สายตาที่องค์หญิงมองมา สายตาแห่งการตัดพ้อ สายตาที่แสดงออกถึงความเสียใจและผิดหวัง ..มันกรีดลึกเข้าตรงกลางใจ
ที่เขาทำไปมันผิดมากเลยใช่ไหม....มันผิดมากเลยใช่ไหมกับการที่ข้าจะพยายามกลับไปอยู่เคียงข้างท่าน
.... ข้ารักท่าน ... มันผิดใช่ไหม .....
องครักษ์ชางมินทรุดนั่งลงข้างสระน้ำพลางถอนหายใจ ...ดวงตาสีน้ำตาลคู่นั้น ช่างดูอ่อนล้า อ่อนแรงเสียเหลือเกิน
ร่างสูงเอนตัวลงนอน พร้อมกับนึกถึงเหตุการณ์ที่ทำให้เขามาอยู่ที่นี่ ...
//// โหมดย้อนอดีต////
ในตอนนั้น องครักษ์ชางมินเป็นเวรออกมาตักน้ำที่ลำธารใกล้ชายป่า เพื่อนำมาเป็นเสบียงทหารที่ทำการฝึกซ้อมอยู่ที่ทัพหน้า..
ร่างสูงเดินเข้ามาในป่าพร้อมกับถังน้ำใบใหญ่สองใบเพียงลำพัง...
ขณะที่องครักษ์หนุ่มกำลังตักน้ำอยู่นั้น เขาก็รู้สึกได้ว่า มีคนยืนอยู่ด้านหลังเขา ...ร่างสูงรีบหันหลังไปมองทันที
ชายวัยกลางคนใส่ชุดคลุมสีดำยืนพิงต้นไม้จ้องมองเขาอยู่..
หน้าตาก็สุดแสนจะธรรมดาแต่จิตที่แผ่ออกมานั้นทำให้องครักษ์หนุ่มรู้สึกว่า คนตรงหน้านี้ไม่ธรรมดา...
"องครักษ์หนุ่มผู้ซื่อสัตย์และแสนดีแต่กลับไร้วาสนาที่จะเคียงคู่กับองค์หญิง แต่กลับต้องมานั่งตักน้ำอยู่ข้างลำธารเช่นนี้..หึหึหึ"
ชายชุดดำเอ่ยขึ้นมาพลางหัวเราะในลำคอ...องครักษ์ชางมินตกใจมากหมอนี่เป็นใครกันทำไมถึงได้รู้เรื่องเค้ากับองค์หญิงล่ะ..
ก่อนที่จะได้เอ่ยปากถาม ชายชุดดำก็ก้าวมาอยู่ตรงหน้าพลางเอ่ยปากตอบสิ่งที่เขาถามอยู่ในใจ..ราวกับว่าได้ยินสิ่งที่เขาคิด
"ข้ารู้ทุกอย่าง...ข้ารู้ทุกอย่างที่เจ้าคิด..ข้ารู้ว่าเจ้าต้องการอะไร..."
"เจ้าเป็นใครกัน!!!!" องครักษ์ชางมินตะโกนใส่พร้อมกับคว้าดาบขึ้นมาจ่อที่คอของชายชุดดำ
แทนที่จะกลัวแต่ชายคนนั้นกลับหัวเราะออกมา เขายื่นมือออกมากำดาบเอาไว้..คมดาบบาดเข้าไปในมือ..แต่กลับไม่มีแผล!
ทันทีที่ชายชุดดำบีบมือที่กำดาบเบาๆ...ดาบเหล็กแกร่งกล้าจากฝีมือช่างมือหนึ่งของเมืองก็สลายกลายเป็นผง
องครักษ์ชางมินเบิกตากว้าง ...
"ข้าคือพ่อมดดำลีโซแมน..ข้าถูกชะตากับเจ้าเหลือเกินชางมิน...มากับข้าเถิด...ข้าจะทำให้เจ้าแข็งแกร่งยิ่งกว่าใคร..
ข้าจะทำให้เจ้าได้อยู่เคียงข้างองค์หญิง...ข้าจะทำให้เจ้าเหนือกว่าทุกคน...มากับข้าเถอะชางมิน"
//////////////////////
และด้วยเหตุผลบางอย่างทำให้เขาตัดสินใจมาอยู่ที่นี่...เหตุผลที่บอกใครไม่ได้
ทีแรกเขาก็สงสัยเหลือเกินว่าทำไม พ่อมดดำลีโซแมนถึงได้ถูกชะตากับเขา ถึงขนาดที่ถ่อสังขารไปหาถึงทัพหน้าชายแดนเมืองดงบังชินกิ
และแล้วเขาก็ค้นพบความจริง ...ความจริงที่ทำให้ชีวิตของเขาไม่เหมือนเดิมไปตลอดกาล
.
