องค์หญิงซีอา นานีย่ามาอยู่ที่เมืองดงบังชินกิ เป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์แล้ว..
โดยมีองค์รักษ์คนสนิทชางมินและพ่อมดขาวแจจุงอยู่เป็นเพื่อน...พ่อมดแจจุงพาองค์หญิงไปยังสถานที่ต่างๆภายในวังเพื่อสร้างความคุ้นเคย...
และพอถึงตอนดึกของทุกวัน..องค์หญิงเซียก็จะต้องเสด็จมาพบกับองค์ชายมิกกี้ที่ลานดาวทุกคืน... คืนนี้ก็เช่นกัน ...
"องค์ชาย..มาอยู่ที่นี่ข้าไม่มีอะไรทำเลย...ได้แต่เดินเล่นเฉยๆไปวันๆ...น่าเบื่อ" องค์หญิงเซียบ่นขณะที่กำลังรินน้ำชาให้องค์ชายมิกกี้ที่นั่งอยู่ข้างๆ
...เจ้าหญิงองค์น้อยเริ่มรู้สึกคุ้นเคยกับองค์ชายขึ้นมากแล้ว...องค์ชายมิกกี้เองก็เปิดใจให้เธอมากกว่าเก่า...ความสัมพันธ์ของทั้งคู่กำลังไปได้สวย....
"แล้วท่านอยากทำอะไรล่ะองค์หญิง" คำพูดขององค์ชายที่น้ำเสียงฟังดูอ่อนโยนขึ้นทุกวัน ทำให้องค์หญิงน้อยเผลออ้อน
มือน้อยสองข้างเกาะแขนองค์ชายพร้อมเขย่าเบาๆอย่างลืมตัว...."ข้าอยากไปเที่ยวข้างนอก..ท่านให้ข้าไปได้ไหม..ข้าอยากไปเที่ยว"
องค์ชายมิกกี้ยิ้มเบาๆให้กับคนช่างอ้อน "แล้วท่านอยากจะไปไหนล่ะองค์หญิง..ข้าจะได้พาไป" องค์หญิงน้อยยิ้มกว้างอย่างดีใจ เมื่อมีคนจะพาไปเที่ยว..
..ร่างเล็กคิดอยู่นาน แล้วตอบขึ้นว่า "ข้าอยากไปเที่ยวน้ำตก น้ำพุร้อนก็ได้ ทะเลก็ได้ฝ่าบาท" ... ข้าชอบเล่นน้ำ ...
"ชาติก่อนท่านเป็นปลารึไง..ถึงชอบเล่นน้ำนัก" คำพูดแซวเล็กๆออกมาจากปากองค์ชายผู้เคร่งขรึม ... สงสัยติดแจจุงมา
องค์เซียน้อยทำแก้มป่อง พร้อมพูดแบบงอนๆว่า "ทำไมมีแต่คนว่าข้าเหมือนปลานักนะ..ท่านแม่ก็บอกว่าข้าน่ะเหมือนปลาโลมา"
เสียงหัวเราะเบาๆดังออกมาจากองค์ชายที่นั่งอยู่ข้างๆ..หัวเราะเป็นครั้งแรกในรอบสิบปี..องค์หญิงน้อยหันไปทำหน้างอนใส่หนักกว่าเดิม...
ทำเอาคนที่กำลังขำอยู่ต้องรีบง้อ..."เป็นโลมาก็น่ารักดีออก..เหมาะกับท่านดี..หึหึหึ " องค์ชายมิกกี้กลั้นหัวเราะไม่อยู่ จึงขำออกมาอีกครั้ง
องค์หญิงน้อยเมื่อเห็นองค์ชายหัวเราะมีความสุขก็หายโกรธ..องค์ชายมิกกี้ผู้แสนเย็นชากำลังจะหายไปแล้วสินะ..
