"ตุ๊บ!" เสียงของหนักๆตกลงที่หน้าประตูห้อง ทำให้มิกกี้และเซียต้องรีบผละจากกันอย่างรวดเร็ว .. นั่นมันกระเป๋าคุณแม่นี่
"!!!!!!! ปะป๊า !!!!!!!!" เซียอึ้งมาก ปะป๊าของเขายืนอยู่หน้าห้องและทำหน้าช็อคไม่แพ้กัน..ไม่นะ แม่กับพี่ก็อยู่ด้วย
"นี่มันอะไรกัน!!!!จุนซู!!!!" ปะป๊าตวาดเสียงดัง...มิกกี้ของเรากลายเป็นหินไปซะแล้ว
"รักเหรอ..คบกันเหรอ..เป็นแฟนกันเหรอ..หมายความว่ายังไงกัน!!!" ด้วยความโมโหปะป๊าเลยเดินเข้าไปเขย่าตัวเซียแรงๆ
"อย่าคับพ่อ...อย่าค่ะคุณ...อย่าคับคุณพ่อ" คุณแม่กับจุนโฮปราดเข้ามาดึงตัวปะป๊าออกไป ส่วนมิกกี้ก็เข้ามาดูเซียด้วยความเป็นห่วง
"นี่มันหมายความว่ายังไงกัน...ลูกเป็นแฟนกับยูซอนเหรอ...พวกเธอเป็นผู้ชายนะจะเป็นแฟนกันได้ยังไง!!!" ปะป๊าตวาดเสียงดัง
"ปะป๊า...ผมขอโทษ...ฮือๆๆ" เซียพูดไปด้วย ร้องไห้ไปด้วย เค้าไม่เคยเห็นปะป๊าโกรธอย่างนี้เลย
"ชั้นผิดหวังในตัวเองจริงๆ..จุนซู!!" ปะป๊าพูดเสียงดัง แล้วรีบหันหลังเดินกลับออกไป
"..พี่ไม่คิดเลยว่านายจะเป็นแบบนี้.." พี่จุนโฮพูดหน้าเครียดแล้วเดินออกไปเช่นกัน ... เซียยิ่งร้องไห้หนักขึ้นกว่าเดิม
เหลือแต่คุณแม่สินะ...คุณแม่เดินเข้ามาหาเซีย แล้วโอบกอดเซียไว้พร้อมกับลูบหัว..."ไม่เป็นไรนะลูก..เดี๋ยวคุณพ่อก็จะเข้าใจเอง"
แล้วคุณแม่ก็หันไปคุยกับมิกกี้.."อันที่จริงชั้นก็ยังยอมรับไม่ได้ทั้งหมดหรอกนะ..แต่ว่าถ้าจุนซูมีความสุข ชั้นก็จะยอมเข้าใจ"
"คุณแม่ครับ..ผมสัญญา ผมจะดูแลเซียอย่างดีที่สุดครับ" มิกกี้ให้คำมั่นสัญญา
"งั้นก็ดีแล้วล่ะ...อ่า...จุนซู...แล้วแม่จะลองพูดกับพี่กับพ่อให้นะลูก...ใจเย็นๆนะจ๊ะ" คุณแม่ลูบหัวเซียที่กำลังร้องไห้อย่างหนัก
"แม่ครับ..ฮือๆ" เซียไม่สามารถพูดอะไรได้อีกแล้ว เข้าได้แต่กอดแม่เอาไว้
"เดี๋ยวแม่ไปก่อนนะลูก...แล้วยังไงแม่จะโทรหานะ" คุณแม่กอดเซียและจูบหน้าผากเซียเบาๆ
มิกกี้เดินไปส่งคุณแม่หน้าห้อง ทั้งคู่โค้งให้กัน...
"ฝากจุนซูด้วยนะ..ยูซอน"
"ผมจะดูแลเค้าด้วยชีวิตของผมเองครับ" มิกกี้พูดอย่างหนักแน่น
พอคุณแม่เดินออกไป มิกกี้จึงรีบวิงไปหาเซีย .. ทั้งคู่โผกอดกัน เซียร้องไห้เอาหน้าซุกกับอกของมิกกี้ "ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วย"....
