...ณ ร้านราเม็งชื่อดัง ย่านอินซาดง....
ยุนโฮที่กำลังนั่งกินราเม็งถ้วยที่สองอยู่ จ้องมองไปยังคนสองคนที่นั่งอยู่ด้านขวามือถัดจากเขา
จุนซูเปลี่ยนเสื้อผ้าในชุดธรรมดาเรียบร้อยแล้วนั่งก้มหน้าอยู่
โดยมียูชอนที่นั่งข้างๆ จ้องอย่างเอาเป็นเอาตาย... ก่อนจะเอ่ยปากถามออกมา
ตกลงนายจะบอกได้รึยัง...ว่าเรื่องทั้งหมดเป็นยังไงกันแน่หืมส์....ซูยอน..
..ไม่สิ ....ตกลงนายชื่ออะไรกันแน่ เจ้าตัวเล็ก
ผมชื่อ จุนซู คับ ร่างเล็กก้มหน้าก้มตาตอบแบบไม่กล้าสบตาอีกฝ่ายเพราะกลัวความผิดในเรื่องที่ตัวเองทำไว้
จุนซูงั้นเหรอ ...แล้วทำไมนายต้องปลอมตัวเป็นผู้หญิงมาเที่ยวหลอกเงินชาวบ้านเค้าแบบนี้..
...มันผิดกฎหมาย นายรู้ใช่ไหม ยูชอนพูดเสียงเรียบแต่แอบเน้นตรงท้ายประโยคเพื่อทำให้ร่างเล็กรู้สึกกลัว
...ทำให้ยุนโฮที่กำลังมองอยู่ยิ้มออกมานิดๆด้วยความขำ ....มาแล้วไง มาดผู้กองเก็กโหด
จุนซูเงยหน้าขึ้นมา...ใบหน้าหวานแดงก่ำ...ดวงตาสีน้ำตาลคลอไปด้วยหยาดน้ำใสๆ..
...ร่างเล็กเกาะแขนชายหนุ่มไว้พลางเอ่ยขอร้อง
ผมรู้ว่าผมทำผิด แต่ว่าผมต้องหาเงินไปช่วยทางบ้านนี่ครับ...พี่ชายอย่าจับผมเลยนะ
ท่าทางน่าสงสารแบบนั้นทำให้ยูชอนแอบใจอ่อนขึ้นมา...แต่เลือดผู้รักษาความยุติธรรมมันเข้มข้นกว่า
นายทำผิดก็ต้องยอมรับผิด...ยังไงชั้นก็ต้องจับนาย...อย่าคิดว่าร้องไห้แล้วชั้นจะใจอ่อนนะจุนซู
ร่างสูงเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูอ่อนโยนกว่าเก่าเพื่อลดความกลัวของร่างเล็ก...
แต่จะว่าไป..จุนซูที่ก็หน้าหวานเหมือนผู้หญิงจริงๆนั่นแหละ...แบบนี้สเปคเจ้าเด็กนั่นเลย จริงไหม ไอ่ยูชอน
ยุนโฮที่เพิ่งหันไปสั่งราเม็งชามที่สาม...หันมานั่งพิจารณาใบหน้าของจุนซู ก่อนจะพูดแทรกขึ้นมา...
หนุ่มหน้าหวาน....สเปคเจ้าชางมินน่ะเหรอ....แล้วมันเกี่ยวอะไรกันด้วยล่ะวะ ไอ่ยุน ร่างสูงหันไปมองหน้าเพื่อนคู่หูงงๆ
เอ้า....ก็เรากำลังหาสายแฝงตัวเข้าไปสืบข่าวอยู่ไม่ใช่เหรอวะ...ชั้นว่าจุนซูก็เหมาะดีออก
ยุนโฮกระซิบบอกเพื่อนรักทำให้ยูชอนที่ได้ฟังถึงกับตาโต...
แกจะบ้าเหรอ ไอ่ยุน....สายสืบนะเฟ้ย ไม่ใช่จะเอาใครก็ได้มาเป็นน่ะ ยูชอนกระซิบกลับไป
แกไม่เห็นเหรอวะ...จุนซูออกจะน่ารักแถมยังดูใสซื่อขนาดนี้ ... เจ้าพวกนั้นไม่มีทางสงสัยหรอกว่า จุนซูเป็นสายหรอก
ยุนโฮกระซิบพลางพยักเพยิดให้ยูชอนหันไปมองร่างเล็กที่ทำหน้างงๆอยู่... สองคนนี้กระซิบอะไรกันอยู่ได้นะ
แต่ว่ามันอันตราย... ยูชอนเอ่ยเสียงเบาๆ ทำหน้ากังวลเล็กน้อย เมื่อนึกถึงความเสี่ยงที่จะเกิดขึ้น...