องค์หญิงเซียเอื้อมมือไปลูบหน้าองค์ชายที่กำลังหัวเราะเบาๆอย่างลืมตัว.."ข้าชอบเวลาท่านยิ้ม..ข้าชอบเวลาท่านหัวเราะ..ข้าชอบจริงๆนะ"
"ข้าเป็นเช่นนี้ได้ก็เพราะเจ้า" องค์ชายมิกกี้ทอดสายตาอันอ่อนโยนส่งลงมา...มือใหญ่เอื้อมขึ้นไปกุมมือองค์หญิงที่จับหน้าตัวเองไว้
องค์หญิงน้อยเขินหนัก หน้าแดงมากขึ้นทุกที...สงสัยเธอจะเป็นโรคแพ้สายตาอ่อนโยนขององค์ชายล่ะมั้งเนี่ย...องค์หญิงจึงหาทางเปลี่ยนเรื่อง
"ท่านยิ้มให้ข้าคนเดียวไม่ได้นะองค์ชาย..ท่านต้องยิ้มให้กับทุกคน" องค์หญิงพูดเหมือนแนะนำ
"ทุกคน..ท่านหมายถึงคนทั้งวังงั้นรึ" องค์ชายทำหน้าสงสัย
"ใช่แล้ว...ข้าคิดว่า คิงที่ดีต้องเข้มแข็งและอ่อนโยน..ท่านเข้มแข็งอยู่แล้ว แต่ขาดความอ่อนโยนต่อหน้าคนอื่น" องค์หญิงน้อยพูดเหมือนผู้รู้
"ข้าคิดว่า มันไม่จำเป็น การปกครองตามแบบของข้า..เป็นแบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว" องค์ชายมิกกี้เผลอพูดเสียงแข็ง
องค์หญิงเซียรู้สึกได้ว่า องค์ชายเริ่มจะไม่พอใจ จึงพูดแบบเอาน้ำเย็นเข้าลูบ
"ไม่ใช่ว่าการปกครองที่เป็นอยู่ของท่านจะไม่ดี..เพียงแต่ว่า ความเย็นชาทำให้เกิดความเกรงกลัว ความกดดัน..
..แต่ความอ่อนโยนนั้น จะทำให้ทุกคนรักและยอมรับท่านจากหัวใจ.."
เมื่อได้ฟังที่องค์หญิงพูดองค์ชายมิกกี้ก็นิ่งคิดไปซักพัก แล้วเอ่ยขึ้นว่า "ถ้าเช่นนั้น ข้าควรจะทำอย่างไร..ข้าไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหน"
"ข้าจะช่วยท่านเองฝ่าบาท" องค์หญิงเซียยิ้มกว้าง ..ข้าคนนี้จะทำให้ท่านเป็นกษัตริย์ที่เข้มแข็งและแสนจะอ่อนโยนให้ได้...
...................................................................
การถวายฏีกาในวันนี้ดูจะพิเศษกว่าทุกวัน..เพราะข้างบัลลังค์ของคิงผู้สูงศักดิ์ มีองค์หญิงผู้เลอโฉมนั่งอยู่เคียงข้าง..
แม่ทัพยุนโฮจึงย้ายไปนั่งกับพ่อมดขาวแจจุงทางด้านซ้าย (แจ , ยุน , มิก , เซีย ) นู๋มินโดนจับไปฝึกวิชาจ้า
"พระองค์ทรงยิ้มสิเพคะ" องค์หญิงน้อยกระซิบเบาๆ ...องค์ชายมิกกี้ทำหน้าตาลำบากใจ ก่อนจะยิ้มออกมา ..
