"เราจะไปกันแค่นี้เหรอเพคะฝ่าบาท" องค์หญิงเซียแปลกใจเมื่อเห็นขบวนรถที่จะนำเสด็จไปยังน้ำตกไธนอส
เบื้องหน้ามีเกวียนหรูแต่ออกจะเก่าไปซักหน่อยจอดอยู่...มีม้าทรงสามตัว...มีแม่ทัพยุนโฮ พ่อมดแจจุงและองค์ชายมิกกี้ แค่นี้เองเหรอ
..องค์หญิงจำได้ว่า ตอนที่พระองค์จะเสด็จไปไหนนอกวังแต่ละที จะต้องมีคนตามไม่ต่ำกว่าสามสิบคน ...ทั้งนางกำนัล ...ทหารอารักขา
แล้วก็ฝ่ายอะไรต่อมิอะไรอีกมากมาย...แต่ขบวนของที่นี่ มีกันแค่ 4 คนเท่านั้น
"เราแอบออกไปเที่ยวนะกระหม่อม..จะให้เอิกเกริกได้ยังไง" พ่อมดแจจุงเฉลย ..ที่ว่าต้องแอบออกไปเที่ยว ก็เพราะว่าเจ้าชายไม่ต้องการให้
เป็นเรื่องใหญ่โต เดี๋ยวจะต้องมีอะไรวุ่นวายมากมาย...องค์ชายมิกกี้ต้องการความเป็นส่วนตัวมากกว่า...
"แล้วคนแค่นี้จะพอเหรอเพคะ" องค์หญิงเซียน้อยเอียงคอถามทำหน้าสงสัย
เจ้าชายมิกกี้ยิ้มเอ็นดูแล้วตอบว่า "แค่มีแจจุงกับยุนโฮก็พอแล้วล่ะ..ไปถึงท่านก็จะรู้เอง"
องค์หญิงจึงยอมขึ้นเกวียนทั้งๆที่ยังสงสัย..เจ้าชายตามเข้าไป...ส่วนยุนโฮก็บังคับเกวียน โดยมีพ่อมดขาวแจจุงร่ายมนตร์พรางตาอยู่ข้างๆ..
หลังจากที่หลบออกมานอกวังได้ด้วยฝีมือการพรางตาของพ่อมดขาวแล้ว..ขบวนเสด็จก็เดินทางต่อไปยังหุบเขาไตรแองเจิ้ล
ภายในเกวียน..องค์หญิงเซียร่าเริงสุดๆที่ได้ออกมาข้างนอก ร่างเล็กชะโงกหน้าออกไปมองทิวทัศน์ภายนอกเกวียนแบบอยากรู้อยากเห็น
ทำเอาคนที่นั่งไปด้วยถึงกับต้องยิ้มด้วยความเอ็นดู ... เวลาข้าอยู่กับท่านช่างมีความสุขเหลือเกิน องค์หญิง ...
"ตึก!!" เกวียนเบรคกระทันหัน เพราะมีฝูงวัวเดินตัดหน้า ..
องค์หญิงตัวเล็กที่เสียหลักเพราะมัวแต่ชะเง้อชมธรรมชาติ ล้มลงในอ้อมกอดขององค์ชายพอดี...
..สัมผัสใกล้ชิด จนได้ยินเสียงเต้นของหัวใจ รู้สึกได้ถึงไออุ่นของคนในอ้อมกอด ใบหน้าสวยใสอยู่ห่างไม่ถึงคืบ..
