ในตอนเช้าก่อนไปเรียน ....
ยูชอนนั่งกินข้าวอยู่ที่โต๊ะอาหาร สายตาจับจ้องไปยังร่างเล็กที่ยืนล้างจานไปด้วยร้องเพลงไปด้วยอย่างอารมณ์ดี
ริมฝีปากหนาคลี่ยิ้มบางๆ....พลางนึกถึงเรื่องราวตลอดเวลาเกือบหนึ่งเดือนที่ผ่านมา
... ในตอนแรก ตัวเขาเองไม่ชอบการแชร์ห้องร่วมกับคนอื่นด้วยซ้ำ ... แต่อาจจะเป็นเพราะคนๆนั้นคือ จุนซู ... เขาถึงได้มีความสุขขนาดนี้
คนตัวเล็กที่แสนน่ารักและบอบบาง ... คุณหนูขี้อ้อนที่ทำอะไรไม่เป็นเอาซะเลย ... มันทำให้เขารู้สึกเอ็นดูและอยากปกป้อง
ทุกครั้งที่เห็นน้ำตาของเจ้าตัวเล็กมันทำให้เค้ารู้สึกแปลกๆในใจ .... อยากจะเข้าไปกอด อยากทำให้น้ำตาเหล่านั้นหายไป
และทุกครั้งที่เห็นรอยยิ้มน่ารักกับตาใสๆนั่น ... หัวใจก็พองโตคับแน่นอก เต้นไม่เป็นจังหวะ...
..... นี่เขาตกหลุมรักคนตรงหน้านี้จริงๆแล้วสินะ ...
... ตอนนี้จุนซูเก่งขึ้นมาก ... ทำอะไรเองได้หลายอย่าง ทั้งงานบ้าน งานทำความสะอาดง่ายๆ และที่เจ้าตัวเล็กโปรดปรานที่สุดคือการทำอาหาร
ร่างเล็กดูสนุกและมีความสุขมากมายที่ได้ทำอาหารอยู่หน้าเตา ... และแน่นอนว่าผู้โชคดีที่ได้ลิ้มลองก่อนใครก็คือ ยูชอนคนนี้ ...
"เป็นไงบ้างยูชอน...พาสต้าสูตรใหม่ของผม" ร่างเล็กที่เพิ่งล้างจานเสร็จ ถอดถุงมือยางออกเดินมาหาร่างสูงที่โต๊ะแล้วเอ่ยปากถาม
"... อร่อยมากกก ^^ ..." ไม่รู้ว่าเพราะพาสต้ามันอร่อยหรือว่าแม่ครัวที่แสนจะน่ารักในชุดผ้ากันเปื้อนลายคิตตี้ ทำให้ยูชอนยิ้มกว้างกว่าที่เคย
"เย้...ดีจัง" ร่างเล็กทำหน้าดีใจสุดชีวิต ก่อนจะเอ่ยขออะไรบางอย่างจากอีกฝ่าย
"นี่..ยูชอนนนนน...ผมอยากได้ตำราทำอาหารเล่มใหม่อีกอ่าา...พาไปซื้อหน่อยสิ"
ร่างเล็กที่ยืนอยู่ด้านหลังของร่างสูงก้มหน้าลงมาเอาคางเกยที่ไหล่กว้างพูดทำตาปริบๆ
ท่าทางออดอ้อนแบบนั้น แถมหน้าหวานๆที่อยู่ห่างกันไม่ถึงคืบ .... ทำเอายูชอนหน้าแดงเถือกกกกก >//////<
"..มะ..มะ...ไม่ได้หรอกจุนซู...วันนี้ชั้นมีซ้อมคาราเต้น่ะ"
ยูชอนรีบตอบร่างเล็กไปโดยไม่หันหน้ามามอง ด้วยน้ำเสียงติดๆขัดๆ
"ให้ผมไปดูยูชอนซ้อมด้วยคนสิ...ผมไม่อยากอยู่บ้านคนเดียว...นะน้าาาา"
ร่างเล็กทำหน้ามุ่ยก่อนเดินเข้าไปเกาะแขนอีกฝ่าย แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ้อนๆ
"แต่ว่า...มันน่าเบื่อมากเลยนะจุนซู ... คือ ... นายไปนั่งรอเฉยๆ .... น่าเบื่อแย่ๆเลย..."
ยูชอนหาเหตุผลมาอ้าง ... เขาไม่อยากให้ร่างเล็กไปที่โรงเรียนของเขา เพราะเขาไม่ชอบให้คนอื่นมามองจุนซู ... จุนซูของเขา(?)
