"กริ๊งๆๆๆๆ" เสียงโทรศัพท์มือถือของแจจุงดังขึ้น...ทามมายไม่เปลี่ยนริงโทนฟะ บ้านน๊อก...บ้านนอก
"ฮัลโหล...ใครฟะโทรมาซะดึกเชียว" แจจุงด่าเข้าให้ทั้งที่ยงไม่ได้ดูเบอร์ด้วยซ้ำ
"นี่ชั้นยุนโฮนะ" อ้าว ยุนโฮก้อเมื่อกี้ยังนอนอยู่ด้วยกันอยู่เลย ... โทรมาจากไหนกันล่ะเนี่ย
"ตอนนี้เซียอยู่โรงพยาบาล...ชั้นพาเซียมาหาหมอน่ะ ไข้ขึ้นสูงมากเลย...มิกกี้ก้ออยู่ที่นี่ด้วยนะ"
"หา!!!อะไรนะ เซียไม่สบาย ทำไมชั้นไม่รู้เรื่องเลย ... อยู่ที่ไหน อยู่โรงพยาบาลไหน เดี๋ยวชั้นไปหา" แจจุงตกใจมาก
ไม่เห็นมีใครบอกเลยว่าเซียไม่สบาย ... ก้อเมื่อกี้เห็นนอนกอดกับมิกกี้อยู่เลยนี่...
"ไม่ต้องหรอก...ไม่ต้องมา เดี๋ยวชั้นก็จะกลับบ้านแล้ว...เดี๋ยวมิกกี้จะนอนเฝ้าเซียที่นี่ ไว้พรุ่งนี้เช้าค่อยมานะ" ยุนโฮรีบเบรคไว้ก่อน
"เอางั้นเหรอ...แต่ว่า ชั้นเป็นห่วงเซียนี่นา"แจจุงยังกังวลอยู่
"มิกกี้เฝ้าอยู่แล้ว...คงไม่เป็นไรหรอก"
"อืม...เข้าใจแล้ว ถ้างั้นนายก็ขับรถกลับมาดีๆนะ"
"เป็นห่วงชั้นเหรอ อิอิ"ยุนโฮแซวคนรักอย่างอารมณ์ดี ... ดีใจจัง แจจุงเป็นห่วงเค้าด้วย
"บ้า..ใครห่วงนายกัน...ชั้นกลัวรถพังต่างหาก ถ้านายเกิดขับไม่ดี เอาไปชนทำไง...." แจจุงแถไปเรื่อยแก้เขิน หน้าแดงหมดแล้ว
"จ้า..แล้วจะรีบกลับนะที่รัก จุ๊บๆ" ยุนโฮวางสายจากแจจุง แล้วจึงเดินเข้าไปในห้องพักคนไข้ของเซีย
"หมอว่าไงบ้าง..มิกกี้" ยุนโฮถามมิกกี้ที่นั่งกุมมือเซียอยู่ข้างเตียง หน้าตาของเขาดูเหนื่อยล้ามาก
"หมอบอกว่า ให้ยาไปแล้ว ซักพักไข้คงจะลดลงน่ะ...ที่เหลือก็แค่พักผ่อนให้เพียงพอ" มิกกี้ตอบเบาๆ เค้าเหนื่อยจนไม่มีเสียงจะตอบแล้ว
"นายเองก็ด้วยนะ..พักผ่อนด้วย..ถ้าเกิดเป็นอะไรขึ้นมาอีกคนจะทำยังไง" ยุนโฮพูดพลางตบไหล่มิกกี้เบาๆด้วยความเป็นห่วง
"อืม..นายกลับบ้านไปเหอะ แล้วพรุ่งนี้เจอกัน"มิกกี้ยิ้มให้ยุนโฮบางๆ ...
"แล้วเจอกัน"
.................เช้าแล้ว.......................
