BG song : Perhaps Love (OST.Princess Hours)
.
.
.
.....ฉันจำไม่ได้ว่ามันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่
ที่ฉันเริ่มคิดถึงเธอขึ้นมา
ความคิดถึงนั้นค่อยๆเพิ่มขึ้นมาเป็นสองเท่า
มันเพิ่มขึ้นเรื่อยๆจนฉันรู้สึกแปลกใจ
ฉันยังคงเฝ้าบอกตัวเองว่าไม่มีอะไร
แต่หัวใจดวงเล็กๆดวงนี้
เมื่อฉันคุยกับเธอทีไร ฉันก็เขินทุกที.........
.
.
.
มือเรียวลูบไล้ใบหน้าหวานของคนตรงหน้าอย่างแผ่วเบา ... ร่างเล็กที่หลับใหลอยู่บนเตียงนอนอันอ่อนนุ่มดูราวกับเทพธิดาน้อยจากสรวงสวรรค์
... ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่คนตรงหน้าเข้ามามีอิทธิพลต่อความรู้สึกของเขาแบบนี้ ...
... ปาร์คยูชอนผู้เก่งกาจ ไม่สามารถทำอะไรได้ เลยเวลาคนตัวเล็กทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ ....
... ทำไมเขาต้องใจอ่อนทุกครั้งที่เห็นน้ำตาและรอยยิ้มอันแสนบริสุทธิ์ของคนตรงหน้า ...
... ทำไมเขาไม่อาจจะเอ่ยคำโต้เถียงใดๆ เมื่อเห็นแววตาสดใสของร่างเล็กที่จ้องมองมาด้วยความไร้เดียงสา ...
... ทำไมหัวใจถึงได้เต้นจังหวะแปลกๆเวลาที่ต้องใกล้ชิดกัน ...
... ทำไมกันนะ จุนซู ...
สายตาอันอ่อนโยนทุกทอดมองลงมายังร่างเล็ก ... ถ้าคืนนี้ไม่มีคนไปช่วยไว้ทันล่ะก็ ไม่รู้ว่าคนตรงหน้าจะตกอยู่ในสภาพไหน
แค่คิดก็แทบบ้าแล้ว ... จุนซูจะเป็นยังไงนะ ... เพียงแค่คิด ปาร์คยูชอนก็สั่นสะท้านไปทั้งตัว
เพียงแค่คิดว่าคนตรงหน้าจะโดนทำร้าย ... เขาก็รู้สึกราวกับมีเข็มนับพันเล่มเสียบเข้าที่หัวใจ ...
.... จุนซู ผมขอโทษ ... ขอโทษที่ทิ้งคุณไว้คนเดียว ... ขอโทษจริงๆ ....
ราวกับความรู้สึกพาไป ... ร่างสูงโน้มตัวลงประทับจูบลงบนหน้าผากมนอย่างแผ่วเบาและแสนจะอ่อนโยน
ดวงตาคมจับจ้องคนตรงหน้าด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปจากเดิม ... ลมหายใจอุ่นรดรินจนสัมผัสได้
สันจมูกคมไล้ใบหน้าเรียวอย่างเผลอไผล ... ก่อนที่ริมฝีปากอิ่มจะถูกประทับลงกับอีกฝ่าย ร่างสูงก็ชะงัก ...
... นี่เขากำลังทำอะไรอยู่นะ ...
ร่างสูงค่อยๆลุกขึ้นจากเตียงอย่างแผ่วเบา ... มือเรียวคลี่ผ้าห่มคลุมให้คนตัวเล็ก พร้อมกับส่งยิ้มให้
".... ฝันดีนะ ... จุนซู ...."
.
.
.
