ลิ้นเล็กลากผ่านใบหน้าคมที่กำลังหลับใหลอยู่อย่างแผ่วเบา .. ลากยาวเรื่อยลงมาจนถึงปลายคาง
ร่างสูงครางเบาๆ .... เปลือกตาหนาค่อยๆลืมขึ้นอย่างช้าๆ ...
.
.
.
.
".. .ฮัดเช้ยยยยยยย !!! ..."
ยูชอนจามเสียงดังสนั่น ทำเอาเจ้าเหมียวน้อยยูซูที่กำลังเลียที่ใบหน้าของเขาอย่างเมามันส์ ตกใจจนต้องกระโดดหนีลงมาจากเตียง
ร่างสูงเอามือถูจมูกไปมาพลางมองหาเจ้าตัวต้นเหตุ ... อยู่นั่นไง ...
เจ้ายูซูน้อยมองหน้าปะป๊าของมันอยู่ข้างๆเตียงตาปริบๆ ส่งเสียงเรียกเบาๆ ... "เมี๊ยวววว"
"มาปลุกแต่เช้าเลยนะ....เจ้ายูซู" ยูชอนก้มลงไปอุ้มเจ้ายูซูน้อยเอามาวางไว้บนตักพลางลูบขนนิ่มอย่างเบามือ
"ว่าแต่หม่าม๊าของแกไปไหนซะล่ะ" ร่างสูงก้มลงถามเจ้าตัวเล็กที่นอนเล่นอยู่บนตัก (คุยกะแมวก็ได้วุ้ย)
เจ้าเหมียวน้อยหันมามองตาปริบๆ แล้วก็ตอบกลับมาว่า "เมี๊ยวว"
"อยู่ข้างนอกสินะ" ยูชอนพยักหน้ากับตัวเองพลางอุ้มเจ้าแมวน้อยเดินออกจากห้องไป (เออน่ะ..ฟังภาษาแมวออกด้วย)
.
.
.
.
ร่างเล็กกำลังง่วนอยู่ในครัว ... จุนซูในชุดนอนใส่ผ้ากันเปื้อนลายคิตตี้สีชมพู...ที่ปลายผมทั้งสองข้างรวบมัดแกะไว้หลวมๆ
มือเล็กคนซุปในหม้อไปมา ส่วนอีกมือหนึ่งก็ถือตำราทำอาหารเล่มใหญ่ที่ไปซื้อกับยูชอนมาเมื่อวาน ...
ร่างสูงที่กำลังเดินเข้ามาในครัว คลี่ยิ้มเบาๆให้กับภาพที่เห็น ...ทำหน้าจิงจังสุดๆไปเลยนะเนี่ย
แต่ก็แทบจะหุบยิ้มไม่ทันเมื่อร่างเล็กหันมาเจอพอดี
"อ้าว..ตื่นแล้วเหรอยูชอน" จุนซูส่งยิ้มหวานให้
"ก็เจ้านี่น่ะสิ ..ทำเอาชั้นตื่นซะเช้าเลย" ร่างสูงชูเจ้าแมวน้อยในมือ
ร่างเล็กหัวเราะเบาๆ แล้วหันไปตักซุบในหม้อออกมาใส่ช้อนแล้วยื่นให้ร่างสูงชิม
"ลองชิมหน่อยสิ...ผมไม่รู้ว่ามันพอดีรึยัง"
ยูชอนที่มือไม่ว่างเพราะอุ้มเจ้ายูซูอยู่ค่อยๆโน้มตัวลงไปชิมน้ำชุปจากมือของร่างเล็ก (แมวอ่ะปล่อยลงก็ได้)
"โอ๊ย..ร้อน"
ยังไม่ทันที่จะรู้รสชาติของน้ำซุป ยูชอนก็รีบบิดหน้าหนีทันทีเมื่อปากของเขาสัมผัสกับช้อน ...ร้อนชะมัด
"อ๊า..ขอโทษๆ ผมลืมไปว่ามันยังร้อนอยู่"
จุนซูรีบขอโทษขอโพยใหญ่ ร่างเล็กรีบเอาปากเป่าน้ำซุปในช้อนเบาๆอยู่หลายทีก่อนจะยื่นให้ยูชอนลองชิมอีกครั้ง
"ไม่ร้อนแล้วล่ะ" ร่างเล็กส่งยิ้มหวานให้ มือเล็กยื่นช้อนไปตรงหน้าอีกฝ่าย โดนใช้มืออีกข้างรองไว้ที่ด้านล่าง
... ยังกะคู่แต่งงานใหม่ ... ปาร์คยูชอนที่จินตนาการไปไกล ยิ้มกว้างหน้าบานเป็นกระด้ง
ร่างสูงค่อยๆโน้มหน้าลงชิมน้ำซุปในช้อนที่ร่างเล็กป้อนให้ .... อร่อยมากเลย ยูชอนคิดในใจ
"เป็นไงบ้าง..พอดีรึยังยูชอน" ร่างเล็กรอคอยคำตอบเมื่อเห็นอีกฝ่ายนิ่งไปนาน
"อืม..ยังไม่ค่อยรู้รสเลย..ขออีกช้อนได้มะ" คนเจ้าเล่ห์ยิ้มกริ่ม ........อยากให้จุนซูป้อนอีกอ่ะ
ร่างเล็กได้ยินดังนั้นจึงรีบหันไปตักซุปใส่ช้อนมาใหม่
"...เป่าด้วยนะจุนซู..."
