ตอนนี้ ซิกก้า โตขึ้นมากๆแล้วล่ะน้า .... เข้าโรงเรียนแล้วด้วยล่ะ ....ก็ผมกำลังขับรถไปรับกลับบ้านอยู่เนี่ย
เจ้าลูกชายสุดที่รักคนนี้ของผม หน้าตาน่ารักน่าหยิกเชียวล่ะ(ไม่ค่อยจะเห่อเลยเนอะมิก) ใครๆก็ว่าน่ารักเหมือนพ่อ 555
แต่เจ้ายุนโฮกลับบอกว่า กะล่อน ทะเล้นเหมือนผม แน่ะ .... ผมออกจะเรียบร้อยน้า

โชคดีที่เจ้าลูกคนนี้ เลี้ยงง่ายสุดๆไปเรย ไม่ค่อยจะร้องไห้งอแงเท่าไหร่ ติดแต่ว่าซนเป็นลิงเนี่ยสิ ...ทำเอาแจจุงต้องดุเอาบ่อยๆ
ในบ้านก็มีแต่แจจุงเท่านั้นแหละที่ซิกก้ากลัว .... ส่วนคนอื่นน่ะเหรอ ตามใจสุดๆ โดยเฉพาะแม่เค้าล่ะ รายนั้นตามใจสุดชีวิต
อยากได้อะไรก็ซื้อให้ ประคบประหงมกันสุดริด .....จน ซิกก้า กลายเป็น เด็กติดแม่ ไปซะแล้วล่ะ

คราวนี้ผมก็โดนทิ้งน่ะสิ .... เจ้าลูกบ้า มาแย่งความรักจากเซียสุดที่รักของผมได้ยังไงกัน >"< ...(อิจฉาลูกซะงั้น)
คุณผู้อ่านคิดดูนะคับ ตอนที่เจ้าที่ยังเป็นเบบี๋แบเบาะอ่า ....
ตอนผมจะกุ๊กกิ๊กกะเซียทีไร เจ้านั้นก็ร้องไห้โยแยทุกทีเลย (เหมือนจะรู้)...เซียก็รีบเลยล่ะ ทิ้งผมไปหาลูกซะงั้น
ทิ้งผมให้เหงาเปล่าเปลี่ยวอยู่คนเดียว .... เฮ้อออออออออออออออ !!!!!!!ยังไม่จบแค่นี้นะคับ
ตอนนี้ก็ยังเป็นอยู่ติดเซียแจเลย ... ทำเอาผมไม่มีเวลาอยู่กับเซียสองต่อสองเลยอ่า ...สงสารผมไหมล่ะคับ

--------------------------------------

"ปาร์ค ยูซู .... น้องซิกก้าคะ ....คุณพ่อมารับกลับบ้านค่ะ"
เสียงอาจารย์ประจำชั้นเรียกเจ้าหนูตัวน้อยที่กำลังนั่งต่อเลโก้อยู่อย่างขมักเขม้นเงยหน้าขึ้นมามองที่ประตูห้อง

"ปะป๊า!!!" เด็กน้อยวิ่งไปหามิกกี้ที่กำลังย่อเขาลงนั่งยองๆพร้อมกับยิ้มกว้างให้อย่างใจดี
"ไง..สุดหล่อ วันนี้เป็นไงบ้างคับ" มิกกี้กอดซิกก้าที่วิ่งเข้ามาหาพร้อมกับลูบหัวเบาๆ

"วันนี้นะคับ..ซิกก้าได้ทำ...@#$^W...." เสียงเจ้าตัวเล็กเจื้อยแจ้วไปตลอดทางตั้งแต่ตอนที่มิกกี้อุ้มออกมาจากห้องเรียน
จนตอนนี้กลับถึงบ้านแล้วก็ยังไม่หยุดปากซักที ....(ลูกใครเนี่ย พูดมากเหมือนพ่อกะแม่เลย)

