"เป็นยังไงบ้างมิกกี้..คุณพ่อว่ายังไงบ้าง..แล้วทำไมมาคนเดียว...เซียล่ะหายไปไหน..นี่" แจจุงลุกพรวดเข้าไปหามิกกี้ทันที
เมื่อเห็นร่างสูงเดินเข้าประตูบ้านมา พร้อมกับยิงคำถามมากมายด้วยความเป้นห่วง
"นี่แจจุงเดี๋ยวก่อนสิ..ให้มิกกี้นั่งก่อน" ยุนโฮรีบปรามแจจุง เมื่อเค้าสังเกตเห็นสีหน้าเนือยๆของมิกกี้
เมื่อมิกกี้นั่งลงบนโซฟา เขาก็เริ่มเล่าเหตุการณ์ต่างๆให้เพื่อนๆฟัง จนมาถึงเหตุผลที่ว่า ทำไมเซียไม่ได้กลับมาด้วย
"คุณพ่อบอกว่า เค้าอยากให้ชั้นพิสูจน์ตัวเองว่า มีความอดทน มีความพยายาม และเข้มแข็งมากพอที่จะปกป้องจุนซูได้...
..คุณพ่อจะให้ชั้นไปทำงานที่ร้านพิซซ่าของท่านเป็นเวลา 7วัน เพื่อเป็นการทดสอบ ...ถ้าชั้นทำให้ท่านพอใจได้
คุณพ่อจะคืนเซียมาให้...แต่ถ้าทำไมได้เราก็ต้องเลิกกัน" มิกกี้พูดด้วยสีหน้าหนักใจ เรื่องทำงานน่ะเขาไม่กลัวหรอก แต่ว่าจะทำไงให้พอใจนี่สิ
ดูเหมือนว่าชางมินจะคิดแบบเดียวกัน"อย่างงี้ก็แย่น่ะสิ ถ้าคุณพ่อไม่พอใจ..พี่กับเซียก็ต้องเลิกกันสิ แล้วจะทำยังไงให้ท่านพอใจล่ะ"
"ชั้นจะพยายามอดทน ชั้นจะทำทุกอย่างให้ท่านพอใจให้ได้ ชั้นจะเอาเซียกลับมา" มิกกี้พูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เค้าไม่ยอมเสียเซียไปหรอก
"พวกเราจะเป็นกำลังใจให้นาย" ยุนโฮตบไหล่มิกกี้...แจจุงก้อบีบมือให้กำลังใจซะแน่น..ชางมินก็ยิ้มให้กำลังใจอย่างเต็มที่
...................... " ชั้นจะพยายาม" ........................
คืนนั้น..ในห้องนอนสวยหรูภายในบ้านตระกูลคิม
ร่างเล็กกำลังนั่งกอดหมอนอยู่บนเตียงอย่างเดียวดาย...ทำไมเวลาที่ข้างกายของเขาไม่มีมิกกี้ มันถึงได้เหงาขนาดนี้นะ
เซียเองได้คุยกับปะป๊าเรียบร้อยแล้ว..เมื่อปะป๊าตัดสินใจแล้วไม่มีวันเปลี่ยนใจ..เขาไม่สามารถคัดค้านอะไรได้เลย
..รอแต่เพียงว่า มิกกี้จะสามารถทำให้ปะป๊าพอใจได้รึปล่าวเท่านั้นเอง..
.....เริ่มทำงานวันแรก......
มิกกี้ใส่ชุดพนักงานร้านพิซซ่าของคุณปะป๊า ช่วง7วัน นี้ ดงบังชินกิได้คิวลาพักพอดี เขาจึงมีเวลามาทำงานทุกวัน
"ยังใจทำงานเข้าล่ะ ยูซอน..ชั้นคอยดูนายอยู่นะ" ปะป๊าสั่งเสีย(รึว่าขู่)ก่อนที่มิกกี้จะเริ่มงาน พร้อมทั้งเดินเข้าไปในห้องผู้จัดการเพื่อเคลียร์งาน
หน้าห้องนั้นจึงเหลือแค่ มิกกี้กับเซีย ........