"..ป้อนด้วย^^.."
"อืม..เหมือนจะเค็มไปนะ ..แต่ขอชิมอีกช้อนดีกว่า ไม่ค่อยแน่ใจ"
สรุปว่า กว่าจุนซูจะรู้ว่ารสชาติในน้ำซุปเป็นยังไง ก็ต้องป้อนให้ยูชอนชิมปาเข้าไปเกือบครึ่งหม้อ ...
"อ๋า...จะหมดหม้อแล้วน้ายูชอน....ยังไม่แน่ใจอีกเหรอ" คนตัวเล็กโอดครวญ
"อร่อยที่สุดเลย" ยูชอนยิ้มหน้าบาน ..... ไม่รู้ว่าเพราะซุปอร่อยหรือมีคนป้อนให้กันแน่สินะ >"<
.
.
.
"อือนี่..วันนี้นายอยากไปเที่ยวไหนรึป่าว" ยูชอนถามคนตัวเล็กที่กำลังกินซุปอยู่ข้างๆ (ส่วนตัวเองอิ่มไปตั้งแต่เช้าแล้ว)
"อ๋าาาา.....ลืมไปเลย.....วันนี้ชางมินจะมาทำการบ้านด้วยนี่นา......ให้ชางมินมาที่นี่ได้รึป่าว ยูชอน"
ร่างเล็กที่เพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ชางมินเพื่อนรักจะมาทำการบ้านด้วย ขออนุญาตร่างสูง ..ยังไงซะมันก็เป็นห้องของยูชอนด้วยนี่
"ทำไมจะไม่ได้ล่ะ..ก็เพื่อนนายไม่ใช่เหรอ"
จากจินตนาการของยูชอนแล้ว .......ชางมิน เพื่อนของจุนซูจะต้องเป็นคนตัวเล็กๆ น่ารักน่าทะนุถนอมเหมือนจุนซูแน่ๆ
มีเหรอที่ยูชอนจะไม่อนุญาต ......................แต่แล้ว ตาปาร์กก็พบว่าตัวเองคิดผิดถนัด
ชางมินที่ยืนอยู่ตรงประตูหน้าห้องของเขาตอนนี้ เป็นเด็กหนุ่มผิวสีน้ำผึ้ง ตัวสูงโย่งงง แถมยังหน้าเหมือนเต้าหมิงซื่ออีกต่างหาก
"มาแล้วเหรอชางมิน" คนตัวเล็กยิ้มร่าพลางวิ่งไปเกาะแขนผู้มาเยือน ... ทำเอาคนที่ยืนมองอยู่เกิดอาการอิจฉาอย่างออกหน้าออกตา
และอาการนั้นก็หาได้รอดพ้นสายตาของอัจฉริยะชางมินไม่ ....
หึหึหึ ไอ่เจ้าหางม้านี่ แอบชอบจุนซูแน่ ... เด็กหนุ่มยิ้มอย่างมีแผนการ
"..คิดถึงนายจังจุนซู.." อยู่ๆชางมินก็เข้าไปกอดคนตัวเล็กไว้แน่น แถมยังส่งสายตาเยาะเย้ยไปให้ยูชอนที่ยืนทำตาค้างอยู่
"อ๋า...คิดถึงอะไรกัน ไม่เจอกันแค่วันเดียวเนี่ยน้า" จุนซูผู้ไม่รู้อีโหน่อีเหน่หัวเราะร่วนภายในอ้อมกอดของชางมินโดยไม่ขัดขืนแถมยังยกมือลูบหลังเสียอีก
..... อ๊ากกกกกกกกกก ไอ่เด็กเปรตนี่มานเป็นคราย ......... ปาร์กยูชอนกรีดร้องในใจ .... ระฆังยกที่หนึ่ง .... เริ่มได้ !!!!!!
