...ทั้งที่เต้นข้างกันแท้ๆแต่กลับไม่มองกันซะงั้น...นายจะทรมานชั้นไปถึงไหนนะ..
เซียที่กำลังจะเดินออกจากห้องไปถึงกับชะงักเมื่อได้ยินเสียงนี้
มิกกี้เดินไปจับไหล่ของร่างเล็กเอาไว้ พร้อมทั้งหมุนให้หันมาเผชิญหน้ากัน แต่เซียก้อยังก้มหน้าอยู่ดี
"มองหน้าชั้นสิเซีย...อย่าทำแบบนี้กับชั้นเลย...พูดกับชั้นซักคำเถอะ...ชั้นขอโทษ ชั้นเสียใจ ชั้นมันโง่เองที่ไม่เชื่อใจนาย ....
....ยกโทษให้ชั้นเถอะนะ....ชั้นอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีนายนะเซีย....ชั้นรักนายนะเซีย" มิกกี้พูดเสียงสั่น ทำไมจนป่านนี้แล้วร่างเล็กไม่ยอมมองหน้าเค้าอีก
มิกกี้ค่อยเชยคางเซียขึ้นมาอย่างแผ่วเบา ... โอ้ ไม่นะ ...นายร้องไห้นี่ ชั้นทำให้นายเสียใจอีกแล้วเหรอ ...
"นายร้องไห้ทำไม...อย่าร้องไห้เลยนะ...ชั้นขอโทษ ชั้นขอโทษนะเซีย"
"มิกกี้...นายรู้ไหม คำว่าขอโทษน่ะ ถ้าพูดบ่อยๆมันจะฟังดูเหมือนคำโกหกนะ" เซียพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ... ประโยคนี้ทำเอามิกกี้ใจเสียเลยทีเดียว
"....แต่ว่า ชั้นเองก้อต้องพูดคำนั้นเหมือนกัน ....ชั้นขอโทษนะมิกกี้ ชั้นเองต่างหากที่ผิด ...ชั้นมันปากไม่ดี ...ชั้นไม่น่าพูดแบบนั้นกับนายเลย...ฮือๆๆ"
เซียพูดพร้อมกับร้องไห้ไปด้วย "...ชั้นไม่น่าพูดแบบนั้นเลยใช่ไหม ...ชั้นเองก้อแค่อยากให้นายรู้ไว้ ชั้นเองก้อแค่อยากให้นายเชื่อใจ ...ชั้นรักนายคนเดียวววววว"
"เซีย...ผมรักคุณ" มิกกี้พูดพร้อมกับเอามือปาดน้ำตาบนหน้าของเซียอย่างแผ่วเบา "ผมมันอ่อนแอเกินไป..ที่มีเชื่อใจคุณ..ผมมันคิดมากเกินไป..ผมรักคุณนะเซีย"
"มิกกี้.." เซียมองหน้าคนรักของเค้า ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและความเข้าใจ
มิกกี้ดึงตัวเซียเข้าไปกอดไว้แน่น พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงอันมั่นคง ... "ผมจะเข้มแข็งให้มากกว่านี้...เพื่อเราสองคน...เชื่อใจผมนะเซีย"
"อืม.." เซียเองก็กอดมิกกี้ไว้แน่นเช่นกัน ... เราสองคนจะไม่มีวันทะเลาะกันอีกแล้ว...
------ ด้านแจจุง
"ยินดีด้วยนะคับ คุณแจจุง ขาคุณหายเป็นปกติแล้ว ทีนี่จะเดินก้อเดินสะดวกแล้วนะคับ แต่อย่าเต้นแรงนะคับ เด๋วแผลจะกระเทือน" คุณหมอยิ้มให้อย่างใจดี
"ขอบคุณมากนะคับ" ยุนโฮกับแจจุงโค้งให้คุณหมอและเดินออกจากห้องมา
...............................