....แต่มันดูเหมือนแสยะยิ้มมากกว่า ทำให้ดูน่ากลัวมากขึ้นไปใหญ่ ... พวกขุนนางมองหน้ากันเลิกลั่กทำจู่ๆ คิง ทำหน้าเช่นนั้น
....พ่อมดขาวแจจุงกับแม่ทัพยุนโฮที่นั่งลุ้นอยู่ถึงกับอ่อนใจ...ไม่ได้เรื่องซะแล้ว ท่านคิง
"ไม่ใช่อย่างนั้นเพคะ..ยิ้มแบบที่ยิ้มให้หม่อมชั้นสิ" เสียงเล็กๆกระซิบต่อไป
องค์ชายมิกกี้พยายามอีกรอบ..แต่คราวนี้ดูเหมือนคนแสยะยิ้มก่อนจะฆ่าคนซะงั้น...
..องค์หญิงเซียเห็นอย่างงั้นก็เลยก็มึนตึบไม่รู้จะทำยังไง..จึงปล่อยให้เลยตามเลย
"ท่านขุนนางฝ่ายการคลัง เชิญถวายฏีกาได้" แม่ทัพยุนโฮรีบเริ่มงาน..ก่อนขุนนางจะตกใจกลัวรอยยิ้มขององค์ชายมากไปกว่านี้
"มีอะไรก็รายงานไป" หน้ากากเย็นชาถูกนำมาสวมอีกครั้ง น้ำเสียงราบเรียบทำให้คนภายในห้องถึงกับเกร็ง ..มีแต่องค์หญิงเท่านั้นที่รู้สึกขัดใจ
"ข้าพระบาท ปัญหาใหญ่ที่เราต้องเผชิญตอนนี้คือเรื่อง การขาดดุลทางการค้า.............."
ปัญหา
ปัญหา
ปัญหา
ตอนเวลาสี่ชั่วโมงที่มีการถวายฏีกา องค์หญิงเซียได้ยินคำนี้ไม่ต่ำกว่าร้อยครั้ง..เพิ่งจะรู้เป็นคิงลำบากเช่นนี้เอง..
ตอนอยู่กับท่านพ่อไม่เคยตามเสด็จแบบนี้เลยไม่รู้...แต่ละเมืองคงมีปัญหามากมาย ยิ่างเมืองใหญ่อย่างดงบันชินกิอย่างนี้ด้วยแล้ว
สายตาก็เหลือบไปเห็นสีหน้าอันเคร่งเครียดขึ้นทุกทีของกษัตริยหนุ่มรูปงามที่อยู่เคียงข้าง..มิน่าท่านถึงได้ทำหน้าเช่นนั้น ข้าเข้าใจแล้วความลำบากของท่านแล้ว
มองถัดไปอีก แม่ทัพยุนโฮก็ทำหน้าตาเคร่งเครียดไม่แพ้กัน กำลังปรึกษางานกับองค์ชายอยู่...
...ถัดไปก็พ่อมดขาวแจจุง...รายนั้นนั่งนิ่งๆดึงหมวกฮู้ดขึ้นมาปรกหน้า แต่องค์หญิงดูก็รู้ว่าหลับอยู่..จริงๆเลยน้า ท่านแจจุง
"เหนื่อยไหมเพคะองค์ชาย" องค์หญิงเซียถามด้วยเสียงอ่อนหวาน หลังจากที่การถวายฏีกาสิ้นสุดลง ในท้องพระโรงเหลือกันอยู่ สี่ คน
องค์ชายมิกกี้หันมายิ้มเบาๆให้องค์หญิง สีหน้าดูอ่อนล้าเล็กน้อย ...พ่อมดแจจุงรีบลุกพรวดเอาถ้วยใส่ของเหลวสีใสส่งให้องค์ชาย...
"น้ำยาสร้างความสดชื่นท่านคิง" องค์ชายทำหน้างงเล็กน้อย ..แต่ก็รับมาดื่ม แจจุงไม่เคยทำอะไรให้เจ้าชายต้องเป็นอันตรายอยู่แล้ว...
ยุนโฮกำลังจะอ้าปากห้ามไม่ให้องค์ชายดื่ม..แต่ก็ไม่ทัน..เจ้าแจจุงเอาอะไรมาให้กินน่ะ..องค์ชายก็เหลือเกินไม่ได้ถามซักคำ..