.
.
.
ยูชอน VS ชางมิน ----- (กรุณานึกตามเสียงที่มิกมันพูดตอนแข่งปิงปองกะน้องมินอ่ะ 55)
.
.
จุนซูกับชางมินกำลังนั่งทำการบ้านอยู่ที่โต๊ะกินข้าวอย่างขะมักเขม้นโดยมีสายตาของใครบางคนจับจ้องอยู่ตลอดเวลา ...
ยูชอนที่นั่งอยู่ที่โซฟาในมือก็ถือหนังสือพิมพ์กางไว้ทำเป็นอ่าน แต่สายตากับมองไปยังคนทั้งสองอย่างไม่ลดละ ...
... ร่างเล็กที่กำลังตั้งใจกับโจทย์ฟิสิกส์อยู่จึงไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้างซักเท่าไหร่ แต่มีเหรอที่อีกคนจะไม่รู้ตัว ...
หนุ่มน้อยชางมินเขยิบเก้าอี้เข้าไปใกล้คนตัวเล็กพลางเอื้อมมือโอบตัวจุนซู แถมยังเอาหัวพิงเข้าที่ไหล่เล็กอีก...
ทำเอายูชอนเริ่มมีน้ำโห ... มือเรียวกำหนังสือพิมพ์แน่น (ด้วยแรงอาฆาต) จนเกิดเป็นรอยยับ แต่สายตายังไม่คลาดจากเป้าหมายไปไหน
"ไม่เข้าใจตรงไหนรึป่าวจุนซู" ชางมินเอ่ยถามอีกฝ่าย พลางยื่นหน้าไปใกล้ๆ (ตอนนี้เริ่มมีไฟลุกขึ้นในตาของยูชอนเรียบร้อยแล้ว)
"อื๋อ...ยากชะมัดเลย" ร่างเล็กเงยขึ้นพลางเอนหัวไปด้านหลังจนเกือบสุด ... เป็นผลให้ตอนนี้หน้าของชางมินอยู่ตรงซอกคอของจุนซูพอดี
"ตัวนายหอมจัง......จุ๊บ!!!!" ชางมินยื่นหน้าเข้าไปจูบเข้าที่ซอกคอของร่างเล็กเบาๆ ...... O.o
............ แคว่ก!!!!!!!!! ..................ปัง !!!!!!!!!!!!!!!!!!!..............
เสียงหนังสือพิมพ์ขาดเป็นทางยาว ตามด้วยเสียงตบโต๊ะอย่างแรง ทำให้ร่างเล็กที่กำลัง งงอยู่ถึงกับตกใจ
(ส่วนน้องมิน ยิ้มสะใจอย่างแรง)
"ยูชอนเป็นอะไรไปเหรอ..." จุนซูลุกขึ้นยืนพลางเอ่ยถามอีกฝ่ายที่ทำหน้าเหมือนจะฆ่าคนได้
"...ชั้นเพิ่งนึกขึ้นได้น่ะ ว่าวันนี้ต้องซ้อมเตะซักหน่อย..." ร่างสูงเอ่ยเสียงเรียบพลางเดินเข้าไปในห้อง
.
.
.
....ตุ้บ!!!...
....ผัวะ!!!...
....ปัง!!!....
เสียงเตะต่อยกระสอบทรายดังไปทั่วห้อง ... ยูชอนที่ในตอนนี้ลงทุนเอากระสอบทรายแขวนไว้กลางห้อง
กำลังเตะกระสอบทรายอย่างเมามันส์(ด้วยแรงแค้น) ... ยูชอนกำลังจินตนาการว่ากระสอบทรายคือชางมิน
ฟาดขาเตะเข้ากระสอบทรายไม่ยั้ง .... ตายซะแก ไปตายซะ .... ผัวะ!!! ผัวะ!!! ผัวะ!!! ผัวะ!!!