....ค่ำแล้ว...แจจุง ยุนโฮและชางมินจึงเข้ามาเยี่ยมเซียที่โรงพยาบาล
แต่ภาพที่เขาเห็นในห้องกลับทำให้ประหลาดใจ...เซียนอนหลับอยู่บนเตียง ตาทั้งสองข้างบวมอย่างเห็นได้ชัด...
มิกกี้เองก้อนั่งอยู่ข้างๆเตียง เอามือลูบผมเซียเบาๆ แต่ที่ผิดปกติคือ เขากำลังร้องไห้อยู่....
"มิกกี้นายเป็นอะไรน่ะ..ร้องไห้ทำไม..แล้วทำไมเซียเป็นแบบนี้" ยุนโฮกับชางมินแย่งกันถามมิกกี้ ส่วนแจจุงเข้าไปดูเซีย
ทั้งสี่คนจึงเดินออกมาคุยกันที่ระเบียงห้อง มิกกี้เล่าเรื่องทั้งหมดให้เพื่อนๆฟัง เล่าไปด้วยร้องไห้ไปด้วย...
"ชั้นจะทำยังไงดี...เซียเสียใจมากเลย...เค้ากลัวคุณพ่อโกรธมาก..ชั้น..ชั้น..ควรทำยังไงดี"
"ใจเย็นๆก่อนนะมิกกี้..ชั้นว่า ตอนนี้ท่านคงกำลังโกรธอยู่แต่เดี๋ยวท่านก็เข้าใจ" แจจุงปลอบ
"ใช่..มีคุณแม่คอยช่วยพูดให้ คงไม่เป็นไรหรอก" ชางมินเสริม
"ที่สำคัญตอนนี้..นายต้องเข้มแข็งนะ..นายต้องเป็นกำลังใจให้เซีย..นายกับเซียจะต้องร่วมฝ่าฟันปัญหาไปด้วยกัน..นายจะต้องเข้มแข็ง" ยุนโฮให้กำลังใจ
"อา..ชั้นจะต้องเข้มแข็ง..เพื่อเซีย..เพื่อเราสองคน.." มิกกี้พูดพึมพำ
..........เซียกลับมาอยู่บ้านได้สองอาทิตย์แล้ว ทุกคนไปทำงานปกติ เพียงแต่เซียกับมิกกี้ร่าเริงน้อยลงเท่านั้น ..........
"มิกกี้ชั้นโทรไปที่บ้านดีไหม" เซียพูดกับมิกกี้ที่นอนกอดเขาอยู่บนเตียง
มิกกี้เงียบไปซักพักแล้วพูดขึ้นว่า "แล้วแต่เซียเถอะ...ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ชั้นจะอยู่ข้างนายตลอดเวลา"
"มิกกี้..." เซียเอาหน้าซุกเข้ากับอกมิกกี้ เหมือนกับลูกแมวขี้หนาวยังไงอย่างงั้น เขาเองก็ไม่กล้าโทรไปเหมือนกัน
"..ปิ๊บ..ปิ๊บ.." เสียงมือถือของเซียดังขึ้น มือน้อยๆคว้าขึ้นมาดูแล้วก็ถึงกับตกใจ...เบอร์ที่บ้าน
เซียหันไปมองหน้ามิกกี้อย่างขอความเห็น...เมื่อเห็นมิกกี้พยักหน้าเบาๆ...เซียจึงกดรับ...โชคดีที่ปลายสายนั้นเป็นคุณแม่
"เซียเหรอลูกเป็นยังไงบ้าง.........................." สองแม่ลูกไต่ถามสารทุกข์สุขดิบกัน จนมาถึงประโยคที่ว่า
"วันเสาร์นี้ คุณพ่ออยากให้ลูกกับยูซอนมาหาที่บ้านน่ะจ๊ะ...คุณพ่อมีเรื่องจะคุยด้วย" เซียตกใจ
"คุย...คุยเรื่องอะไรเหรอครับ"
"แม่ก็ไม่รู้เหมือนกัน..แต่ว่าต้องมานะลูก...แม่คิดว่าคงเป็นเรื่องสำคัญ"
"ครับแม่..ผมสองคนจะไป..งั้นแค่นี้นะคับ...รักแม่นะคับ"
เมื่อเซียวางโทรศัพท์ลง เขาเล่าทุกอย่างให้มิกกี้ฟัง...คุณแม่บอกว่าคุณพ่อเย็นลงมากแล้ว..พี่เองก็เหมือนกัน..แต่ยังไม่ยอมรับทั้งหมด
......... วันเสาร์นี้เซียกับยูซอนต้องไปหาคุณพ่อที่บ้าน ........คุณพ่อจะคุยเรื่องอะไรนะ......