"อืม..สดชื่นขึ้นนิดหน่อย..ขอบใจนะแจจุง เจ้าปรุงเองรึ" องค์ชายมิกกี้หันมาถามพ่อมดขาวจอมยุ่ง
"อ๋อ..เปล่าหรอกท่านคิง ข้าออกไปข้างนอกมา เห็นมันโฆษณาว่าอร่อย ดื่มแล้วสดชื่น ก็เลยซื้อมาน่ะ....
...รู้สึกจะยี่ห้อ ไอเฟริ์ม น่ะท่านคิง...รสมะนาว อร่อยดีใช่ไหม" พ่อมดขาวแจจุงยิ้มกว้างภูมิใจ
องค์ชายมิกกี้ยิ้มเบาๆให้กับความป่วนของเพื่อนรัก .. พร้อมกับยื่นถ้วยไปให้องค์หญิงลองชิมบ้าง...(กินถ้วยเดียวกันด้วย อิอิ)
"รู้สึกว่าหมู่นี้จะทรงงานหนักมากไปนะกระหม่อม..ฝ่าบาทน่าจะหาเวลาพักผ่อนบ้าง" แม่ทัพหนุ่มยุนโฮเสนอ
"ช่ายแล้วท่านคิง..ข้าเองก็เหนื่อยเหลือเกิน ทำงานไม่ได้พักผ่อน" พ่อมดขาวแจจุงได้ทีเสริม
"เจ้าได้แต่นั่งๆนอนๆ..เมื่อกี้ก็หลับ อย่านึกว่าข้าไม่รู้นะ" แม่ทัพยุนโฮหมั่นไส้ ไอ่เพื่อนบ้าตรงหน้านี้เหลือเกิน..แจจุงกำลังจะเถียง
"เอาเถอะๆข้าว่าก็ดีเหมือนกัน..พวกเจ้าเองก็ทำงานหนักมากน่าจะพักผ่อนบ้าง" องค์ชายมิกกี้พูดขัดขึ้นมาก่อนแจจุงจะอ้าปาก
"งั้นเราจะไปที่ไหนดีล่ะท่านคิง..ไปล่าสัตว์ดีไหม..รึว่าจะไปคลับดี" พ่อมดแจจุงเสนอ...อันสุดท้ายนี้แปลกๆนา
"ไปที่ไหนก็ได้ที่มีน้ำ..องค์หญิงโลมา เอ๊ย!องค์หญิงซีอา ทรงอยากจะเล่นน้ำ" องค์ชายมิกกี้หันมายิ้มให้องค์หญิง..องค์หญิงเองก็ยิ้มกว้างอย่างดีใจ
"ถ้างั้นก็ต้องน้ำตกไธนอส ในหุบเขาไตรแองเจิ้ล นะฝ่าบาท..สวยงาม สงบ ปลอดภัย" แม่ทัพผู้ชำนาญทางเสนอ
"ท่านเห็นว่าเป็นอย่างไรบ้าง..องค์หญิง" องค์ชายมิกกี้ยิ้มใจดีส่งมาให้ .. องค์หญิงน้อยยิ้มกว้างตอบกลับมาอย่างร่าเริง "ข้าอยากไป"
.....ภาพตรงหน้าทำให้สหายคนสนิททั้งสองถึงกับต้องยิ้มออกมาด้วยความดีใจ......
องค์ชายผู้เคร่งขรึมและเย็นชา กลายเป็นชายที่อ่อนโยนและใจดีเมื่ออยู่ต่อหน้าองค์หญิงน้อยๆคนนี้
.........ในเวลาไม่กี่วัน ถึงกับเปลี่ยนแปลงไปได้ถึงขนาดนี้.............
"ข้าชักจะเชื่อในอานุภาพแห่งรักของเจ้าแล้วล่ะแจจุง" แม่ทัพยุนโฮกระซิบ
....................................................................
ด้านชางมิน..