"ฮือๆ..มิกกี้ ชั้นคิดถึงนายมากเลยนะ..รู้ไหมเมื่อคืนชั้นนอนไม่หลับเลย..ฮือๆ" เซียน้อยรีบโผเข้ากอดร่างสูงทันที พร้อมกับร้องไห้ออกมา
"เซีย..ชั้นเองก็คิดถึงนายเหมือนกัน..คิดถึงมากกกกก" มิกกี้เชยคางร่างเล็กขึ้นมา พร้อมกับประทับจูบลงบนหน้าผากของร่างเล็ก
"ชั้นอยากอยู่กับนาย..ชั้นอยากกลับไปอยู่บ้านเรา..ฮือๆๆ" เซียงอแงเหมือนเด็กๆ
"ไม่เอาน่าคนดี..รอแค่7วันเท่านั้น..ชั้นจะพานายกลับไปให้ได้..ชั้นจะทำให้คุณพ่อยอมรับชั้นให้ได้..แล้วเราจะได้อยู่ด้วยกันตลอดไป"
มิกกี้กอดเซียไว้แน่น เอามือลูบหัวเบาๆ พร้อมทั้งกระซิบข้างหู อย่างแผ่วเบา
"เชื่อใจชั้นนะ..ชั้นจะทำทุกทางเพื่อให้เราได้อยู่ด้วยกัน"
"มิกกี้.." เซียน้อยเงยหน้าขึ้น มองหน้าคนรักอย่างเต็มตา ... "ชั้นจะเป็นกำลังใจให้นายนะ"
มิกกี้คลี่ยิ้มอย่างยินดี ..."ชั้นจะพยายาม..เพื่อเรานะ"...ริมฝีปากของทั้งคู่ประทับกันแนบแน่น ราวกับจะส่งผ่านกำลังใจให้กัน (ยังกะจะไปรบเนอะ)
...วันนี้ มิกกี้เริ่มทำงานวันแรก เขาได้รับหน้าที่ให้เป็นคนล้างจานทั้งหมดในร้าน แม้ว่าจะไม่ค่อยได้ทำมาก่อน แต่มิกกี้ก็พยายามเป็นอย่างดี
เขาพยายามเป็นอย่างยิ่งที่จะไม่ทำจานแตก..และล้างทุกใบให้สะอาดที่สุด..ภายใต้การจับตามองทุกฝีก้าวของปะป๊า และกำลังใจที่ส่งมาให้ตลอดเวลาของเซีย
.........วันแรกจึงผ่านไปด้วยดี...แต่โชคร้ายที่มือของเค้าบอบบางเกินไป..เค้าเป็นพวกแพ้ง่าย...มือของมิกกี้จึงลอกและเป็นผื่นแดง...
"ตายแล้วๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ มิกกี้มือนายไปโดนอะไรมาน่ะ ดูสิลอกหมดเลย"เมื่อกลับบ้าน แจจุงโวยวายใหญ่เลยเมื่อเห้นมือของมิกกี้
"ชางมินไปเอายาในตู้ยามาเลยนะ ชั้นจะเอามาทำแผลให้มิกกี้" แจจุงบัญชา
"ทำไมต้องเป็นผมด้วยอ่ะ .." ชางมินที่กำลังกินมาม่าอย่างเอร็ดอร่อย ถึงกับบ่นอุบ คนกำลังกินอ่า ...แต่ก้อลุกไปหาให้ด้วยดี เพราะแผลมันน่ากัวนี่
แจจุงกำลังทายาให้มิกกี้อยู่ ยุนโฮที่เพิ่งล้างจานเสร็จก็เดินเข้ามานั่งด้วย
"นี่ล่ะน้า..อยู่บ้านไม่ค่อยล้างจาน..พอได้ไปทำจริงๆเลยเป็นแบบนี้ ฮ่าๆ" ยุนโฮแซวมิกกี้ ขำขำ .... มิกกี้เองก็ยิ้ม แผลแค่นี้ไม่เป็นไรหรอก