ร่างเล็กที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงกำลังลืมตาขึ้น ..อา..ชั้นอยู่ที่ไหนเนี่ย..ปวดหัวจังเลยยยยย
เมื่อกวาดสายตาดูรอบห้องก็พบเข้ากับผู้ชายตัวโตคนหนึ่งที่นอนฟุบหลับอยู่ข้างๆเตียงของเขานั่นเอง
"มิกกี้...มิกกี้" ร่างเล็กเขย่ามือที่กุมมือเขาไว้เบาๆ
"...อือ...." มิกกี้งัวเงียตื่นขึ้นมา ..แต่แล้วเขาก็ยิ้มกว้างอย่างดีใจ ที่เห็นรอยยิ้มหน้าหวานจากร่างเล็กบนเตียง
"เซียนายตื่นแล้วเหรอ..ดีใจจังเลย" มิกกี้โผเข้ากอดเซียด้วยความดีใจ...ลูกแมวน้อยหายใจไม่ออกซะแล้ว
"โอ๊ย...เบาๆสิ ชั้นหายใจไม่ออกอ่า" เซียดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมกอดของร่างสูง
"อ่า ชั้นขอโทษนะ..ก็ชั้นดีใจนี่นายที่นายตื่นน่ะ..รู้ไหมเมื่อวานนายไม่ได้สติทั้งคืนเลย" มิกกี้คลายอ้อมกอดออก พร้อมกับจ้องหน้าเซีย
"นายเฝ้าชั้นทั้งคืนเลยเหรอ..มิกกี้..ดูสิหน้าโทรมหมดเลย" เซียค่อยเอามือลูบหน้ามิกกี้เบาๆ .. ก้อหน้านายน่ะ มันเหมือนคนไม่ได้นอนเลยนี่นา
"เพื่อนายแล้ว..ต่อให้ชั้นไม่ได้นอนตลอดไปชั้นก็ทำได้" มิกกี้จับมือของเซียที่ลูบหน้าเค้ามาจูบเบาๆอย่างรักใคร่
"...มิกกี้..." เซียตื้นตันใจมาก..นี่มิกกี้เป็นห่วงเราขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย
ใบหน้าของเซียในตอนนี้ ทำเอามิกกี้ถึงกับใจเต้น แก้มใสๆแดงนิดๆจะด้วยอาการไข้หรือความเขินก็เหอะ ... เซียนายน่ารักมาก
...เขาค่อยๆโน้มหน้าลงไปใกล้ๆร่างเล็ก ซึ่งสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ...หน้าของทั้งคุ่กำลังใกล้กันเข้าเรื่อยๆ
"นี่เซียเป็นยังไงบ้างน่ะ!!!!!" แจจุงพรวดพราดเข้ามาในห้อง เมื่อเห็นภาพตรงหน้าถึงกับตะลึงค้าง ..ชั้นมาขัดจังหวะเค้าใช่ไหมเนี่ย
มิกกี้กับเซียชะงักโดยอัตโนมัติ .. เซียที่ตั้งสติได้ก่อนเอ่ยทัก ทั้งๆที่ยังหน้าแดง "แจจุง..คิดถึงจังเลยยย"(พูดอะไรเนี่ย)
มิกกี้หันมาแยกเขี้ยวใส่แจจุงแล้วลุกจากเตียงมานั่งที่เก้าอี้ข้างๆเตียง เพื่อเปิดทางให้แจจุงเดินเข้ามาหาเซีย
ที่ประตู ยุนโฮกับชางมินกำลังหิ้วของพะรุงพะรังเข้ามา มิกกี้เห็นเข้าจึงเดินไปช่วยถือเข้ามา
"นี่นายซื้ออะไรกันมาเยอะแยะเนี่ย" มิกกี้ถามอย่างสงสัย ซื้ออะไรมานักหนานะ ดูสิเยอะแยะไปหมด
"ก้อพวกยาบำรุงไงล่ะ...นายต้องกินนะเซีย...จะได้แข็งแรงรู้ไหม" แจจุงที่กำลังคุยอยู่กับเซียหันไปตอบมิกกี้ แล้วก็หันไปสั่งเซียให้กินยา
"เซียไม่ได้ท้องซะหน่อยน่ะ..ไม่เห็นต้องบำรุงมากขนาดนี้เลย...พี่น่ะ ซื้อเอา ซื้อเอา ... ไม่ได้มาถืออย่างพวกผมนี่" ชางมินโอดครวญ
"อย่ามาบ่นนะชางมิน..แล้วนั่นไม่ต้องเลยนะ..แอปเปิ้ลนั่นของเซียนะ..มิกกี้ อย่าเอาไปกินสิ" แจจุงรีบห้ามเมื่อเห็นมิกกี้กำลังจะเอาแอปเปิ้ลในถุงมากิน
"...ไม่เป็นไรหรอกแจจุง...ให้มิกกี้กินเถอะ" เซียยิ้มให้มิกกี้...สงสัยจะหิวสินะเนี่ย
"ใช่ไหมละ..ชั้นกินก้อเหมือนเซียกินน่ะแหละ..เนอะที่รัก" มิกกี้วิ่งมาจุ๊บแก้มเซียเบาๆ แล้ววิ่งไปกินของเยี่ยมไข้ต่อ
"ผมกินด้วย...ผมกินด้วย" ชางมินไม่พลาดที่จะร่วมแจม
"ชั้นกินด้วยคนสิ" ยุนโฮที่เลิกไดเอ็ทเพราะทนหิวไม่ไหว ขอมีส่วนร่วมด้วย
"ไม่ไหวเลย..เจ้าพวกนี้" แจจุงบ่นขำขำ แล้วหันไปหัวเราะกับเซีย
สุดท้ายแล้ว..ของเยี่ยมไข้ที่พะรุงพะรังทั้งผลไม้ ขนม นมเนย หลายสิบถุง ก็ลงกระเพาะคนเยี่ยมไข้ไปหมด ...อ่านะ
"พวกนายนี่นะ..สุดท้ายเลยเหลือแต่โสมกะรังนกไว้ให้เซียแค่นี้เอง" แจจุงบ่น
"อะไรกัน..นายเองก็กินด้วยไม่ใช่เหรอไง" ยุนโฮเถียงเล็กน้อย
"ชั้นก้อกินน้อยกว่านายละกัน..เจ้าอ้วน" แจจุงหันไปดึงแก้มยุนโฮเบาๆอยางมันเขี้ยว
"ถึงอ้วนแต่ก็รักใช่ม้า" ยุนโฮอ้อนทำตาปริบๆ .... "บ้า" แจจุงหน้าแดงใหญ่แล้ววววว
....มาดูอีกคู่ที่สวีทไม่แพ้กัน....