"ไม่เบื่อหรอก ... ผมไม่อยากอยู่บ้านคนเดียวนี่....ให้ผมไปด้วยน้าาาา นะยูชอนนน"
เจ้าตัวเล็กเพิ่มระดับการอ้อนโดยการเอาหัวถูไถไปที่แขนอีกฝ่ายไปมา
" ...ก็ได้..." ......อย่าอ้อนแบบนี้เซ่ .. เดี๋ยวชั้นก็ทนไม่ไหวพอดี >///< ....
.
.
.
เสียงดังโหวกเหวกในตอนเช้า ซึ่งถือว่าเป็นปกติสำหรับห้อง 2-R .... แต่ดูท่าทางวันนี้จะดังกว่าทุกวันเป็นพิเศษ
"จิงเหรอวะ!!!!!...จุนซูจะมาดูเราซ้อมคาราเต้เหรอ!!!!" เจ้าลิงฮุคแจตะโกนเสียงดังลั่นห้อง ตาตี่ๆโตขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ...
"แล้วแกจะตะโกนหาสวรรค์วิมานอะไรวะ!...หนวกหู!!!" ร่างสูงทำหน้าหงุดหงิดใส่ไอ่หัวแหลมที่ระริกระรี้เกินเหตุ...กรูไม่น่าบอกมันเรยย
"ถ้าอย่างงั้นชั้นจะพาจุนซูไปเที่ยวรอบโรงเรียนแล้วก็พาไปกิน...." ....ผัวะ!!!!....
ก่อนที่เจ้าตาตี่จะพูดจบก็โดนคนที่เดินเข้ามาใหม่เอากระเป๋าฟาดใส่หัวซะก่อน
"ไอ่บ้า!!! อีกไม่กี่วันจะแข่งอยู่แล้วยังมัวเล่นอยู่ได้ ....... แล้วอีกอย่าง จุนซูน่ะ แฟนไอ่มิกกี้นะเฟ้ย .... แฟนเพื่อนอ่ะ แฟนเพื่อน"
คังอินนั่งลงบนเก้าอี้โต๊ะข้างๆ ก่อนหันมาเทศน์ฮุคแจชุดใหญ่ ...
"เค้าไม่ได้เป็นแฟนชั้นซะหน่อย ... สำหรับเค้าแล้ว ชั้นก็เป็นได้แค่เพื่อนน่ะแหละ" ยูชอนทำเสียงเศร้าสลด ...
เพื่อนซี้ทั้งสองถึงกับหันมามองหน้ากันด้วยความแปลกใจ เมื่ออยู่ๆยูชอนก็ทำหน้าเศร้าเหมือนหมาตาย
......... ไอ่เจ้าความรักนี่ ทำเอามิกกี้ยูชอนเป็นถึงขนาดนี้ได้เลยเหรอเนี่ย ..........
"แกยังไม่ได้บอกจุนซูเหรอ...ว่าแกชอบเค้าอ่ะ" คังอินถาม
"ชั้นไม่กล้าบอก ... ชั้นกลัวจุนซูจะไม่เข้าใจ" ร่างสูงทำหน้าสลดเข้าไปอีก ... ถ้าบอกไปแล้วร่างเล็กเกิดเปลี่ยนไป เขาเองคงรับไม่ได้
"แต่แกต้องบอกเค้านะเฟ้ย...ถ้าไม่บอก แล้วเค้าจะรู้ได้ยังไงกันล่ะ" ฮุคแจพูดด้วยสีหน้าจิงจัง
"ชั้นกลัวคำตอบที่จะได้รับ ... คำตอบที่ชั้นไม่ต้องการ .... แล้วทุกอย่างก็จะแย่ไปหมด"
"แต่ถ้าแกไม่เริ่ม...แล้วเมื่อไหร่กันวะ ที่เค้าจะรู้ .... ดีไม่ดี ถ้ามีคนมาตัดหน้าแกไปก่อน แล้วแกจะรู้สึก" คังอินตบบ่าของร่างสูงเพื่อเตือนสติ
"ขออย่างงี้มันต้องเสี่ยงกันบ้างแหละวะ...ความรักคือการเดิมพัน..." ฮุคแจช่วยพูดอีกแรง
"แต่มันไม่มีโอกาสจะบอกนี่หว่า" ร่างสูงทำหน้าเครียด .... ไม่รู้จะเริ่มยังไงดี
ทั้งสามนิ่งเงียบไปซักพักเพื่อใช้ความคิด ... และแล้วเจ้าหัวแหลมก็ตะโกนออกมา
".....ชั้นมีแผนแล้วเพื่อน!!!!!!..."
