ภายในป่าลึกอันแสนจะเงียบสงัด มีแต่บรรยากาศรอบตัวเท่านั้นที่ดูจะเร่าร้อนอย่างน่าประหลาด ...เปลวไฟแห่งการต่อสู้กำลังจะถูกจุดขึ้นในไม่ช้า
ทั้งสองฝ่ายยืนอยู่ในท่าเตรียมพร้อม องค์ชายมิกกี้และแม่ทัพยุนโฮกระชับดาบในมือมั่น สายตาคมมองตรงไปยังศัตรูตรงหน้า....
หากแต่เพียง เสียงของใครบางคนดังขึ้นมาทำลายความเงียบนั้นก่อน......
"ไม่คิดเลยว่า ท่านคิงมิกกี้ จอมทัพผู้โด่งดัง จะใช้วิธีสกปรกแบบนี้ ชิงตัวองค์หญิงออกมา .... คนของเมืองดงบังชินกิขี้ขลาดเช่นนี้เองหรอกรึ"
คำพูดเหยียดหยามดังออกมาจากปากชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่ตรงกลาง สีหน้าเยือกเย็นนั้นทำให้รู้สึกขนลุกอย่างน่าประหลาด.....
"ข้าใช้แผนที่ดีที่สุด...เพื่อให้ได้ผลลัพท์ที่ดีที่สุด และเกิดการสูญเสียน้อยที่สุด...ข้าคิดว่า นี่ไม่ได้เรียกว่าขี้ขลาดหรอกนะ แต่เป็นวิธีที่คนฉลาดเขาทำกัน"
วาจาเสียดสีจากปากขององค์ชายดังขึ้นโต้ตอบ .... ทำให้บรรยากาศในตอนนี้ครุกรุ่นขึ้นมาอีก
"การต่อสู้ย่อมควบคู่กับการสูญเสียและความตายเสมอ ......
..............ข้ารู้สึกว่าวันนี้จะต้องมีคนตายที่นี่อย่างแน่นอน หึหึหึ" จากเสียงหัวเราะเบาๆในลำคอ แปรเปลี่ยนเป็นเสียงหัวเราะที่ดังกึกก้องไปทั่วท้องฟ้า
พร้อมๆกับลมพายุที่พร้อมจะพัดพาทุกสิ่งหายไป ...สายลมลึกลับพัดกรรโชกไปทั่วบริเวณ ....... ทันใดนั้น สายฟ้าก้อผ่าเปรี้ยงลงมา !!!!!
ราวกับเปลวไฟแห่งการต่อสู้ถูกจุดขึ้น ... ชายฉกรรจ์ในชุดดำทั้งสิบทะยานตัวขึ้นสู่ท้องฟ้า และพุ่งตรงเข้าจู่โจมองค์ชายมิกกี้กับแม่ทัพยุนโฮพร้อมๆกัน
.
.
.
ภายในเกวียน.....
เสียงฟ้าผ่าที่ดังสนั่นหวั่นไหวนั้น ทำให้พ่อมดขาวแจจุงสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจ ร่างบางกวาดตามองไปรอบเกวียน...
ก็พบกับร่างเล็กที่นั่งเอาหน้าแนบกับประตูเกวียนแอบมองออกไปข้างนอกอยู่ สีหน้าขององค์หญิงเซียนั้นดูกังวลใจเหลือเกิน
"เกิดอะไรขึ้นข้างนอกน่ะองค์หญิง" พ่อมดขาวเอ่ยถาม เป็นผลให้ร่างเล็กหันกลับมาอย่างรวดเร็ว ...
"แย่แล้วแจจุง....องค์ชายกับท่านแม่ทัพแย่แล้ว" องค์หญิงเซียพูดด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้
เมื่อเห็นเป็นเช่นนั้น พ่อมดขาวจึงรับเขยิบเข้าไปนั่งใกล้ๆองค์หญิง พลางสอดส่องสายตาออกไปนอกเกวียน.....
