ย่านถนนอินซาดง แหล่งชอปปิ้งขนาดใหญ่ใจกลางกรุงโซล..ร้านค้านับร้อยต่างพากันเปิดไฟสีสันสวยงาม
เรียกความสนใจจากผู้คนมากมายที่เดินกันขวักไขว่ในเวลาพลบค่ำแบบนี้...
ชายรูปร่างสมส่วน ผมสีดำเข้มยาวเรี่ยคอเล็กน้อยภายใต้หมวกไหมพรมสีขาว..
จะว่าหล่อมากก็ไม่ใช่ แต่ดูดี ดูเท่ห์ จนสาวๆที่เดินผ่านไปมาเหลียวหลังมองกันเลยทีเดียว
"เฮ้ย!ไอ่ยุนโฮ เมื่อไหร่แกจะมาวะ..ชั้นมารอนานแล้วนะเฟ้ย" ร่างสูงส่งเสียงหงุดหงิดผ่านโทรศัพท์เครื่องจิ๋ว
(เออน่า..จะถึงแล้วเนี่ย รอแป๊บนึงได้ไหมวะ)
"เออ!รีบๆมานะเฟ้ย" ยูชอนปิดฝาโทรศัพท์ก่อนบ่นพึมพำด้วยสีหน้าหงุดหงิด
...ไอ่บ้า ยุนโฮ ..เวลาสำคัญแท้ๆยังมาสายอีก....
ร่างสูงทรุดตัวลงนั่งบนม้านั่งใกล้ๆน้ำพุเล็กๆที่ถูกจัดไว้เป็นสถานที่พักผ่อนขนาดย่อม
พลางกวาดสายตามองไปรอบๆเพื่อฆ่าเวลา ... คนเยอะชะมัดเลยแฮะ
ยูชอนก้มหน้าลงมองพื้นก่อนหลับตาลงเพื่อพักสายตา แต่สักพักก็เงยหน้าขึ้นมาเมื่อรู้สึกว่ามีคนมายืนอยู่ตรงหน้า
เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ผิวขาวอมชมพู ในชุดนักเรียนไฮสคูล..
ผมสีน้ำตาลยาวเรี่ยคอถูกมัดขึ้นเป็นแกะเล็กๆทั้งสองข้างรับกับใบหน้าหวาน
ตาสีน้ำตาลใสแป๋วกับริมฝีปากรูปเชอรี่ ......น่ารักชะมัด
"พี่ชายคะ..คือว่า หนูไม่มีเงินค่ารถไฟกลับบ้าน..พี่ชายมีให้หนูยืมก่อนไหมคะ"
เสียงหวานเปล่งออกมาจากริมฝีปากบาง ..ร่างเล็กทำหน้าตาน่าสงสาร อดทำให้ยูชอนใจอ่อนไม่ได้
"แล้วบ้านเธออยู่ที่ไหนล่ะ..แล้วทำไมถึงไม่มีเงินกลับบ้าน"
ร่างสูงเอ่ยถามคนตรงหน้า..อะไรเนี่ยอยู่ๆจะมาขอยืมตังค์..เคยรู้จักกันก็ไม่ใช่
"บ้านหนูอยู่แถวเมียงดงค่ะ..แต่ว่าาา...ฮึกก.." จู่ๆเด็กคนนั้นก็ร้องไห้ออกมา ทำให้ยูชอนงงเป็นไก่ตาแตก..
ร่างสูงรีบดึงให้เด็กคนนั้นนั่งลงข้างๆตัวเอง เพราะตอนนี้มีแต่คนจ้องมองมาที่เขาสองคน...ทำผู้หญิงร้องไห้???
