"ทำไมข้าต้องแต่งตัวแบบนี้ด้วยล่ะแจจุงงง.." เสียงเล็กๆโวยวายดังลั่นอยู่ในกระโจมที่พักข้างน้ำตกไธนอสอันสวยงาม
"โธ่..องค์หญิงเราจะไปล่าสัตว์กันนะ ก็ต้องแต่งตัวให้มันทะมัดทแมงหน่อย" พ่อมดขาวแจจุงอธิบายเหตุผล..
แต่กลับทำให้คนตัวเล็กที่หน้างออยู่แล้ว ทำหน้างอเข้าไปอีก...องค์หญิงเซียในชุดขององค์ชายมิกกี้แสนจะดูดีไม่น้อย(ชุดประมาณปีเตอร์แพนอ่า)
ติดเสียแต่ว่าองค์หญิงชอบใส่กระโปรงมากกว่า...ร่างเล็กโวยวายหนักเข้าไปอีกเมื่อพ่อมดแจจุงจะเสกให้ผมของเธอกลายเป็นทรงผู้ชายเพื่อให้เข้ากับชุด
"ไม่เอาง่ะแจจุง ข้าไม่แต่งแบบนี้นะ..ไม่ไปแล้ว ข้าไม่ไปล่าสัตว์ด้วยแล้ว" องค์หญิงเซียงอแงหนักขึ้นทุกที..ทำเอาพ่อมดขาวปวดหัวสุดๆ
เดือดร้อนถึงชายหนุ่มทั้งสองที่อยู่ด้านนอกต้องรีบเข้ามาดูว่าเกิดอะไรขึ้น..เพราะเสียงโวยวายขององค์หญิงดังซะเหลือเกิน...
"เป็นอะไรไปองค์หญิง" องค์ชายมิกกี้เดินเข้ามาในกระโจม ก็พบเข้ากับชายหนุ่มร่างเล็กคนหนึ่งในชุดของเขาเอง ..ในใบหน้าสวยๆที่แสนจะคุ้นเคย
"องค์ชายเพคะ..ข้าอยากไม่อยากใส่ชุดนี้อ่ะ...ตลกจะตาย..แถมพ่อมดแจจุงยังมาทำให้ผมข้าเป็นแบบนี้อีก(ทรงtonightละกัน)"
ร่างเล็กในคราบหนุ่มน้อยน่ารักแต่ยังติดคำพูดจาแบบผู้หญิงเข้ามาเกาะแขนองค์ชายมิกกี้ไว้...ภาพที่เห็นทำให้องค์ชายถึงกับยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู
ร่างสูงเอื้อมมือไปขยี้ผมร่างเล็กเบาๆอย่างเอ็นดูแล้วพูดด้วยน้ำเสียงแสนจะอบอุ่นว่า "ไม่เห็นจะตลกตรงไหนเลย...เจ้าใส่ชุดนี้น่ารักดีออก"
องค์หญิงเซียเงียบไปด้วยความเขิน หน้าใสๆแดงก่ำไปหมด ... นั่นยิ่งทำให้องค์ชายมิกกี้ยิ้มกว้างเข้าไปใหญ่...ทำไมเจ้าน่ารักอย่างนี้นะ
ร่างสูงดึงคนตัวเล็กเข้ามากอดไว้แน่น..แล้วกระซิบข้างหูเบาๆ ด้วยประโยคที่ทำเอาคนในอ้อมกอดแทบสำลักความอาย.."องค์หญิงของข้าใส่ชุดไหนก็สวย"
............................................................................
