"อ๋า............มิกกี้.....................อ๊ะ................
........................อ้า............." เสียงหวานครางดังออกมาจากห้องข้างๆเป็นระยะๆ
ร่างสูงโปร่งที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่บนโต๊ะทำงานอย่างเคร่งเครียด คิ้วหนาเริ่มขมวดเข้าหากันเรื่อยๆ....อ่านหนังสือไม่รู้เรื่องโว้ย !!!!!!!!!
ไอ่พี่บ้า..รู้ก้อรู้อยู่ว่า พุ่งนี้ผมมีสอบ ยังจะมาทำ..อะไรอะไรกันเสียงดังอยู่ข้างๆห้องนี่อีก !!!!
หนุ่มน้อยชางมินที่ขีดความอดทนสุดท้ายขาดสะบั้นลง..ร่างสูงโปร่งเดินไปที่ผนังด้านที่อยู่ติดกับห้องของมิกกี้
"ปังๆๆๆ!!!!....พี่ๆเงียบๆกันหน่อยสิ ...ผมอ่านหนังสือไม่รู้เรื่อง!!!!" ชางมินทุบผนังดังๆพร้อมกับตะโกนบอกคนข้างๆห้อง
"..ขอโทษๆชางมิน!!!!....เซียจ๋าร้องเบาๆหน่อยสิ...เจ้าชางมินเสียสมาธิหมดแล้ว" มิกกี้ตะโกนตอบชางมิน
แล้วก้มลงมาพูดกับคนที่นอนอยู่ด้านล่างเขาตอนนี้ ...ร่างสูงก้มลงหอมแก้มร่างเล็กเบาๆพร้อมกับส่งยิ้มให้แบบล้อๆ
"ง่า....>////<" เซียน้อยอายสุดๆไปเรย...นี่เค้าครางดังขนาดที่ชางมินยังได้ยินเหรอเนี่ย...
มิกกี้เห็นหน้าแดงๆของเซียแล้วก็หื่นขึ้นอีกรอบ (555)...ร่างสูงจึงจัดการสำเร็จโทษให้แก่ความน่ารักของนู๋เซียอีกครั้ง...
แต่คราวนี้ไม่มีเสียงดังเล็ดลอดออกไปให้นู๋มินเสียสมาธิแล้ว..เพราะปากของมิกกี้ประกบปากนู๋เซียไว้ตลอดเวลา....
---เช้าแล้ว---
"เฮ้อออออ" ชางมินเดินถอนหายใจลงมา ก็พบกับพี่ๆทั้งสี่ที่นั่งรออยู่ที่โต๊ะอาหารแล้ว
"เย้!ชางมินมาแล้ว...กินข้าวกันเหอะ" เซียของเราหิวสุดชีวิต...ร่างเล็กรีบตักข้าวเข้าปากอย่างเร็ว...คนอื่นๆเลยเริ่มกินตาม
...หลายนาทีผ่านไป...
"วันนี้มีสอบใช่ไหมชางมิน..อ่านหนังสือรึยังล่ะ" ยุนโฮชวนคุย
"ก็อ่านบ้างแล้วคับ แต่ไม่ค่อยจะรู้เรื่อง..." ชางมินตอบ โดยเน้นประโยคหลังเล็กน้อย แถมยังมองไปทางที่มิกกี้กับเซียด้วยสายตาอาฆาตอีกต่างหาก
มิกกี้ที่มองสบตากับชางมินเข้าเต็มๆถึงกับยิ้มเจื่อนๆออกมา (เซียก้มหน้ากินอยู่เรยไม่รู้เรื่องอะไร)
"ทำไมถึงไม่รู้เรื่องล่ะ...ไม่เข้าใจตรงไหนเหรอ" แจจุงถามต่อ....มิกกี้คิดในใจ -แกจะถามต่อทามมายแจจุงงงง...
"ก็เซียน่ะสิ ..ครางซะเสียงดัง ..ผมอ่านหนังสือไม่รู้เรื่องเลย" ด้วยคำพูดแบบตรงไปตรงมาจากปากน้องเล็กของวง ทำเอานู๋เซียที่กำลังกินอยู่ถึงกับสำลัก...