.
.
"ชางมิน...เจ้าเป็นหลานแท้ๆของข้า...แม่ของเจ้าเป็นน้องสาวของข้า......น้องสาวคนเดียวของข้า
แต่นางไม่รักดี หนีไปกับไอ่แม่ทัพเมืองโทโฮชินกินั่น....ผิดกับเจ้า หลานรัก ...เจ้าเลือกที่จะมาอยู่กับข้า...ข้าดีใจเหลือเกิน"
ถ้อยคำที่พลั่งพรูจากปากของพ่อมดดำลีโซแมน ....ทำให้ชางมินแทบจะล้มทั้งยืน
แม่ของเขาเป็นน้องสาวของพ่อมดดำลีโซแมน...แม่ของเขาที่สุดแสนจะใจดี เป็นน้องสาวของพ่อมดสุดชั่วแห่ง SM Town
ความจริงที่ทำให้ชางมินรู้สึกสูญเสียทุกๆอย่าง ...คนที่กำลังทำลายบ้านเมืองอันเป็นที่รัก ทำลายเมืองโทโฮชินกิของเขา
คนที่ปองร้ายกษัตริย์ซีวอน คนที่ปองร้ายองค์หญิง ....กลับกลายเป็นคนที่มีสายเลือดเดียวกับเขา
...ความคิดของชางมินหยุดลง เมื่อลูกน้องคนหนึ่งของพ่อมดดำเข้ามาตามเขาให้ไปพบ...
ร่างสูงเดินขึ้นไปตามบันไดวนขึ้นไปจวบจนสุดยอดหอคอย อันเป็นที่ตั้งของห้องพ่อมดดำ
ก่อนที่ร่างสูงจะผลักประตูเข้าไปนั้น ..ก็ต้องชะงัก เมื่อได้ยินเสียงพูดคุยกันของพ่อมดดำกับใครคนหนึ่งดังลอดออกมาเสียก่อน
"ท่านพ่อมดดำท่านจะทำยังไงกับองค์หญิงซีอาต่อไป" คังอินทหารคนสนิทของพ่อมดดำเอ่ยถามขึ้น
"ข้าจะเก็บไว้เป็นเหยื่อล่อ ..ไม่ช้าองค์ชายมิกกี้ จะต้องมาช่วยนางเป็นแน่แท้" พ่อมดดำว่าพลางยกแก้วไวน์สีเลือดขึ้นมาจิบ
"แต่ข้ากลัวว่า..ท่านชางมินจะช่วยให้นางหนี"
"เพล้ง!" เสียงแก้วไวน์แตกละเอียด...พ่อมดดำลีโซแมนปามันไปกระทบกับผนัง เฉียดหน้าคังอินไปนิดเดียว
ร่างสูงใหญ่เดินเข้าไปหาทหารหนุ่มในระยะประชิด...ฝ่ามืององุ้มคว้าเข้าที่คอของอีกฝ่าย โน้มหน้าเข้าไปพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ
"หลานของข้าไม่มีวัน..ทรยศข้า"
"อั่ก!!!" ร่างของทหารหนุ่มถูกผลักไปติดกับกำแพงอีกด้านด้วยพลังมหาศาล
"ข้า..ข้าเพียงแต่กังวลเรื่องคำทำนายนั่น...เรื่องของสายเลือด" คังอินละล่ำละลักพูดด้วยความกลัว
"เลือดต้องล้างด้วยเลือด...ข้าจะถูก'คนที่มีสายเลือดเดียวกับข้า'จบชีวิตลง...ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆ"
พ่อมดดำเอ่ยทวนคำทำนาย...คำนายจากเทพที่แม่นยำที่สุด คำนายเกี่ยวกับจุดจบของตัวเอง....
สายเลือดเดียวกับเขาที่เหลืออยู่ในโลกนี้...ก็มีเพียงแค่ชางมิน
และนี่คือสาเหตุที่ทำให้พ่อมดดำพาชางมินมาที่นี่...แต่ว่า เขาจะไม่ฆ่าชางมินหรอกนะ
เพราะมันง่ายเกินไป...เด็กคนนี้จะเป็นกำลังให้เขาได้
สายเลือดแห่งความชั่วจะต้องผลิดอกออกผลอย่างแน่นอน...เขาวางแผนทุกอย่างไว้หมดแล้ว
"ไพ่ตายสุดท้าย..ยังอยู่ในมือข้า...ไม่ต้องกังวลไปหรอกคังอิน...หึหึหึ"
----------------------------------------------------------
องค์หญิงซีอา ที่นอนหลับไปด้วยความเหนื่อยอ่อน หลังจากที่เพียรพยายามหาทางหนีมาทั้งวัน
ร่างบางที่หลับใหลอยู่บนเตียง ช่างดูน่าปกป้องน่าทะนุถนอมเหลือเกิน...