ดวงตาคู่สวยมองสบตาเนิ่นนาน ริมฝีปากบางนั้นทำให้หัวใจขององค์ชายหวั่นไหว...ใบหน้าคมกำลังโน้มต่ำลงมาเรื่อยๆ
"เคร้ง!!" เสียงดาบใหญ่ตกลงตรงหน้าประตูเกวียน ..ทำให้ราชนิกูลทั้งสองผละออกจากกันอย่างอัตโนมัติ
"เอ่อ..ขออภัยฝ่าบาท..หม่อมชั้นไม่ได้จะขัดจังหวะ..เอ่อ..ขอตัวก่อนนะฝ่าบาท" แม่ทัพยุนโฮที่จะเข้ามารายงานความเรียบร้อยแบบไม่ดูตาม้าตาเรือ
รีบพูดแบบฟังไม่ค่อยรู้เรื่อง ... แล้วชิ่งออกไป
ทั้งให้คนทั้งสองที่กำลังอารมณ์ค้างอยู่ในเกวียนต้องนั่งเงียบทำหน้าแดงกันเป็นเวลานานสองนาน...
"ให้ตายสิ..บ้าชะมัดเลย" แม่ทัพยุนโฮเดินทำหน้าแดงออกมาจากข้างในเกวียน..พ่อมดขาวแจจุงจึงหันไปถามด้วยความสงสัย
"ทำไมรายงานเร็วจัง..อ้าว..แล้วเจ้าหน้าแดงทำไมน่ะ" แม่ทัพยุนโฮจึงเล่าเรื่องที่ไปเจอมาให้ฟัง
"ฮ่าๆ..ฮ่า" พ่อมดขาวแจจุงหัวเราะชอบใจ มือเล็กตบไหล่ร่างสูงอย่างถูกอกถูกใจ
"ท่านนี่น้า..เข้าไปไม่ดูตาม้าตาเรือ ไม่ไหวๆ ฮ่าๆๆ" พ่อมดขี้เล่นยังหัวเราะไม่หยุด จนคนข้างๆชักฉุน
"จะขำอะไรกันนักหนาหาแจจุง..ถ้าเจ้ายังไม่เลิกเดี๋ยวข้าจะจูบเจ้า" ร่างสูงขู่เข้าให้
ร่างเล็กเงียบไปซักพัก ก็หันมาประจัญหน้า แล้วพูดท้าทาย "ถ้าเจ้าไม่กลัวเวทสะกดนิ่งของข้าก็ลองดู"
คำขู่นี้ทำเอาร่างสูงที่ต้องยืนตากยุงตั้งนานสองนานเมื่อคราวที่แล้วถึงกับเงียบ แล้วทำแก้มป่องอย่างขัดใจ
"เชอะ..ข้าไม่เก่งเวทบ้างให้มันรู้ไป"
......................................................
"สวยจังเลยเพคะ.." องค์หญิงเซียทำหน้าตากระดี๊กระด้าสุดฤทธิ์ เมื่อถึงที่หมาย
เบื้องหน้านั้น เป็นน้ำตกที่ใสและสวยงามอย่างที่หาที่ไหนไม่ได้..น้ำตกไธนอส ..
"ฝ่าบาทไปดูทางนู้นกันเถอะเพคะ" องค์หญิงเซียรีบลากองค์ชายมิกกี้ที่กำลังคุยอยู่กับแม่ทัพยุนโฮออกมาเพื่อจะไปดูอีกด้านหนึ่งของน้ำตก
องค์ชายมิกกี้เห็นองค์หญิงตื่นเต้นขนาดนั้นก็อดยิ้มให้ด้วยความเอ็นดูไม่ได้..และยอมเดินตามไปส่งแต่โดยดี
ขณะที่แม่ทัพยุนโฮกำลังจัดเตรียมกระโจมที่ประทับ และพ่อมดขาวแจจุงกำลังร่ายเวทคุ้มครองอยู่นั้น..