"ไม่ต้องมาพูดเลยนะตาอ้วน..หน้าที่ล้างจานน่ะของนายไม่ใช่เหรอไง..ขี้เกียจแบบนี้น่ะสิ ถึงได้อ้วนขึ้นทุกวันๆน่ะ" แจจุงหันไปแยกเขี้ยวใส่
"โห่..ชั้นล้อเล่นเองน่า แจจุงอ่ะ ...แล้วนี่เป็นไรมากไหม มิกกี้" ยุนโฮกอดเอวแจจุงจากด้านหลัง แล้วก็เอาคางถูไหล่แจจุงไปมา
"ไม่เป็นอะไรหรอกแค่นี้เอง..สงสัยจะแพ้น่ะ..แค่นี้น่ะไกลหัวใจ" มิกกี้พูดขำขำ
"แล้วเซียล่ะเป็นยังไงบ้าง" ชางมินถามขณะที่กำลังกินมาม่าถ้วยที่ 3 อยู่
"เซียต้องอยู่กับคุณพ่อน่ะ..เค้าต้องอ้างว่าจะมาช่วยงานคุณพ่อ ไม่งั้นก็จะไม่ได้มาที่ร้าน..แต่ว่าเราก็ได้คุยกันบ่อยๆนะ" มิกกี้ยิ้มเมื่อนึกถึง
ตอนที่เซียแอบเข้ามาในครัวจะช่วยล้างจาน แต่มิกกี้ไม่ยอมให้ช่วย เซียเลยได้แต่จุ๊บให้กำลังจายยยยย
"เฮ้อ...อีกตั้ง 6 วันสินะ" ยุนโฮถอนหายใจ
"พยายามเข้านะมิกกี้" แจจุงยิ้มให้กำลังใจ ซึ่งมิกกี้เองก้อตั้งใจว่าจะพยายามให้ถึงที่สุดเช่นกัน
....วันที่สอง....
"นี่ยูซอน..มือนายไม่เป็นอะไรเหรอ" ปะป๊าเข้ามาถามด้วยความเป็นห่วง เพราะเห็นว่ามิกกี้แพ้น้ำยาล้างจาน
"ไม่เป็นไรหรอกคับคุณพ่อ..เดี๋ยวผมจะใส่ถุงมือยางล้างก็ได้ครับ" มิกกี้ยังคงยืนยันจะล้างจานต่อ
"งั้นก็ตามใจเถอะนะ" ปะป๊าเดินออกจากครัวไป แล้วนู๋เซียก็แวบเข้ามา เซียจับมือมิกกี้ขึ้นมาพร้อมทั้งลูบเบาๆ
"เจ็บมากไหม" เซียทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ มิกกี้เห็นหน้าเซียแล้วก็ยิ้มให้เบาๆ
"ชั้นไม่เป็นไรหรอก..แค่นี้ไกลหัวใจ..(ยิ้ม)..อา...ก็หัวใจชั้นน่ะอยู่ที่เซียนี่นะ ฮ่าๆ" มิกกี้พูดอย่างอารมณ์ดีพร้อมกับรั้งร่างเล็กมากอด
"มิกกี้ง่า.."เซียยิ้มเขินๆ พร้อมกับจุ๊บที่แก้มเบาๆ "ตั้งใจทำงานน้า"
"ไม่เอาอ่า..ขอกำลังใจอีกหน่อย" มิกกี้อ้อน ..หน้าของทั้งสองโน้มเข้าหากันพร้อมทั้งจูบกันอย่างหวานชื่น.......
วันนี้ก็ผ่านพ้นไปด้วยดีอีกหนึ่งวัน...ตอนแรกๆมิกกี้ก็ใส่ถุงมือยางล้างอยู่หรอก แต่ล้างไปล้างมาก็รู้สึกไม่ถนัด จึงถอดออก
สุดท้ายก็กลับบ้านมาให้แจจุงทายาอีกครั้ง...
........มิกกี้ได้ล้างจานอยู่จนถึงวันที่สี่ มือของเค้าเริ่มปรับสภาพได้แล้ว มือที่เคยนุ่มกลับหยาบกร้านและเป็นแผลนิดๆ.......