"พอ..แล้..วมิกกี้..ชั้นอิ่..มแล้วอ่า" เซียที่กำลังกินผลไม้ที่มิกกี้ป้อนให้จนเต็มปาก พูดอย่างทุลักทุเล
"ไม่ได้นะ..ไม่ได้นะ..เซียต้องกินเยอะๆน้า จะได้แข็งแรง" มิกกี้ยังดึงดันจะป้อนต่อไป
"ไม่เอาแล้ว..อิ่มแล้วจิงๆน้าาา" เซียทำตาปริบๆอ้อน
"อ่า..ก็ได้ๆ.." มิกกี้ยอมจำนน...เขาเป็นโรคแพ้สายตาอ้อนๆแบบนั้นซะด้วยสิ
"มิกกี้อ่า..ให้ชั้นกินเยอะแบบนี้ เดี๋ยวก็อ้วนตายหรอก"
"ไม่เห็นเป็นไรเลย..ถึงเซียจะอ้วน แต่มิกก้อรักนะค้าบบบ" เน่าอีกละตามิกเอ๊ยยย
"ง่า...แล้วถ้าชั้นอ้วนจนเดินไม่ได้ขึ้นมาละ" เว่อร์ไปแล้วนู๋
"งั้นชั้นจะแบกนายเอง..ชั้นจะแบกนายขึ้นหลังเดินไปไหนมาไหนด้วยทุกวันเลย..ดีไหม" มิกกี้ยิ้มกว้าง
>//////< เซียยิ้มเขินๆ แล้วโน้มตัวไปจุ๊บแก้มมิกกี้เบาๆ ... ขอบคุณน้า ...
"แค่นี้ไม่พอหรอกน้า" มิกกี้ยังไม่พอใจ...จุ๊บแก้มเองเหรอ
เขาเชยคางเซียขึ้นมาแล้วประทับริมฝีปากลงไปบนปากแดงๆของคนตัวเล็ก ถ่ายทอดความรักความห่วงใยผ่านรอยจูบอันอบอุ่นนั้น
............... โลกทั้งโลกมีเราสองคน .................
แล้วนู๋มินล่ะ....
...หลับไปแล้ว พอกินอิ่มนู๋มินก็เดินไปนอนหลับที่โซฟาทันที ... อดเห็นฉากสวีทของพวกพี่ๆเลยนะเนี่ย
...พอถึงตอนบ่าย...