"ดีจังเลยน้า...ทีนี้ชั้นจะได้ไม่ต้องอุ้มนายอีก ... คนอะไรหนักเป็นบ้า 555" ยุนโฮพูดแซวอย่างอารมณ์ดี
"ใครกัน..นายเคยอุ้มชั้นตอนไหนไม่ทราบ..แล้วมาว่าชั้นหนักเหรอ ไม่ดูตัวเองเอาซะเลยนะ ไอ่อ้วนนนนนนนนน แก้มป่องจนจะเฉือนไปทำซูชิได้แล้ว" แจจุงมิยอมแพ้
"ชั้นนี่นะอ้วน...ชั้นออกจะผอมเพรียวขนาดนี้ ชั้นน่ะเต้นทุกวัน ชั้นจะอ้วนได้งายยย" ยุนโฮชักฉุน...มาว่าเค้าอ้วนได้ไงอ่า แจ
"งั้นไปชั่งน้ำหนักกันมะ .... ใครหนักกว่าคนนั้นแพ้" แจจุงท้า
"ได้เลยยยยยยย..." เจ้าอ้วนรับคำท้า ...โดยไม่ได้คิดอะไรเลยยยยยย...ซักนิดดดด..(ก้อรู้อยู่นะ)
------ กลับมาที่เซียกะมิกกี้
"วันนี้เราเดินกลับด้วยกันนะ..เดินกลับบ้านกัน" มิกกี้จับมือเซียเดินออกมาหน้าบริษัท
"หา..เดินกลับเหรอ ไกลน้ามิก ..ตั้งสามป้ายรถเมล์แน่ะ...นั่งแท๊กซี่กลับดีกว่า นะนะ" เซียโอดครวญพร้อมกับเอาหัวถูไถไปบนไหล่ของมิกกี้...
"ไม่เอาหรอก..ก้อชั้นอยากอยู่กับนายนานๆนี่นา ...เดินกลับบ้านด้วยกันได้อารมณ์ดีออก" มิกกี้ลูบหัวเซียเบาๆ และยิ้มให้อย่างอ่อนโยน
"ง่า...ก้อชั้นขี้เกียจเดินนี่ แค่ซ้อมเต้นก้อเมื่อยเต็มทีแล้วน้า" เซียน้อยโอดครวญอีกครั้ง
"ถ้างั้นขี่หลังชั้นเอาไหม...นายจะได้ไม่เมื่อยไง" มิกกี้ยิ้มให้อย่างอารมณ์ดี
"ง่า..ไม่เอาหรอก..อายเค้า >///< " ซาลาเปาน้อยหน้าแดงใหญ่แล้ววววว ... ก้อเค้าเขินนี่ ขี่หลังมิก ใกล้ชิดกันออกอย่างงั้น...เขินนา
"คิดอะไรน่ะ..หน้าแดงหมดแล้ว...ลามกนะเรา 555 " มิกกี้โยกหัวเซียแบบเอ็นดู
"ง่า...คิดอะไร มิกกี้บ้า" เซียโดนแทงใจดำอย่างแรง ... เค้าเขินจัดจนต้องไล่ตีมิกกี้ที่วิ่งหนีด้วยความเขิน..... >///<
............ มีความสุขจังเลยน้าคู่นี้ เดินกันไป เล่นกันไป แซวกันไป ..............
"ว้าๆๆๆๆ...แย่แล้วๆฝนตกอ่า ...มานี่เร็วเซีย" มิกกี้ลากเซียเข้ามาหลบฝนใต้ต้นไม้ใหญ่
"...แค่ก...แค่ก..." เซียไอเบาๆ (ลืมไปเลยว่า เซียไม่สบายอยู่)
มิกกี้ถอดหมวกของเขาใส่ให้เซีย แล้วก็ถอดเสื้อกางกันฝนไว้ไม่ให้ทั้งเซียและเค้าเปียก แต่ฝนก้อตกหนักมาก ทั้งมิกกี้แล้วก้อเซียเปียกด้วยกันทั้งคู่
"หนาวจังเลยยยยย" เซียเบียดตัวเข้ากับอกมิกกี้ ...มิกกี้จึงกอดเซียไว้เพื่อให้เซียอุ่นขึ้นอีกนิด....
"อดทนหน่อยน้า...เดี๋ยวฝนก้อหยุดตกแล้ว"มิกกี้กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น และจูบหน้าผากของเซียอย่างแผ่วเบา
------ ที่บ้าน
"จะค่ำแล้วน้า..ทำไมพี่ๆไม่กลับมากันอีกน้า...ฝนตกซะด้วย" ชางมินที่กลับมาถึงก่อนใครเพื่อน นั่งบ่นอยู่ตรงโซฟาพร้อมกับกินพิซซ่าไปด้วย (แบบว่าหิวจัดเลยสั่งมากินรองท้อง .. 5 ถาดเอง)
"...ปังๆ ...ชางมินเปิดประตูให้หน่อยสิ ... ชางมิน"...เสียงมิกกี้นี่นา ไม่มีมือเปิดเองรึไงนะ ... คนกำลังกินอยู่ง่ะ
"อ้าว...แบกใครมาด้วยน่ะ" ชางมินถามอย่างแปลกใจ ก้อมิกกี้น่ะเปียกโชกเลย แถมแบกอะไรกลมๆไว้บนหลังอีก "อ่าว..เซียนี่เป็นอะไรไปน่ะ!!!"