อีกทางด้านนึงของน้ำตก..องค์หญิงเซียกำลังเล่นน้ำตกอย่างสนุกสนาน โดยมีองค์ชายมิกกี้นั่งมองอยู่บนโขดหินใกล้ๆ (เหมือนตอนชางมินเลยอ่า)
ร่างบางที่กำลังเล่นน้ำอยู่ในชุดผ้าลูกไม้บางเบาสีขาว เห็นไปถึงไหนต่อไหน ...ทำให้ผู้เฝ้ามองถึงกับหัวใจปั่นป่วน
จะให้เรียกมาเปลี่ยนชุดก็เกรงใจ คนกำลังสนุก ... องค์ชายมิกกี้จึงหันไปมองทางอื่น เพื่อให้หัวใจสงบลง
องค์หญิงเซียหันมามององค์ชายมิกกี้ที่กำลังมองไปทางอื่นอยู่..นึกว่า องค์ชายเบื่อ จึงเรียกมาเล่นน้ำด้วยกัน ..
"องค์ชายลงมาเล่นน้ำด้วยกันสิเพคะ..น้ำใสมากเลย" ไม่พูดปล่าวยังเดินมาใกล้ๆอีกตังหาก
องค์ชายหันมามองร่างเล็กที่เดินใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ..พร้อมๆกับหน้าองค์ชายที่แดงขึ้นเรื่อยๆเช่นกัน
ร่างเล็กเข้ามาดึงแขนองค์ชายให้ลงมาเล่นน้ำด้วยกัน..องค์ชายส่ายหัวยิกๆ แถมยังพูดแบบไม่มองหน้าอีกต่างหาก
"ข้าไม่อยากเปียก..องค์หญิงทรงเล่นไปเถอะ..ข้าจะนั่งอยู่ที่นี่"
องค์หญิงน้อยทำแก้มป่อง เหมือนเด็กถูกขัดใจ..แล้วเดินกลับลงไปในน้ำแบบงอนๆ..องค์ชายมิกกี้ก็มัวแต่มองไปทางอื่นไม่ทันได้เห็น
"โอ๊ยยย!!!" เสียงเล็กๆดังขึ้น ทำให้องค์ชายมิกกี้รีบหันไปทางร่างเล็กอย่างรวดเร็ว..
ภาพที่เห็นคือ ร่างเล็กกำลังนั่งอยู่กลางน้ำตก(ตื้นๆ) มือน้อยกุมขาไว้ สีหน้าดูไม่ดีนัก ... ท่าทางจะเจ็บขา ...
องค์ชายมิกกี้จึงรีบลุยน้ำลงไปกลางน้ำตก เดินเข้าไปใกล้ๆองค์หญิงด้วยสีหน้าร้อนใจ ... "เป็นอะไรไปองค์หญิง"
ยังไม่ทันจะตั้งตัว จู่ๆองค์หญิงเซียก็ลุกพรวด ผลักองค์ชายมิกกี้ลงไปนั่งแช่ในน้ำ .. ร่างเล็กหัวเราะชอบใจ
"ฮ่าๆๆ องค์ชายเปียกแล้ว..ฮ่าๆๆๆ" ร่างเล็กยืนหัวเราะชอบใจ
องค์ชาย งง ไปซักแป๊บ..ก็รู้ว่าเป็นแผนขององค์หญิง ร่างสูงนิ่งไปเล็กน้อยก่อนจะยื่นมือตัวเองส่งไปให้องค์หญิง
"องค์หญิงข้าลุกไม่ขึ้น..ช่วยดึงข้าหน่อยสิ" องค์หญิงก็ไม่ได้คิดอะไร จึงเอื้อมมือไปจับแล้วดึงตัวองค์ชายขึ้นมา
...แต่กลับกลายเป็นองค์หญิงต่างหากที่ล้มลงไปในอ้อมกอดของชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงหน้า..เพราะองค์ชายดึงองค์หญิงลงมาซะเอง..
"ง่า..องค์ชายขี้โกง แกล้งข้าทำไมอ่ะ..ปล่อยนะ" องค์หญิงน้อยดิ้นฟึดฟัดในอ้อมกอดของร่างสูง >///<
"ท่านเองต่างหากที่แกล้งข้าก่อน" องค์ชายมิกกี้ไม่ยอมปล่อยแถมยังกอดแน่นกว่าเดิมอีกต่างหาก ..