..รึว่าจะให้เราเลิกกัน..ให้เขาออกจากดงบังชินกิ..ให้เขาไปอยู่อเมริกากับพี่..ไม่นะ .. (คิดมากเหมือนมิกกี้อีกแล้วนู๋เซีย)
มิกกี้เมื่อเห็นสีหน้ากังวลใจของคนรัก เขาจึงกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นแล้วพูดว่า "ไม่ว่าผลออกมาจะเป็นยังไง..ขอให้จำไว้ ว่าชั้นรักนาย"
"ชั้นจะไม่ยอมให้ใครพรากเราจากกันนะเซีย...ไม่ว่าจะต้องแลกกับอะไรก้อตามที" มิกกี้พูดด้วยเสียงหนักแน่น และก้มลงจูบหน้าผากเซีย
..นั่นทำให้เซียมีกำลังใจขึ้นมานิดหน่อย.... ชั้นเชื่อ ชั้นเชื่อใจนายนะมิกกี้ ....แต่ว่าก็อดกังวลใจไม่ได้อยู่ดี ......อีกสามวันสินะ
วันนี้แล้วสินะ...วันชี้ชะตา
"ไม่รู้ว่าปะป๊าจะเรียกเราไปคุยเรื่องนะไรเนอะมิกกี้...หวังว่าคงไม่ใช่เรื่องร้าย" ร่างเล็กเอ่ยขึ้นอย่างกังวล พลางหันหน้าไปยังคนข้างๆที่กำลังขับรถอยู่
"อย่าคิดมากเลยเซีย..จำไว้แค่ว่า..ชั้นจะไม่ยอมเสียนายไปไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม" มิกกี้ที่กำลังขับรถอยู่ ยกมือมาลูบหัวร่างเล็กเบาๆ
"แต่ว่า............." เซียก็ยังกังวลใจอยู่ดี
อา...ถึงแล้วล่ะ...บ้านตระกูลคิม...
รถสปอร์ตคันงามแล่นเข้าไปในบ้านหลังใหญ่ที่แสนจะอบอุ่น แต่บรรยากาศในรถนั้นเต็มไปด้วยความกังวลใจ
มิกกี้จูงมือเซียเดินเข้าไปในบ้าน ร่างสูงบีบมือรางเล็กเบาๆเป็นการให้กำลังใจ
"มาถึงแล้วเหรอจุนซู..ยูซอน" คุณแม่คนสวยเดินออกมาต้อนรับด้วยสีหน้าปกติอย่างยิ่ง
"แม่คับ..ปะป๊าเรียกเรามาทำไมอ่าคับ..พี่ทำไมรีบกลับ..แล้วปะป๊าอยู่ไหนล่ะครับ.." ร่างเล็กรัวคำถามใส่คุณแม่เป็นชุด
"ปะป๊ารอ ยูซอนอยู่ในห้องทำงานนะจ๊ะ ..เค้าอยากคุยกับยูซอนตามลำพัง" คุณแม่ตอบคำถามเซีย แต่ก็หันไปยิ้มให้มิกกี้
"ยูซอน ขึ้นไปหาปะป๊าที่ห้องทำงานเลยนะจ๊ะ... เค้ารออยู่ตั้งนานแล้ว"
"คับคุณแม่" มิกกี้กำลังจะเดินออกไป แต่มือน้อยๆที่เค้ากุมอยู่กลับจับมือเขาไว้ซะแน่น มิกกี้จึงหันมาส่งสายตาให้ ..ไม่ต้องห่วงชั้นหรอกนะ..