เซียนอนดูบอลอยู่ในห้องพักคนเดียว ชางมินกับยุนโฮไปซ้อมเต้น แน่นอนว่าแจจุงต้องนั่งเฝ้าด้วยอยู่แล้ว
ส่วนมิกกี้กลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่บ้าน...กว่าจะคะยั้นคะยอให้ไปได้แทบตาย...ไม่รู้ว่าไม่อยากให้เซียอยู่คนเดียวหรือขี้เกียจอาบน้ำกันแน่
"แอ๊ดดดด..." ประตูห้องพักถูกเปิดเข้ามาเบาๆ เมื่อเห็นหน้ากลุ่มคนที่เดินเข้ามา เซียถึงกับยิ้มกว้างด้วยความดีใจ
"ปะป๊า...คุณแม่...พี่จุนโฮ" เซียยิ้มอย่างดีใจสุดๆ นานเท่าไหร่แล้วนะที่เขาไม่ได้เจอครอบครัวที่แสนรัก
...หลังจากที่ทักทายกันด้วยความคิดถึงแล้ว คุณแม่กับพี่ยุนโฮก็ขอตัวไปคุยกับหมอก่อน...ในห้องจึงเหลือแต่ปะป๊ากะลูกชายคนเล็กสุดที่รัก
"เป็นยังไงบ้างลูก..ค่อยยังชั่วรึยัง" ปะป๊าลูบหัวเซียด้วยความเอ็นดู
เซียยิ้มอย่างดีใจ เขากับปะป๊าสนิทกันมากก ตอนเด็กๆเขากับพี่เล่นฟุตบอลกับปะป๊าทุกวันเลย
ตอนเขาออดิชั่นผ่าน..ปะป๊าดีใจมาก กอดเขาซะแน่นเลย..แถมยังซื้อชุดนักเตะอาร์เซนอลแบบครบเซ็ตมาให้อีก
"ค่อยยังชั่วแล้วล่ะคับปะป๊า...พวกดงบังชินกิดูแลผมดีมากเลย" เซียไม่กล้าบอกว่า มิกกี้สุดที่รักดูแลเค้าทั้งคืนคนเดียว
ก็ปะป๊าออกจะคิดว่า เขาแมนซะขนาดนั้น เล่นฟุตบอลเป็นนักกีฬาโรงเรียนอีกต่างหาก ... จะมีแฟนเป็นผู้ชายได้ยังไงล่ะ
"มาแล้วจ้า...สุดที่ร้าาาาาาาก" มิกกี้ผลักประตูเข้ามา พร้อมทั้งตะโกนเรียกอย่างอารมณ์ดี แล้วก้อต้องค้างเมื่อเห็นว่ามีใครอยู่ในห้อง
"..โอ๊ะ...คุณพ่อออ...สวัสดีคับ" เมื่อตั้งสติได้ มิกกี้จึงรีบโค้งคำนับอย่างเร็ว
"อ่า...นี่ยูซอนสินะ..สวัสดีๆ" คุณพ่อของเซียที่กำลัง งง กับประโยคแรกเมื่อซักครู่ เอ่ยทัก
------- เงียบไปทั้งห้องซักพัก --------- ไม่รู้จะพูดอะไรนี่นา ------------
นู๋เซียจึงรีบพูดแก้สถานการณ์ "เอ๊ะ..คุณแม่ทำไมไปนานจังเลยนะคับปะป๊า...ไปถึงไหนกันน้า"
"อ่า..นั่นสิ..งั้นเดี๋ยวป๊าออกไปดูก่อนนะ...ตามสบายนะยูซอน" ปะป๊ายิ้มให้มิกกี้อย่างใจดี แล้วเดินออกจากห้องไป
เมื่อปะป๊าออกไปแล้วซักพัก มิกกี้จึงรีบเดินไปนั่งบนเตียงข้างๆเซีย
"มิกกี้น่ะทำชั้นตกใจหมดเลย..สุดที่รักอะไรกัน" เซียตีแขนมิกกี้เบาๆ
"อ้าว..นายยังไม่ได้บอกคุณพ่อเหรอ ว่าเราเป็นแฟนกัน" มิกกี้ทำหน้างง แต่เขาก้อพอจะรู้อยู่
"ชั้นไม่กล้าบอกน่ะ..กลัวปะป๊ารับไม่ได้" เซียกังวล
"ทำไมอ่า..คบกับชั้นมันไม่ดีตรงไหน" มิกกี้พาลเล็กน้อย
"อ๋า...อย่าโกรธสิ ไม่ใช่อย่างนั้นนะ .. คือ ปะป๊าอาจจะรับไม่ได้ที่ลูกชายของเขาจะมีแฟนเป็นผู้ชายน่ะ" เซียกอดแขนมิกกี้อย่างเอาใจ
"..อ่า..ชั้นเข้าใจ..เรื่องอย่างนี้ต้องใช้เวลาสินะ..แต่ยังไงชั้นก็รักนายคนเดียวนะเซีย" มิกกี้พูดและเอาหน้าผากไปติดกับหน้าผากเซีย
"ชั้นก็รักมิกกี้เหมือนกัน" เซียยิ้มหวาน .... แล้วก็จุ๊บกันอย่างดูดดื่ม.....
"ตุ๊บ!" เสียงของหนักๆตกลงที่หน้าประตูห้อง ทำให้มิกกี้และเซียต้องรีบผละจากกันอย่างรวดเร็ว
"!!!!!!! ปะป๊า !!!!!!!!" เซียอึ้งมาก ปะป๊าของเขายืนอยู่หน้าห้องและทำหน้าช็อคไม่แพ้กัน..ไม่นะ แม่กับพี่ก็อยู่ด้วย
"นี่มันอะไรกัน!!!!จุนซู!!!!" ปะป๊าตวาดเสียงดัง
########################## TBC
น่า....สงสารอ่ะ
อุอุ