องค์รักษ์ชางมินทรุดตัวลงนั่งบนเตียงข้างๆกายองค์หญิง..มือหนาเกลี่ยเส้นผมที่ตกลงมาปรกหน้าองค์หญิงอย่างแผ่วเบา
สายตาที่ขององค์รักษ์หนุ่มช่างดูอ่อนโยนเหลือเกิน......ไม่ว่าเมื่อไหร่องค์หญิงของข้าก็ช่างงดงามและน่ารักอยู่เสมอสินะ
แต่เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งได้ยินมาเมื่อกี้ ก็ทำให้สีหน้าของเขาเปลี่ยนไป...
...ข้าจะเป็นคนฆ่าพ่อมดลีโซแมน...คนอย่างข้าเนี่ยเหรอ จะฆ่าพ่อมดที่เก่งกาจขนาดนั้นได้
..แล้วไพ่ตายสุดท้ายนั่นมันคืออะไร.....ให้ตายสิ ทำไมชีวิตของเขาจะต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยนะ
องค์รักษ์หนุ่มก้มลงไปมองหน้าองค์หญิงอีกครั้ง...พลางพูดรำพัน
"องค์หญิง...ข้าอยากกลับไปยังอดีตเหลือเกิน อดีตที่มีเพียงท่านกับข้า อดีตที่มีแต่ข้าที่คอยปกป้องท่าน อดีตที่มีแต่ข้าเคียงข้างท่าน
..ท่านจำได้ไหม ตอนเด็กๆ ที่เราแอบหนีไปเที่ยวกันในเมือง ที่เราแอบไปเล่นน้ำตก แอบไปเที่ยวกันสองคน แล้วกลับมาข้าก็ถูกตีจนระบมไปหมด
แต่ว่านะ..ข้ากลับมีความสุขมากเลยล่ะ ...เพราะว่าข้าได้อยู่กับท่าน ได้อยู่เคียงข้างท่าน มีแค่ท่านกับข้า...."
น้ำเสียงขององค์รักษ์หนุ่มเริ่มสั่นเครือ
"แต่วันนี้คงไม่มีอีกแล้วใช่ไหมองค์หญิง...สายตาที่ท่านมองข้ามันเปลี่ยนไปแล้ว ...ท่านคงเกลียดข้ามากสินะ
......แต่ไม่ว่ายังไง ใจข้าก็จะไม่เปลี่ยนแปลง .... ข้ารักท่านนะ องค์หญิง ... รักมากเหลือเกิน"
น้ำตาอุ่นๆหยดลงบนมือเล็กๆขององค์หญิง ...ถ้อยคำบอกรักที่ส่งผ่านไปยังร่างเล็กที่นอนหลับใหล
องค์รักษ์หนุ่มทรุดตัวลงนั่งร้องไห้อยู่ข้างเตียง ถ้าเพียงแต่เขาจะหันกลับมามองก็จะเห็นน้ำตาที่ไหลออกมาจากดวงตาคู่สวยที่ปิดสนิทนั้น
"ข้าจะทำอย่างไรดีองค์หญิง...ช่วยข้าบอกข้าที....."
-------------------------------------------------------------------
ที่พระราชวัง เมืองดงบังชินกิ...
กษัตริย์หนุ่มกำลังนั่งหน้าเครียดอยู่บนเตียง ใบหน้าขององค์ชายมิกกี้ตอนนี้ ทำเอาพวกทหารอารักขากลัวจนเสียวสันหลังวาบ
แววตาที่เหมือนจะฆ่าคนได้ตลอดเวลา ทำเอาไม่ว่าใครก็เข้าหน้าไม่ติด....ยกเว้น เขาคนนี้ (ตัวต้นเหตุ)
"ท่านคิง อย่าทำหน้าเหมือนท้องผูกอย่างนั้นสิ...นี่ ยาสมานแผล กินวะจะได้หายไวๆ"
พ่อมดขาวแจจุงยื่นถ้วยชาบรรจุของเหลวสีชมพูไปตรงหน้าขององค์ชาย พลางส่งยิ้มให้
"เพล้ง!!!" องค์ชายมิกกี้เอามือปัดถ้วยชาออกอย่างแรงด้วยสีหน้าโกรธจัด พลางตะคอกใส่พ่อมดขาวเสียงดัง
"ยังมาจะทำหน้าระรื่นอยู่อีกเหรอแจจุง!!!เจ้าเห็นไหมว่า องค์หญิงตกอยู่ในอันตรายแค่ไหน!!!แต่เจ้าก็พาข้ามาที่นี่!!!!"