ร่างเล็กสำลักข้าวหน้าแดงไปหมด(หรือว่า หน้าแดงเพราะความเขิน)...มิกกี้จึงรีบยื่นน้ำให้เซียกิน แล้วให้ลูบหลังเซียเบาๆ...
"ฮ่าๆๆๆๆ" ยุนโฮกับแจจุงหัวเราะพร้อมๆกัน ...เซียที่หายสำลักแล้ว ได้แต่ก้มหน้างุดๆด้วยความอาย หน้าใสๆแดงไปหมด
ทำให้มิกกี้เผลอเข้าไปโอบกอดไว้ด้วยความเอ็นดู....ซาลาเปาน้อยของเขานี่น่ารักจิงๆเรย...
ชางมินที่ทนหมั่นไส้คู่นี้ไม่ไหวจึงขอตัวไปมหาลัยก่อน...ส่วนแจจุงกับยุนโฮก็เก็บจานไปล้างในครัว ... มิกกี้จึงพาเซียมานั่งที่โซฟาแล้วเปิดทีวีดู
"พรุ่งนี้ก็วันเกิดมิกกี้แล้วสิ...มิกกี้อยากได้อะไร..เดี๋ยวชั้นจะซื้อให้" เซียหันมาถามคนข้างๆด้วยน้ำเสียงน่าร้ากกก
มิกกี้ยิ้มให้เซียอย่างอ่อนโยน...สองแขนรั้งตัวร่างเล็กเข้ามากอดไว้...พร้อมกับกระซิบข้างหูเบาๆ
"แค่มีนายชั้นก็ไม่อยากได้อะไรแล้วล่ะ"
เซียน้อยน่าแดงจัดด้วยความเขิน ...ร่างสูงก้มหน้าไปหอมแก้มเซียด้วยความรักสุดหัวใจ
"พรุ่งนี้เราไปโบสถ์กันนะมิกกี้..ไปขอพรพระเจ้าในวันเกิดนายกัน"
"อื้ม..." ร่างสูงก้มหน้าลงไปหอมแก้มร่างเล็กแทนคำตอบ....วันเกิดปีนี้เขาคงมีความสุขที่สุด เพราะมีคนๆนี้อยู่ข้างๆล่ะมั้ง...
-------------------------------------------------------------------------
คืนวันนั้น...อีกไม่กี่วินาทีก็จะวันเกิดเราแล้วสินะ มิกกี้คิดในใจขณะดูทีวีอยู่ที่โซฟา
เซียไปช่วยแจจุงล้างจานในครัว..ส่วนเจ้าชางมินก็ออกไปข้างนอกกับยุนโฮ...เหลือผมไว้คนเดียว
มิกกี้นั่งมองนาฬิกาแล้วนั่งเคาว์เดาน์อยู่คนเดียว
9...8..7...6..5..พรึ่บ!!! จู่ๆ ไฟก็ดับลง ..มิกกี้หันซ้ายหันขวาไปมา รอบข้างมีแต่ความมืด
แต่สักพักก็มีแสงเทียนลอยออกมาจากห้องครัว...แสงนั้นมาจากเค้กที่เซียถือไว้ ตามมาด้วยอีกสามคนที่เหลือ...
"Happy Birthday to you ...Happy Birthday to you....
Happy Birthday to Micky Yuchun...Happy Birthday to you !!!!!!"
ทั้งหมดช่วยกันร้องอวยพรวันเกิดมิกกี้...พอเพลงจบเค้กก็มาอยู่ตรงหน้าพอดี...มิกกี้ยิ้มกว้างอย่างมีความสุข
ร่างสูงก้มลงเป่าเทียนเบาๆ....เย้ !!!!ไฟถูกเปิดขึ้น พร้อมๆกับสเปรย์หลากสีถูกฉีดขึ้นบนฟ้า....
ทั้งห้าคนเล่นป้ายเค้กกันไปมา(สรุปว่าไม่ได้กิน)อย่างสนุกสนาน...วันเกิดของผมปีนี้มีความสุขที่สุดเลย.....
-------------------------------------------------------------------------
เช้าแล้ว...