"ยูชอนนี่ตั้งใจซ้อมจังเลยเนอะ" ร่างเล็กที่ทำการบ้านเสดแล้วนั่งมองร่างสูงซ้อมอย่างชื่นชม (ไม่ได้รู้อะไรเล้ย)
"นั่นสินะ หึหึหึ" ชางมินที่นั่งทำการบ้านอยู่หัวเราะในลำคอ
"เที่ยงแล้วนี่นา....ชางมินหิวรึยัง เดี๋ยวชั้นไปทำอะไรให้กินนะ" ร่างเล็กหันไปถามคนข้าง
"นายทำกับข้าวเป็นตั้งแต่เมื่อไหร่กันจุนซู" ชางมินถามงงๆ .... เกิดมาคิมจุนซูเคยเข้าครัวซะที่ไหน
"อ๋อ....ยูชอนสอนชั้นทำน่ะ เค้าสอนชั้นตั้งหลายอย่างน้า...จนตอนนี้ชั้นพอทำเองได้บ้างแล้งล่ะ" ร่างเล็กยิ้มภูมิใจ
...... คำตอบที่ได้ทำให้ชางมินหันไปมองไอ่คนที่ต่อยกระสอบทรายโครมๆนั่นอย่างสงสัย .....
.............. อย่างหมอนี่เนี่ยนะ จะสอนจุนซูทำกับข้าว แถมยังสอนตั้งหลายอย่างอีกน่ะ ...............
.
.
ร่างเล็กกำลังทำอาหารกลางวันอย่างอารมณ์ดี ด้านชางมินก็นั่งทำการบ้านด้วยหน้าตาเคร่งเครียด(โหมดเด็กเรียนเข้าสิง)
และตาปาร์กของเราก็ยังคงต่อยเตะกระสอบทรายอย่างเมามันส์ ......
"โอ้ย!!!!!" เสียงร้องของจุนซูดังออกมาจากในครัว ทำให้ชางมินรีบลุกขึ้นจะเดินไปดู แต่ก็ช้ากว่าใครอีกคนที่พุ่งเข้าไปด้วยความไวล้านปีแสง
"เป็นอะไรรึน่ะ!" ยูชอนรีบเข้าไปหาร่างเล็กที่ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ ... มือน้อยกุมนิ้วเล็กที่โดนมีดบาดเอาไว้ "...ฮึก!!..ยูชอนน..."
"ไม่เป็นไรๆ....แค่มีดบาดเองน้า" ร่างสูงโอบคนตัวเล็กไว้แล้วลูบหลังเบาๆเพื่อปลอบโยน ...พลางเอามือของตัวเองจับมือเล็กขึ้น
แล้วก้มลงดูเลือดที่นิ้วเล็กออกเบาๆ อย่างทะนุถนอม .... การกระทำที่แสนจะอ่อนโยนทำให้ชางมินตกตะลึง ... หมอนี่เป็นคนยังไงกันนะ
หลังจากที่ห้ามเลือดเสด ... ยูชอนก็จัดการล้างแผล แล้วพาร่างเล็กมานั่งทำแผลที่โซฟาอย่างเบามือ ... โดยมีชางมินคอยสังเกตการณ์อยู่
"เสดแล้ว" ร่างสูงจัดการขั้นตอนสุดท้ายเสดก็เงยหน้าขึ้น ก็พบเข้ากับร่างเล็กที่ทำท่าจะร้องไห้อยู่
"นี่จุนซู....แค่มีดบาดเองไม่เป็นไรหรอก" ยูชอนยกมือขึ้นลูบหัวคนตัวเล็กอย่างเบามือ พลางคลี่ยิ้มเบาอย่างอ่อนโยน ...
"ก็มันเจ็บนี่นา..." ร่างเล็กทำหน้าเบ้ ... เกิดมาไม่เคยเจ็บจนได้เลือดซักกะที
"แค่นี้ไกลหัวใจน่า ...ป่ะไปทำกับข้าวกัน เดี๋ยวชั้นช่วย" ยูชอนเดินจูงมือร่างเล็กเข้าไปในครัว แล้วช่วยกันลงมือทำกับข้าวอย่างสนุกสนาน
...... ปาร์กยูชอน เด็กโรงเรียนอันธพาล ท่าทางหน้าตาก็กวนโอ๊ย แถมดูร้ายใช่เล่น .. แต่ทำไมกับจุนซูถึงใจดีด้วยขนาดนั้น .......
...................... นายเป็นคนแบบไหนกันแน่นะ ปาร์คยูชอน .......................... ชางมินคิดในใจ
.
.
.
