ประตูห้องทำงานถูกเปิดออก..มิกกี้กับเซียค่อยๆเดินเข้าไป ทั้งสองจับมือกันไว้แน่น ..ปะป๊านั่งอยู่บนเก้าอี้หลังโต๊ะทำงาน
"รู้ใช่ไหมยูซอน..ทำไมชั้นถึงให้เธอมาทำงานที่นี่ในช่วงเจ็ดวันนี้..." ปะป๊าพูดเสียงเรียบ
"ชั้นต้องการที่จะทดสอบเธอ...ทดสอบความอดทน...ทดสอบความรับผิดชอบ...และอยากที่จะเห็นตัวตนที่แท้จริงของเธอ..."
"ที่ผ่านมาเธอทำได้ดีทีเดียวนะ...การที่นักร้องดังอย่างเธอมาทนนั่งล้างจานหลายพันใบ ทั้งๆที่เจ็บมือน่ะ...มันทำให้ชั้นเห็นความอดทนและความพยายามของเธอ
....เธอไม่ปริปากบ่นซักคำเดียว...แม้ว่าจะถูกเรียกใช้งานอย่างหนักจากพ่อครัวใหญ่ของเราที่ขึ้นชื่อเรื่องความจู้จี้จุกจิก....เธอเก่งมากนะยูซอน....
...แต่ว่าวันนี้ เธอกลับไปมีเรื่องชกต่อยกับลูกค้าในร้าน...เธอรู้ไหมว่า การที่เธอทำแบบนี้มันเป็นการที่ทำให้เครดิตของร้านชั้นเสีย...แล้วลูกค้าที่ไหนจะอยากมากินอีก"
มิกกี้ก้มหน้าอย่างสำนึกผิด ... "แต่..ปะป๊าฮะ.." เซียเองก็กำลังจะเถียงแทน แต่มิกกี้กระตุกมือเอาไว้ก่อนจึงเงียบเสียงลง...
...ปะป๊าลุกขึ้นเดินมายังทั้งสองคน...แล้วตรงเข้าไปจับไหล่มิกกี้ไว้..ทำให้มิกกี้ต้องเงยหน้าขึ้นมาสบตาอย่างประหลาดใจ...
"แต่นั่นก็แสดงให้เห็นว่า เทอมีความกล้าหาญและเข้มแข็งพอที่จะปกป้องจุนซูได้...ชั้นจะคืนจุนซูให้เทอ ยูซอน" ปะป๊ายิ้มให้มิกกี้อย่างใจดี
ทั้งมิกกี้กับเซียได้ยินดังนั้นก็หันมายิ้มให้กันอย่างยินดี..ทั้งสองกอดกันแน่น โดยมีปะป๊ายืนยิ้มอยู่ข้างๆ.."ดีใจจังเลยมิกกี้!" "อา..ชั้นก็เหมือนกัน!"
หลังจากที่ดีอกดีใจกันเสร็จ...เซียจึงกระโดดกอดพร้อมกับหอมแก้มปะป๊าหนึ่งที..."ขอบคุณมากนะคับปะป๊า"..ปะป๊าเห็นเซียดีใจ ปะป๊าก็ดีใจ...
ปะป๊าจับไหล่มิกกี้ไว้อีกครั้ง "ฝากดูแลจุนซูด้วยนะ...ชั้นรู้ว่าถ้าเป็นเธอจะต้องทำให้เค้ามีความสุขได้แน่ๆ...ถ้าจุนซูมีความสุข ชั้นก็จะมีความสุขไปด้วย"
มิกกี้ยิ้มกว้างพร้อมกับตอบปะป๊าด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "ผมจะดูแลเค้าด้วยชีวิตของผมครับ..คุณพ่อ" มิกกี้โค้งให้ปะป๊าอย่างสุภาพ
"เรียกปะป๊าก็ได้นี่..ไม่ใช่คนอื่นคนไกลกันซะหน่อย" ปะป๊าโอบไหล่มิกกี้แล้วยิ้มให้อย่างใจดี ... มิกกี้ได้ยินดังนั้นก็ถึงกับหุบยิ้มไม่ลงเลยทีเดียว...
