที่ยืนหน้าแดงอยู่ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนและรอยยิ้มแสนหวาน
"แก๊!!!!" ยูชอนทำท่าเหมือนจะเข้าไปต่อยแจจุงซะให้ได้
"กลับเถอะ ยูชอน" ร่างเล็กเข้าไปดึงแขนร่างสูงเอาไว้ พร้อมส่งสายตาวิงวอน ....สายตาที่ทำเอาอีกฝ่ายใจอ่อน(อีกแล้ว)
"ฝากไว้ก่อนเถอะแก..!" ยูชอนตะโกนด่าทิ้งท้าย ก่อนที่จะเดินจูงมือจุนซูออกจากห้องไป
"ไปก่อนนะคับ แจจุง ฮีซอล" ร่างเล็กหันมาบ๊ายบาย พร้อมกับส่งยิ้มให้เป็นการขอโทษ
"บายๆจ๊ะเด็กน้อย แล้วมาอีกน้า.." ฮีซอลโบกพัดบ๊ายบาย แจจุงก็ส่งยิ้มให้ ก่อนที่จุนซูจะโดนมิกกี้ดึงออกไปให้พ้นจากประตูห้อง...
.
.
.
.
"ให้ตายสิจุนซู!...นายไปญาติดีกับเจ้าพวกกระเทยถึกนั้นได้ยังไง เจ้าพวกนั้นมันเป็นศัตรูกับชั้นนะ!"
หลังจากที่พ้นประตูห้องนั้นมา .. ยูชอนก็ปล่อยมือของจุนซูลง แล้วหันไปพูดด้วยเสียงดัง
ร่างเล็กที่ไม่เคยโดนใครตวาดใส่ดังๆมาก่อนถึงสะดุ้งสุดตัว บวกกับท่าทางเกรี้ยวกราดของคนตรงหน้าเมื่อซักครู่นี้ทำให้จุนซูรู้สึกกลัวยูชอนขึ้นมาทันที
"ผมไม่เห็นว่าพวกเค้าจะร้ายกาจตรงไหนเลย...มีแต่ยูชอนนั่นแหละ ที่ไปโมโหใส่เค้าน่ะ" ร่างเล็กเฉียงขึ้นมาบ้าง
.....แล้วที่ชั้นโมโหก็เพราะใครล่ะ......
"ปกป้องกันดีเหลือเกินนะ...ถ้างั้นก็ไปอยู่กับเจ้าพวกนั้นซะเลยสิ ไม่ต้องมายุ่งกับชั้นอีก ชั้นรำคาญนายเต็มทนแล้ว ขี้แย แถมยังทำตัวน่ารำคาญอีก!!"
ถ้อยคำประชดประชันที่เกิดจากความโมโหของร่างสูง กรีดลงไปในความรู้สึกของจุนซูอย่างแรง
"ใช่สิ ผมมันขี้แย ผมมันน่ารำคาญ ...ฮึก...ผมขอโทษด้วยละกัน ต่อไปนี้ผมจะไม่มายุ่งกับยูชอนอีกแล้ว.."
จุนซูพูดเสียงสั่น น้ำตาค่อยๆไหลออกจากดวงตาคู่สวยเป็นทาง แล้วหันหลังวิ่งหนีไป ก่อนที่ยูชอนที่กำลังตกตะลึงกับอาการของคนตรงหน้าจะคว้าตัวไว้ทัน
"โธ่เว้ยยยยยย!!!!!!!!!!" ร่างสูงที่เพิ่งจะคิดได้ว่าตัวเองพูดแรงไป สบถออกมา ก่อนที่จะวิ่งตามไป ... เจ้าบ้านี่วิ่งเร็วชะมัด
.
.
.
ร่างเล็กวิ่งแบบไม่คิดชีวิตด้วยความน้อยใจสุดขีด จะไปทางไหนก็ไม่รู้ รู้อยู่อย่างเดียวว่าอยากจะหนีไปให้ไกล ... ไกลจากยูชอน
มารู้ตัวอีกทีก็มาที่ดาดฟ้าของตึกนั้นแล้ว ... สายลมเย็นๆปะทะเข้ากับใบหน้า ทำให้อารมณ์ของจุนซูสงบลงได้บ้าง
ร่างเล็กทรุดตัวลงนั่งกับพื้นพร้อมกับร้องไห้ออกมาด้วยความน้อยใจ
ตลอดเวลาที่ผ่านมายูชอนคงจะรำคาญ..แต่ก็ต้องอดทนไว้ คนอย่างเขามันน่ารำคาญ ทำอะไรไม่ได้ซักอย่าง ยังจะขี้แยอีก..