"...อ๊วกกกกกกกก!!!!!!..." เสียงอ้วกดังมาจากห้องน้ำที่อยู่ติดกัน ทำให้ร่างสูงที่ปกติต่อให้เอาควายมาลากก็ไม่ยอมสละหมอน
ต้องรีบลุกพรวดเข้ามาดูอย่างรวดเร็ว ... ร่างเล็กกำลังอาเจียนอยู่กับอ่างล้างหน้า ท่าทางยังกะคนไม่มีแรงยังไงอย่างงั้น
ยูชอนรีบเข้าไปประคองคนตัวเล็กเอาไว้ พร้อมกับเอามือลูบหลังเบาๆ
"อ้วกออกมาให้หมดเลยนะจุนซู ... แล้วนายจะสบายขึ้น"
ด้วยประสบการณ์อันโชกโชนสั่งสอนให้ยูชอนรู้ว่าควรจะจัดการกับอาการแฮงค์ยังไง
แต่ร่างเล็กกลับทำสีหน้าพะอืดพะอม ไม่ยอมอ้วกออกมาซะที
"ไม่ไหวแล้วยูชอน ... ทรมานจังเลย"
เหมือนมีอะไรมาจุกอยู่ที่ลำคอ แต่ทำยังไงมันก็ไม่ยอมออกมาซะที ร่างเล็กรู้สึกทรมานและหายใจไม่ออก
"ใจเย็นๆนะ จุนซู ... พยายามเข้า"
ร่างสูงยังคงลูบหลังให้จุนซูอย่างช้าๆ อย่างเบามือ ...
ผิดกับครั้งที่เจ้าฮุคแจมันเมา รายนั้นโดนฝ่ามือพิฆาตของเขาเข้าไปก็ออกมาจนหมดไส้หมดพุง....
.... ไม่นานนัก สิ่งที่ทรมานจุนซูอยู่ก็ถูกปลดปล่อยออกมา ... ร่างเล็กอาเจียนอย่างหนัก จนไม่มีแรงแม้แต่จะยืนนิ่งๆ
ต้องเป็นหน้าที่ของยูชอนที่คอยดูแลล้างปาก ทำความสะอาดให้ ก่อนจะพยุงร่างเล็กไปที่เตียงช้าๆ ....
"ทรมานจังเลย...ไม่คิดว่า ดื่มแล้วจะเป็นแบบนี้" จุนซูนั่งพิงหมอนบนเตียงพูดกับอีกฝ่ายด้วยใบหน้าซีดเซียว
"ทีหลังนายก็อย่าดื่มอีกนะจุนซู ... ชั้นขอสั่งห้ามไว้เลย...ถ้าเป็นอะไรขึ้นมา ใครจะรับผิดชอบ" ร่างสูงสั่งเสียงเข้ม
"ก็ผมไม่รู้ว่า มันจะเป็นขนาดนี้นี่นา ... ว่าแต่ เมื่อคืนผมกลับมาที่นี่ได้ยังไง ... ผมจำได้ว่ารอยูชอนอยู่ในห้อง VIP กับซีวอน แค่นั้นเอง"
ร่างเล็กทำหน้างงๆ ... เค้ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกันนะ
"ก็นายรอชั้นจนเผลอหลับไปล่ะสิ ... พอชั้นไปถึงเห็นนายหลับอยู่ก็เลยพากลับมาที่บ้านน่ะสิ"
ยูชอนหลีกเลี่ยงที่จะเล่าความจริงของเมื่อคืนให้จุนซูฟัง...ความรู้สึกที่เกือบจะโดนขมขื่นน่ะ คงจะทำร้ายจิตใจร่างเล็กพอดู
เขาไม่อยากให้ร่างเล็กต้องหวาดกลัวหรือวิตกจริต....เขาให้สัญญากับตัวเองแล้วว่า เรื่องนี้จะไม่เกิดขึ้นอีก เพราะเขาจะปกป้องจุนซูเอง
"อ๋า ลำบากยูชอนแย่เลย ... ขอโทษน้ายูชอน" ร่างเล็กหน้าตาสำนึกผิดก่อนจะจับมือร่างสูงมาเขย่าเบาๆพร้อมกับพูดขอโทษ
"ชั้นต่างหากที่ต้องขอโทษนาย ... ชั้นไม่น่าทิ้งนายอยู่บ้านคนเดียวเลย ... เหงามากไหม จุนซู" ร่างสูงยกมือขึ้นลูบหัวคนตัวเล็กอย่างเบามือ
การกระทำและสายตาที่เปลี่ยนไปจากเดิมถ้าเป็นคนอื่นคงสังเกตเห็น แต่คงไม่ใช่กับจุนซูน้อยคนนี้
ร่างเล็กยิ้มหวานให้ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงสดใส .... "ไม่หรอก ยูชอนไม่ต้องห่วงน้า ... แค่นี้สบายมาก" (แล้วเมื่อคืนใครมันบ่นน่ะหา>"<)
"ชั้นจะไม่ทิ้งนายไว้คนเดียวอีกแล้วจุนซู ... ชั้นสัญญา" ร่างสูงโน้มตัวร่างเล็กมากอดพร้อมเอ่ยคำสัญญา
"อื้อ.." ไม่มีคำพูดใดๆ แต่ตอนนี้จุนซูยิ้มกว้างจนปากจะฉีกแล้ว .... เย้! ไม่ต้องเหงาอยู่คนเดียวแล้วววววว
.