ภาพที่เห็นตรงหน้าทำให้หัวใจแทบหยุดเต้น ... แม่ทัพยุนโฮที่มีบาดแผลทั่วตัวกำลังต่อสู้อย่างเอาเป็นเอาตายกับชายชุดดำถึงสามคน
ใกล้ๆกันนั้น องค์ชายมิกกี้ก็เพิ่งจะหลบดาบและพายุมีดบินที่ซัดเข้ามาพร้อมกันทั้งสองทางได้อย่างหวุดหวิด...
"แจจุง...ข้ากลัว......กลัวองค์ชายจะเป็นอะไรไป" เสียงเล็กๆที่สั่นเครือดังขึ้นข้างกาย พ่อมดขาวจึงเอื้อมมือไปจับมือเล็กไว้แล้วบีบเบาๆให้กำลังใจ
"อย่ากลัวเลยองค์หญิง....ท่านคิงต้องไม่เป็นอะไรแน่" ............... เจ้าด้วยนะยุนโฮ เจ้าต้องไม่เป็นอะไรนะ
"อ๊ากกกกก!!!!!!!!" เสียงร้องตะโกนดังขึ้นทำให้ร่างบางทั้งสองต้องหันหลังไปดู .... พ่อมดขาวถึงกับเบิกตากว้างเมื่อเห็นภาพตรงหน้า
แม่ทัพยุนโฮถูกทหารคังอินฟันเข้าที่ท้องเต็มๆ เลือดสดไหลทะลักออกจากบาดแผล
ร่างสูงทรุดตัวล้มลงกับพื้นในท่าคุกเข่าโดยมีทหารคังอินเอามีดจ่อคอไว้เตรียมปลิดชีพ.....
"ปัง!!!!" ลำแสงสีขาวพุ่งเข้าซัดร่างของคังอินเข้าไปกระแทกต้นไม้อย่างแรง .....
"แจจุง...." แม่ทัพหนุ่มครางออกมาเมื่อเจ้าของลำแสงที่ช่วยชีวิตของเขาวิ่งเข้ามาพยุงตัวเขาเอาไว้
"อดทนไว้นะยุนโฮ..ข้าจะช่วยรักษาเจ้าเดี๋ยวนี้ล่ะ" พ่อมดขาวเริ่มร่ายเวทรักษา บาดแผลของยุนโฮที่ท้องเริ่มสมานกันแต่ยังไม่สนิทดีนัก
"พอเถอะแจจุงหน้าเจ้าซีดลงมากแล้วนะ...พอเถอะ" ร่างสูงเอ่ยห้ามร่างบางที่กำลังร่ายเวทรักษาเขาอยู่อย่างขะมักเขม้น
โดยที่ไม่ได้สนใจเลยว่าหน้าของตัวเองซีดลงขนาดไหน....
"ไม่ได้นะยุนโฮ เจ้าบาดเจ็บหนักขนาดนี้ ข้าปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้" พ่อมดขาวแจจุงมองสบตาร่างสูงพลางเอ่ยด้วยน้ำตานองหน้า
... ทำไมข้าถึงร้อนใจขนาดนี้เมื่อเห็นเจ้าเจ็บ
... ทำไมข้าถึงเจ็บเมื่อเห็นเจ้าถูกทำร้าย
... ทำไมข้าต้องร้องไห้ที่เห็นเจ้าเป็นแบบนี้
... ทำไมกัน ยุนโฮ ...
.
.
.
ตัดมาที่องค์ชายมิกกี้...