แต่นั่นก็ไม่เป็นปัญหากับมิกกี้ เพราะมันได้พิสูจน์ให้ปะป๊าเห็นว่าเค้านั้นมีความอดทนมากมายแค่ไหน กับการล้างจานหลายพันใบ(เว่อร์)
....วันที่ห้าแล้ว....
หลังจากที่เซียทนเห็นมือมิกกี้พังมากไปกว่านี้ไม่ได้แล้ว จึงไปขอร้องปะป๊าให้มิกกี้ทำงานอย่างอื่น ซึ่งปะป๊าก็โอเค ..มิกกี้จึงได้ไปเป็นผู้ช่วยพ่อครัว
..มิกกี้ชอบหน้าที่นี้มาก..เขาได้ช่วยพ่อครัวทำพิซซ่าหน้าต่างๆ..มิกกี้ตั้งใจไว้ว่า จะให้พ่อครัวสอนเขาทำพิซซ่า เขาจะได้ทำให้เซียทาน ..
"คุณดองเฮคับ เดี๋ยวเลิกงานแล้ว ช่วยกรุณาสอนผมทำพิซซ่าด้วยนะคับ..ผมอยากทำให้เซียทาน" มิกกี้พูดกับพ่อครัวเอกขณะที่กำลังรอพิซซ่าออกจากเตา
"ได้สิ..คุณหนูจุนซูจะต้องดีใจแแน่ๆเลย" พ่อครัวดองเฮยิ้มให้อย่างใจดี
....วันที่หก....
วันนี้มิกกี้ก็ได้เป็นผู้ช่วยพ่อครัวอีกครั้ง เขาทำหน้าที่ได้ดีไม่ขาดตกบงพร่องเช่นเคย จนได้รับคำชมจากพ่อครัวดองเฮบ่อยๆ..วันนี้เค้าได้ลองทำพิซซ่าด้วยตัวเอง..
..และแล้ว พิซซ่าที่เขาตั้งใจทำให้เซียก็ออกมาจากเตาอบเรียบร้อย..มิกกี้หันไปขอบคุณพ่อครัวดองเฮแล้วรีบถือพิซซ่าวิ่งไปหาเซียในห้องผู้จัดการ (ปะป๊าไม่อยู่จ้า)
"เซียจ๋า..มาแล้วน้า..พิซซ่าแห่งรัก" มิกกี้ผลักประตูเข้ามา ร่างเล็กที่นั่งทำงานอยู่รีบวางแฟ้มงานลง แล้ววิ่งเข้าไปหา
"อ๋า..หอมจังเลย..น่ากินจังเลยมิกกี้" เซียน้อยเมื่อเห็นหน้าตาของพิซซ่าแห่งรักก็ถึงกับยิ้มหน้าบาน .. ก็มันออกจะน่ากินขนาดนี้
"งั้นเดี๋ยวชั้นป้อนให้น้า..อ้ามมม" มิกกี้ป้อนพิซซ่าให้เซีย "อร่อยไหมเซีย" มิกกี้ทำหน้าลุ้นๆรอคำตอบ
"...อร่อยมากกกกกกก...มิกกี้ทำอะไรก็อร่อยหมดน่ะแหละ.." เซียพูดทั้งๆที่ยังมีพิซซ่าเต็มปาก "งั้นเดี๋ยวชั้นป้อนให้มิกกี้บ้างน้า"
ทั้งสองคนก็ผลัดกันป้อนกันไปป้อนกันมา..จนอิ่มไปทั้งคู่...อ๋า หมดพักเที่ยงแล้ว
"งั้นชั้นไปทำงานต่อแล้วกันนะเซีย" มิกกี้หันไปร่ำลาคนรัก แต่แล้วก็เหลือบไปเห็นซอสมะเขือเทศติดอยู่ที่มุมปากของเซีย...