"หม่ามี้ค้าบบบบบบบบบ" เอาแล้วไง ... เข้ามาก็วิ่งไปหาซะละ
"อ๊าาา...กลับมาแล้วเหรอค้าบคนเก่ง" เซียน้อยที่กำลังนั่งดูทีวีอยู่ยิ้มสดใสให้กับลูกชายที่กำลังกระโดดเข้ากอด
"เป็นไงบ้างคับ วันนี้เรียนอะไรไปบ้าง" เซียอุ้มซิกก้ามานั่งบนตักแล้วถามอย่างสนอกสนใจ
"ก็วันนี้นะคับ...#$%^" เหมือน รีเพลย์ เทปเก่า ...ซิกก้าของเราพูดร่ายยาวเหมือนที่คุยกะมิกกี้ตลอดทางกลับบ้านเมื่อกี้เด๊ะ
ทำเอามิกกี้ถึงกับเหนื่อยใจ ... ทำไมลูกชั้นมันพูดมากขนาดนี้วะเนี่ย ...เซียก็เหมือนกันมัวแต่สนใจลูก ไม่สนใจเค้าเลยอ่ะ >"<

ร่างสูงเดินไปนั่งตรงโต๊ะกินข้าวที่ชางมินนั่งอ่านหนังสืออยู่ แล้วถอนหายใจดังเฮือก~~~
"เป็นไรไปอ่าพี่ ถอนหายใจซะดังเชียว" เสียงถอนหายใจแบบหมดอาลัยตายอยากนั้น ทำเอาชางมินต้องละสายตาจากหนังสือตรงหน้าขึ้นมาถามเลยทีเดียว
"ก้อเซียน่ะสิ ไม่สนใจชั้นเลยง่ะ...สนใจแต่ซิกก้า ชั้นกลายเป็นหมาหัวเน่าซะแล้วง่าา" มิกกี้ทำหน้ายู่
"ฮ่าๆๆๆ อิจฉาลูกนี่เอง ... พี่นี่น้า ทำตัวเป็นเด็กๆไปได้"
"นี่แกว่าชั้นเหรอชางมิน.." มิกกี้คว้าหนังสือมาไล่ตีหัวชางมินที่ไหวตัวทันลุกขึ้นวิ่งหนีไล่กันทั่วห้อง (นู๋เซียพาลูกไปอาบน้ำแล้วคับท่าน)

"เอะอะอะไรกันเนี่ย...มาช่วยถือของเร็ว" เสียงแจจุงดังขึ้นที่หน้าประตูพร้อมกับยุนโฮที่หิ้วข้าวของพะรุงพะรังเต็มสองมือ (แจไม่ถือคับ>"<)
มิกกี้กับชางมินจึงรีบวิ่งเข้าไปช่วยยุนโฮถือของแล้วช่วยเอาเข้าไปเก็บในครัวให้
"วันนี้มีอะไรกินคับพี่แจจุง หอมเชียว" ชางมินดมๆถุงที่ถือมา
"วันนี้ซื้อเป็ดย่างมาน่ะ เห็นยุนโฮบอกว่า ซิกก้าอยากกิน"
"หึ..ตามใจกันใหญ่เลยนะเนี่ย เดี๋ยวก็เสียเด็กหรอก" มิกกี้ทำแก้มพองๆ ทำเอาแจจุงกับยุนโฮ งง
"เป็นอะไรของแกเนี่ย มิกกี้ " ยุนโฮถาม
"ก็แค่ พ่ออิจฉาลูกน่ะคับพี่ ไม่มีอะไรหรอก" คำตอบจากชางมินทำเอาแจจุงกับยุนโฮถึงกับขำ ... ทำตัวเป็นเด็กๆไปได้น้า มิกกี้
"ไอ่น้องบ้า ตายซะเถอะ" และแล้วเด็กไม่รู้จักโตสองคนก็วิ่งไล่กันอีกรอบ