หลังจากที่จัดการพวกชายชุดดำคนสุดท้ายเรียบร้อยแล้ว องค์ชายมิกกี้ที่มีบาดแผลเต็มตัวก็กำลังเดินกะโผลกกระเผลกเข้าไปหาเพื่อนรักทั้งสองที่อยู่ใกล้ๆ
แต่ทันใดนั้นเอง ร่างของชายคนหนึ่งก็กระโดดมาตรงหน้าเขาพอดี ....... องค์รักษ์ชางมิน
องค์รักษ์หนุ่มพุ่งเข้าจู่โจมองค์ชายในทันใด ด้วยเรี่ยวแรงที่สมบูรณ์เต็มร้อย เนื่องจากในการต่อสู้ที่ผ่านมา องค์รักษ์ชางมินไม่ได้เข้าต่อสู้ด้วย
/////// ย้อนไปตอนที่คนอื่นเขาสู้กัน ////////
"ดูนั่นสิชางมิน...เปลวไฟแห่งการต่อสู้กำลังลุกโชติช่วง ข้าล่ะชอบเวลาอย่างนี้จริงๆ" พ่อมดดำลีโซแมนที่ยืนดูการต่อสู้อยู่ข้างๆชายหนุ่มเอ่ยขึ้นอย่างอารมณ์ดี
"ข้าไม่เห็นว่ามันน่าสนุกตรงไหน" องครักษ์หนุ่มเอ่ยด้วยสีหน้าเรียบเฉย
"น่าสนุกสิ.....เสียงกรีดร้อง เลือด วิถีแห่งดาบที่ฟาดฟันกันอย่างรุนแรง มันจะรู้สึกดีแค่ไหน ถ้าเราเป็นฝ่ายชนะ หึหึหึ" พ่อมดดำหัวเราะในลำคอ
.... ชายผู้นี้ชอบการต่อสู้ เขารู้สึกอยู่เสมอว่าการต่อสู้ทำให้เลือดในกายของเขาพลุงพล่านร้อนระอุ
.... สำหรับเขาแล้ว เสียงกรีดร้องขอชีวิตของผู้คน ช่างไพเราะราวกับเสียงเพลงบรรเลงหวานซึ้ง
.... เลือดที่กระเด็นสาดไปทั่วบริเวณ ช่างงดงามยิ่งกว่าภาพวาดใดๆ
.... ผู้ชนะเท่านั้นที่แข็งแกร่งที่สุด ... ผู้ชนะเท่านั้นที่จะเป็นที่หนึ่งเหนือคนทั้งปวง
แท้จริงแล้ว พ่อมดดำลีโซแมนคนนี้ เพียงแต่ชอบการต่อสู้ ชอบ ชอบมาก มากจนเกินไป
พ่อมดดำผู้ใฝ่ฝันจะเป็นหนึ่งและแข็งแกร่งยิ่งกว่าใคร เที่ยวรบราฆ่าฟันประลองฝีมือ ท้าสู้กับยอดฝีมือมากมาย
และหนึ่งในนั้นคือองค์ชายมิกกี้ กษัตริย์หนุ่มที่เพิ่งจะขึ้นครองราชย์ แต่ฝีมือกลับแข็งแกร่งเป็นที่ยอมรับ
บุคคลที่อยากจะท้าสู้ด้วยมากที่สุด ... ถ้าชนะ ข้าจะมีความสุขมากแต่ไหนกันนะ
เพียงแต่ว่า ข้าอยากให้ชางมินชนะเจ้ากษัตริย์หนุ่มนี้มากกว่า แรงแค้นจากรักที่ไม่สมหวังจะรุนแรงซักแค่ไหน
จะสามารถผลักดันให้ชางมินก้าวไปข้างหน้าได้มากแค่ไหนกัน
สายเลือดของข้าจะมีความสามารถแค่ไหน การต่อสู้ครั้งนี้ช่างน่าสนุก น่าสนุกจริงๆ
/////////////////////////// กลับสู่การต่อสู้ในปัจจุบัน //////////////////////////////
หลังจากการต่อสู้อันยาวนาน องค์รักษ์หนุ่มพุ่งเข้าประชิดตัวองค์ชายพลางตวัดดาบหมายจะปลิดชีพ หากแต่องค์ชายจะสามารถกระโดดหลับได้ทันอย่างหวุดหวิด
.... องค์ชายเหนื่อยล้าเต็มที หลังจากที่ต่อสู้กับชายชุดดำที่ฝีมือไม่ใช่กระจอกหลายคน ทำให้เรี่ยวแรงที่มีเริ่มลดน้อยลงไปทุกที
ทั้งยังจะต้องมาสู้กับชางมินที่พลังสมบูรณ์เต็มร้อยอีก รวมไปถึงสายตานั่น สายตาแห่งความคั่งแค้นและชิงชังที่หมายจะปลิดชีพเขาได้ทุกเมื่อ...