ยูชอนคงจะอดทนถึงขีดสุดแล้วสินะ ถึงได้พูดออกมาแบบนั้น ... ฮืออออ .... คิดแล้วมันน่าน้อยใจนัก
จุนซูค่อยๆเดินไปที่ขอบตึกอย่างระวังเพื่อชื่นชมวิวจากที่สูง ... ตอนเด็กๆเขาทำแบบนี้บ่อยๆเวลาไม่สบายใจ
ถ้าได้เหม่อมองออกไปบนท้องฟ้า มองออกไปไกลๆ มันทำให้รู้สึกผ่อนคลายอย่างประหลาด ...
ร่างเล็กโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยเพื่อรับลม แต่จู่ๆก็มือแขนแกร่งของใครบางคนคว้าเอวไว้จากด้านหลัง
"อ๊ะ!!"
ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าคม แต่ดูแล้วอบอุ่น รึจะเป็นเพราะลักยิ้มเจ้าเสน่ห์นั่นทำให้คนตรงหน้าดูอ่อนโยนยิ่งกว่าใคร
"ระวังหน่อยนะครับ...ข้างบนลมแรง เดี๋ยวตกลงไปล่ะแย่เลย" หนุ่มลึกลับส่งยิ้มให้คนในวงแขนที่ยืนค้างทำหน้าแดงอยู่
"...นั่นคุณร้องไห้เหรอ..." ชายหนุ่มค่อยๆเอามือมาเกลี่ยน้ำตาบนใบหน้าของร่างเล็กออกอย่างเบามือ
"คนน่ารัก เวลาร้องไห้แล้วโลกมันดูไม่สดใสเอาซะเลยนะครับ ... อย่าร้องอีกเลยนะ"
การกระทำที่แสนจะอ่อนโยนนั้นทำให้จุนซูถึงกับนิ่งไปราวกับต้องมนต์สะกด ก่อนที่จะขอให้อีกฝ่ายปล่อยตัวด้วยสีหน้าแดงระเรื่อ
"อ่า..ผมไม่เป็นไรแล้วล่ะคับ...คือ ปล่อยผมเถอะคับ >//< ..."
หนุ่มร่างสูงปล่อยแขนที่โอบเอวร่างเล็กเอาไว้ลงช้าๆ ก่อนที่จะถามคำถามพร้อมกับส่งยิ้มกระชากใจ
"ผมชื่อ ซีวอน คับ ... คุณชื่ออะไรเหรอ"
"ผมจุนซู คิมจุนซูคับ" ร่างเล็กตอบด้วยความอาย ... อย่ามาจ้องหน้าใกล้ๆแบบนี้สิ
"จุนซู ... ชื่อน่ารักสมกับคุณดีนะคับ ... ดีใจจังที่บนโลกนี้มีคนน่ารักแบบคุณ" ซีวอนแอบหยอดคำหวาน ทำเอาอีกฝ่ายถึงกับอายม้วน
ทั้งสองพูดคุยกันได้ซักพัก เสียงออดเลิกเรียนก็ดังขึ้น
"ผมคงต้องไปก่อนแล้ว ... ยินดีที่ได้รู้จักนะคับจุนซู แล้วเจอกันใหม่นะคับ" ร่างสูงกล่าวอำลาและส่งยิ้มให้อีกครั้ง
หลังจากนั้นอีกไม่กี่นาที
"แฮ่กกๆๆๆ...มาอยู่ที่นี่เอง..." ยูชอนที่วิ่งตามหาจุนซูไปทั่วโรงเรียนเพิ่งเข้ามาเจอคนตัวเล็กยืนรับลมอยู่ที่ดาดฟ้า
ร่างสูงก้าวเข้าไปประชิดตัวจุนซูแล้วจับข้อมือไว้เมื่ออีกฝ่ายทำท่าจะวิ่งหนีอีกรอบ...