-------------------------------------------------------

"หม่ามี๊..ซิกก้าอยากกินอันนี้" เจ้าตัวยุ่งเอามือน้อยๆของตัวเองชี้ๆไปที่เป็ดย่างในจาน พร้อมๆกับอ้าปากรอให้ป้อน
"น้อยๆหน่อยซิกก้า ...กินเองสิคับ...โตแล้วนะ" แจจุงดุ เอาแต่อ้อนแบบนี้เมื่อไหร่จะโตเนี่ย
"ไม่เป็นไรหรอกน่าแจจุง..อ่ะ หม่ามี๊ป้อนให้นะคับ...อ้ามมมม" เซียค่อยๆป้อนข้าวให้ซิกก้า..เจ้าตัวดียิ้มแก้มปริเชียว
"นายนี่ล่ะน้า...ตามใจจนจะเสียเด็กอยู่ละ" แจจุงหันไปดุเซียอีกคน
"ไม่ไปไรหรอกน่าแจจุง ซิกก้ายังเด็กอยู่..เนอะ" คุณลุงยุนโฮหันไปพยักเพยิดกับเจ้าตัวเล็กที่เคี้ยวข้าวอยู่หงับๆ
"เอาเข้าไป ตามใจกันเข้าไปเหอะ..ชิ" แจจุง งอน .... เจ้ายุนโฮก็เป็นไปด้วยอีกคน
(ส่วนนู๋มิน ก้มหน้าก้มตากินไม่สนโลก คับ )

"เซียป้อนเค้าบ้างจิ" มิกกี้อ้อนคนข้างๆ ทำหน้าตาน่ารัก อ้าปากหวอเชียว
"กินเองซิ...ไม่ใช่เด็กๆแล้วนะ" เซียหันมาทำหน้าดุใส่ ... ทำอะไรอายลูกบ้างไหมเนี่ย
"หึ เซียง่า .. ใจร้าย"

-------------------------------------------------------

"อาชางมินค้าบ หม่ามี๊ กะ ปะป๊า ไปไหนอ่า" ซิกก้าที่นั่งทำการบ้านอยู่กับชางมินเงยหน้าขึ้นมาถาม
ก็ไม่เห็นปะป๊ากะหม่ามี๊ตั้งแต่ตะกี้แล้วอ่ะ .... ป้าแจจุงกะลุงยุนโฮก็ล้างจานอยู่ในครัว
"เค้าก็ไปสวีทกันน่ะสิคับ ซิกก้า" ชางมินพูดยิ้มๆ ... นึกว่าไม่เห็นเหรอ หนีไปง้อกันในห้องสองคนอ่า
"สวีท คือ อะไรคับ" หนูน้อยทำหน้าตาน่าสงสัย
"อืมมมมม...แล้วซิกก้าอยากมีน้องไหมล่ะคับ" ชางมินลูบหัวเจ้าตัวเล็กอย่างเอ็นดู
"น้องเหรอคับ....อยากคับ ซิกก้าอยากมีน้อง"
"ถ้างั้นซิกก้าก็ต้องให้หม่ามี๊กับปะป๊าสวีทกันบ่อยๆรู้ไหมคับ"
"แล้วซิกก้าต้องทำยังไงอ่าคับ"
"ก้อต้องให้หม่ามี๊กับปะป๊าอยู่ด้วยกันสองคนบ่อยๆน่ะสิคับ"
"ง่า...งั้นซิกก้าก็ต้องอยู่คนเดียวน่ะสิคับ..ไม่เอาง่ะ" เหมือนพ่อชะมัดเลย ชางมินคิดในใจ
"ก้อมาอยู่กับ อาชางมิน สิคับ ไม่ได้อยู่คนเดียวซักหน่อย" เอาวะ เลี้ยงหลานแค่คนเดียวคงไม่เป็นไร...สงสารพี่มิกกี้อ่ะ
"แต่อาชางมินต้องเล่นนิทานให้ผมฟังนะ" เจ้าตัวเล็กต่อรอง
"ได้เลย..เบบี๋" ว่าแล้วก็ยกมือขึ้นมาขยี้หัวเจ้าตัวเล็กด้วยความเอ็นดู

------------------------------------------------------

ตัดกลับมาในห้องของมิกกี้กะเซีย...