องค์รักษ์ชางมินตวัดดาบขึ้นทางด้านซ้ายเพื่อหลอกล่อแต่กลับพลิกดาบในชั่วพริบตาให้เปลี่ยนไปด้านขวาเพื่อฟันองค์ชายที่เบี่ยงตัวหลบ
......."อั่ก!!!!"..........
ได้ผล เลือดสดๆไหลทะลักจากบาดแผลกลางอกไม่หยุด ... ไม่รอช้า องค์รักษ์ชางมินตามเข้าไปหมายจะซ้ำ เพียงแต่ติดที่ร่างบางที่วิ่งเข้ามาซะก่อน
"อย่านะชางมิน....ข้าขอร้อง อย่าฆ่าองค์ชายเลย" องค์หญิงซีอาร้องไห้น้ำตานองหน้า พลางเอาตัวกันขวางไว้ระหว่างชางมินและองค์ชาย
"หลบไป องค์หญิง ... มันอันตรายนะ" องค์ชายมิกกี้ดึงตัวองค์หญิงไปไว้ด้านหลัง ร่างสูงเซไปมาเพราะเสียเลือดมาก
"ไม่!องค์ชาย...ข้าไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายท่านอีกแล้ว ................................... ขอร้องล่ะชางมิน อย่าสู้กันเลยข้าขอร้อง"
เสียงเล็กที่เฝ้าอ้อนวอน ทำให้องค์รักษ์หนุ่มสะท้านในใจ ... ไม่ว่าเมื่อไหร่สำหรับท่านแล้ว องค์ชายสำคัญเสมอสินะ
.
.
.
ดวงตาที่หวั่นไหวไปกับคำพูดขององค์หญิงทำให้พ่อมดดำพอจะมองออกว่า องค์รักษ์ชางมินเริ่มจิตไม่มั่นคง
"องค์หญิงซีอาสำคัญกับความรู้สึกของเจ้ามากขนาดนั้นเชียวรึชางมิน......ดีล่ะ ถ้าเช่นนั้นข้าจะกำจัดนางให้พ้นทางเอง!"
ก่อนที่ชายหนุ่มทั้งสองจะได้ทำอะไร ร่างขององค์หญิงก็ตกไปอยู่ในมือของพ่อมดดำลีโซแมนเสียแล้ว
ฝ่ามืององุ้มกำลังจะบีบเข้าที่ลำคอเล็กขององค์หญิงที่ตื่นกลัวสุดขีด.........
"อ๊ากกกกกกกกกกก!!!!!!!!!!!!!!!"
ทันใดนั้นจู่ๆพ่อมดดำก็ล้มลงไป ร่างเล็กจึงรีบวิ่งออกมาด้วยความหวาดกลัว
แต่ก้อต้องตกตะลึงเมื่อเห็นภาพตรงหน้า องค์รักษ์ชางมินเอาดาบเสียบเข้าตรงหัวใจของตัวเองอยู่ !!!!