ภาพที่เห็นคือ องค์ชายมิกกี้กำลังกอดองค์หญิงนั่งแช่น้ำอยู่กลางน้ำตก..อาจเป็นภาพที่ดูแปลกๆ..
แต่คนทั้งสองกลับรู้สึกถึงไออุ่นที่ถ่ายทอดออกมาให้กันท่ามกลางสายน้ำที่ไหลเย็น..
ร่างสูงโน้มหน้าลงมากระซิบข้างหูด้วยเสียงทุ้มต่ำ "ท่านเคยถามข้าว่า ทำไมข้าถึงต้องมีเงื่อนไขการแต่งงานเพื่อแลกกับกำลังทหารช่วยเหลือ"
ประโยคนั้นทำเอาคนในอ้อมกอดหันไปมองสบตาด้วยความสนใจ .. ร่างเล็กไม่ถามต่อ ปล่อยให้องค์ชายพูดต่อไป ...
"เมื่อสิบห้าปีที่แล้วตอนข้าอายุได้หกขวบ มีเด็กผู้ชายน่ารักคนหนึ่งแต่ใส่ชุดองค์หญิงฟูฟ่อง เค้าตามเสด็จพระราชาแห่งเมืองโทโฮชินกิที่เสด็จมายังเมืองนี้
เพื่อประชุมประจำปีในฐานะองค์หญิงรัชทายาท ... เพียงครั้งแรกที่ข้าได้พบเด็กคนนั้น ข้าก็ตกหลุมรักเข้าอย่างจัง ..
รอยยิ้มที่สามารถละลายโลกนี้ได้..ทำให้ข้าไม่สามารถลืมได้เลย..." องค์ชายกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นพร้อมกับเล่าต่อไปด้วยสีหน้าเป็นสุข
"ข้าจึงตัดสินใจขอองค์หญิงคนนั้นแต่งงานท่ามกลางสวนดอกไม้ตรงหน้าพระราชวัง..ตอนนั้นองค์หญิงคนนั้นตกใจมากเลยล่ะ..
แต่นางก็ดูจะพอใจในของหมั้นของข้า..นางจึงบอกข้าว่า...ถ้าข้าได้เป็นคิงเมื่อไหร่..ค่อยมาขอนางแต่งงานอีกครั้ง..
....องค์หญิง ท่านอยากรู้ไหมว่าคำของแต่งงานของข้าคืออะไร" ร่างสูงก้มลงไปมองสบตาคนในอ้อมแขนที่หน้าแดงจัดอยู่ในขณะนี้
"ข้าจะยกสวนดอกไม้ที่สวยงามนี้ รวมทั้งดอกไม้ทั้งเมืองของข้าให้เป็นของเจ้า เพียงเพราะแค่มีเจ้า ดอกไม้ใดๆในโลกก็ไม่มีประโยชน์อันใด ...
เพราะสิ่งที่สวยงามยิ่งกว่านั้นอยู่ตรงหน้าข้าแล้ว....แต่งงานกับข้านะ องค์หญิงซีอานานีย่า" ถ้อยคำเพราะพริ้งพูดออกมาจากปากองค์หญิงเซีย
ผู้ซึ่งกำลังสบตาหวานซึ้งกับร่างสูงที่เอ่ยถาม...ท่านคงยังไม่ลืมสัญญานั้นสินะ...ข้าเองต่างหากที่เกือบจะลืมไปซะเอง...
..ร่างสูงเชยคางสวยขึ้นมา ส่งสายตาหวานซึ้ง "ข้ารักเจ้าองค์หญิง รักยิ่งกว่าชีวิตของข้า...แต่งงานกับข้านะ องค์หญิงซีอานานีย่า"
ร่างเล็กในอ้อมกอดคลี่ยิ้มด้วยความยินดี พร้อมเอ่ยคำพูดหวานซึ้งที่ว่า "หัวใจข้าจะเป็นของท่านคนเดียวและตลอดไป องค์ชาย" ....