.
.
เสียงเปียโนดังแว่วเข้ามาในห้อง ... ทำให้คนตัวเล็กตื่นขึ้นมาจากการนอนพักอีกครั้ง ร่างเล็กค่อยๆลุกเดินออกจากห้องไปอย่างช้าๆตามเสียงเปียโน
ร่างสูงที่กำลังตั้งอกตั้งใจดีดเปียโนอยู่นั้น ทำให้จุนซูเผลอยิ้มออกมา ... ยูชอนเนี่ย เวลาแบบนี้ก้อดูดีไม่เบาเลยเนอะ ^^
"นั่งด้วยคนสิ" ร่างเล็กเดินมาใกล้ๆ แล้วเอ่ยปากขอร่างสูงที่กำลังเพลินกับการดีดเปียโนอยู่
"อ้าวตื่นแล้วเหรอ" ยูชอนเขยิบมาด้านขวาเล็กน้อยเพื่อให้อีกฝ่ายซุกตัวลงนั่งข้างๆ
"ผมไม่เคยเห็นยูชอนเล่นเปียโนเลยนะเนี่ย...เล่นเก่งจัง" ร่างเล็กยิ้มกว้าง
ร่างสูงเพียงแต่ยิ้มตอบกลับไป ..... ไออุ่นจากไหล่เล็กที่ซ้อนทับกันอยู่กับกลิ่นหอมจากคนร่างเล็กทำเอายูชอนใจเต้นไม่เป็นจังหวะ.....
เปียโนนี่ช่วงหลังๆไม่ได้แตะเลยด้วยซ้ำ เพราะมัวแต่ซ้อมคาราเต้ ... แต่วันนี้นึกครึ้มอกครึ้มใจอยากจะเล่นซะงั้น
.... หรือจะเป็นเพราะ คนข้างๆ นี่ล่ะมั้ง ...
"เมื่อกี้เพลงอะไรเหรอ...เพราะจัง" ร่างเล็กยื่นหน้าเข้ามาถามใกล้ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายจ้องที่สนุดโน้ตเพลงอย่างเอาเป็นเอาตายไม่ยอมหันมาสบตา(เขินอ่ะ)
"เอ่อ ... Perhaps Love น่ะ " ยังไงๆก็ไม่ยอมหันมาสบตาซักที
"อ๋อ ... เพลงนี้เพราะมากเลยนะ ผมชอบมากเลย...ลืมไปได้ไงเนี่ย..............................นี่ ยูชอน เรามาเล่นเพลงนี้ด้วยกันอีกรอบเถอะ นะนะนะนะ"
จุนซูเขย่าแขนอีกฝ่ายเบาๆ พร้อมกับพูดจาออดอ้อนด้วยหน้าตาเว้าวอน ... ยูชอนเป็นอะไรเนี่ย ไม่มองหน้าเค้าเลยอ่ะ
"อือ...เล่นสิ >///< "
เสียงเปียโนอันแสนไพเราะดังก้องไปทั่วห้อง...ร่างสองร่างนั่งอยู่บนเก้าอี้ยาว มือเรียวบรรเลงเพลงรักอันหวานซึ้งนี้เป็นจังหวะพร้อมๆกัน
เสียงเล็กร้องคลอไปด้วยเบาๆ ... ความหมายของเพลงนั้น ช่างตรงกับอาการที่ร่างสูงเป็นอยู่ซะเหลือเกิน
ไออุ่นจากคนข้างกายทำให้ร่างสูงรู้สึกปั่นป่วน ... บ่อยครั้งที่หันมาสบตากันและกัน รอยยิ้มของจุนซูที่ส่งมาแทบจะทำให้หัวใจหยุดเต้น
....... ปาร์คยูชอน กำลังจะตาย ด้วยรอยยิ้มของคิมจุนซู เสียแล้วกระมัง ......