..มิกกี้จึงก้มหน้าลงไปเลียซอส พร้อมกับเลื่อนไปยังปากพร้อมกับประทับจูบเบาๆ..เซียน้อยหน้าแดงสุดๆ แต่ก็ยังพูดว่า "ตั้งใจทำงานน้า..>//<"
ตอนบ่ายๆปะป๊ากลับมาที่ร้านแล้ว เมื่อเดินเข้ามาในห้องทำงานก็พบกับกลิ่นอันหอมหวนชวนหิว..พิซซ่าของใครวางอยู่บนโต๊ะของจุนซูน่ะ
..ด้วยความหิวปะป๊าเลยจัดการกินไปสองชิ้น..อืม..ก้ออร่อยดีนะ..แต่รสชาติไม่เหมือนที่ดองเฮทำแฮะ..อืม แต่ก็อร่อยไปอีกแบบ
เซียเดินเข้าห้องมาพอดีหลังจากออกไปเดินดูที่หน้าร้าน..ปะป๊ากำลังจะหยิบชิ้นที่สาม แต่เหลือบไปเห็นเซียซะก่อน..
"อ้าวจุนซู..ไปไหนมาน่ะ แล้วนี่พิซซ่าของใครเหรอ ..ปะป๊าแย่งหนูกินหรือป่าวเนี่ย" ถึงพูดอย่างงี้แต่ปะป๊าก็กำลังจัดการชิ้นที่สามไปเกือบจะหมด
เซียเมื่อเห็นปะป๊ากินแบบอร่อยแบบนั้นก็ยิ้มอย่างดีใจ "ขอมิกกี้น่ะคับปะป๊า..เค้าทำเองเลยน้า..ครั้งแรกเลย..อร่อยไหมคับปะป๊า" เซียเดินเข้าไปกอดเอวปะป๊าทำเป็นอ้อน
...ค้างคับค้าง...ปะป๊าค้างไปเลย...นี่ยูซอนทำเหรอเนี่ย...ครั้งแรกแต่ทำได้แบบนี้...ไม่อยากจะเชื่อ
"อืม..ก็อร่อยดี.." พอพูดจบปะป๊าก็หันกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงานเพื่อทำงานต่อ ทิ้งให้คนตัวเล็กที่ได้ยินคำตอบถึงกับยิ้มแป้นอย่างดีใจ..ปะป๊ายอมรับมิกกี้ได้หน่อยนึงแล้ว
....วันสุดท้าย....
"วันนี้วันสุดท้ายแล้วสินะยูซอน..วันนี้ไปช่วยเสิร์ฟหน้าร้านก็แล้วกัน วันนี้คนเยอะเป็นบ้าเลย" ปะป๊าสั่งการ ที่ผ่านมาไม่ใช่มิกกี้ไปทำหน้าร้านก็เพราะกลัวคนจะมิกกี้จำได้น่ะสิ
แต่วันนี้ไม่ไหว คนเยอะเหลือเกิน ... พนักงานเสริ์ฟก็ดันลาหยุดซะหลายคน ... ขนาดเซียยังต้องออกไปช่วยเสิร์ฟเลย .. มิกกี้เห็นถึงกับตะลึง
...เซียในชุดพนักงานเสิร์ฟน่ารักมากมาย...เสื้อเชิ๊ตสีขาวแขนยาวกับชุดแซ็คกระโปรงสุ่มสั้นน่ารักๆแขนกุดสีแดงสวมทับข้างนอก วิกผมยาวสลวยกับหมวกแบบแอร์โฮสเตสที่มีขนนกติด
ทำให้เซียกลายเป็นสาวน้อยน่ารักไปในทันที.....ลูกสาว เอ๊ย! ลูกชายเรานี่ก็สวยดีเหมือนกันแฮะ ... ปะป๊าคิดในใจ
"ทำไมนายถึงแต่งเป็นผู้หญิงล่ะเซีย" มิกกี้เมื่อหายตะลึงถึงกับถามด้วยความแปลกใจ
"ก็ปะป๊ากลัวคนจำได้ ก็เลยให้แต่งเป็นผู้หญิงน่ะ" เซียเมื่อเห็นสายตาของมิกกี้ที่จ้องมาแบบไม่วางตา ก็ยิ่งเขินหนักเข้าไปอีก