"จะหนีไปถึงไหนกัน .. นี่ชั้นเหนื่อยแล้วนะ...แฮ่กๆๆ" มิกกี้พูดไปด้วยหอบไปด้วย
"ปล่อยผมเถอะยูชอน..ผมมันน่ารำคาญ ผมมันขี้แย..ไม่ต้องสนใจคนอย่างผมหรอก" ร่างเล็กทำท่าจะร้องไห้อีกรอบ
ทำให้ร่างสูงต้องดึงเข้ามากอด แล้วลูบหลังเบาๆ
"ชั้นขอโทษ..ชั้นไม่ได้ตั้งใจจะพูดอย่างนั้นนะ ที่ชั้นพูดไปก็เพราะตอนนั้นชั้นโมโห..ขอโทษนะจุนซู อย่าร้องไห้นะ"
ชั้นไม่ชอบเห็นใครร้องไห้ ... นายอย่าร้องไห้สิ เจ้าเปี๊ยก
เมื่อเห็นคนตรงหน้านิ่งไป ยูชอนก็เริ่มใจเสีย ... เป็นอะไรไปอีกละเนี่ย
"ชั้นขอโทษนะจุนซู ... จะให้ทำอะไรก็ยอม อย่าร้องไห้อีกเลยนะ ขอล่ะ"
"ขออะไรก็ได้จริงเหรอ.." คนในอ้อมกอดจู่ๆก็เงยหน้าขึ้นมาถามเสียงสดใส ...ทำเอายูชอนถึงกับผงะ ..อ้าว เจ้านี่ไม่ได้ร้องไห้หรอกเหรอ
"เมื่อกี้ยูชอนบอกว่า ถ้าผมไม่ร้องไห้ จะขออะไรก็ได้ใช่ไหม" จุนซูยื่นหน้าเอามาถามใกล้ๆ
"เออ..เออ..เออ จะขออะไรก็ขอ" ร่างสูงเอียงตัวหนีคนตัวเล็กที่ยื่นหน้ามาใกล้......ใกล้จนเกินไป
"งั้นต่อไปนี้ ยูชอนห้ามไปมีเรื่องกับใคร หรือว่าหาเรื่องใครอีกนะ" ร่างเล็กยื่นคำขาด
"เออได้....เฮ้ย ! นายมีสิทธิอะไรมาบังคับชั้นเนี่ย " ยูชอนทำหน้าตาตกใจเมื่อได้ยินคำขอ
"ง่า..งั้นชั้นร้องไห้ให้ดู" จุนซูน้อยทำหน้าเหมือนจะร้องไห้อีกครั้ง
"เออ..เออๆๆ...ทำก็ได้ๆ อย่าร้องเลยนะ ขอร้องล่ะ" ร่างสูงจำต้องยอมกับคำขู่นั้น ทำไมเขาต้องกลัวเจ้านี่ร้องไห้ด้วยนะ >"<
"สัญญาแล้วนะ" ร่างเล็กยื่นนิ้วก้อยมาตรงหน้าทำท่าจะให้เกี่ยวก้อยสัญญา ยูชอนของเราก็จำต้องยอมเกี่ยวก้อยสัญญาด้วยแต่โดยดี ...เฮ้ออออ
ที่จุนซูขอน่ะ ไม่ใช่อะไรหรอก ... เพราะเขากลัวยูชอนจะถูกไล่ออกต่างหาก ถ้ามีเรื่องอีกครั้งเดียวยูชอนจะถูกไล่ออก ไม่ยอมให้เป็นอย่างนั้นหรอกนะ
แล้วไหนจะท่าทางน่ากลัวนั่นอีก มันทำให้เขากลัว เพราะนั่นไม่เห็นยูชอนที่เขารู้จักเลยซักนิด ... อย่ามีเรื่องเลยนะ ยูชอน
.
.
.
.
"เป็นไงบ้างซีวอน..ได้ข่าวอะไรมาบ้าง" ชายหนุ่มร่างใหญ่เอ่ยถามขึ้น เมื่อเห็นเพื่อนรักของตนเดินเข้ามาในห้อง
"ชื่อ จุนซู .. คิมจุนซู อยู่ซองนัม" ซีวอนนั่งลงบนเก้าอี้พร้อมกับหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบ(ในห้องเรียนเนี่ยนะ)
"พวกลูกคุณหนูซะด้วย..คนอย่างเจ้ามิกกี้มีปัญญาหาแฟนดีๆแบบนี้ด้วยเหรอ หึ"
"น่ารักดีว่ะ .. ข้าชอบ" หนุ่มร่างโปร่งยิ้มออกมา รอยยิ้มที่อ่อนโยนที่มีให้จุนซูเมื่อซักครู่ กลับเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มอันแสนร้ายกาจ
"อือ...เอาไว้เสดงานก่อน แล้วแกจะเอาไปทำอะไรก็เชิญ"
ยุนโฮเดินออกไปที่ข้างหน้าต่างห้องเรียน สายตามองไปยังยูชอนที่กำลังจะสตาร์ทรถออกไปโดยมีจุนซูนั่งซ้อนท้ายอยู่ข้างหลัง
"งานนี้แกเละแน่..ไอ่มิกกี้"
########################## TBC