"ขอบคุณมากคับ..ปะป๊า" ... "ฮ่าๆๆ" ปะป๊าหัวเราะอย่างอารมณ์ดีแล้วดึงตัวลูกชายสุดที่รักกับลูกเขยคนใหม่เข้ามากอดไว้..ช่างเป็นภาพที่ดูอบอุ่นเสียจริงๆ
.........................................................................
"กลับมาแล้วจ้าาาาาาา" เสียงสดใสของเซียดังมาแต่ไกล ทันทีที่ประตูถูกเปิดเข้ามา ...
แจจุงก็ถลาเข้าไปกอดเป็นคนแรก "คิดถึงจังเลยยยย"
"กลับมาแล้วสินะ" ยุนโฮยิ้มให้พร้อมกับเดินไปตบไหล่มิกกี้
"นายไม่อยู่เหงาเป็นบ้าเลย" ชางมินเองก็ดีใจเหมือนกัน
ทั้งห้าคนกอดกันอย่างมีความสุข...อุปสรรคทั้งหลายผ่านพ้นไปหมดแล้วสินะ.......
กลางคืนวันนั้น..
"นี่มิกกี้ดีจังเลยน้าที่ปะป๊ายอมรับเราได้..ชั้นดีใจจิงๆ" เซียที่เอาหน้าซุกอกมิกกี้อยู่ เงยหน้าขึ้นมาพูดกับร่างสูงที่กอดเขาไว้แน่น
"ก็ชั้นเก่งออกขนาดนี้...ปะป๊าจะไม่ยอมรับได้ยังไง" มิกกี้ไม่ค่อยหลงตัวเองเลย
เซียเกิดอาการหมั่นไส้จึงลุกจากอ้อมกอด พร้อมกับยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆเอามือจิ้มแก้มมิกกี้
"เก่งตรงไหนกัน..ขี้แยล่ะสิไม่ว่ะ" เซียพูดปากยื่นๆทำท่าน่าร้ากกก
"ชั้นไม่ได้ขี้แยซะหน่อย..แค่อารมณ์ศิลปินต่างหาก..เซียต่างหากที่ชอบแกล้งชั้น" มิกกี้ตอบ แล้วทำแก้มป่อง..งอนแล้วนะเนี่ย
เซียเห็นมิกกี้ทำแก้มป่อง ก็เลยนึกสนุกบิดแก้มมิกกี้ เอียงหัวไปมาไปมา ... ฮ่าๆ สนุกดี ... แล้วก็ก้มลงไปกระซิบข้างหูมิกกี้เบาๆว่า
"ชั้นชอบนายก็ตรงนี้แหละ" ...จุ๊บ...เซียรีบหอมแก้มมิกกี้เบาๆแล้ว ถอยออกมานั่งบิดไปบิดมา...เขินเองซะงั้น
มิกกี้เอามือลูบแก้มเบาๆ..นี่เป็นครั้งแรกเลยนะเนี่ยที่เซียจุ๊บเค้าก่อน...มิกกี้ทำหน้าเจ้าเล่ห์แล้วกระโดดไปกอดเอวเซียไว้หมับ..
"นี่นายรู้ไหม..เจ็ดวันมาเนี่ย ชั้นเหงามากเลย ไม่มีนายมานอนข้างๆแบบนี้" เซียหน้าแดงคับท่าน
"..เพราะฉะนั้น คืนนั้นต้องมีการชดเชย.." เซียหันหน้ามาทำตาโต แต่ก็ไม่ทันมิกกี้ที่จับเซียกดลงกับเตียงซะแล้ว....
"อ๋าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา" เสียงโลมาน้อยตะโกนดังลั่นไปทั้งบ้าน
/// Someday I'll lay my love on you.
Baby I don't wanna lose it now , Just One ... My Only One ////
"ชั้นจะไม่ยอมเสียนายไปอีกแล้ว...ชั้นรักนายนะเซีย...."
และแล้วเรื่องราวความรักที่มีอุปสรรคของมิกกี้และเซียก็จบลงอย่างแฮปปี้เอนดิ้ง.....!!!
+++++++++++++ END ++++++++++++++++
******* มีตอน SPECiAL ใน Category Super-short Fic นะคับผม