.
.
ฉันจำไม่ได้ว่ามันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่
ที่ฉันเริ่มคิดถึงเธอขึ้นมา
ความคิดถึงนั้นค่อยๆเพิ่มขึ้นมาเป็นสองเท่า
มันเพิ่มขึ้นเรื่อยๆจนฉันรู้สึกแปลกใจ
ฉันยังคงเฝ้าบอกตัวเองว่าไม่มีอะไร
แต่หัวใจดวงเล็กๆดวงนี้
เมื่อฉันคุยกับเธอทีไร ฉันก็เขินทุกที
เพราะรักใช่ไหม, ถ้าเธอคิดเหมือนฉันล่ะก็ มันเป็นจุดเริ่มต้นของเราใช่ไหม
หัวใจของฉันมันพร่ำบอกว่ารักเธอ
มันเฝ้ากู่ร้องเพื่อให้ทั้งโลกได้ยิน, ทำไมตอนนี้ฉันถึงได้ยินใช่ไหม
นั่นก็เพราะฉันได้รู้จักความรัก จากการได้พบเธอ
.
.
เสียงเวสป้าสีแดงคันน้อยส่งเสียงดังไปตามถนนที่ขับผ่าน แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ให้คนขับยิ้มไปตลอดทางด้วยได้ ถ้าไม่มีคนซ้อนท้ายช่างคุยคนนี้
จุนซูที่จู่ๆก็บอกว่า หิวขึ้นมาตอนเล่นเปียโนเสร็จ แถมยังทวงสัญญาที่ยูชอนเคยบอกว่าจะเลี้ยงราเม็ง ... ร่างสูงจึงพามากินข้างนอกแต่โดยดี
"กินแล้วนะค้าบบบ" ร่างเล็กพูดเสร็จก็คว้าตะเกียบคีบบะหมี่เข้าปากทันทีด้วยความหิว ... ทิ้งให้คนตรงหน้านั่งมองด้วยความเอ็นดู
"อื้อ...ยูชอนไม่กินเหรอ...นั่งเฉยอยู่ได้" จุนซูเงยหน้าขึ้นถามเมื่อเห็นคนตรงหน้าเอานั่งนิ่งไม่ยอมขยับ
"แค่เห็นนายกินชั้นก็อิ่มแล้วล่ะ" ยูชอนเผลอพูดออกไป ... คนตัวเล็กเคียงคอนั่งคิดกับคำพูดเมื่อกี้ซักพัก ก่อนที่จะ ....
"อ๋า ยูชอนอิ่มแล้วใช่ม้า ... งั้นผมขอนะ" ไม่พูดปล่าว ยังเอามือมาคว้าชามของยูชอนไปซะอีกแน่ะ
"เฮ้ย! ชั้นไม่ได้หมายความว่าอย่างงั้น เอาคืนมานะจุนซู" ร่างสูงรีบแย่งชามกลับมา ... ตัวแค่นี้กินเยอะเป็นบ้า
"ง่ะ...แล้วบอกว่าอิ่มแล้ว" จุนซูทำหน้ามู่ แล้วก้มหน้าก้มตากินราเม็งต่อไป
.
.
เมื่อทั้งคู่กินจนอิ่มแล้ว จึงได้มาเดินเที่ยวกันต่อเพื่อย่อยอาหาร (ของจุนซูคงย่อยยากหน่อย เล่นซัดไป 3 ชาม)
วันนี้คนเยอะเป็นพิเศษเนื่องจากเป็นวันเสาร์ ... จึงเห็นกลุ่มวัยรุ่นหนุ่มสาวเดินกันขวักไขว่อยู่เต็มไปหมด
ยูซอนกับจุนซูเดินไปตามถนนมองร้านต่างๆข้างทางที่เรียงรายอยู่มากมาย ร่างเล็กดูจะตื่นเต้นจัดเพราะไม่ค่อยได้ออกมาเที่ยวบ่อยๆ
มือเรียวชี้นู่นชี้นั่นให้ร่างสูงมองตามอย่างอารมณ์ดี เรียกรอยยิ้มเอ็นดูจากคนข้างกายได้ไม่ขาด ...