"นี่เธออย่าร้องไห้สิ..เอานี่ๆเช็ดน้ำตาก่อน..มาคุยกันก่อน อย่าเพิ่งร้องสิ" ยูชอนควักผ้าเช็ดหน้าส่งให้อีกฝ่าย
ร่างเล็กรับมาเช็ดน้ำตาป้อยๆ..ท่าทางน่ารักนั้นทำให้ยูชอนรู้สึกเอ็นดูคนตรงหน้า
"ฮึกก..คือว่า หนูทำกระเป๋าตังค์หายตอนเดินซื้อของน่ะค่ะ..ฮึกก..แล้วพอจะขึ้นรถไฟ
เงินหนูก็ไม่มีแล้ววว...หนูต้องกลับบ้านไม่ได้แน่เลย...ฮืออออออออออออออ"
เมื่อเล่าเสร็จ คนตัวเล็กก็ร้องไห้โฮขึ้นมาอีกรอบ ทำเอายูชอนต้องปลอบซะวุ่นวาย...
"เข้าใจแล้วล่ะๆ..เดี๋ยวชั้นจะให้เงินเธอกลับบ้านนะ..อย่าร้องไห้สิ"
เมื่อได้ยินแบบนั้น ร่างเล็กจึงหยุดร้องไห้..ทำเอายูชอนโล่งอก
"จริงเหรอคะพี่ชาย..พี่ให้หนูยืมเงินจริงๆเหรอ" เด็กสาว(?)เงยหน้าขึ้นมาทำหน้าดีใจ
"อืม..จิงสิ แต่ว่าไม่ต้องคืนหรอกนะ เงินแค่นี้เอง" ยูชอนยิ้มให้อีกฝ่ายอย่างใจดี
แต่ในใจกลับคิด..แค่นี้ เหอะๆ ค่ารถไฟไปเมียงดงพอกินราเม็งได้ตั้ง 70 ชาม..เอาวะ เห็นแก่คนน่ารัก
ร่างสูงควักเงินในกระเป๋าส่งให้ร่างเล็ก..
"ขอบคุณมากนะคะพี่ชาย..ถ้าไม่ได้พี่ชาย หนูต้องแย่แน่ๆเลย" เด็กสาวกล่าวขอบคุณพลางส่งยิ้มกระชากใจมาให้
ทำเอายูชอนถึงกับตะลึงค้างในความน่ารัก...น่ารักแบบนี้ ให้หมดกระเป๋าเลยดีกว่าไหม
"ถ้าอย่างนั้นหนูขอตัวกลับก่อนนะคะ ดึกแล้วเดี๋ยวคุณแม่จะเป็นห่วง"
ร่างเล็กลุกขึ้นกล่าวลา ก่อนจะยื่นผ้าเช็ดหน้าคืนให้ร่างสูง "ส่วนผ้าเช็ดหน้านี่...."
"เทอเก็บเอาไว้เถอะ...แล้วก็อย่าร้องไห้อีกนะ"
ยูชอนยิ้มเบาๆ ก่อนเอ่ยประโยคที่ทำให้ร่างเล็กหน้าแดง...ทำไมเค้าถึงได้อ่อนโยนแบบนี้นะ >///<
"งั้นหนูไปก่อนนะคะ..ขอบคุณมากนะคะพี่ชาย" ร่างเล็กส่งยิ้มกระชากใจ ก่อนโบกมือบายพร้อมกับเดินออกไป
"เดี๋ยวก่อน!" ร่างสูงเรียกไว้
"เธอชื่ออะไรนะ"
คนตัวเล็กทำหน้างงซักพัก ก่อนตอบออกมาด้วยท่าทางร่าเริง "ชื่อ..ชื่อ ซูยอน ค่ะ ...หนูชื่อซูยอน"
"อือ..แล้วเจอกันนะ ซูยอน" ร่างสูงโบกมือให้อีกฝ่ายที่ค่อยๆเดินหายไปในฝูงชน
.
.
.
.
"กลับมาแล้วค้าบบบ~~" เสียงเล็กตะโกนดังเข้ามา ทำให้คนที่อยู่ในครัวต้องชะโงกหน้าออกมาดู
"กลับมาแล้วเหรอจุนซู" ร่างบางส่งยิ้มให้น้องชายสุดที่รัก ก่อนหันไปทำกับข้าวต่อ
"หอมจังเลยพี่แจจุง" คนตัวเล็กชะโงกหน้าถามพี่ชายคนสวยที่มีใบหน้าหวานไม่แพ้กัน
มือเล็กเอื้อมไปหยิบคิมบับน่าตาน่าอร่อยที่วางอยู่ในจาน..