"เฮ้อ..ผู้หญิงนี่น้า..." พ่อมดขาวแจจุงถอนหายใจด้วยความโล่งอก ที่ในที่สุดองค์หญิงเซียก็ยอมใส่ชุดนั้นออกมาล่าสัตว์กับพวกเขา
ร่างบางในชุดล่าสัตว์สีขาวสุดเท่ห์นั่งถอนหายใจอยู่บนหลังม้าพลางมองไปยังองค์หญิงที่นั่งอยู่ด้านหน้าองค์ชายบนหลังม้าท่าทางร่าเริงสุดชีวิต
"แค่ท่านคิงชมเข้าหน่อยเดียวก็ยอมซะงั้น..ทีข้าขอร้องแทบตายยังไม่เห็นยอมง่ายขนาดนี้เลย" พ่อมดขาวแจจุงบ่น
"นี่ล่ะอานุภาพแห่งรัก" คำพูดคุ้นหูดังขึ้นจากร่างสูงที่ขี่ม้าอีกตัวอยู่ข้างๆ ... ที่พูดอย่างเดียวไม่พอยังส่งสายตาหวานมาด้วย
"แล้วเมื่อไหร่เจ้ากับข้าจะมีอานุภาพแห่งรักนี่บ้างน้าแจจุง" แม่ทัพยุนโฮแอบหยอด ..ทำเอาร่างบางหน้าแดงแล้วหันไปด่าด้วยความเขิน
"เจ้านี่ชอบพูดอะไรน้ำเน่าอยู่เรื่อย.." ร่างบางด่าเสร็จก็รีบชิ่งควบม้าแซงขึ้นไปด้วยความเขิน
แม่ทัพยุนโฮยิ้มดีใจ..แจจุงเขินด้วยแฮะ....ว่าแล้วร่างสูงก็รีบควบม้าตามไป
...........................................................................
"องค์ชายตรงนั้นมีกระต่ายแหละเพคะ..น่ารักจัง" องค์หญิงเซียชี้ไม้ชี้มือไปทางต้นไม้ใหญ่ทางด้านหน้าพลางหันหน้าไปบอกคนที่นั่งอยู่ด้านหลัง
..องค์ชายมิกกี้เห็นอย่างงั้นก็นึกว่าองค์หญิงอยากได้จึงคว้าธนูขึ้นมาทำท่าจะยิง..แต่ก็เจอเสียงโวยวายดังขึ้นซะก่อน
"องค์ชายจะทำอะไรน่ะ..จะยิงมันทำไมน่ะเพคะ...รังแกสัตว์" องค์หญิงเซียหันมาดุองค์ชาย...
..อ้าว!...องค์ชายทำหน้าเหวอแบบ งงๆ ...แล้วเจ้าชี้ให้ข้าดูเพื่อ....
"ท่านไม่ได้อยากได้หรอกเหรอ..ข้าจะยิงให้ไง" องค์ชายมิกกี้ถามแบบ งงๆ
องค์หญิงน้อยทำหน้ายุ่งแล้วบอกว่า "ถ้าท่านยิงมันก็ตายน่ะสิเพคะ..องค์ชายไม่สงสารมันบ้างเหรอเพคะ ถ้ามันมีพ่อมีแม่ พ่อแม่มันก้ต้องเสียใจนะเพคะ..
ไปพรากลูกมันน่ะ...เป็นบาปนะเพคะ...รังแกสัตว์ผิดศีลข้อ 1 นะเพคะฝ่าบาท" องค์หญิงเทศน์สั่งสอนซะยืดยาว..
ทำเอาองค์ชายมิกกี้ งง ....แต่ก็ยอมเข้าใจ ..ไม่ล่าสัตว์ก็ได้ องค์หญิงของข้านี่เจ้าปัญหาจริงๆ...
"อืม..ถ้าไม่ล่าสัตว์แล้วเราจะทำอะไรดีล่ะ" องค์ชายมิกกี้เอาคางไปเกยไหล่เล็กจากด้านหลังพลางถามแถมยังกอดองค์หญิงไว้แน่นจากทางด้านหลังอีกต่างหาก
ร่างเล็กทำท่าคิด..คิดอยู่ตั้งนาน...."ไม่รู้เหมือนกันเพคะ" องค์หญิงตอบพลางยิ้มกว้าง
องค์ชายมิกกี้ยิ้มให้กับความน่ารักนั้นอย่างเอ็นดู....แต่แล้วรอยยิ้มนั้นก็จางหายไป เมื่อสามารถสัมผัสได้ถึงตัวตนของศัตรูที่แอบซ่อนอยู่ใกล้ๆ
องค์ชายมิกกี้หันไปทางซ้ายทีขวาที...แปดคนสินะ...คงพอจะจัดการได้ ..ห่วงก็แต่คนตรงหน้ากลัวจะโดนลูกหลงไปด้วย...