ขณะนั่งพักเหนื่อยอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่นั้น..องค์รักษ์หนุ่มก็หวนกลับไปคิดถึงเหตุการณ์ที่ทำให้เขาต้องมาฝึกหนักอยู่ที่นี่
////// โหมดย้อนอดีต ///////
กลางดึกของเมื่อคืน...
"องค์รักษ์ชางมิน..ท่านคิงสั่งให้ไปพบน่ะ" พ่อมดขาวแจจุงคนเดิมหายตัวมาอยู่ตรงหน้าเขาที่กำลังจะเข้านอนอยู่บนเตียง
"ดึกป่านนี้แล้ว..ทรงมีเรื่องอะไรกัน" ชางมินได้แต่คิดอยู่ในใจ แต่ก็รีบแต่งตัวและตามแจจุงไปเข้าเฝ้า
องค์ชายมิกกี้ยังคงนั่งอยู่ที่ลานดาว หลังจากที่ได้องค์หญิงเสด็จกลับไปแล้ว แต่พระองค์ก็ยังคงมองดูดาวบนท้องฟ้าต่อ
โดยมีแม่ทัพยุนโฮคอยอารักขาอยู่ข้างๆ ...หลังจากที่ฟังแจจุงรายงานถึงความใกล้ชิดระหว่างองค์รักษ์หนุ่มกับองค์หญิงเซียผู้เป็นที่รัก..
ทำให้กษัตริย์หนุ่มตัดสินใจจะทำอะไรบางอย่าง...เพื่อเป็นการแยกองค์รักษ์หนุ่มให้ห่างออกไป...(มิกกี้แอบร้าย)(แต่ร้ายก็เพราะรักนะ อิอิ)
"ท่านคิง..องค์รักษ์ชางมินมาถึงแล้ว" พ่อมดขาวแจจุงเดินนำมาตามด้วย องค์รักษ์หนุ่มจากเมืองโทโฮชินกิที่คุกเข่าถวายความเคารพ
หลังจากที่ได้พูดคุยเล็กๆน้อยๆแล้ว..องค์ชายก็เข้าเรื่องทันที
"ต้องขอบใจเจ้ามากที่ดูแลองค์หญิงเป็นอย่างดี แต่ตอนนี้ความดูแลของเจ้าคงไม่จำเป็นสำหรับองค์หญิงอีกต่อไป" องค์ชายมิกกี้พูดเสียงเรียบ
ประโยคนั้นทำเอาองค์รักษ์ชางมินถึงกับต้องเงยหน้ามาสบตาด้วยวามสงสัย "ฝ่าบาทหมายความว่าอย่างไร"
"ก็หมายความว่า เจ้าไม่ต้องทำหน้าที่อารักขาองค์หญิงแล้วน่ะสิ" แม่ทัพยุนโฮตอบแทนด้วยน้ำเสียงเย็นชา (ติดตามิกมาซะงั้น)
"เห็นคงจะไม่ได้..ข้าได้รับมอบหมายมาจากท่านคิงซีวอนให้ดูแลและอารักขาองค์หญิงตลอดเวลาที่อยู่ที่นี่" ชางมินพูดอย่างไม่เกรงกลัว
สายตาแข็งกร้าว ปะทะ สายตาที่เฉยชาขององค์ชาย .... ท่านคิดจะแยกข้ากับองค์หญิงงั้นรึ...