องค์ชายมิกกี้คลี่ยิ้มอย่างยินดี รอยยิ้มที่แสดงถึงความดีใจอย่างเป็นที่สุด ... ทั้งสองสบตาหวานซึ้ง ถ่ายทอดความรู้สึกให้กันและกัน
ใบหน้าขององค์โน้มลงมา ริมฝีปากของทั้งสองประทับกันเนิ่นนาน ราวกับจะยืนยันถึงความรักที่มีให้ต่อกันอย่างล้นเหลือ
...ฉากหลังเป็นน้ำตกที่สวยงาม .. น้ำใสไหลงมาไม่ขาดสาย ... ราวกับจะเป็นพยานรักขององค์หญิงองค์ชายทั้งสอง...
..................................................................
"เยส!!..ในที่สุด ท่านคิงของเราก็สมหวัง" พ่อมดขาวแจจุงที่นั่งอยู่ในกระโจมที่พักจู่ๆก็โพล่งออกมา แถมทำท่าดีใจสุดขีด
ทำเอาแม่ทัพยุนโฮที่นั่งอยู่ตรงข้ามทำหน้าตาแปลกใจ ... "เจ้าเป็นบ้าอะไรน่ะแจจุง..จู่ๆก็พูดออกมา..อะไร ท่านคิงสมหวังอะไรกัน"
"ท่านคิงขอองค์หญิงเซียแต่งงานแล้ว..สวีทหวานกันน่าดูเชียวล่ะ" พ่อมดจอมยุ่งหัวเราะด้วยความดีใจ
แม่ทัพยุนโฮนิ่งคิดซักพัก แล้วก็เอาหนังสือฟาดหัวแจจุงเบาๆพร้อมดุว่า "นี่เจ้าถอดจิตไปแอบดูสองคนนั้นรึ.......เสียมารยาทที่สุด"
"ก้อข้าอยากให้สองคนนั้นสมหวังกันนี่นา" แจจุงคลำหัวที่ถูกฟาดป้อยๆ แต่ก็ไม่วายทำหน้าทะเล้น
"แล้วเจ้ากับข้า..ไม่อยากให้สมหวังกันบ้างรึไง" จู่ๆแม่ทัพยุนโฮก้อยื่นหน้าเข้าไปถาม หน้ากวนๆอยุ่ห่างไม่ถึงคืบ
"ง่ะ...เจ้าบ้า!!" พ่อมดขาวแจจุงจู่ๆก็หน้าแดงขึ้นมา ลุกขึ้นด่าแล้วรีบเดินออกไปนอกกระโจมด้วยความเขิน (?)
แม่ทัพหนุ่มยุนโฮยิ้มเจ้าเล่ห์มองตามไป..หึหึ คืนนี้เจ้าเสร็จข้าแน่แจจุง >>>> O.o
...........................................................................
ดึกคืนนั้น..
ขณะที่องค์ชายมิกกี้และองค์หญิงซีอานั่งดูดาวด้วยกันอยู่นั้น...พ่อมดขาวแจจุงก็กำลังร่ายเวทก่อไฟอยู่อย่างขะมักเขม้นอยู่หน้ากระโจม
...แม่ทัพหนุ่มยุนโฮเห็นทางสะดวก จึงเดินตรงเข้าไปหา ...
ร่างสูงทรุดตัวลงนั่งข้างๆร่างเล็กที่อยู่ข้างกองไฟ..ใบหน้าสวย ยามกำลังตั้งอกตั้งใจก็ดูดีมากเหมือนกัน
พ่อมดขาวแจจุงสะดุ้งเฮือกเมื่อร่างสูงกระเถิบเข้ามาใกล้เรื่อยๆ...ก่อนที่แม่ทัพยุนโฮจะได้เอ่ยปากพูดอะไรนั้น
ร่างเล็กก็ลุกพรวดขึ้นมา แล้วก็เดินชิ่งออกไปโดยให้เหตุผลว่า "ข้าจะไปเก็บฟืนเพิ่มซักหน่อย" ที่ให้ร่างสูงนั่งเป็นใบ้อยู่คนเดียว
...ให้ตายสิแจจุง...เจ้าเป็นอะไรไปน่ะ ทำไมต้องเขินเจ้านั่นด้วย โตมาด้วยกันแท้ๆ เห็นกันมาตั้งแต่ตัวกะเปี๊ยก...