แต่เซียก้อยังไม่ยอมปล่อยมืออยู่ดี ซ้ำยังจับไว้แน่นกว่าเก่าอีกต่างหาก ... จนคุณแม่ต้องเอ่ยปาก
"ให้ยูซอนไปเถอะลูก..ปะป๊าไม่ทำอะไรเค้าหรอก..หนูก็รู้ไม่ใช่เหรอ" (เรียกเหมือนเป็งลูกสาวเลยแฮะ)
"ระวังตัวด้วยนะ" เซียยังคงเป็นห่วงมิกกี้อยู่ดี ปะป๊าไม่ใช่พวกเจ้าพ่อซะหน่อย เรื่องฆ่ากันไม่มีอยู่แล้ว ปะป๊าออกจะใจดี ...แต่ก็ยังเป็นห่วงอ่ะ
"ชั้นไม่ได้จะไปรบซะหน่อย..ฮ่าๆ" มิกกี้ยิ้มให้อย่างอารมณ์ดี พร้อมทั้งเดินตรงไปยังห้องทำงานของปะป๊า...อะไรจะเกิดก็ต้องเกิดสินะ
ประตูห้องทำงานถูกเปิดออกช้าๆ ร่างสูงโปร่งเดินเข้าไปในห้องเบาๆ
"นั่งก่อนสิ ยูซอน" ชายวัยกลางคนท่าทางภูมิฐาน นั่งอยู่บนโซฟารับแขกภายในห้อง เขากำลังผายมือไปยังเก้าอี้ที่ว่างข้างๆ
มิกกี้เดินเข้าไปนั่งตรงเก้าอี้ตัวนั้น เก้าอี้หนานุ่มนั่งสบาย แต่ตัวเขานั้นกลับรู้สึกกดดันเสียเหลือเกิน
(ช่วงต่อไปนี้จะเรียกปะป๊าของเซียว่า คุณคิม นะคับ เรียกปะป๊าเดี๋ยวไม่ขลัง...เหอะๆ)
"นายคบกับจุนซูมานานแล้วรึยัง" คำถามแรกมาแล้ว...ยังกะรายการ ถึงลูกถึงคน
"ผมกับเซีย..เราเริ่มคบกันตั้งแต่ช่วงเก็บตัวก่อนจะเดบิวต์ครับ" มิกกี้ตั้งใจไว้แล้วว่ายังไงวันนี้ก้ต้องพูดให้รู้ดำรู้แดงไปเลย
เค้าจะพูดความจริงทุกอย่าง เค้าจะแสดงความจริงใจให้คุณพ่อของเซียเห็น และยอมรับเค้าให้ได้
"อืม..3-4 ปีแล้วสินะ...แล้วมันเริ่มจากตรงไหนล่ะ" ถาม งงๆ แฮะ
"เราคบกันเป็นเพื่อนไปก่อนครับ..แต่เมื่อเวลามันผ่านไปก็เริ่มผูกพันขึ้นเรื่อยๆ...จนกลายเป็นรักน่ะครับ" มิกกี้ตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง
สบตาคุณคิมตลอดเวลาที่พูด เพื่อให้รู้ว่า เขาพูดทุกคำออกจากใจ และมันเป็นความจริง
"ทั้งๆที่พวกเธอเป็นผู้ชายอย่างงั้นเหรอ" คุณคิมเอ่ยถามเสียงเรียบ สีหน้าของเขาไม่แสดงออกถึงอารมณ์ใดๆ แต่เมื่อสบตานั้นทำให้เกิดความกดดันมากมาย
"ผมเองก็ไม่รู้จะอธิบายว่ายังไงนะครับ..แต่ว่า..ความรักไม่จำเป็นต้องมีเงื่อนไขไม่ใช่เหรอครับ" เจอคำถามนี้เข้าไป มิกกี้เองก็ไม่รู้ว่าจะพูดว่าอะไร
"หึหึ"คุณคิมหัวเราะแบบแสยะเล็กน้อย(ยังไงหว่า..ประมาณเจ้าพ่อหัวเราะอ่า..อย่างงั้นเหรอ..ประมาณนั้นก็ได้อ่าคับท่านผู้อ่าน..FZ)
"ยังไงก็เอาเหอะ..ชั้นเองก็ไม่คิดหรอกนะว่า จุนซูจะเป็นแบบนี้ไปได้...แต่ในเมื่อเรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว ชั้นเองก็ควรจะทำใจให้ยอมรับ.....