"นายเองก็ต้องปลอมตัวนะยูซอน..ไม่ต้องทำหน้าอย่างงั้น..นายแค่ใส่แว่นก็พอแล้วล่ะ" ปะป๊ารีบบอกเมื่อเห็นมิกกี้ทำให้เหวอ...กลัวจะได้ใส่กระโปรงน่ะสิ
ช่วงเช้าและตอนเที่ยงผ่านไปได้ด้วยดี...ถึงแม้ว่าพวกลูกค้าหนุ่มๆจะพากันจ้องเซียจนไปเป็นอันกินพิซซ่า แต่ก็โดนรังสีอำมหิตของมิกกี้จนต้องรีบๆกินแล้วกลับไป
แต่สำหรับลูกค้าเจ้าปัญหาที่เพิ่งเข้ามาใหม่นี่...ไม่ง่ายเลย
ซีวอน ลูกชายของผู้มีอิทธิพลละแวกนั้น เดินเข้ามาในร้านพร้อมกับลูกน้องคนสนิท 2 คน ...ฮุคแจและคิบอม
เซียซึ่งว่างอยู่จึงเดินเข้าไปรับออร์เดอร์ ...ร่างเล็กในชุดสีแดงนั้น สวยสะดุดตาซีวอนเข้าอย่างจัง
"ไม่ทราบว่า...จะรับอะไรดีคะ" เซียของเรายิ้มแย้มอย่างเป็นกันเอง พร้อมกับยื่นเมนูให้...รอยยิ้มนั้นแทบจะทำให้ชายหนุ่มทั้งสามละลายติดเก้าอี้
"ที่นี่มีอะไรอร่อยบ้างล่ะ" ซีวอนยิ้มเจ้าเล่ห์พร้อมกับเอื้อมมือของเขาไปจับมือเซียที่กำลังยื่นเมนูมาให้
"แต่เธอนี่ก็ดูน่าอร่อยเหมือนกันนะ หึหึ" เซียถึงกับทำอะไรไม่ถูกเลยทีเดียว "ฮ่า ๆ ฮ่า" ฮุคแจกับคิบอมร่วมกันประสานเสียงหัวเราะ
"เอ่อ คือว่า..." เซียพยายามดึงมือออกแต่ซีวอนจับไว้แน่น เซียดึงมือออกอย่างแรง พอทำให้เสียหลัก ซีวอนจึงสวมรอยกระชากตัวเซียขึ้นมานั่งบนตัก แล้วกอดเอวไว้แน่น
เซียตกใจมากพยายามดิ้นสุดๆ แต่ซีวอนก็ไม่ยอมปล่อย ..."ปล่อยชั้นเดี๋ยวนี้นะ ไอ่บ้า ปล่อยนะ"...ไม่มีใครแถวนั้นกล้าช่วยเซียเลย เพราะกลัวซีวอนกันหมด
"แย่แล้วครับท่าน..คุณหนูจุนซูโดนพวกของซีวอนเล่นงานอยู่ครับ" พนักงานในร้านคนหนึ่งรีบวิ่งเข้ามาบอกปะป๊าที่กำลังสั่งงานอยู่ในครัว
สิ้นเสียงนั้นร่างสูงที่กำลังรอรับพิซซ่าเพื่อจะเอามาเสิร์ฟนั้นถึงกับรีบวิ่งออกไปหน้าร้านทันที...ปะป๊าเองก็รีบเดินออกไปอย่างรวดเร็ว
"เธอนี่ขาขาวเนอะ..เนียนซะด้วย...หน้าก็ใส เนียนซะมัดเลย" ซีวอนที่กำลังลูบไล้เรียวขาของเซีย และหน้าสวยพูดขึ้น พร้อมกับยื่นหน้าไปใกล้ๆหมายจะจูบ
เซียพยายามดิ้นเท่าไหร่ก็ไม่หลุด ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ออกมา ... "ปล่อยชั้นนะ..ปล่อยนะ"
"ผัวะ!!!" หน้าหล่อๆของซีวอนโดนหมัดของมิกกี้เข้าอย่างจัง ถึงกับหงายหลังตกจากเก้าอี้ ...มิกกี้รีบดึงเซียเข้ามากอดไว้ และลูบหัวอย่างอ่อนโยน...