...เพี๊ยะ!!!..
"เดี๋ยวเถอะๆ ไปอาบน้ำก่อนเลยนะ แล้วค่อยกิน" แจจุงตีมือน้องชายพลางทำเสียงดุใส่
"ง่า..ใจร้ายชะมัด" ร่างเล็กทำหน้ามู่ ก่อนเดินสะบัดเข้าห้องไป..
ร่างเล็กล้มตัวลงบนกลิ้งบนเตียง ตาเรียวเหม่อมองไปรอบๆห้องอย่างไร้จุดหมาย
อพาตเมนต์เก่าๆ ห้องเล็กๆห้องนี้ที่เค้ากับพี่อยู่กันสองคน..พ่อกับแม่ก็นานๆจะติดต่อมา ได้แต่ส่งเงินมาให้ใช้
แต่ชีวิตในเมืองหลวงแบบนี้ ค่าครองชีพก็สูงเงินที่ส่งมาให้แต่ละเดือนจะไปพออะไร
พี่แจจุงเลยต้องทำงานพิเศษที่ร้านหนังสือ ..ส่วนเค้าเองก้อ.......
จุนซูคว้ากระเป๋านักเรียนขึ้นมา มือเล็กหยิบเอาชุดนักเรียนผู้หญิงออกมาเก็บไว้ในตู้เสื้อผ้า..ซ่อนเอาไว้อย่างมิดชิด
ถ้าพี่แจจุงมาเห็นล่ะก็ตายแน่เลย..ร่างเล็กคิดในใจ ก่อนคว้าตังค์ในกระเป๋ามานั่งนับ
ก็รู้อยู่หรอกนะว่าทำแบบนี้มันผิด แต่ว่าเค้าเองก็อยากจะช่วยพี่ชายหาเงินบ้าง
แต่ว่าที่ไหนๆก็ไม่ให้เด็กม.ปลายทำงานพิเศษ จะหาเงินก็มีแต่ทางนี้แหละ (จริงเร้อออ)
ผ้าเช็ดหน้าสีน้ำเงินเข้มเนื้อดีถูกคนตัวเล็กหยิบขึ้นมาอย่างระมัดระวัง
ตาเรียวจ้องมองไปยังผ้าผืนเล็กในมือ..พลางนึกถึงเจ้าของที่ให้มา
ผู้ชายที่ใส่หมวกไหมพรมสีขาว ท่าทางอ่อนโยนคนนั้น ใจดีชะมัดเลยน้าาา
ร่างเล็กคลี่ยิ้มเบาๆ ก่อนจะหัวเราะคิกขึ้นมาเมื่อเห็นลายปักบนผ้า
"ฮะๆ..โตขนาดนั้นแล้วยังชอบมิกกี้เม้าส์อยู่อีกเหรอเนี่ย"
จุนซูยิ้มกว้าง ก่อนจะพูดพึมพำกับผ้าเช็ดเบาๆ
"เราจะได้เจอกันอีกไหมน้าคุณมิกกี้เม้าส์ใจดี"
.
.
.
อีกสองสามวันต่อมา...