แกเป็นห่วงเค้ารึไง ยุนโฮทำหน้าล้อเลียน..ทำไมเค้าจะไม่รู้ว่าเพื่อนซี้ของตนแอบปิ๊งหนุ่มน้อยคนนี้อยู่...
ป่ะ...ป่าวว..ซักหน่อย...ชั้นก็แค่.... ยูชอนพูดตะกุกตะกัก ทำให้ยุนโฮตัดสินใจรวบรัดเอาซะเอง...
เอาล่ะจุนซู...ถ้าความผิดของนายมีโอกาสลบล้างได้...นายอยากจะทำมันไหม ยุนโฮเอ่ยกับร่างเล็กที่นั่งอยู่ตรงกันข้าม
ลบล้างได้หมายความว่ายังไงคับ...ผมไม่เข้าใจ จุนซูทำหน้างง
ก็คือ นายมีโอกาสทำความดีชดเชยความผิดน่ะสิ...ว่าไงล่ะนายอยากทำไหม ยุนโฮทำเป็นยิ้มใจดี
ทำได้เหรอคับ...ถ้าผมทำแล้ว พวกคุณจะไม่จับผมใช่ไหม ร่างเล็กยิ้มอย่างดีใจ
แต่ว่า.... ยูชอนที่ทำท่าจะพูดขัด ถูกยุนโฮเอามือปิดปาก...ก่อนจะพูดต่อซะเอง
ก็คืองี้...ตอนนี้ทางเราอยากจะได้สายสืบมาช่วยแฝงตัวหาข่าวน่ะ...แล้วนายเองก็มีคุณสมบัติที่เราต้องการอยู่พอดี...
มันอันตรายนิดหน่อย แต่ว่าพวกเรารับรองความปลอดภัยแน่นอน...นายสนใจจะทำไหมยุนโฮอธิบายให้ร่างเล็กฟัง...
ถ้าผมทำแล้ว....พวกคุณจะไม่จับผมใช่ไหมคับ ร่างเล็กทำหน้าครุ่นคิด
ใช่แล้ว...นอกจากเราจะไม่จับนายแล้ว...นายยังจะได้เงินค่าจ้างตอบแทนอีกด้วยนะ...สนใจไหมล่ะจุนซู
..ไม่โดนจับ..แถมยังได้เงินอีก..จะมีอะไรดีกว่านี้อีกไหมนะ.... จุนซูคิดคำนวณในใจ
ตกลงคับ ผมจะเป็นสายสืบให้พวกคุณ ร่างเล็กเอ่ยรับคำด้วยสีหน้ามั่นใจ..แต่คนฟังทั้งสองกลับมีสีหน้าต่างกัน
ยุนโฮที่ทำหน้าดีใจสุดๆ กับ ยูชอนที่ทำหน้าเหมือนโลกถล่ม ... โอ้ว พระเจ้า ผมได้ยินผิดไปรึเปล่านะ ~ ~
"แต่ว่า พวกคุณต้องไปขออนุญาตพี่ชายผมก่อนนะคับ" ร่างเล็กเสนอเงื่อนไข
"ถ้าต้องทำงานตอนกลางคืน พี่ชายผมต้องดุเอาแน่ๆเลย"
"ได้สิ..ระดับยุนโฮซะอย่าง กล่อมคนร้ายมานักต่อนักแล้ว..แค่พี่ชายนายสบายมากกก"
.
.
.
.
.
"ไม่ได้นะจุนซู!!! พี่ไม่ให้นายไปทำงานตอนกลางคืนเด็ดขาด!!!" ร่างบางตวาดเสียงดังลั่น
ทำเอาแขกผู้มาเยือนทั้งสองหน้าเหวอด้วยความตกใจ..หน้าสวยแต่ดุชะมัด..
"เอ่อ..คือ อย่างนี้นะคับคุณแจจุง คือว่าทางร้านเราจำเป็นมากๆเลยนะครับที่จะต้องให้จุนซูไปทำงานที่นั่น
คือว่า...เสียงของจุนซูเพราะมากๆเลยนะครับ...ถ้าไม่มีจุนซูร้านเราต้องเจ๊งแน่เลยนะครับ...