ว่าแล้วจึงให้รีบลงจากม้าและให้องค์หญิงเซียลงตามมา..เท้าองค์หญิงเซียยังไม่ทันแตะถึงพื้น ลูกธนูอาบยาพิษก็พุ่งตรงมายังคนทั้งสอง...
ฟึ่บ!!..องค์ชายมิกกี้รีบกอดองค์หญิงเซียแล้วพลิกตัวกลิ้งหลบลงกับพื้นให้พ้นวิถีธนู...ม้า ตกใจกลัวจึงวิ่งหนีไป เหลือเพียงแต่คนทั้งสอง..
กลุ่มศัตรูปรากฏตัวขึ้น ..ชายแปดคนในชุดสีดำสนิทมีผ้าปิดปากไว้เพื่อปิดบังใบหน้า...ตราเสื้อทำให้องค์ชายตกใจ..สัญลักษณ์ของกลุ่มพ่อมดดำ ลีโซแมน
ร่างสูงรีบร่ายเวทเกราะกำบังคลุมรอบร่างขององค์หญิงเซียที่นั่ง งง อยู่...ของเหลวใสสีฟ้าก่อตัวขึ้นรอบตัวองค์หญิงคล้ายเปลือกไข่ที่ห่อหุ้มตัวอ่อน...
เกราะกำบังนี้สามารถกันอันตรายได้ทุกชนิด..ไม่ว่าจะคมอาวุธ หรือ พลังเวทใด..และจะเสื่อมลงก็ต่อเมื่อคนร่ายเวทตายเท่านั้น
เมื่อเห็นว่าองค์หญิงปลอดภัยดีแล้ว..องค์ชายมิกกี้จึงหันเข้าหาศัตรูแล้วกระชับดาบในมือตรงเข้าต่อสู้กับนักฆ่าชุดดำทันที...
การต่อสู้เป็นไปอย่างยากลำบาก ถึงแม้องค์ชายจะเก่งแค่ไหนแต่โดนรุมทีแปดคน แถมยังต้องคอยแบ่งพลังไปให้เกราะกำบังองค์หญิงอีก
ทำให้องค์ชายพลาดท่าโดนฟันเข้าที่แขนซ้าย...และก่อนที่จะโดนมากไปกว่านั้น พ่อมดขาวแจจุงกับแม่ทัพยุนโฮก็เข้ามาช่วยพอดี...
ทั้งสองคนรีบกระโดดลงจากหลังม้าตรงเข้าไปช่วยเจ้าชายทันที...สถานการณ์พลิกกลับ ฝ่ายของคิงมิกกี้กำลังจะชนะอยู่แล้ว...
แต่ทันใดนั้น..ท้องฟ้าที่สุดแสนจะสดใสกลับมืดครื้มขึ้นมาทันใด...ลมพายุใหญ่ก็บังเกิดขึ้น ทำเอาต้นไม้ถึงกับปลิวไปคนละทิศละทาง..
ก่อนที่ทุกคนจะทันได้ขยับตัว ใจกลางของพายุหมุนก็พัดพาเอาร่างขององค์หญิงเซียพัดหายเข้าไปในใจกลางพายุ....
"กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด" องค์หญิงส่งเสียงกรีดร้องด้วยความตกใจกลัว ...
พ่อมดขาวแจจุงและองค์ชายมิกกี้พยายามสุดชีวิตที่จะร่ายเวทเหนี่ยวรั้งตัวองค์หญิงไว้ แต่ก็ไม่สามารถทำได้เพราะว่าทั้งสองคนบาดเจ็บสาหัส
ทำให้พลังเวทอ่อนแรงจนไม่สามารถดึงตัวองค์หญิงกลับมาได้...
"ถ้าอยากได้ตัวเจ้านี่คืน..จงไปยังที่ของข้า มาสู้กันซักครั้งเถิดกษัตริย์มิกกี้..ข้าอยากจะรู้นักว่า ท่านจะเก่งซักแค่ไหน"
เสียงลึกลับทรงอำนาจดังขึ้นจากใจกลางพายุ...เสียงของพ่อมดดำ ลีโซแมน....