"นี่เราต้องทำแบบนี้อีกนานเท่าไหร่วะเนี่ย" ชายหนุ่มร่างสูงบ่นขึ้นมาดังๆ
ทำให้อีกฝ่ายที่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ตรงกันข้ามทำหน้าหมั่นไส้ใส่
"ทำเป็นบ่นไอ่ยุน..ชั้นเห็นแกมาสายทุกวัน..บ่นอยู่ได้"
"ก็มันน่าเบื่อนี่หว่า มันนั่งดูคนแบบนี้อ่ะ" ยุนโฮบ่นเป็นหมีกินผึ้ง
ตาเรียวมองไปรอบๆ ก่อนหันมาหยุดเข้ากับเพื่อนรักที่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่
"แกไม่เบื่อเหรอวะ ยูชอน"
"ก็มันเป็นหน้าที่ให้ทำไงได้ล่ะ" ยูชอนพับหนังสือพิมพ์เก็บ
ก่อนหันไปมองรอบๆ แล้วอยู่ๆก็ยิ้มออกมาเบาๆ ...ทำเอายุนโฮงง ไอ่นี่อยู่ๆก็ยิ้ม
"เฮ้ย แกเป็นบ้าอะไรเนี่ย อยู่ดีๆก็ยิ้ม ประสาท"
"ป่าว..ก็แค่คิดถึงคน.." ...คนน่ารัก...เด็กคนนั้น
"เฮ้ย!ชั้นหิวข้าวว่ะ..ไปหาไรกินก่อนดีกว่า ไอ่หนุ่มนั่นมันไม่หนีไปไหนหรอก"
ยุนโฮดึงแขนเพื่อนรัก ทำหน้าตาน่าสงสารหวังให้เห็นใจ...แต่น่าหมั่นไส้สำหรับยูชอน
"เออๆๆ เลิกทำหน้าแบบนั้นซักทีเหอะ..ทุเรศลูกตาว่ะ"
"ป่ะๆๆ ไปเหอะๆ" ยุนโฮรีบลากแขนยูชอนเดินออกไป...
.
.
.
"นี่!ปล่อยนะ..บอกให้ปล่อยไงล่ะ!!" เสียงเล็กตะโกนดังลั่นเรียกความสนใจจากคนรอบข้างให้หันไปมอง
แต่ก็ได้แต่มองไม่สามารถช่วยอะไรได้...เพราะคนที่กำลังดึงข้อมือร่างเล็กอยู่เป็นผู้มีอิทธิพลใหญ่ในย่านนี้
จุนซูในชุดนักเรียนหญิงเต็มยศ ดิ้นสะบัดจากการเกาะกุมของชายหนุ่มร่างสูงใหญ่
ให้ตายสิจุนซู..แกนะแก ซวยชะมัดดันไปหลอกไอ่บ้านี่ทำไมนะ คนอื่นมีตั้งเยอะตั้งแยะทำไมไม่หลอก
ร่างเล็กตะโกนด่าตัวเองในใจ...
เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา ร่างเล็กจะมองหาคนท่าทางดูดีมีกะตังค์แล้วก็หน้าตาซื่อๆหน่อย
แล้วก็อ้อนขอตังค์เหมือนเคย แต่ว่าคราวนี้พลาดอย่างหมันต์
เมื่อไอ่เจ้าคนที่เห็นว่าหน้าตาซื่อๆในตอนแรก กลับจะลากเขาเข้าโรงแรมซะอีก
"ปล่อยนะ!!ปล่อยเซ่!!" ร่างเล็กดิ้นสุดชีวิตแต่ก็ไม่สะเทือนอีกฝ่าย
ซ้ำยังถูกรั้งเข้ามาใกล้ไอ่บ้าหน้าหื่นนี่อีก
"อย่าเล่นตัวไปหน่อยเลยน่ามินวา(?)..เดี๋ยวพี่ให้เงินหนูมากกว่าที่หนูอยากได้เลยนะ มากับพี่มะ.."
"ม่าย!!ปล่อยนะ..ปล่อยนะเฟ้ย! ชั้นเป็นผู้ชาย ..ชั้นเป็นผู้ชายเฟ้ย!!"
ร่างเล็กปล่อยไม้ตายสุดท้ายออกมาหวังว่าไอ่หื่นจะหยุด..
"ผู้ชายอะไรหน้าหวานแบบนี้หือ..อย่ามาหลอกพี่ดีกว่าคนสวย" ไอ่หื่นยังไม่เลิก
"ชั้นเป็นผู้ชายโว้ย!!!" จุนซูกระชากเสื้อนักเรียนออก เผยให้เห็นหน้าอกแบบราบ(กลางถนนนะลูกT"T)
"เห็นไหม!!ชั้นเป็นผู้ชาย!!ชั้นไม่มีหน้าอก..ปล่อยได้แล้ว ปล่อยสิ!!!!"