ได้โปรดอนุญาตให้จุนซูไปทำงานกับพวกเราเถอะครับ" ยุนโฮในมาดผู้จัดการร้านพูดขอร้อง
"แต่ว่า งานกลางคืนมันอันตราย ผมไม่อยากให้น้องชายของผมเสียงอันตรายแบบนั้น"
"ผมรับรองความปลอดภัยของจุนซูเองคับ..จะไม่มีใครทำอะไรเค้าได้ แค่คุณยอมให้เค้าทำงานกับเรา"
ยูชอนช่วยพูดอีกแรง โดยที่หลีกเลี่ยงการโกหก...
เพราะจุนซูไม่ยอมให้บอกแจจุงว่าจริงๆแล้วไปเป็นสายสืบ..แต่กลับให้บอกว่าไปร้องเพลงที่ร้านอาหารแทน
ทำให้ทั้งเค้าและยุนโฮเองต้องมาอยู่ในมาดผู้จัดการร้านแบบนี้...
"ผมโตแล้วนะครับพี่แจจุง..ผมดูแลตัวเองได้..พี่เชื่อใจผมสักครั้งนะ"
ร่างเล็กใช้ลูกอ้อนเดินไปกอดเอวบางของพี่ชายไว้แน่น พลางทำหน้าตาน่ารักใส่...
"ให้ตายสิ ถ้าเป็นอะไรขึ้นมา..อย่ามาร้องไห้ให้ชั้นเห็นละกัน"
สุดท้ายพี่ชายสุดสวยก็ต้องแพความน่ารักของน้องชายตัวดีจนได้
ร่างเล็กกระโดดหอมแก้มพี่ชายด้วยความดีใจ...ทำให้อีกสองคนที่เหลือพลอยโล่งออกไปด้วย
.
.
.
ที่กองสอบสวนลับคดีพิเศษ..
..ชายหนุ่มทั้งในเครื่องแบบและนอกเครื่องแบบเดินขวักไขว่ไปมาตามทางเดิน...บางคนก็ถือเอกสารเต็มมือเดินเข้าห้องนั้นห้องนี้
บ้างก็ถือถ้วยกาแฟไปด้วยคุยโทรศัพท์ไปด้วย...ช่างเป็นบรรยากาศยามเช้าที่แสนจะวุ่นวายเลยทีเดียว....
ชายหนุ่มร่างสูงทั้งสองเดินเข้าประตูมาในชุดโค้ทยาวสีดำทั้งคู่...
ตามติดด้วยร่างเล็กที่กำลังมองไปรอบๆด้วยความสนอกสนใจ...จนยูชอนต้องคว้าข้อมือเอาไว้เพราะกลัวจะเดินหนีหายไปไหน...
อ้าว...สวัสดีคับ ผู้กองยุนโฮ ผู้กองยูชอน...มาเช้าจังเลยนะครับวันนี้
ฮุคแจตำรวจหนุ่มหน้าใหม่ไฟแรงเอ่ยทักชายทั้งสอง ก่อนที่ตาเล็กๆของเขาจะสะดุดเข้ากับคนน่ารักที่ยูชอนจับมือไว้อยู่...
แล้วนั่นใครคับ น่ารักจัง...แฟนผู้กองเหรอ ฮุคแจถามยูชอนทำหน้ายิ้มๆ ...
...ทำให้ร่างสูงรีบปล่อยมือที่จับจุนซูทันทีก่อนจะรีบตอบเพื่อแก้ความเข้าใจผิด...
ไม่ใช่เว้ย เจ้าบ้า ... นี่จุนซู สายคนใหม่ของเรา
ร่างเล็กยิ้มน่ารักให้ฮุคแจก่อนเดินเข้าไปทำความรู้จัก
สวัสดีคับ ผมชื่อจุนซู ... ขอฝากตัวด้วยนะคับ
..เพราะความน่ารักของคนตรงหน้าทำให้ตำรวจหนุ่มหัวแหลมคนนี้ถึงกับยิ้มค้าง ... จนยุนโฮต้องตบไหล่เพื่อเรียกสติ
เฮ้ย ! ถึงกับค้างเลยเหรอวะ ... ฮ่าๆๆ ยุนโฮหัวเราะท่าทางตลกๆของฮุคแจ ทำให้จุนซูพลอยขำไปด้วย
นี่พวกแกจะคุยกันอีกนานไหม...เข้าประชุมกันได้แล้ว ยูชอนทำเสียงดุใส่ ก่อนจะลากแขนจุนซูเดินเข้าห้องประชุมไป...