.
.
.
ตอนเย็นหลังเลิกเรียน...
เหล่านักเรียนเฮซองทยอยเดินออกมาจากโรงเรียน เสียงดังเอะอะโวยวาย ... สวนทางกับชายหนุ่มสองคนที่เดินเข้ามา
ยูชอนจับมือจุนซูไว้แน่นพลางแผ่รังสีอำหมิตออกไปรอบๆ ทำเอานักเรียนคนอื่นๆที่หันมามองจุนซูต้องหลบสายตากันเป็นแถว
.... ยกเว้น ผู้กล้าสองคนนี้ ....
"จุนซูเน้ ~~~" แจจุงที่โผล่มาจากไหนไม่รู้ ตะโกนเสียงดังแล้ววิ่งเข้าไปกอดร่างเล็กต่อหน้าต่อตา...คามือยูชอน
"คิดถึงจัง....ไม่เห็นหน้าตั้งนาน...น่ารักเหมือนเดิมเลยเน้" ร่างบางทำท่าจะหอมแก้มคนตัวเล็ก
ทำเอาร่างสูงที่ยืนทำตาโตด้วยความตกใจอยู่ได้สติ ... รีบดึงคนตัวเล็กมาไว้ด้านหลัง ก่อนจะผลักแจจุงออกห่าง
"แกจะทำบ้าอะไรของแกห๊ะ...ไอ่บ้า!!!" ยูชอนโวยวาย
"ก็ชั้นคิดถึงจุนซูแล้วนายมาเสือกอะไรด้วยเน้...มิกกี้ยูชอน" แจจุงทำหน้ากวนใส่ ทำเอาร่างสูงเดือดทำท่าจะเข้าไปต่อย...
...ผัวะ!!!...
เสียงพัดฟาดเข้าที่หัวยูชอนอย่างแรง ทำให้ร่างสูงที่กำลังจะเข้าไปต่อยแจจุงหันไปมองหน้าคนทำอย่างรวดเร็ว
"อะไรกัน อะไรกัน....มิกกี้ยูชอนอยากจะมีเรื่องชกต่อยจนถูกไล่ออกอีกครั้งล่ะมั้งเนี่ย" เจ๊ซินคนสวยยืนสะบัดพัดอยู่ใกล้ๆ...ทำตาจิกใส่
"ไอ่กะเทยแก!!!" ร่างสูงทำหน้าเหมือนจะฆ่าคน ... อยู่ดีๆเอาพัดมาฟาดหัวคนอื่นได้ยังไงวะ ไอ่บ้านี่ !!!
"ยูชอนนน...อย่านะ~~" ร่างเล็กดึงแขนไว้ ทำให้ร่างสูงชะงักแล้วหันมามอง ...
จุนซูทำหน้าเหมือนจะร้องไห้อีกแล้ว ... ด้วยสีหน้าแบบนั้น ทำเอาความโกรธของร่างสูงลดลงถึง 80%
ร่างสูงถอนหายใจดังเฮือกก่อนเดินออกไปห่างๆเล็กน้อยเพื่อควบคุมอารมณ์ให้เป็นปกติ...ปล่อยให้ร่างเล็กยืนคุยกับอีกฝ่าย
"ไม่ได้เจอตั้งนานนะหนูน้อย...คิดถึงจังเลย" ฮีชอลทักด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเหมือนกับแจจุงที่ยืนยิ้มอยู่ข้างๆ (สองคนนี้มีหลายโหมดเหลือเกิน เหอะๆ)
"ผมก็คิดถึงแจจุงกับฮีชอลนะคับ...อยากดื่มชาด้วยอีกจัง" ร่างเล็กยิ้มกว้าง ... จุนซูชอบบรรยากาศในห้องประธานนักเรียนสุดๆ
"งั้นเราขึ้นไปตอนนี้ก็ได้เน้.....ชั้นมีชาสูตรพิเศษอยากให้จุนซูลองชิมด้วยเน้" แจจุงชวน
"งือ...ไม่ได้หรอกคับ ผมต้องไปดูยูชอนเค้าซ้อมคาราเต้น่ะ" ร่างเล็กยิ้ม
"จะไปดูทำม๊ายยย....ก็แค่พวกชอบใช้กำลัง" ฮีชอลพูดเสียงสูงแล้วหันไปมองจิกร่างสูงที่ยืนมองพวกเขาอยู่ห่างๆ (แล้วใครกันที่เอาพัดฟาดมิกกี้เมื่อกี้ห่ะ)