แต่ ..... เมื่อเดินไปเรื่อยๆ ปาร์คยูชอนก็เริ่มหงุดหงิดขึ้นทุกทีๆ ... สาเหตุไม่ใช่เพราะจากคนตัวเล็กที่รื่นเริงอยู่ข้างๆหรอก
หากแต่จะเป็นสายตาจากชายหนุ่มที่เดินผ่านไปมาที่จับจ้องคนน่ารักข้างๆกายของเขานี้เองต่างหาก ... มองอะไรนักหนาวะ .... มองอยู่ได้ ....
สายตาที่ดูอ่อนโยนเมื่อยามมองจุนซู กลับเปลี่ยนเป็นตาขวางๆเมื่อสบตากับเจ้าพวกหนุ่มๆที่แอบมองร่างเล็กอยู่
... ร่างสูงคว้ามือเล็กมากุมไว้ ก่อนที่จะเหยียดยิ้มสะใจส่งโปรยปรายไปยังเจ้าพวกถ้ำมองทั้งหลาย .... เค้ามากับชั้นโว้ย หึหึหึ
จุนซูเองก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เพราะนึกว่าอีกฝ่ายกลัวตัวเองจะหลงทาง ก็วันนี้คนเยอะมากเลยนี่นา หลงกันล่ะก็แย่เลย ....
ทั้งคู่เดินไปตามทางเรื่อยๆ จนกระทั่ง ร่างเล็กหยุดกึกเข้าที่หน้าร้านค้าแห่งหนึ่ง เป็นผลให้คนที่เดินจูงมือนำอยู่ข้างหน้าต้องหันกลับมามอง
"ยูชอนเข้าร้านนี้กันนะ.." ไม่ต้องรอคำตอบ ร่างเล็กก็จัดการลากร่างสูงเข้าไปในร้านทันที
ปาร์คยูชอนรู้สึกราวกับเข้าไปในสงคราม เสียงสุนัขเห่า นกร้อง ไก่ขัน แมวขู่กัน ดังระงมภายในร้าน......ร่างสูงทำหน้าตาบอกบุญไม่รับ
ผิดกับเจ้าคนพามา ที่ไปนั่งเล่นกับลูกหมาตัวเล็กน่ารักเรียบร้อยแล้ว....
"ขออุ้มหน่อยได้ไหมคับ" เมื่อเจ้าของร้านอนุญาต จุนซูก็รีบอุ้มเจ้าหมาน้อยไปยังร่างสูงที่ยืนอยู่ใกล้ๆทันที
"นี่ดูสิน่ารักไหม" ร่างเล็กยื่นหมาน้อยเข้าไปใกล้หน้าของยูชอน ทำเอาร่างสูงถึงกับผงะ ถอยหลังไปสามก้าว ...
"อ๋า ยูชอนไม่ชอบหมาเหรอ" จุนซูทำหน้างง พลางอุ้มลูกหมาน้อยไว้แล้วลูบหัวเบาๆ
"ชั้น ...ไม่ค่อยถูกกับมันน่ะ...ชั้นไม่ชอบเสียงหมาเห่า" ปาร์คยูชอนผู้เคยมีประสบการณ์เลวร้ายกับเสียงสุนัขเห่ากล่าวออกมาอย่างติดๆขัดๆ
"ว้า แย่จังเลยเนอะ" ร่างเล็กหันไปพยักเพยิดกับหมาน้อยในมือก่อนที่จะวางลงในกรงตามเดิม แล้วเดินดูไปเรื่อยๆ ...