"มิกกี้ตื่นได้แล้ว..วันนี้จะต้องไปโบสถ์นะ...ตื่นได้แล้ว!" มือเล็กเขย่าร่างหนูยักษ์ที่นอนอยู่บนเตียง ... ร่างสูงงอแงเล็กน้อยไม่อยากตื่น
เซียของเราจึงลุกขึ้นยืน(บนเตียง)แล้วดึงแขนร่างสูงเพื่อให้ลุกขึ้น...พรึ่บ!..แต่ว่ากลับกลายเป็นเซียซะเองที่ถูกดึงลงไปนอนทับบนตัวของมิกกี้
มิกกี้กอดร่างเล็กไว้แน่นพร้อมกับยิ้มกว้าง...เซียน้อยดิ้นอยู่บนตัวมิกกี้ซักพัก แต่มิกกี้ก็ไม่ยอมปล่อย ร่างเล็กจึงทำหน้าดุใส่ แต่มิกกี้ก็ไม่สะทกสะท้าน
แถมยังถามร่างเล็กอีกว่า ..... "รู้ไหมเซีย...นายน่ะเป็นของขวัญวันเกิดที่ดีที่สุดในชีวิตของชั้นเลยนะ"
เซียน้อยหน้าแดงด้วยความอาย ...พาลคิดไปถึงเรื่องเมื่อคืน...
ก้อเมื่อคืนน่ะ ..แจจุง ยุนโฮ แล้วก้อชางมินจับเขาแต่งตัวเป็นบันนี่น้อยผูกโบว์สีชมพู ใส่กระโปรงฟูๆ สีชมพู ถือดอกกุหลาบไปให้มิกกี้...
แล้วบอกว่า นี่ไงของขวัญวันเกิดของพวกเรา แถมยังถามอีกด้วยนะว่า ชอบใช่ไหมล่ะมิกกี้ ...อีตานี่ก็หัวเราะใหญ่เลย...บ้าชะมัด >///<
มิกกี้ที่เห็นเซียทำหน้าแดงน่ารักอยู่ใกล้ๆก็อดใจไม่ไหว พลิกตัวกลับขึ้นมาด้านบนแทน ...ร่างสูงก้มลงจูบริมฝีปากบางเบาๆอย่างอ่อนโยน...
จากนั้นก็........................(คิดเอาเองละกัน)...............
-------------------------------------------------------------------------
"เร็วๆสิมิกกี้ ชักช้าอยู่ได้ จะเที่ยงแล้วนะ" ร่างเล็กฉุดมือร่างสูงก้าวเดินฉับๆมายังโบสถ์เล็กๆกลางเมือง...
ก็มิกกี้น่ะสิ มัวแต่ทำอะไรก็ไม่รู้ชักช้าอยู่นั่นแหละ...เขาไปปลุกก็ไม่ยอมตื่น แถมยัง...>///<
ทั้งสองเดินผ่านสนามเด็กเล่นที่อยู่หน้าโบสถ์ มีเด็กๆวิ่งเล่นอยู่เต็มไปหมด ทั้งหญิงและชาย หน้าตาน่ารักน่าเอ็นดู
มิกกี้กับเซียมองแล้วยิ้มให้กับภาพน่ารักๆนั้น..มิกกี้คิดในใจว่า ถ้าลูกของเขาน่ารักอย่างนั้นก็คงดีสินะ...
เมื่อทั้งสองเข้ามาในโบสถ์แล้วก็สงบสำรวมมากขึ้น ..ภายในโบสถ์มีคนอยู่เล็กน้อย
ร่างเล็กดันมิกกี้ให้เดินไปขอพรพระเจ้าที่หน้าพระรูป..ส่วนตัวเขาเองก็แยกมานั่งที่เก้าอี้แล้วสวดมนต์เบาๆ
ร่างสูงเดินไปที่หน้าพระรูป ..เขาเงยหน้าขึ้นไปมองที่พระพักตร์ ..พระองค์ช่างดูอ่อนโยนเหลือเกิน..
..ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า วันนี้เป็นวันเกิดของข้าพระองค์ ขอให้ท่านโปรดประทานพรให้ลูกด้วย.......มิกกี้นิ่งไปซักพัก เขานึกไม่ออกว่าจะขอพรอะไรดี
ร่างสูงหันหลังกลับไปมองร่างเล็กที่นั่งหลับตาสวดมนต์อยู่ที่เก้าอี้ยาว...จากนั้นจึงหันมาขอพรกับพระผู้เป็นเจ้า...