..เพราะถึงยังไงจุนซูก็เป็นลูกชายสุดที่รักของชั้น.." คุณคิมพูดเสียงอ่อนลง
คุณคิมเองก็พอจะยอมรับเรื่องนี้ได้บ้างแล้วเหมือนกัน หลังจากที่คุณแม่คอยพูดให้ฟังตลอดสองอาทิตย์ที่ผ่านมา ยังไงเขาก้อรักลูกของเค้าอยู่ดี (บอกแล้วปะป๊าใจดี)
มิกกี้เองได้ฟังแบบนี้ก็ค่อยโล่งใจบ้าง..ปะป๊ายอมรับได้แล้วสินะ..ดีจังเลย..แต่แล้วรอยยิ้มบางๆของมิกกี้ก็พลันหายไปเมื่อได้ยินประโยคถัดมา
"แต่ชั้นไม่เชื่อใจนาย..ท่าทางเหยาะแหยะอย่างนายน่ะเหรอจะดูแลลูกชายของชั้นได้..คนอย่างนายน่ะเหรอจะดุแลจุนซู...
ผู้ชายที่อ่อนแอแบบนายจะดูแลจุนซูได้ยังไง..ชั้นว่าลูกชายชั้นยังจะเข้มแข็งกว่านายเลยนะ..ยูซอน" คุณคิมพูดเหมือนจะดูถูกมิกกี้เล็กน้อย
เขาเองพอจะรู้มาว่า มิกกี้น่ะเป็นพวกอารมณ์อ่อนไหวขนาดไหน เอะอะก็ร้องไห้ อย่างงี้จะดูแลลูกชายเค้าได้ยังไง
"ผม...ผม....ผมคิดว่าผมปกป้องจุนซูได้ ผมดูแลเค้าได้ครับคุณพ่อ" มิกกี้พูดอย่างหนักแน่น เค้าไม่รู้จะพูดยังไงแล้ว เค้ารู้ว่าเค้าต้องดูแลเซียได้
แต่เรื่องขี้แยนั้น มันเป็นนิสัยของเค้าไปแล้วนี่นา...แต่นั่นมันไม่เกี่ยวซะหน่อย เพื่อจุนซูแล้ว เค้ายอมแลกทุกอย่าง
"แค่คิดงั้นเหรอ..คิดแล้วทำได้ไหมล่ะ..นายน่ะไม่มีน้ำอดน้ำทนพอหรอก..เหยาะแหยะอย่างนายจะไปสู้อะไรใครได้" ดูถูกอีกแล้วววว
"แล้วคุณพ่อจะให้ผมทำยังไง..คุณพ่อต้องการให้ผมพิสูจน์ยังไง..ช่วยบอกผมที" มิกกี้ที่ได้รับแรงกดดันมหาศาลถึงกลับทรุดตัวลงนั่งคุกเข่ากับพื้น
เค้าคลานเข้าไปเกาะขาคุณคิมไว้ พร้อมทั้งเอ่ยถาม...เขาเองก็ไม่รู้จะทำยังไงแล้ว..น้ำตาจะไหลอีกแล้วอ่า..ไม่ได้ๆต้องเข้มแข็งสิ
"คุณพ่อจะให้ผมทำยังไงช่วยบอกผมที"
ในสวนหน้าบ้านตระกูลคิม หญิงวัยกลางคนท่าทางดูใจดีกำลังรินน้ำชาใส่ถ้วย ตรงกันข้ามกับเธอนั้น ร่างเล็กร่างหนึ่งกำลังนั่งก้มหน้าอยู่
สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวลใจ ... มิกกี้จะเป็นยังไงบ้างนะ