"อย่าเพิ่งถามตอนนี้เลย...นายไปหายาลดไข้ แล้วเอาไปให้ทีห้องทีนะ" มิกกี้รีบพูดสั่งเร็วๆ แล้วรีบแบบเซียขึ้นห้องไป
"..อ๋า...ยา ยา ยา ... พี่แจจุงเก็บไว้ที่ไหนล่ะเนี่ย ..." ชางมิน ลนสุดขีด
----- 15 นาทีผ่านไป
"มาแล้วคับผม...ยามาแล้ว" ชางมินรีบวิ่งขึ้นมา หลังจากที่เขาหายาอยู่ซะนาน ...ชางมินเปิดประตูเข้ามาในห้อง...
มิกกี้กำลังเช็ดตัวให้เซียที่นอนหลับอยู่...เสื้อผ้าที่เปียกชื้นทั้งของเซียและของมิกกี้ถูกเปลี่ยนเรียบร้อยแล้ว...สายตาของมิกกี้ที่มองเซียนั้นช่างอ่อนโยนซะเหลือเกิน
"...ไม่มาซะพรุ่งนี้เลยล่ะ ชางมิน เหอะๆ... ชั้นเอายาในห้องแจจุงให้เซียกินแล้วล่ะ...." มิกกี้หันมาแซว และหันไปเช็ดตัวต่อ
"เซียเป็นอะไรเหรอฮะ..เอ..แล้วนี่พวกพี่ดีกันแล้วเหรอ" ชางมินถามขึ้นด้วยความแปลกใจ ก้อเมื่อเช้ายังตึงๆใส่กันอยู่เลย
"อ่า...ดีกันแล้วล่ะ ... แต่เจ้านี่น่ะดันไม่สบายซะก่อน ...(มองเซียแล้วยิ้มแบบเอ็นดู).....แล้วแจจุงกับยุนโฮล่ะ" มิกกี้ถามขึ้นบ้าง ตั้งแต่เข้ามา เค้ายังไม่เห็นสองคนนั้นเลย
"ยังไม่กลับมาเลยคับ..ดึกป่านนี้แล้ว" ชางมินทำหน้าเป็นห่วง
"ถ้างั้นนายลงไปรอสองคนนั้นข้างล่างเหอะ...เดี๋ยวชั้นจะดูแลเซียเอง"
เมื่อชางมินเดินลงมาก้อพบกับแจจุงที่กำลังกินพิซซ่าอยู่อย่างเอร็ดอร่อย....กับยุนโฮที่ทำหน้าบอกบุญไม่รับอยู่ข้างๆ
"อื๋อ..พิซซ่านี่อร่อยมากกกเลยเนอะชางมินนนนน อาหร้อยยยย ....อาหร่อย" แจจุงพูดพร้อมกับยิ้มยั่วคนข้างๆที่นั่งแก้มป่องอยู่
"แล้วพี่ยุนโฮไม่กินเหรอคับ" ชางมินนั่งลงข้างๆแล้วก้อหยิบมากินบ้าง
"ม่ายยยย...ชั้นจะ ไดเอ็ท ... O_o" ยุนโฮพูดพร้อมกับทำแก้มป่องแล้วเดินขึ้นห้องไป ชางมินทำหน้างง ยุนโฮเนี่ยนะจะไดเอ็ท
"ก๊ากกก...ฮ่า ฮ่า ฮ่า...สะใจเจงๆ สะจายยยยยยยยยย " แจจุงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง
"พี่ยุนโฮเป็นอะไรของเค้าอ่า..คิดไงจะไดเอ็ท" ชางมินงงสุดๆ ก้อปกติอ่า ยุนโฮเป็นมือวางอันดับสองต่อจากเค้าเรื่องกินเลยนี่
"ฮ่าๆๆ...หมอนั่นมันแพ้ชั้นน่ะ...เราแข่งชั่งน้ำหนักกัน ใครหนักกว่าแพ้...ฮ่าๆๆๆ" แจจุงยังสะใจไม่หาย
"หนอยทำมาบอกว่า ผอมเพรียว....กินทีเป็นกะละมังอย่างงั้น...คิดจะมาแข่งกับชั้น...พลาดแล้วล่ะยุนโฮ 555"
"โห่...แข่งอย่างงี้ พี่ยุนโฮก้อแพ้เห็นๆน่ะสิคับ พี่แจจุงอ่าขี้โกง" ชางมินบ่นไปด้วยกินไปด้วย
"ช่วยไม่ได้นี่นา...อ้าว...พิซซ่าหายไปไหนแล้วล่ะ ชั้นเพิ่งแกะถาดใหม่นี่นา" แจจุงหันมาดูพิซซ่าถาดใหญ่ที่เขาเพิ่งหยิบออกมาแค่ชิ้นเดียว
ถึงกับงง ทำไมมันหายไปล่ะ...เมื่อหันไปมองชางมินจึงกระจ่าง...ก้อเล่นยัดทีสามชิ้นอ่า ไม่ให้หมดเร็วยังไงไหว...