"ไว้โอกาสหน้าละกันนะคับ...ผมไม่พลาดแน่นอนเลย" จุนซูยิ้มกว้าง .... ทำให้อีกฝ่ายต้องยิ้มตามด้วยความเอ็นดู
"งั้นผมขอตัวก่อนนะคับ...แล้วเจอกันนะคับ แจจุง ฮีซอล" ร่างเล็กทำท่าจะเดินออกไป แต่ฮีชอลเรียกไว้ซะก่อน
"เดี๋ยวจุนซู...ชั้นมีเรื่องจะขอโทษ" ร่างเล็กทำหน้างง แล้วปล่อยให้ฮีชอลพูดต่อ
"เรื่องซีวอนน่ะ ... วันนั้นชั้นต้องขอโทษแทนเค้าด้วยจริงๆ" เจ๊ซินทำหน้าสำนึกผิด ... (แล้วทำไมเจ๊ต้องมาขอโทษแทนมันด้วยล่ะ)
ร่างเล็กยิ้มกว้าง ก่อนเอ่ยประโยคที่ทำให้อีกสองคนที่เหลือทำหน้า งง ยิ่งกว่า
"ขอโทษอะไรกันคับ ... ผมเองตังหากที่ต้องขอโทษคุณซีวอนน่ะ ที่ผมเผลอดื่มมากจนเมาหลับไปแบบนั้น ...
คงลำบากคุณซีวอนแย่กว่ายูชอนจะมาพาผมกลับบ้าน..."
"ยูชอนเค้าบอกเธออย่างนั้นเหรอเน้" ทั้งสองสาว(?)หันมามองหน้ากัน ก่อนที่แจจุงจะเอ่ยถามออกมา
"คับ...ยูชอนบอกว่า ผมเมาแล้วหลับไป ...พอยูชอนมาถึงก้อพาผมกลับบ้าน" ร่างเล็กชี้แจงตามที่ยูชอนเล่าให้ฟัง
"เค้าบอกเธออย่างนั้นเหรอ" ฮีชอลมองไปยังร่างสูงแล้วนิ่งคิดในใจ....ทำไมยูชอนถึงไม่บอกความจริงกับจุนซูกันนะ
"เอ่อ...ผมขอตัวก่อนนะคับ...เดี๋ยวยูชอนจะรอนาน...แล้วเจอกันใหม่นะคับ แจจุง ฮีชอล" ร่างเล็กที่เห็นอีกฝ่ายเงียบไปจึงขอตัว
"แล้วเจอกันนะจุนซู(เน้)" แจจุงกับฮีชอลโบกมือให้ร่างเล็กที่เดินไปกับยูชอนไปทางโรงยิม
"นี่แจจุง...ทำไมเจ้ามิกกี้มันไม่บอกจุนซูไปนะว่า วันนั้นซีวอนเกือบจะทำอะไรๆจุนซูไปแล้วน่ะ...ทำแบบนี้เหมือนกับจะปกป้องซีวอนอย่างงั้นแหละ"
"แต่ชั้นว่ามันไม่ใช่แบบนั้นหรอกเน้...เจ้ามิกกี้คงไม่อยากให้จุนซูรู้เรื่อง แล้วเอาไปคิดมากต่างหากเน้"
"หมอนั่นเป็นห่วงความรู้สึกของคนอื่นเป็นด้วยเหรอ" ฮีชอลทำหน้าเหมือนไม่อยากจะเชื่อ
"คงจะเป็นเฉพาะกับจุนซูล่ะเน้ หึหึหึ" แจจุงหัวเราะอารมณ์ดี ...
.
.
"ยูชอนสอนชั้นเล่นคาราเต้บ้างสิ" ร่างเล็กยื่นผ้าเช็ดหน้ากับน้ำเปล่าให้ร่างสูงที่ทรุดตัวลงนั่งข้างๆระหว่างพักซ้อม
"ตัวเล็กอย่างนายสู้คนอื่นเค้าไม่ได้หรอก" ร่างสูงกระดกน้ำขึ้นดื่มก่อนเอ่ยตอบ
"ยังไม่เคยลองเลยนะ..แล้วจะรู้ได้ยังไงว่าจะแพ้น่ะ..ดีไม่ดีผมอาจจะชนะยูชอนก็ได้ บู่" ร่างเล็กทำแก้มป่อง เมื่อโดนสบประมาท
ท่าทางการงอนอันแสนน่ารักนั้นทำเอายูชอนหัวเราะออกมา ก่อนจะพูดขึ้นว่า
"ถ้านายงัดข้อชนะชั้นล่ะก็ ... เดี๋ยวชั้นจะสอนคาราเต้นายเอง"
ร่างเล็กทำหน้ามั่นใจสุดชีวิต ก่อนถกแขนเสื้อเชิ้ตขึ้น อยู่ในท่าเตรียมพร้อมจะงัดข้อ ...