ทันใดนั้น ดาบยาวก็พาดเข้ากับลำคอขององค์รักษ์หนุ่มผู้กล้าขัดคำสั่งของคิงผู้ยิ่งใหญ่...ดาบของแม่ทัพยุนโฮ
"เจ้ากล้าขัดคำสั่งของฝ่าบาทงั้นรึ!!!" แม่ทัพหนุ่มตวาด...ดาบกดเข้ากับลำคอทำเลือดซึมออกมานิดๆ (ยุนโหดอ่า)
แต่สายตาแข็งกราวนั้นไม่ได้อ่อนลงซักนิด..องค์ชายที่นิ่งเงียบอยู่นานจึงเอ่ยปากขึ้น
"ข้าเองก็ไม่ได้คิดจะลบล้างคำสั่งของท่านคิงซีวอนหรอกนะ..เพียงแต่เจ้าแน่ใจแล้วรึ ลำพังตัวเจ้าจะคุ้มครององค์หญิงได้"
"จากเหตุการณ์ในป่าก็เห็นแล้วว่า ตัวเจ้าเองไร้ความสามารถเพียงใด ..ไม่สามารถปกป้ององค์หญิงได้ซักนิด..ถ้าไม่มีคนของข้าไปช่วย
ป่านนี้องค์หญิงจะเป็นเช่นไร.....คนไร้ฝีมือเช่นเจ้า ไม่มีความสามารถพอจะปกป้ององค์หญิงซักนิด" องค์ชายมิกกี้พูดด้วยน้ำเสียงกึ่งเหยียดหยาม
ชางมินเองเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็ได้แต่กำหมัดไว้แน่น .. ไม่สามารถตอบโต้อะไรได้เลย ..
..... เพราะนั้นคือความจริง เขายังฝีมืออ่อนนักเมื่อเทียบกับคนเมืองนี้ โดยเฉพาะคนสามคนที่อยู่ตรงหน้า .....
"แต่ข้าจะให้โอกาสเจ้า..ถ้าเจ้าสามารถเอาชนะแม่ทัพยุนโฮได้ ข้าจะอนุญาตให้เจ้าดูแลองค์หญิงต่อไป" เสียงองค์ชายบัญชา
ชางมินเงยหน้าขึ้นมาสบตากับผู้ที่กำลังเอาดาบจ่อคอเขา...ชายผู้นี้เก่งกล้ายิ่งนัก...แต่เพื่อองค์หญิงแล้วข้าก็จะสู้
การต่อสู้เริ่มขึ้น...ชางมินเป็นฝ่ายเริ่มก่อน เขาตวัดดาบเป็นวงกว้างพร้อมกับพุ่งเข้าจู่โจมเป้าหมาย....
ยังไม่ทันจะกระพริบตา ร่างสูงที่อยู่ตรงหน้าก็หายไป ..แต่กลับรู้สึกถึงสัมผัสของดาบที่จ่ออยู่ที่คอด้านหลัง...
....เร็ว....
เพียงไม่กี่วินาที ชัยชนะก็ตกเป็นของยุนโฮอย่างง่ายดาย..สมฉายา เดอะเกรท วอริเออร์ ออฟ ดงบังชินกิ
....................ระดับมันต่างกันเกินไป........................
ด้วยเหตุนี้ ตัวข้าจึงได้ถูกจับแยกออกมาฝึกวิชาดาบที่ป้อมทัพหน้า ส่วนหน้าที่ดูแลองค์หญิงตกเป็นของแจจุง
องค์ชายให้เหตุผลครั้งนี้ว่า อยากให้เขาไปฝึกวิชาเพื่อให้แข็งแกร่งขึ้น .. องค์หญิงจึงเห็นดีไปด้วย
///////// กลับสู่โหมดปัจจุบัน /////////
ชางมินเอาหัวพิงต้นไม้ พร้อมกับคิดในใจ ... ป่านนี้แล้วองค์หญิงของเขาจะเป็นยังไงบ้างนะ
คงจะกำลังมีความสุขอยู่กับองค์ชายมิกกี้ล่ะสินะ ... ยิ่งคิดยิ่งปวดใจ
องค์รักษ์ชางมินหลับตาลงเบาๆ ... ข้าจะต้องกลับไปอยู่เคียงข้างท่านให้ได้ องค์หญิง ....
แม้ว่าจะต้องสู้กับแม่ทัพยุนโฮนั่นอีกกี่ครั้งก็ตามที ............
#################### TBC