"มิกกี้ งอนเหรอ" ร่างเล็กเดินเข้าไปง้ออีกฝ่ายที่นั่งทำหน้าบึ้งอยู่บนเตียง
"......"
"งอนเค้าเรื่องอะไรอ่า...มิกกี้ง่า" เซียน้อยเกาะแขนร่างสูง แล้วเอาหัวถูๆไถๆไปด้วย ยังกะลูกแมวแน่ะ

"ก้อเซียอ่า..สนใจแต่ซิกก้า ไม่สนใจชั้นเลย ...ใช่สิ ชั้นกลายเป็นหมาหัวเน่าแล้วนี่ หึ" มิกกี้หันหน้าหนีไปอีกทาง...ไม่ได้ๆเด๋วใจอ่อน

เซียน้อยเมื่อได้ยินเหตุผลที่มิกกี้งอนก็ทั้งขำทั้งรู้สึกผิด มันก็จิงล่ะน้า ตั้งแต่มีซิกก้า เราเองก็ไม่ได้สนใจมิกกี้เท่าไหร่เลยนี่นา
ร่างเล็กลุกขี้นมานั่งที่ตักของร่างสูง สองมือยกขึ้นบิดหน้าของอีกฝ่ายให้หันมาจ้องหน้าตัวเอง
"แล้วจะให้ทำอะไรถึงจะหายงอนล่ะ" เซียน้อยทำหน้าอ้อนๆใส่ ...ทำเอามิกกี้ของเราเก๊กไม่อยู่อีกต่อไป
สองแขนแกร่งยกขึ้นกอดเอาของคนตัวเล็กไว้ พลางดึงเข้ามาแนบชิดกับตัวมากกว่าเดิม
"โทษหนักอย่างงี้จะทำยังไงดีน้า" ร่างสูงส่งสายตาเจ้าเล่ห์ไปให้คนในอ้อมกอด ทำเอาเซียน้อยหน้าแดง >///<

ร่างสูงค่อยๆเชยคางคนตัวเล็กขึ้นมา แล้วก้มลงประทับจูบให้อย่างอ่อนโยนพลางกดร่างบางให้เนียบลงกับเตียง
แล้วก้อ....................................ทำอะไรต่อก้อรู้อยู่เนอะ อิอิ

----------------------------------------------------

ด้าน อาหลาน ที่แสนน่ารัก
"วันนี้ อาชางมินจะเล่าอะไรให้ซิกก้าฟังคับ" เจ้าตัวเล็กนอนทำตาแป๋วอยู่บนเตียงข้างๆคุณอาสุดหล่อ
"อืม...เล่าเรื่อง การค้นพบทฤษฏีกฏของแรงโน้มถ่วงของนิวตัน ดีไหมคับ" (อ่านะ หนูมิน)
"ฟังดูน่าสนุกนะคับ .. เล่าเลยคับ อาชางมิน" (เป็นไปกับเค้าด้วยนะ ซิกก้า)
"เรื่องมันก็มีอยู่ว่า นิวตันเนี่ยเค้าไปนอนอยู่ใต้ต้นแอปเปิ้ล ..#$%$%....."

.
.
.
.

และแล้ว เรื่องราวของครอบครัวที่แสนน่ารักนี้ก็ดำเนินต่อไปอย่างมีความสุข

############### END

ลืมๆๆๆๆ ----แล้วแจจุงกะยุนโฮที่ไปล้างจานในครัวล่ะ

"ให้ตายสิ ยุนโฮตามใจหลานบ่อยๆอย่างงี้เดี๋ยวก้อเสียเด็กหรอก" แจจุงยืนกินนมพิงตู้เย็นดูร่างสูงล้างจานแล้วบ่นให้ฟังไปด้วย
"ซิกก้ายังเด็กอยู่ไม่เป็นไรหรอกน่า"
"ก็ตามใจอย่างงี้น่ะสิ ชิ"

.
.
.

อยู่ๆร่างสูงก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้อีกฝ่ายที่กำลังกินนมอยู่ พร้อมกับกระซิบข้างหูเบาๆ
"แล้วเมื่อไหร่เราจะมีกับเค้าบ้างล่ะ...นายไม่อยากมีบ้างเหรอลูกง่ะ"

...พรวด !!...แจจุงถึงกับสำลักนม พูดอะไรของนายเนี่ยยุนโฮ
"ไอ่บ้า..ล้างจานไปเลยนะ" ว่าแล้วก็เดินหนีไปพร้อมกับใบหน้าที่กำลังแดงขึ้นเรื่อยๆด้วยความอาย
"ถ้าพร้อมเมื่อไหร่ก็บอกนะจ๊ะที่รัก !!!" ยุนโฮยิ้มกริ่มแล้วตะโกนตามไป

...............................................จบคับจบ

******* มีตอน SPECiAL ใน Category Super-short Fic นะคับผม