"ชางมินเจ้าทำอะไร!....เจ้าทำอะไรน่ะ! ไอ่หลานชั่วเจ้าทำอะไร!!!!!!!!!!" พ่อมดดำเอามือกุมที่หัวใจพร้อมกับดิ้นทุรนทุราย
พลางตะโกนใส่องค์รักษ์ชางมินที่นอนเลือดทะลักอยู่ในอ้อมกอดขององค์หญิงที่เข้ามาประคองไว้ โดยมีองค์ชายยืนตะลึงอยู่
"ชางมินนี่มันอะไรกัน...เจ้าเอาดาบเสียบแทงตัวเองทำไม...นี่ อย่าตายนะชางมิน" องค์หญิงทำหน้าเหมือนจะร้องไห้
มือเล็กซับเล็กที่ไหลออกมาจากปากขององค์รักษ์หนุ่มไม่หยุด ... อย่าตายนะชางมิน ...
"พ่อมดดำเอาหัวใจของเขารวมไว้กับหัวใจของข้า ถ้าข้าตายเขาก็จะตายด้วย .... อั่ก !!!!!!!" องค์รักษ์หนุ่มพูดด้วยความลำบากทั้งยังกระอักเลือดไม่หยุด
"เจ้าทำแบบนี้ทำไมชางมิน ... เจ้าจะตายนะ ... เจ้าทำแบบนี้ทำไม" องค์หญิงน้อยร่ำไห้
"ข้าจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายท่าน .... ถึงแม้จะต้องแลกด้วยชีวิตนี้ ข้าก็ไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายท่าน ... อั่ก!!! ..."
"ไอ้หลานโง่ .... แกเห็นแก่ความรักบ้าบออะไรนั่น จนถึงกับยอมตายอย่างนั้นเชียวเหรอ .... เจ้าโง่!!!!! เจ้ามันโง่!!!!!" พ่อมดดำกรีดร้องตะโกน
"ข้ายอมโง่ ข้ายอมตาย ถ้าความตายจะนำชีวิตของเจ้าตายไปพร้อมกับชีวิตของข้าด้วย ... แค่คิดว่ามีสายเลือดเดียวกับเจ้า ข้าก็ขยะแขยงจนทนไม่ได้อยู่แล้ว!!!"
องค์รักษ์ชางมินวางแผนมาตลอด หลังจากที่ได้ยินพ่อมดดำคุยกับทหารคนสนิทคังอินบนหอคอยเมื่อครั้งนั้นต่อไปว่า
///////////////////// โหมดย้อนอดีต //////////////////////
"ไพ่ตายใบสุดท้าย ... มันคืออะไรกันท่านพ่อมด" ทหารคังอินเอ่ยถาม
"ข้านำหัวใจของข้าไปรวมกับชางมินเรียบร้อยแล้วน่ะสิ"
"อะไรนะท่านพ่อมด!!" ทหารคังอินทำหน้าตกใจ ... แต่สำหรับคนที่แอบฟังอยู่ด้านนอกตกใจเสียยิ่งกว่า หัวใจของข้ากับของพ่อมดดำ
"คำทำนายมีไว้ว่า ข้าจะตายเพราะชางมินใช่ไหมล่ะ ... เพราะฉะนั้นทำแบบนี้ ถึงชางมินจะฆ่าข้าให้ตายก็ไม่อาจทำได้ เพราะตัวมันเองจะต้องตายด้วย หึหึ"
....แต่การกระทำครั้งนี้ พ่อมดดำผู้เก่งกล้าคิดผิดถนัด พ่อมดดำผู้ไม่เคยรู้จักคำว่าเสียสละ พ่อมดดำที่ไม่รู้จักคำว่ารัก
ความรักที่เสียสละได้แม้แต่ชีวิตของตน ความรักขององค์รักษ์ชางมินที่มีให้องค์หญิงซีอา ....