"ส่งคนของข้าคืนมาเดี๋ยวนี้!!!" องค์ชายมิกกี้ตะโกนลั่นด้วยน้ำเสียงโกรธเกรี้ยว..เลือดไหลออกจากบาดแผลไม่ยอมหยุด
"ถ้าท่านชนะข้าก็เชิญเอาตัวคืนไป..แต่ถ้าท่านแพ้ข้าจะฆ่าเจ้านี่ซะ..และเมืองของท่านก็ต้องยกให้ข้า..รีบมาล่ะ ข้าจะรอ หึหึหึหึหึ"
สิ้นเสียงพ่อมดดำลีโซแมน พายุใหญ่ก็พลันหายไปอย่างฉับพลัน..ท้องฟ้าสดใสเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น...
ทิ้งไว้ก็เพียงแต่ร่างของชายสามคนที่อยู่ในสภาพบาดเจ็บสาหัสนั่งอยู่เท่านั้น...
"ท่านคิงเป็นอะไรรึป่าว" พ่อมดขาวแจจุงรีบเข้ามาหาองค์ชายมิกกี้ที่แม่ทัพยุนโฮประคองอยู่ พลางร่ายเวทรักษาแผลให้โดยด่วน...
"องค์หญิง..ข้าจะช่วยองค์หญิง" องค์ชายมิกกี้ทั้งๆที่จะยืนก็แทบไม่ไหวอยู่แล้ว ยังจะดื้อไปช่วยองค์หญิงอีก...
"ฝ่าบาททรงบาดเจ็บอยู่อย่าเพิ่งไปเลยพะยะค่ะ.." แม่ทัพยุนโฮพูดด้วยความเป็นห่วง
"เจ้าจะให้ข้าอยู่นิ่งเฉยได้ยังไง..." องค์ชายพยายามฝืนตัวครั้งสุดท้ายจะลุกออกไป แต่ก็ต้องสลบลงไปนอนนิ่งด้วยการเวทนิทราของแจจุง
"พาท่านคิงกลับวังก่อนเถอะ..แล้วเดี๋ยวค่อยว่ากัน" พ่อมดขาวพูดกับแม่ทัพหนุ่มพลางพยุงองค์ชายมิกกี้กลับไปที่เกวียน
..................................................................
ร่างเล็กสะดุ้งตื่นขึ้นมา..พบว่าตัวเองอยู่บนเตียงนอนแสนนุ่ม ภายในห้องสุดหรู แต่บรรยากาศนั้นกลับทำให้รู้สึกกลัวขึ้นมาอย่างประหลาด..
องค์หญิงเซียกลับมาใส่ชุดผู้หญิงอีกครั้ง ผมสยายยาวเคลียไหล่...ร่างเล็กรีบลงจากที่นอนแล้วมองไปรอบๆ...ที่นี่ที่ไหนกัน ??
ความทรงจำสุดท้ายที่หลงเหลืออยู่ ก็คือ จำได้ว่าตัวเองถูกดูดเข้ามาในพายุ แล้วก็มาฟื้นที่นี่ .... ไม่ใช่วังดงบังชินกิ ..
แล้วป่านนี้องค์ชายจะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้...ข้าจะต้องออกไปจากที่นี่...
สองเท้ากำลังจะก้าวไปเปิดประตู...แต่แล้วกลับมีใครคนหนึ่งเปิดประตูแล้วก้าวเข้ามาในห้องแทน...
ร่างสูงโปร่ง..ผมสีน้ำตาล ใบหน้าที่แสนคุ้นเคย ...คนที่อยู่ด้วยกันมาทั้งชีวิต...
"...ชางมิน..." องค์หญิงเซียแปลกใจมากที่เห็นองค์รักษ์หนุ่มคู่ใจมาอยู่ที่นี่ตอนนี้ ..ก็ชางมินน่ะถูกจับฝึกอยู่ที่ป้อมทัพหน้าไม่ใช่เหรอ
แต่ความรู้สึกอุ่นใจก็เข้ามาแทนที่อย่างรวดเร็ว เพราะองค์หญิงแน่ใจว่า ถ้ามีชางมินแล้วก็ไม่ต้องกลัวอะไรอีก...
"ดีใจเหลือเกินที่ได้พบเจ้า..ชางมิน" ร่างเล็กยิ้มกว้างและเดินเข้าไปใกล้...
..องค์หญิงของข้า ท่านไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย รอยยิ้มของท่านนั้น ทำให้ข้าหลงรักท่านทุกครั้งที่ได้เห็น...