"อ่า...งั้นเดี๋ยวชั้นขึ้นไปนอนก่อนละกัน...อย่าลืมปิดไฟ ปิดประตูหน้าต่างนะ"
"อ้าว..พี่แจจุงไม่กินแล้วเหรอคับ" ....... "ไม่ล่ะ...ชั้นกลัวนายไม่อิ่ม เหอะๆ"
แจจุงเดินขึ้นชั้นบน เมื่อเดินผ่านหน้าห้องเซีย เลยแวะเข้าไปดูซะหน่อย สงสัยคงหลับแล้วล่ะมั้ง
"อ้าว..เจ้าสองคนนี้ดีกันตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย" แจจุงเกิดอาการงงเล็กน้อยเมื่อเห็นมิกกี้กำลังนอนกอดเซียอยู่บนเตียงอย่างอบอุ่น หลับสนิททั้งคู่
แจจุงยิ้มให้กับภาพที่เห็น แล้วก็เดินออกจากห้องไป
.....กลางดึกคืนนั้น.....
มิกกี้ตกใจตื่นขึ้นมา เมื่อรู้สึกตัวว่า คนในอ้อมกอดกำลังนอนกระสับกระส่ายด้วยพิษไข้
"เซีย..เป็นอะไรรึป่าว..ไหวไหมเซีย...เดี๋ยวชั้นจะเช็ดตัวให้นะ" มิกกี้ถึงกับทำอะไรไม่ถูก
เซียตัวร้อนมาก หน้าแดง เหงื่อออกมากผิดปกติ ... ไม่เคยเห็นเซียเป็นแบบนี้เลยนะ
"เซียอย่าเป็นอะไรไปนะ...ชั้นกำลังเช็ดตัวให้นอนอยู่ ไม่เป็นไรนะ...ไม่เป็นไร" มิกกี้กังวลมาก ทำไมเช็ดตัวก็แล้ว ไข้ยังไม่ลดอีก
"หนาวว หนาวจังเลยยยยย" เซียเพ้อ
เมื่อได้ยินอย่างงั้น มิกกี้จึงรีบดึงเซียเข้ามากอดเพื่อให้ความอบอุ่น แต่เขากลับสัมผัสได้ถึงไอร้อนจากตัวเซียที่มากมายซะเหลือเกิน
.....ไม่ไหวแล้วนะ.... ถ้าปล่อยไว้อย่างนี้ เดี๋ยวถ้าเกิดช็อคขึ้นมาจะทำยังไง ... ไปโรงพยาบาล ต้องไปโรงพยาบาล
ไวเท่าความคิด...สองแขนของมิกกี้ช้อนตัวเซียขึ้นมา เขาอุ้มเซียลงไปที่รถข้างล่าง ... แล้วก็เจอเข้ากับยุนโฮที่ออกมาหาอะไรกินพอดี (ไหนว่าไดเอ็ท)
"อ้าว..เซียเป็นอะไรน่ะ!!!" ยุนโฮตกใจ ก้อจู่ๆมิกกี้ก้ออุ้มเซียลงบันไดพรวดพราดออกอย่างนั้น
"ยุนโฮ..เซียไม่สบาย ชั้น..ชั้นต้องพาเซียไปโรงบาล" มิกกี้เป็นห่วงเซียมากซะจนลนลานไปหมด
"ใจเย็นๆนะมิกกี้...เดี๋ยวชั้นขับรถเอง นายอุ้มเซียไปไว้ที่เบาะหลังเลย" ขึ้นให้มิกกี้ขับล่ะก้อได้ชนแน่ สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแบบนี้
...ยุนโฮรีบขับรถไปโรงพยาบาลด้วยความรีบเร่ง ด้านหลังเบาะมิกกี้กำลังกอดเซียที่เพ้อด้วยพิษไข้ไว้แน่น....
................. แจจุงกับชางมิน กำลังอยู่ในห้วงนิทราอันแสนสุข ......ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลยยยยยยยยยยยย
###################### TBC