.........บัดนี้ พ่อมดดำผู้ยิ่งใหญ่กำลังจะตายด้วยสิ่งที่เขาไม่เคยรู้จักมาตลอดชีวิตนี้ .................. ความรักและการเสียสละ
ชางมินคิดไว้อยู่แล้วว่าทุกอย่างจะต้องเป็นแบบนี้ ..... ตลอดเวลาที่ผ่านมาองค์รักษ์หนุ่มไม่ได้มีใจภักดีต่อพ่อมดดำเลยแม้แต่น้อย
เขาติดตามพ่อมดดำเพิ่งที่จะแฝงตัวเข้ามาสืบข่าวเพื่อส่งข่าวให้เมืองโทโฮชินกิต่างหาก ..... แต่เรื่องที่ได้รับรู้กลับใหญ่กว่าที่เขาคิดไว้
ชางมินตัดสินใจที่จะเสียสละตนเอง เพื่อบ้านเมืองของเขา เพื่อกำจัดคนชั่วอย่างพ่อมดดำ และที่เหนืออื่นใด เพื่อองค์หญิงของเขา
ถ้าไม่มีพ่อมดดำแล้ว แคว้นคงจะสงบสุข .... องค์ชายกับองค์หญิงก็คงจะอภิเษกกัน ....
สิ่งเดียวที่ข้าจะทำได้ก็มีเพียงเท่านี้ .... ทำให้ท่านมีความสุขนะ องค์หญิงของเขา .....
/////////////////////////// กลับมาปัจจุบัน ///////////////////////////
"องค์หญิงข้าเฝ้าบอกท่านมาตลอด......ว่าข้าจะปกป้องท่าน.....ข้าจะอยู่เคียงข้างท่าน......ข้าเกิดมาเพื่อท่านและตายเพื่อท่าน.......
.....แต่ในตอนนี้.....ข้าไม่อาจทำได้อีกต่อไปแล้ว.........ข้าขอโทษนะองค์หญิง" องค์รักษ์ชางมินพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
"ไม่นะชางมิน....ข้าไม่ยอมให้เจ้าตายนะ....ข้าไม่ยอม......ฮึก!!" องค์หญิงเซียร้องไห้สะอึกสะอื้น ร่างเล็กโอบกอดคนตรงหน้าไว้แน่น
"ฝากองค์หญิงด้วยฝ่าบาท....หม่อมชั้นเชื่อว่าถ้าเป็นพระองค์จะต้องปกป้องนางได้แน่" องค์รักษ์หนุ่มเอื้อมมือไปจับร่างสูงที่ประคองร่างเล็กไว้อีกที
พลางเอามือขององค์ชายขึ้นมากุมมือขององค์หญิงเอาไว้ ......
"........ข้าขอให้ท่านมีความสุข .......... ข้ารักท่านนะองค์หญิง ............"
พร้อมกับคำพูดบอกรักครั้งสุดท้าย .... องค์รักษ์ชางมินดึงดาบที่ปักคาหัวใจของตนออกมาอย่างรุนแรง
เลือดสดๆไหลทะลักออกมาจากปากแผลกระจายไปทั่วบริเวณ ................ พร้อมกับเสียงร้องตะโกนของพ่อมดดำและเสียงกรีดร้องขององค์หญิง
......................... " ไม่ !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! / ชางมินนนนนนนนนนนนน !!!!!!!!!!!!!!!!!!!" ........................
องค์หญิงเซียร่ำไห้ด้วยความเสียใจพลางโอบกอดร่างอันไร้วิญญานขององค์รักษ์คู่ใจไว้แนบอก ....
"ทำไมทำแบบนี้ชางมิน .... ทำไมเจ้าทำแบบนี้ .... เจ้าทิ้งข้าไปได้ยังไงชางมิน ....... ชางมิน ......."
ร่างเล็กร้องไห้ปริ่มจะขาดใจ มือเล็กกอดคนตรงหน้าไว้แน่น ปากก็พร่ำตะโกนไม่หยุด โดยมีองค์ชายคอยประคองอยู่ไม่ห่าง .....
......... ข้าขอให้ท่านมีความสุข ........... ข้ารักท่านนะองค์หญิง ............. องค์หญิงของข้า ..............
############## TBC
[