พ่อมดขาวแจจุงเดินไปด้วยคิดไปด้วย..ร่างเล็กเดินจ้ำเข้ามาในป่าด้วยความเร่งรีบ(หรือเพราะความเขิน)...
เมื่อเริ่มจะเหนื่อย..ร่างเล็กจึงทรุดตัวลงนั่งกับโขดหินที่อยู่ใกล้ๆ..พลางนั่งคิดเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อตอนบ่าย..
////โหมดย้อนอดีต////
เมื่อตอนบ่าย พ่อมดขาวจอมยุ่งไม่มีอะไรทำ องค์ชายกับองค์หญิงก็จู๋จี๋กันอยู่อีกทาง มองซ้ายมองขวาก็เห็นแต่เจ้าแม่ทัพตัวอ้วนนอนเล่นอยู่ข้างๆ
ร่างเล็กถอนหายใจด้วยความเบื่อ..ไม่มีอะไรให้ข้าเล่นเอาซะเลย..นอนก็ได้ฟะ..คิดได้ยังงั้น ร่างเล็กจึงล้มตัวลงนอนเล่นข้างๆแม่ทัพหนุ่ม
เมื่อเวลาผ่านไปได้ซักพัก..ร่างเล็กเริ่มจะรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆที่รดอยู่ตรงหน้า..เมื่อลืมตาขึ้นก็พบกับใบหน้าที่คุ้นเคยกำลังจ้องมองอยู่..
"เจ้าจะทำอะไรน่ะยุนโฮ" พ่อมดขาวแจจุงร้องโวยวาย เมื่อพบว่าร่างสูงอยู่ได้ท่าคร่อมเขาอยู่ หน้าทั้งสองอยู่ห่างกันเพียงนิดเดียว..
ร่างเล็กพยายามจะเอามือดันร่างสูงออกไป..แต่ว่าร่างกายขยับไม่ได้เลยแม้แต่น้อย.......
..............เวทสะกดนิ่ง..
"ฮ่าๆๆๆ นึกว่าเจ้าจะใช้เป็นอยู่คนเดี๋ยวรึไง แจจุง" แม่ทัพยุนโฮเห็นท่าทางตกใจของพ่อมดแจจุงถึงกับหัวเราะสะใจ..ทีเขาบ้างล่ะ
"เจ้าบ้ายุนโฮ..คลายเวทเดี๋ยวนี้นะ" พ่อมดขาวตัวยุ่งโวยวายใหญ่
แต่ร่างสูงหาได้ทำตามไม่..ก้อนานๆทีเจ้านี่จะอยู่นิ่งๆกับเค้าได้ซักทีนี่..แถมกว่าข้าจะฝึกเวทนี้ได้ ก็พยายามแทบตาย..
กว่าจะขอร้องให้องค์ชายยอมสอนให้ได้ก็ใช้เวลานานโขอยู่...จะปล่อยเจ้าไปง่ายๆได้ยังไง...
"เจ้าช่วยอยู่นิ่งๆฟังที่ข้าพูดจะได้ไหม" แม่ทัพยุนโฮจ้องมองคนตรงหน้าพร้อมพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
ร่างบางเมื่อเห็นสีหน้าจริงจังนั้นก็ได้แต่นิ่งสงบลง...
"ตั้งแต่เด็กๆแล้ว..ทั้งเจ้า ข้าและองค์ชายต่างก็เติบโตมาด้วยกัน เจ้าเองก็เป็นตัวยุ่งมาตั้งแต่เด็กๆ ชอบหาเรื่องวุ่นวายมาให้ข้ากับองค์ชายอยู่เสมอ...