...ขอให้ลูกได้อยู่กับคนที่ลูกรักตลอดไป...ขอให้เรารักกันตลอดไป......................
..........ถ้าเรามีลูกกันได้ก็คงจะดี......มิกกี้คิดในใจ.........
.......สายลมแผ่วเบาที่แสนอ่อนโยนพัดผ่านมิกกี้ไป ราวกับจะรับรู้คำขอนั้น.........
-------------------------------------------------------------------------
เช้าวันต่อมา...
"อัวะะ!!!.......อ๊วก!!!!....."
ร่างสูงรีบลืมตาตื่นทันที เมื่อได้ยินเสียงอ้วกดังมาจากห้องน้ำ .... เซียเป็นอะไรน่ะ ไม่สบายรึปล่าว
มืกกี้รีบลุกขึ้นจากเตียงเดินลิ่วไปยังห้องน้ำทันที..เขาเข้าไปช่วยลูบหลังเซียที่กำลังอ้วกอยู่ที่อ่างล้างหน้า..
เมื่อร่างเล็กค่อยยังชั่วแล้ว...มิกกี้ก็ค่อยๆประคองเซียมานั่งที่เตียง..ร่างสูงเอื้อมมือไปลูบผมร่างเล็กเบาๆ
"ค่อยยังชั่วรึยัง...เป็นอะไรน่ะ ไม่สบายเหรอ...เมื่อคืนก็ยังดีๆอยู่เลยนี่นา" นั่นสิเมื่อคืนยังทำอะไรๆดีๆอยู่เลยนี่นา
หรือเค้าจะใช้งานเซียหนักไป...ทำเอาร่างเล็กไม่สบายไปซะนี่ ....มิกกี้โน้มตัวเซียมาโอบกอดเบาๆ แล้วเอามือลูบหัวร่างเล็กไปด้วย
"ไม่รู้สิ ...จู่ๆ ตื่นมาก็เวียนหัว แล้วก็คลื่นไส้ อยากอ้วกน่ะ" เซียน้อยตอบ ..หน้าใสๆซีดเล็กน้อย
"งั้นเดี๋ยวชั้นลงไปเอาข้าวขึ้นมาให้กินบนนี้นะ" มิกกี้พูด
"ไม่เป็นไร...เดี๋ยวลงไปพร้อมกันนี่น่ะ...ชั้นไม่เป็นไรซักหน่อย" เซียจะลงไป
"เสร็จแล้วๆ!!" แจจุงยกหม้อแกงใบเล็กมาตั้งที่โต๊ะ แล้วเปิดฝาออก ....แกงกิมจิของโปรดดดด
"อุบ!!!!..." เซียน้อยของเราเมื่อได้กลิ่นก็ออกอาการจะอ้วกทันที.....ร่างเล็กรีบลุกไปที่อ่างล้างจานแทบไม่ทัน
มิกกี้ก็ตามไปดูแลด้วย....เหลือแต่อีกสามคนที่เหลือ ได้แต่ งง ว่าเซียเป็นอะไร.....
-------------------------------------------------------------------------
นี่ก็จะอาทิตย์กว่าๆแล้ว แต่อาการของเซียไม่ดีขึ้นเลย...อ้วกบ่อยๆ ได้กลิ่นอะไรนิดหน่อยก็อ้วกแล้ว...
แต่ที่น่าแปลกก็คือ กินเยอะมากๆ แถมอ้วนขึ้นตั้งเยอะแน่ะ....อารมณ์ก็แปรปรวนบ่อยๆ....
จนช่างแต่งหน้าแซวว่า สงสัยจะท้อง 5555+....ซาลาเปาของเราเลยหน้าแดงใหญ่...
....24 วันผ่านไป.....
ร่างเล็กค่อยๆลืมตาตื่นขึ้น ..วันนี้รู้สึกดีจังเลย ทำไมน้า...เซียหันไปมองร่างสูงที่นอนอยู่ข้างๆ..มิกกี้เวลาหลับเหมือนเด็กๆเลย
มือเล็กกำลังจะเอื้อมไปจับหน้ามิกกี้...แต่หางตาดันเหลือบไปเห็น ...อะไรซักอย่างนอนอยู่ใต้ผ้าห่มระหว่างเขากับมิกกี้...