ร่างสูงเอื้อมมือไปคว้าร่างเล็กไปกอดไว้แนบอก .. องค์หญิงตกใจเล็กน้อยเพราะชางมินไม่เคยทำอย่างนี้กับเขาเลย..
"ข้าคิดถึงท่านเหลือเกิน องค์หญิง...คิดถึงเหลือเกิน" องค์รักษ์หนุ่มพร่ำบอก และกอดองค์หญิงแน่นขึ้น...
องค์หญิงเซียรู้สึกว่า ชางมินแปลกๆไป แล้วเธอก็เริ่มจะหายใจไม่ออกแล้วด้วย จึงเอามือดันตัวชางมินออก...
"เจ้าต้องรีบพาข้ากลับวังนะชางมิน..องค์ชายมิกกี้บาดเจ็บสาหัส ข้าเป็นห่วงเค้าเหลือเกิน"
แววตาขององครักษ์หนุ่มฉายแววเจ็บปวดอยู่ชั่วครู่..จากนั้นก็เปลี่ยนไปเป็นแววตาที่แสนจะเย็นชาเหลือเกิน
ใบหน้าที่อ่อนโยน ใจดี กลับกลายเป็น ใบหน้าของคนเจ้าเล่ห์ ร้ายกาจ (ประมาณว่าชั่วอ่า บรรยายไม่ถูก)...
ร่างสูงแสยะยิ้มออกมา....สีหน้าแบบนั้นองค์หญิงสาบานได้ว่าไม่เคยเห็นมาก่อนเลยในชีวิต...ชางมินเจ้าเป็นอะไรไป...
ร่างเล็กรู้สึกกลัวคนตรงหน้าขึ้นมาทันที..ถึงจะเป็นชางมิน แต่ก็ไม่ใช่ชางมิน ไม่ใช่ชางมินคนเดิม...
"ไม่มีองค์ชายมิกกี้อีกต่อไปแล้วองค์หญิง..ที่นี่ มีแต่ท่านกับข้า ..มีแต่ท่านกับข้าเท่านั้น..ที่หุบเขาหัวกะโหลกแห่งนี้"
องค์หญิงเบิกตากว้าง ..ที่นี่หุบเขาหัวกะโหลก..หุบเขาของพ่อมดดำ ลีโซแมน ...
"หุบเขาหัวกะโหลก....ที่นี่....หรือว่าเจ้า...เจ้า.." องค์หญิงเซียพูดไม่ออก ...ชางมินเลยพูดต่อเสียเอง
"ใช่แล้ว..ข้าอยู่ที่นี่ในฐานะแม่ทัพคนใหม่ของหุบเขาหัวกะโหลก ภายใต้การปกครองของพ่อมดดำ ลีโซแมน"
องค์รักษ์ชางมินเหยียดยิ้ม...
อะไรกันชางมิน...ทำไมถึงเป็นแบบนี้...ร่างเล็กเดินถอยเดินหลังหนีออกมาเรื่อยๆโดยไม่รู้ตัว..
"เจ้าทรยศเมืองเรา...เจ้ามาเข้ากับพ่อมดดำได้ยังไงกัน...เจ้าทำแบบนี้ได้ยังไงชางมิน"
องค์หญิงส่งสายตาแห่งความผิดหวังและเสียใจเป็นที่สุด...ทำไมเจ้าถึงกลายเป็นแบบนี้ชางมิน
สายตานั้นบาดลึกเข้ากลางใจองครักษ์หนุ่มเข้าเต็มๆ สายตาแห่งการตัดพ้อผิดหวัง ...มันทำให้หัวใจของเขาดิ่งวูบ
ร่างสูงเขยิบเข้าไปจับแขนองค์หญิงไว้...แต่ก็ถูกสะบัดออกอย่างแรง น้ำตาที่ไหลออกจากดวงตาคู่สวยนั้น
ทำให้องครักษ์หนุ่มไม่สามารถทนมองเห็นได้อีกต่อไป...ร่างสูงเดินกลับออกไปที่ประตู เหลือเพียงคำพูดสุดท้ายที่ทิ้งไว้
"...ทุกอย่างที่ข้าทำไปก็เพื่อท่านองค์หญิง..."
################### TBC