ตั้งแต่เล็กจนโตเจ้าก็เป็นแบบนี้ตลอด เป็นตัวยุ่ง ขี้โวยวาย ไม่รู้จักกาลเทศะ ...
...แต่นั่นก็ทำให้ข้าหลงรักเจ้า...ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ข้าเอาแต่เฝ้ามองดูเจ้า ในสายตาข้ามีแต่เจ้าเท่านั้น..."แม่ทัพยุนโฮพูดแล้วยิ้มอย่างอ่อนโยน
ร่างเล็กเมื่อได้รับรู้ถึงความในใจของอีกฝ่ายก็ถึงกับนิ่งอึ้ง..หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ..นี่ยุนโฮชอบข้าจริงๆน่ะเหรอ..ที่ผ่านมาข้านึกว่าเขาแกล้งล้อข้าเล่นซะอีก
"ข้ารักเจ้านะแจจุง" แม่ทัพยุนโฮสารภาพความในใจ...สองสายตาประสานกัน...เวลาทั้งหลายราวกับจะหยุดนิ่ง
//////////// กลับสู่โหมดปัจจุบัน/////////////
พ่อมดขาวแจจุงยิ่งคิดก็ยิ่งหน้าแดง ..
..เหตุการณ์หลังจากนั้นกลับกลายเป็นว่า เวทสะกดนิ่งของยุนโฮเสื่อมลงกระทันหัน พ่อมดขาวแจจุงจึงใช้โอกาศนั้นผลักยุนโฮออก แล้วลุกวิ่งหนีออกมาด้วยความเขิน...
"ข้าควรจะทำยังไงดี" พ่อมดขาวผู้ไม่เข้าใจความรู้สึกของตัวเองรำพึงกับตัวเองอย่างแผ่วเบา
"แค่เป็นตัวเจ้าก็พอ..แจจุง" ร่างสูงเดินเข้ามาใกล้ ..พ่อมดขาวแจจุงเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้าอย่างตกใจ..
"ข้าไม่คิดว่า ความรู้สึกของข้าจะทำให้เจ้าลำบากใจมากถึงขนาดนี้" แม่ทัพยุนโฮพูดเสียงเศร้า...ทำเอาคนตรงหน้าถึงกับใจแป้ว
"ไม่ใช่อย่างนั้นนะยุนโฮ...เพียงแต่ข้าไม่รู้ว่า ข้าควรจะทำเช่นไรดี...ข้าไม่แน่ใจในความรู้สึกของตัวเอง" พ่อมดขาวพูดแล้วก้มหน้าลงมองพื้นอย่างใช้ความคิด
ร่างสูงนั่งคุกเข่าลงตรงหน้า แล้วเอื้อมมือเข้าไปกุมมือร่างบางเอาไว้ พร้อมพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน..
"ไม่ต้องรีบหรอกแจจุง....ค่อยๆคิดไปก็ได้.....เมื่อใดที่เจ้าแน่ใจในความรู้สึกของตัวเองเมื่อไหร่ แล้วค่อยมาบอกข้า"
"แต่ขอร้องล่ะ..อย่าเอาแต่หลบหน้าข้า..หรือมานั่งซึมแบบนี้ ...มันไม่สมกับเป็นตัวเจ้าเลยซักนิด"
"เจ้าจะรอข้าเหรอยุนโฮ..รอจนกว่าข้าจะแน่ใจในความรู้สึกของข้า......แม้ว่าคำตอบอาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่เจ้าหวังงั้นเหรอ" พ่อมดขาวเอ่ยถาม
..แม่ทัพยุนโฮเงียบไปซักพักแล้วเอ่ยขึ้นอย่างมั่นใจ "ไม่ว่าคำตอบจะเป็นยังไง..ข้าก็จะรอ"..
################# TBC
ชอบฮีโร่มากๆ หน้ารักได้ใจไวรุ่นจริงๆเลยยยย