"ว้ากกกกกกกกกกกกก!!!!!!!" เซียตะโกนอย่างตกใจสุดขีด ทำเอามิกกี้พลอยสะดุ้งตื่นขึ้นมา
ภาพที่เขาเห็นคือ เซียลงไปนั่งกองกับพื้นด้วยท่าแปลกๆแถมยังเอามือชี้มาทางข้างๆตัวเขา...มิกกี้เลยมองตามมือเซียมา..
"เฮ้ย!!!!!" มิกกี้กระโดดลงจากเตียงลงไปนั่งกองที่พื้นของเตียงอีกฟาก ...สายตาของทั้งคู่จ้องดูของที่อยู่บนเตียง...
เด็กทารกตัวน้อยกำลังนอนหลับตาพริ้มอยู่...ผิวขาวใสอมชมพูน่ารักน่าชัง...ปากนิดจมูกหน่อยน่ารักสุดๆ...
ดูไปดูมาก็คล้ายมิกกี้...ดูดีๆก็เหมือนเซียไม่ใช่น้อย....เป็นเด็กผู้ชายซะด้วย.......
มิกกี้กับเซียหันมามองหน้ากัน...ร่างสูงคลานอ้อมเตียงไปหาเซียอย่างเร็ว...
"ลูกใครอ่าเซีย"
"ชั้นก็ไม่รู้เหมือนกัน ตื่นมาก็เห็นบนเตียงแล้ว"
"แต่ชั้นว่าหน้าเหมือนเซีย/มิกกี้นะ" ทั้งสองคนพูดพร้อมกัน...โดยที่มิกกี้บอกว่าเหมือนเซีย...เซียบอกเหมือนมิก
มิกกี้นิ่งคิดซักพัก...ภาพเห็นการตอนไปโบสถ์และเหตุการณ์ต่างๆ reply เข้ามาในหัว...
...การที่เค้าขอพรกับพระเจ้า...การที่เซียเหมือนคนแพ้ท้อง....หรือว่าเด็กคนนี้จะเป้นลูกของชั้นกับเซียกันนะ....
ร่างสูงหันมามองหน้าร่างเล็ก แล้วตัดสินใจเล่าเรื่องทุกอย่างที่เขาคิดออกมา...........
........เมื่อฟังจบ ร่างเล็กนิ่งอึ้งไปเล็กน้อย....รึว่าจะจริง เด็กคนนี้เป็นลูกของเขากับมิกกี้เหรอ
แต่ว่านะ ตั้งแต่มีเด็กคนนี้ เค้าก็ไม่มีอาการเวียนหัว คลื่นไส้อีกเลย...หรือว่า มันจะจริง
ร่างสูงมองหน้าร่างเล็กแบบลุ้นๆ...ความจริงแล้ว มิกกี้ดีใจมาก ที่ได้ลูก แถมยังเป็นลูกของเขากับเซียอีก ทำให้ดีใจเขาไปใหญ่
แต่ว่า เซียจะดีใจรึปล่าวนะ...จู่ๆร่างเล็กก็ลุกขึ้นไปที่เตียง มือเล็กค่อยๆอุ้มเด็กน้อยมาไว้ในวงแขน ...
เซียสามารถสัมผัสได้...ความรู้สึกแบบแปลกๆ ..ผูกพัน...รัก...สายเลือด....เด็กคนนี้ต้องเป็นลูกของชั้นแน่ๆ
มิกกี้โอยเซียไว้จากทางด้านหลัง สองแขนเอื้อมไปรองแขนเซียที่อุ้มเด็กไว้ ...ร่างสูงกระซิบข้างหูเซีย
"ดีใจไหมเซีย...เด็กคนนี้เป็นลูกของเรานะ"
ร่างเล้กน้ำตาคลอด้วยความตื้นตัน เขาดีใจเหลือเกิน ..."ชั้นจะเลี้ยงเค้าให้ดีที่สุดเลย"
มิกกี้โอบร่างเล็กกับเด็กตัวน้อยไว้แน่น...ช่างเป้นภาพครอบครัวที่ดูอบอุ่นเหลือเกิน....
################### TBC