"จุนซูทานน้ำชาก่อนสิลูก" คุณแม่ผู้ใจดีพูดอย่างอ่อนหวาน เธอรู้ดีว่าลูกชายสุดที่รักของเธอคนนี้กำลังกังวลใจมากมายแค่ไหน
"ทำไมอยู่ๆพี่ถึงกลับอเมริกาล่ะคับ" เซียเพิ่งนึกขึ้นได้ เมื่อวานคุณแม่บอกเค้าว่าพี่กลับไปอเมริกาแล้ว
"พี่เค้ามีแข่งด่วนนะจ๊ะ...แต่อย่ากังวลไปนะจ๊ะ..พ่อกับพี่เค้ายอมรับเรื่องของหนูได้แล้ว" คุณแม่เดินไปกอดเซียจากทางด้านหลัง พร้อมกับลูบหัวเซียอย่างอบอุ่น
"แล้วแม่ไปพูดยังไงล่ะคับเค้าถึงยอมรับได้" เซียเอียงหัวไปซบกับตัวของคุณแม่ พร้อมทั้งเอ่ยถามด้วยความสงสัย
"แม่ก็ค่อยๆไปพูดหว่านล้อมน่ะจ๊ะ..ใช้เหตุผลร้อยแปดไปเรื่อยๆนะ..หนูก็รู้พ่อกับพี่ของหนูน่ะใจดีจะตาย ที่วันนั้นเค้าโกรธก็เพราะมันเร็วเกินไป"
"แล้วทำไมคุณแม่ถึงยอมรับได้ ทั้งๆที่เร็วแบบนั้นล่ะครับ" สงสัย สงสัย
"แหม..ก็แม่น่ะอยากได้ลูกสาวนี่จ๊ะ จุนซูเองก็ออกจะน่ารักเหมือนผู้หญิง..แถมยูซอนเองก็เล่นเปียโนเก่งอีกต่างหาก แม่ชอบ...
เวลาแม่อยากร้องเพลงจะได้ให้เค้าเล่นให้ไง..." คุณแม่ยิ้ม ..ยูซอนเองก็เป็นคนดี..จุนซูก็ดูมีความสุข..คุณแม่มิมีปัญหา
"ง่า..คุณแม่ก้อ.." เซียน้อยน่าแดงมากมาย .. แต่ก็ดีแล้วน้า ที่คุณแม่ชอบมิกกี้ ..
"งั้นปะป๊าเรียกมิกกี้ไปหาทำไมล่ะคับ..ถ้ายอมรับได้แล้วอ่า"
...คุณแม่ยังไม่ทันจะตอบ เซียก็หันไปเห็นมิกกี้เดินออกมาพอดี เซียรีบวิ่งไปหามิกกี้อย่างเร็ว ...
"นี่คุณพ่อว่ายังไงบ้างเหรอ..นี่มิกกี้...ทำไมไม่คุยกับชั้นล่ะ..มิกกี้" เซีย งงมาก ทำไมมิกกี้ไม่คุยกับเค้าซักคำ มีแต่สายตาแห่งรักส่งมาแทน
"จุนซู..เดี๋ยวปะป๊าจะอธิบายให้ลูกฟังเอง..กลับไปได้แล้วยูซอน" ปะป๊าจับไหล่เซียไว้ เมื่อเห็นเซียกำลังจะขยับตามมิกกี้ไป
"ตั้งแต่วันนี้ลูกต้องกลับมานอนที่บ้าน..จนกว่าจะถึงเวลา" เซีย งงมาก ..เวลา เวลาอะไร ..ทำไมต้องนอนที่บ้าน ..นี่มันเกิดอะไรขึ้น
"มิกกี้" เซียเรียกมิกกี้ไว้ ... มิกกี้หันกลับมาพร้อมกับส่งรอยยิ้มบางๆมาให้ แล้วก็เดินขึ้นรถขับออกไป ..โดยที่เซียไม่ได้ทันขยับแม้แต่ก้าวเดียว
########################TBC