ร่างสูงยิ้มอย่างอ่อนใจกับท่าทางมั่นใจของคนตรงหน้า ... แขนก็เล็กนิดเดียว จะมีแรงไหมนั่น
สองมือประกบเข้าด้วยกัน โดยมีฮุคแจเป็นกรรมการ รายล้อมด้วยเหล่าสมาชิกชมรมคาราเต้ Red Evil ...
" 1....2...3.....เริ่มได้"
ร่างเล็กออกแรงดันสุดชีวิต ผิดกับร่างสูงที่ทำท่าทางสบายๆ ท่ามกลางเสียงเชียร์รอบด้าน ....
แขนของยูชอนถูกจุนซูดันเข้ามาเรื่อยๆจนเกือบจะติดพื้น ....
.... ปึก!!!! ....
ผู้ชนะกลับกลายเป็นยูชอน ที่ออกแรงดันรวดเดียวในตอนสุดท้าย ... ทำให้แขนของร่างเล็กถูกดันจะติดพื้น
"เย้!!!!!!!!" เสียงสมาชิกชมรมเฮดังลั่น ... ผิดกับร่างเล็กที่ทำหน้างอ ขอใหม่อีกรอบ
"ไม่เอาอ่ะ...ยูชอนขี้โกงนี่นา....เล่นใหม่เลยนะ" จุนซูทำท่างอแงเหมือนเด็กๆ
"ขี้โกงตรงไหนกัน...นายตังหากที่แรงน้อย" ร่างสูงลุกขึ้นก่อนสั่งให้ทุกคนแยกกันไปซ้อม แล้วหันมาหาเจ้าตัวเล็กที่นั่งหน้างออยู่
"นายน่ะ...แค่อยู่เฉยๆให้ชั้นคอยปกป้องก็พอแล้วล่ะ" ..... จุ๊บ!!!! ....
ร่างสูงโน้มหน้าลงไปใกล้ๆหน้าของร่างเล็ก กระซิบข้างหูแล้วขโมยหอมแก้มฟอดใหญ่ >////< (อีมิกเริ่มแล้ว กีสสส)
แผนขั้นที่หนึ่งของปฏิบัติการพิชิตใจจุนซู (โดย...ฮุคแจ)
แผนแรก : แผนขจัดความอาย...สวมวิญญานชายหน้าม่อ !!!
" แกต้องเริ่มรุกก่อนเป็นอันดับแรก ... จุนซูน่ะใสซื่อเกินไป แกต้องทำให้เค้ารู้สึก ... แบบรู้สึกเหมือนคนธรรมดาปกติทั่วไปอ่ะ
แกต้องขยันกอด ขยันแต๊ะอั๋งเค้าบ่อยๆ ... จนกว่าเค้าจะรู้สึกเขินอาย แล้วความรู้สึกของเค้าที่มีต่อแกก็จะเปลี่ยนไป..."
"เค้าจะเกลียดขี้หน้าชั้นเอาน่ะสิวะ ไอ่บ้า ... ไปหลอกแต๊ะอั๋งเค้าน่ะ"
"ไม่หรอกไอ่มิกกี้...ชั้นพอจะดูจุนซูออก ... เชื่อชั้นสิวะ เค้าไม่เกลียดแกหรอก"
.... ร่างเล็กทำตาโตเล็กน้อย ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่อ ... นี่เป็นครั้งแรกที่ยูชอนหอมแก้มเค้านะเนี่ย ทำไมใจมันเต้นแรงแบบนี้ล่ะ ...
ถ้าร่างเล็กไม่มัวแต่ตะลึงค้างอยู่ก็คงจะเห็นร่างสูงที่เพิ่งจะเดินจากไปหน้าแดงเถือกเป็นลูกมะเขือเทศซะแล้วล่ะ .... (ทำเองอายเอง55)
######################## TBC
edit @ 2006/11/03 00:23:20