"อ๋าาาาาาาาา น่ารักจังเลยยยยยย เหมือนน้องแมวที่บ้านชั้นเลยยูชอน" ร่างเล็กรีบลากข้อมือร่างสูงให้เดินเข้าไปดูใกล้ๆ
"น่ารัก น่ารัก น่ารัก" มือน้อยอุ้มเจ้าแมวตัวเล็กออกมาเล่นพร้อมกับลูบหัวเบาๆ
"น่ารักไหมยูชอน" ถามคนข้างๆอีกครั้ง
"อือ..น่ารัก น่ารักสิ" แต่ชั้นว่านายน่ารักกว่าเจ้าแมวเหมียวนี่ตั้งเยอะนะ...จุนซู
"งั้นเลี้ยงได้ม้าา" จุนซูทำตาปริบๆอ้อนร่างสูง .... เอาอีกแล้วสายตานั่น เอาอีกแล้ว
"ไม่ได้...เลี้ยงไม่ได้นะ" คราวนี้ทำใจแข็งได้สำเร็จ ปาร์คยูชอนกล้าปฏิเสธคิมจุนซูแล้วววว
"ง่า ทำไมล่ะ แมวมันเห่าไม่ได้ซะหน่อย ... ยูชอนน่ะ นะนะนะ เลี้ยงเถอะนะ" ร่างเล็กอ้อนขอ
"ไม่ได้ ห้องแคบจะตายจะเลี้ยงเข้าไปได้ไงล่ะ ... ยังไงก็เลี้ยงไม่ได้" ร่างสูงพูดเสียงแข็ง
"น้าาาา....ยูชอนน้าาาา" ร่างเล็กส่งสายตาเว้าวอน
"ชั้นบอกว่าไม่ได้ ก็คือไม่ได้สิจุนซู"
"ก็ได้.." ร่างเล็กทำหน้าซึมค่อยๆวางเจ้าแมวน้อย ... สีหน้าแบบนั้นทำเอายูชอนใจอ่อนฮวบ
"กลับกันเถอะ" ร่างเล็กพูดขึ้นแล้วทำหน้าซึมเดินออกไป ทิ้งให้ร่างสูงยืนรู้สึกผิดอยู่คนเดียว ... นี่ชั้นทำอะไรผิดไปรึป่าวนะเนี่ย
.
.
.
เมื่อกลับมาถึงห้อง .. จุนซูก็เอาแต่นั่งเงียบไม่พูดไม่จา เป็นอย่างงี้นานซะจนยูชอนทนไม่ไหวจึงตัดสินใจถามออกมาตรงๆ
"นี่นายโกรธชั้น..ที่ชั้นไม่ยอมให้นายซื้อแมวมาเลี้ยงใช่ไหมเนี่ย"
"ปล่าวซักหน่อย...ผมไม่ได้โกรธยูชอนหรอก" ร่างเล็กทำท่าจะเดินเข้าห้องตัวเองไป แต่ร่างสูงคว้าแขนไว้ได้ทันแล้วหันตัวมาเผชิญหน้า
"แล้วทำไมทำหน้าแบบนี้ ... นายโกรธชั้นชัดๆ"
ร่างเล็กก้มหน้าลงเล็กน้อย ก่อนกล่าวออกมา
"ผมก็แค่อยากได้มันมาอยู่เป็นเพื่อนเท่านั้นเอง...อยู่ที่บ้านผมมีแมวเลี้ยงไว้ตัวนึง ผมนอนกับมันทุกวันเลย พอมาอยู่นี่ไม่มีมันแล้ว ผมเลยเหงา...."
ร่างสูงเมื่อได้ยินดังนั้นจึงค่อยๆปล่อยมือลงช้าๆ เป็นโอกาสให้คนตัวเล็กรีบเดินหนีเข้าห้องก่อนที่จะคว้าตัวไว้ได้ทันอีกครั้ง ...
..... แค่มีชั้นยังไม่พออีกเหรอไง จุนซู .....
.
.
.
ครึ่งชั่วโมงต่อมา...
...ก๊อกๆๆๆ!!!....เสียงเคาะประตูดังขึ้นหน้าห้อง ปลุกให้เจ้าของห้องตื่นจากภวังค์แล้วลุกขึ้นไปเปิดประตู....ภาพที่ได้เห็นทำให้ร่างเล็กคลี่ยิ้มออกมาอย่างดีใจ
.......เจ้าแมวตัวน้อยสีขาวลายสีเทาใส่ปลอกคอรูปปลาโลมาสีฟ้าในตะกร้าสีฟ้าลายมิกกี้เม้าส์แสนน่ารัก ถูกชูขึ้นตรงหน้า ......