"เสดแล้วววววว" จุนซูกับยูชอนเดินถืออาหารออกมาจากครัว พร้อมกับชางมินที่กำลังลุกขึ้นเก็บของพอดี ..
"อ้าว...จะไปไหนน่ะชางมิน" ร่างเล็กเอ่ยถามเพื่อนรัก
"บ่ายนี้...ชั้นมีเรียนไวโอลีนน่ะ...ต้องรีบกลับ" ชางมินสะพายกระเป๋าขึ้นบนบ่า
"แย่จัง...เลยไม่ได้กินสปาเกตตี้ของชั้นกับยูชอนพอดี" ร่างเล็กทำหน้ามู่ ก่อนเดินตามไปส่งเพื่อนรักที่ประตูโดยมียูชอนเดินตามไปด้วย
"งั้นชั้นกลับเลยนะ" ชางมินก้มลงหอมแก้มจุนซูฟอดใหญ่ พลางคลี่ยิ้มกว้าง โดยมีร่างเล็กยืนอึ้งอยู่
และแน่นอนตาปาร์กของเราถึงกับควันออกหู ..... ก่อนที่จะกลับมา งง เมื่อได้ยินประโยคถัดไปของชางมิน
"คุณยูชอน ช่วยเดินไปส่งผมหน่อยได้ไหมครับ"
..... ไอ่นี่จะมาไม้ไหนอีก ......
.
.
ขณะที่กำลังรอลิฟท์อยู่ ... จู่ๆชางมินก็หันมาถามยูชอนด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"คุณชอบจุนซูใช่ไหม"
ร่างสูงขมวดคิ้วด้วยความ งง ...... ทำไมอยู่ๆมันถามแบบนี้วะ
"แล้วถ้าชั้นชอบเค้า แล้วนายจะทำไม" ยูชอนถามกลับไปด้วยหน้าตากวนตรีนสุดริด ... ทำไมๆ อยากมีเรื่องเหรองายยย
"ผมไม่รู้หรอกนะว่าคุณเป็นคนแบบไหนกันแน่ แต่ว่าอย่ามาทำจุนซูต้องเสียใจ อย่ามาทำให้เพื่อนผมต้องเสียใจเพราะคุณ"
ยูชอนประมวลผลคำพูดของชางมินซ้ำไปซ้ำมา ... มันพูดแบบนี้หมายความว่ายังไงกัน (ตูไม่เข้าจายย)
"นาย...ไม่ได้ชอบจุนซูเหรอ" ร่างสูงถามด้วยความ งง ... ก้อมันพูดเหมือนกันจะฝากเราดูแล ... เฮ้ย อะไรของมันเนี่ย
"ผมกับจุนซูเป็นแค่เพื่อนกัน...ที่วันนี้ผมทำแบบนั้นก็แค่อยากจะทดสอบคุณ" ชางมินพูดหน้าตาเฉย แต่คนฟังถึงกับฉุน
ยูชอนกระชากคอเสื้อของอีกฝ่าย พร้อมกับตะคอกใส่ "ไอ่บ้า...แกว่างมากนักรึไง มาเที่ยวทดสอบคนอื่นเค้าแบบนี้น่ะหา"
"ก็เพราะคุณเป็นแบบนี้แหละ ถึงทำให้ผมไม่ไว้ใจ" ชางมินค่อยแกะมือยูชอนออกแล้วพูดอย่างช้าๆ
"แต่ผมรู้สึกได้ว่า คุณสามารถดูแลจุนซูได้ดีแน่ๆ ถึงอย่างนั้น ก็อย่ามาทำให้เพื่อนผมเสียใจ ถ้ามีวันนั้นเมื่อไหร่ผมฆ่าคุณตายแน่"
ชางมินก้าวเข้าไปในลิฟท์แล้วพูดทิ้งท้ายไว้ "แล้วผมแวะมาหาบ่อยๆนะ...หึหึหึ"
"ไอ่บ้า....คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน ... ถึงแกไม่พูด ชั้นก็ไม่มีวันทำให้เค้าเสียใจหรอก ... ไอ่บ้าเอ๊ยยย!!!แล้วไม่ต้องมาอีกนะ!!!"
เสียงตะโกนของยูชอนดังเข้ามาก่อนที่ประตูลิฟท์จะปิด ทำให้ชางมินต้องหัวเราะออกมาเบาๆ .... ห่ามจิงไอ่นี่ จุนซูนายชอบหมอนี่เข้าไปได้ไงนะ
###################### TBC