"ไม่เป็นไรแล้วนะ..ไม่เป็นไรแล้ว" มิกกี้ปลอบขวัญร่างเล็กที่กำลังเอาหน้าซุกกับอกของเค้าร้องไห้ด้วยความกลัว
..ซีวอนเมื่อตั้งสติได้จึงรีบลุกพรวดขึ้นมา พร้อมกับสั่งการ "พวกแกมัวทำอะไรอยู่ จับมันไว้สิ..กล้าดียังไงมาต่อยชั้น"..
ฮุจแจจึงรีบมาล็อคตัวมิกกี้ไว้ ส่วนคิบอมก็เข้ามาดึงตัวเซียออกไป ... ซีวอนโมโหมาก เค้าชกหน้ามิกกี้อย่างแรงจนล้มลงไปทั้งมิกกี้ทั้งฮุคแจ (แรงโคตร)
มิกกี้เมื่อตั้งสติได้จึงลุกขึ้นมาต่อยกลับ ส่วนฮุคแจจุกจนลงไปนั่งแบกับพื้น(ไม่ได้ช่วยอะไรเล้ย)
"แกมาเสือกอะไรด้วยวะ ไอ่ปากห้อย..ชั้นกำลังมีความสุขอยู่กับน้องคนสวยนี่อยู่" ซีวอนตะโกนด่าขณะที่กำลังต่อยกันนัวเนีย
"เขาเป็นของชั้น..แกไม่มีสิทธิแตะต้อง" มิกกี้โกรธสุดๆ ง้างหมัดชกเข้าไปที่หน้าของซีวอนเต็มแรง
"คนอย่างแกไม่มีสิทธิแตะตัวเซีย จำไว้" มิกกี้ทั้งแตะทั้งต่อยซีวอนจนน่วมด้วยความโกรธ..ซีวอนก็นะถ้าไม่มีลูกน้องก็ทำอะไรไม่ได้ เก่งแต่ปากล่ะว้า..
..แถมลูกน้องที่เค้าเอามาด้วยวันนี้ ยังเป็นลูกน้องที่เพิ่งเข้ามาใหม่..อ่อนสุดๆ ช่วยอะไรเค้าไม่ได้เลยยยย
"พอๆๆพอได้แล้ว" เสียงอันทรงพลังของคุณปะป๊าดังขึ้น นั่นทำให้มิกกี้หยุด....
ฮุคแจจึงรีบเข้าไปประคองซีวอน คิบอมเองก็รีบปล่อยเซียแล้วเข้าไปช่วยประคองด้วย ...ทั้งสามคนรีบเดินออกจากร้านไปด้วยความทุลักทุเล
เซียรีบเข้าไปประคองมิกกี้ พร้อมกับเอามือลูกหน้าที่โดนต่อยของมิกกี้ด้วยความเป็นห่วง "เป็นอะไรมากไหม..มิกกี้" มิกกี้ได้แต่เพียงยิ้มให้เพื่อให้เซียสบายใจ
"ยูซอน..จุนซู ตามพ่อเข้าไปในห้องผู้จัดการเดี๋ยวนี้" คุณปะป๊าสั่งด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด พร้อมกลับหันหลังกลับไป
มิกกี้ถึงกับทำหน้าตากังวลขึ้นมาทันที .. นี่เขาก่อเรื่องเข้าให้แล้ว..ไปต่อยลูกเจ้าพ่อ..ทำข้าวของเสียหาย..ลูกค้าพากันกลัวกันหมด..
ปะป๊าต้องไม่พอใจแน่ๆ..ให้ตายสิ..วันสุดท้ายแล้วแท้ๆ..ดันมีเรื่องซะได้...เซียชั้นจะได้นายกลับไปไหมนะ...
.......ร่างสูงเหลือบมองร่างเล็กที่ประคองตนอยู่ด้วยความกังวล
###################### TBC