"อ๋าาาาาาาาาาาาา" เสียงโลมากรีดร้องด้วยความดีใจ
จุนซูคว้าเจ้าแมวมากอดไว้แนบอกแล้วกระโดดเข้าหอมแก้มร่างสูงที่ถือตะกร้าอย่างแรง ... ทำเอายูชอนหน้าแดงเถือก
"ยูชอนกลับไปซื้อมาให้ผมเหรอ...ขอบคุณมากๆเลยน้า ขอบคุณน้า" ร่างเล็กยิ้มดีใจใหญ่ กระโดดโลดเต้นไปทั่วห้องพร้อมกับเจ้าแมวน้อยในอ้อมกอด
...... ก็ชั้นอยากเห็นนายมีความสุขนี่นา จุนซู .... จะไม่ให้ยอมได้ยังไงกันล่ะ ....
... คุ้มซะยิ่งกว่าคุ้ม ... ปาร์คยูชอนที่นั่งคิดอยู่นานก่อนที่จะตัดสินใจออกไปซื้อเจ้าแมวน้อยที่ร้านเดิม ...
... สำหรับเขาแล้วรอยยิ้มและความสุขของจุนซู มันก็คุ้มพอที่จะแลกกับการที่เขาต้องอดทนเลี้ยงเจ้าแมวนี่ไว้ ... เอาวะ แมวมันไม่เห่าซะหน่อย
"นี่ๆยูชอน .. ให้มันชื่ออะไรดีล่ะ..." ร่างเล็กที่กำลังเห่ออุ้มเจ้าแมวเหมียวเข้ามาถามร่างสูงที่นั่งดูทีวีอยู่ที่โซฟา
"ก็แมวนาย..นายก็ตั้งชื่อเองสิ" ร่างสูงหันมาหาคนข้างๆแล้วเอามือจิ้มๆที่หัวเจ้าแมวน้อยเล่นเบาๆ
"อ๋า มันเป็นแมวของนายกะชั้นนะ...ต้องช่วยกันตั้งชื่อสิ"
.... นายกะชั้น .... (ตาปาร์กนิ่งคิด(เข้าข้างตัวเอง))
"ยูชอนกับจุนซู .... อืมมมมมมม ...... ยูชอนกับจุนซู ..... งั้นชื่อ ยูซู ละกันเนอะ" ร่างเล็กคิดชื่อเองเสร็จสรรพ
.... ยูชอนกับจุนซู ....
.... ยูซู .... (ตาปาร์กเข้าโหมดเพ้อ)
"อ๋า นี่เจ้าแมวต่อไปนี้แกชื่อ ยูซู น้า ... ยูซู น่าร้ากกก ... ยูซูของหม่าม้า" จุนซูยกเจ้าแมวน้อยขึ้นมาหอมแก้ม
.... หม่าม้า ......?? (ตาปาร์กเริ่มเอะใจ)
"งั้นอยู่กับปะป๊าไปก่อนนะยูซู เดี๋ยวหม่าม้าไปเข้าห้องน้ำแป๊บ" ร่างเล็กอุ้มแมววางไว้ที่ตักร่างสูงที่นั่งมึนอยู่ก่อนจะรีบวิ่งเข้าห้องน้ำไป
.... ปะป๊า ....
.
.
.... นายกะชั้น ...
.... ยูชอนกับจุนซู ....
.... หม่าม้า ....
.... ปะป๊า ....
.... ปะป๊า ....
.... ปะป๊า ....
.... ปะป๊า ....
.... ปะป๊า ....
............... อ๊ากกกกกกกกกก เจ้าแมวน้อย ชั้นรักแกที่สุดในโลกเลยยยยยยยยยยยยยยยยย .....................
ยูชอนผู้ไม่เคยคิดจะแตะต้องสัตว์หน้าขนตัวไหนในโลก อุ้มแมวน้อยยูซูมาระดมจูบอย่างเมามันส์ด้วยความดีใจ
############################ TBC