แม่ทัพหนุ่มยุนโฮที่ยืนอยู่ด้านนอกรีบไล่พวกทหารออกไปจากห้องจนหมด แล้วเดินเข้ามาไกล่เกลี่ยสหายรักทั้งสอง
"องค์ชาย...อย่าเพิ่งโมโหไป ที่พวกข้าทำไปมีเหตุผลนะฝ่าบาท"
"เหตุผล!!!เหตุผลอะไรกัน ข้าไม่อยากฟัง!!!ข้าจะไปช่วยองค์หญิง พวกเจ้าไม่ต้องยุ่ง!!!"
องค์ชายมิกกี้ลุกขึ้นพรวดพราดทำท่าจะลงจากเตียง..แต่ด้วยอาการบาดเจ็บสาหัสนั้น ทำให้เคลื่อนไหวไม่คล่องเท่าที่ควร
ทำท่าจะเจ็บตรงแผลเก่าอีกต่างหาก...ร่างสูงโปร่งทำท่าจะล้มลง แม่ทัพยุนโฮรีบวิ่งเข้าไปประคอง...
"แค่เดินยังจะไม่รอดเลย...คิดจะไปช่วยองค์หญิง...ข้าว่า ท่านจะได้ตายก่อนที่จะเห็นหน้านางด้วยซ้ำ"
พ่อมดขาวแจจุงยืนมองอยู่ข้างๆเตียง พลางกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย...แต่คำพูดนั้น ช่างประชดประชันเหลือเกิน
องค์ชายมิกกี้สะบัดตัวออกจากการประคองของแม่ทัพยุนโฮด้วยสีหน้าบึ้งตึง...
แล้วพยายามเดินกระโดกกระเดกไปเปลี่ยนเสื้อผ้า เตรียมอาวุธ...
การกระทำที่เหมือนกับเด็กๆนั้นทำเอาสหายทั้งสองถึงกับส่ายหัว...แม่ทัพยุนโฮจึงพูดแบบเอาน้ำเย็นเข้าลูบ
"องค์ชาย ข้าว่ารอให้หายดีก่อนดีกว่านะฝ่าบาท...แล้วค่อยไปช่วยองค์หญิงก็ไม่สายนะฝ่าบาท"
"กว่าข้าจะหาย..องค์หญิงจะเจออะไรอีกก็ไม่รู้..ข้าจะไปช่วยนาง" องค์ชายไม่ยอม
"ถ้าท่านยอมดื่มยาสมานแผลของข้า ท่านจะหายภายใน 3 วัน" พ่อมดขาวต่อรอง
องค์ชายมิกกี้นิ่งคิดอยู่ซักแป๊บ ก็เอ่ยขึ้นว่า
"สามวัน นานเกินไป" ว่าแล้วก็กันไปเก็บของต่อ
"เฮ้ออออ" พ่อมดขาวแจจุงกับแม่ทัพยุนโฮหันมามองหน้ากัน แล้วพยักหน้าให้กัน
"ฟึ่บ!!" องค์ชายมิกกี้ที่กำลังเก็บข้าวของอยู่ก็หมดสติลงไปด้วยเวทนิทราของพ่อมดขาวแจจุงอีกครั้ง
หลังจากที่จัดแจงให้องค์ชายมิกกี้นอนพักผ่อนเรียบร้อยแล้ว เสนาทั้งสองก็หันมาคุยกัน
"แล้วเจ้าจะเอาไงต่อไปแจจุง"
"3 วันนี้ ต้องให้องค์ชายพักผ่อนให้มากๆ แผลจะได้หายไวๆ ...ส่วนเรื่อง ยา เดี๋ยวข้าจับกรอกเอง"
"งั้นเดี๋ยวข้าจะไปเตรียมการแล้ววางแผนเรื่องไปช่วงองค์หญิงละกัน"
แม่ทัพยุนโฮเดินออกไปจากห้อง เพื่อตระเตรียมการ
พ่อมดขาวแจจุงเดินไปที่หน้าต่าง ทอดสายตาไปไกล
"รอหน่อยนะ องค์หญิง ...เดี๋ยวพวกข้าจะไปช่วยท่านเอง"
############################## TBC