แทนที่ไอ่หื่นนั้นจะปล่อยเพราะเห็นว่าไม่ใช่ผู้หญิง
แต่หน้าหวานๆกับแผ่นอกขาวเนียนนั่น ทำให้มันเปลี่ยนใจ..
"ถึงจะเป็นผู้ชาย แต่หน้าหวานๆแบบนี้ พี่ยอม..."
"อ๊ากกกกกกกกกก ช่วยด้วยยยยยยยยย!!!!!"
เสียงตะโกนร้องที่ดังลั่น เรียกให้ชายหนุ่มทั้งสองรีบวิ่งเข้ามาดูเหตุการณ์..
ร่างเล็กที่ตะโกนขอความช่วยเหลืออยู่เห็นยูชอนเข้าจึงรีบร้องขอให้ช่วย
"พี่ชาย!!..พี่ชายช่วยผมด้วย!!!..ช่วยผมด้วยพี่ชาย!!!"
ยูชอนที่งงอยู่เพราะภาพที่เค้าเห็นคือ คนน่ารักของเขากำลังถูกชายคนนึงดึงแขนไว้อยู่
แต่ที่ยูชอนจ้องนั้นคือ แผ่นอกแบนราบที่เผยออกมาของร่างเล็ก...อะไรกันเนี่ย!!!!!
"พี่ชาย!!!ช่วยด้วย!!!!"
ร่างเล็กเริ่มจะร้องไห้ออกมาด้วยความกลัว ทำให้ยูชอนตั้งสติได้
ร่างสูงรีบเข้าไปดึงคนตัวเล็กออกมาจากเงื้อมือไอ่หื่นโดยมียุนโฮคอยช่วยดึงอีกฝ่ายไว้
"พวกแกสองคนมาเสือกอะไรด้วยวะ!!!พวกแกไม่รู้เหรอว่าชั้นเป็นใคร!!!" ไอ่หื่นตะโกนลั่นด้วยความโกรธ
"คุณจะเป็นใครผมไม่สน..แต่เด็กคนนี้ไม่เต็มใจไปกับคุณ..คุณไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้!!"
ยูชอนตะคอกใส่พลางโอบกอดคนตัวเล็กที่กำลังร้องไห้จนตัวสั่น
"แต่มันเอาเงินชั้นไปแล้ว!!..ชั้นต้องได้มันสิ!!"
คำพูดนั้นทำให้ยูชอนหันมามองคนในอ้อมกอด...ร่างเล็กรีบโยนเงินไปให้ไอ่หื่นพลางเอ่ยเถียง
"ชั้นแค่ยืม!!..ชั้นไม่ได้บอกซักหน่อยว่าจะไปนอนกะแก!!!ไอ่บ้า!!!!"
"ไม่ได้โว้ย!!!ยังไงวันนี้ชั้นก็จะต้องได้แก!!มานี่เดี๋ยวนี้!!"
ไอ่หื่นพยายามสะบัดหลุดจากการล็อคของยุนโฮ มือหนาคว้าข้อมือร่างเล็กเอาไว้แน่น
"หยุดได้แล้ว!!!ไม่งั้นคุณได้ติดคุกหัวโตแน่!!" ยูชอนหมดความอดทน
มือเรียวคว้าตราตำรวจขึ้นโชว์ ทำเอาไอ่หื่นหยุดชะงัก รวมทั้งร่างเล็กที่อยู่ในอ้อมแขนด้วย...
"ฮึ่ย..ฝากไว้ก่อนเถอะพวกแก" ชายร่างใหญ่สะบัดหลุดแล้วเดินออกไปอย่างกระฟัดกระเฟียด
ทิ้งคนสามคนที่เหลือไว้เบื้องหลัง ....ร่างเล็กที่หยุดร้องไห้แล้วรีบดีดตัวออกจากอกแกร่ง
ทำท่าจะชิ่งหนีไป แต่ก็โดนยูชอนดึงไว้ซะก่อน
"เรามีเรื่องต้องคุยกัน..หนุ่มน้อย.."
###################### TBC
อยากเห็นจังว่าจะเป็นแบบไหน เอิกๆ มันต้องทำเพราะความจำเป็นเนอะ.. มิกหลงซะ อิอิ