มันหวงอ่ะ มันหวง ... ฮ่าๆๆ ยุนโฮกระซิบกระซาบกับฮุคแจ ก่อนหัวเราะดังลั่น ...
...หวงอ่าดิ ไอ่ยูชอน ....แกเห็นพวกตำรวจที่นี่จ้องจุนซูกันใหญ่ ก็เลยหวงขึ้นมา ...ทำไมชั้นจะไม่รู้ ไอ่เพื่อนเลิฟ...
.
.
.
.
ภายในห้องประชุมเล็กๆที่มีคนนั่งอยู่ก่อนแล้ว 2-3 คน...ยูชอนพาร่างเล็กเดินเข้ามา ก่อนจะตามมาติดๆด้วยยุนโฮและฮุคแจ
นี่ผู้หมวดฮันเกียง ชายคนแรกในชุดสูทที่เหลือแต่เสื้อเชิ้ตปลดไทค์หลวมๆ ส่งยิ้มให้อย่างใจดี
ผู้กองนีโอ ชายคนถัดไปในชุดเสื้อฮู้ดสีน้ำเงินที่กำลังนั่งเล่นเกมมือถืออยู่...
แล้วก็ผู้กองไรอัน ชายหนุ่มหน้าตาดีคนสุดท้ายในชุดเสื้อแจ็กแก็ดหนังสีดำ ท่าทางเจ้าชู้ไม่เบา ...
ร่างสูงแนะนำชายหนุ่มแต่ละคนที่นั่งอยู่.....ก่อนจะกล่าวแนะนำร่างเล็กบ้าง
ส่วนนี่ คิมจุนซู สายคนใหม่ของเราในคดีนี้...
จุนซูโค้งชายทั้งสามก่อนพูดฝากตัว ขอคำแนะนำด้วยนะคับ
น่ารักสุดๆไปเลยยูชอน...ไปหามาจากไหนเนี่ย ไรอันลุกขึ้นเดินเข้าไปใกล้ๆจุนซู ทำตาวิบวับใส่....
นั่นสิคับ...น่ารักแบบนี้ ถ้าโดนเจ้าชางมินทำอะไรเข้า เสียดายแย่เลย นีโอที่นั่งเท้าคางมองอยู่ พูดขึ้นมาบ้าง
***รูป ไรอัน(คนที่4) กะ นีโอ(คนที่5) ***
http://pics.storythai.com/user/funkyboyz/images/pic-white-lie.jpg
.... ผัวะ!!...
แกก็อย่าไปขู่เค้าสิ ดูสิทำหน้าตกใจใหญ่ละ ฮันเกียงเอามือฟาดหัวนีโอเบาๆก่อนทำเสียงดุใส่...
เมื่อเห็นจุนซูทำหน้าตกใจตอนได้ยินที่นีโอพูด..
ไม่มีอะไรหรอกจุนซู ... เจ้านี่มันปากไม่ค่อยดีน่ะ
ยูชอนเอ่ยปลอบใจร่างเล็กที่ทำหน้ากังวล ก่อนจัดแจงให้จุนซูนั่งเก้าอี้ข้างๆยุนโฮ แล้วเดินไปอธิบายสไลด์อยู่ห้องประชุม...
เรามาสรุปคดีนี้กันอีกทีนะครับ...จากการที่พวกเราได้สืบหาข้อมูลมาพบว่า
ชางมิน ผู้ต้องสงสัยอันดับหนึ่งของเราที่มีความพัวพันเกี่ยวข้องกับคดีค้ายาเสพติดในหมู่วัยรุ่น
เร็วๆนี้เราได้พบว่า มันได้เปลี่ยนเป้าหมายจากกลุ่มเด็กนักเรียนมาเป็นแก๊งค์แข่งรถที่รวมตัวกันอยู่ในผับย่านอินซาดง ...
ซึ่งเป็นกลุ่มเป้าหมายที่กว้างกว่าและมีทีท่าว่าจะขยายตัวมากขึ้นเรื่อยๆ
ภาพในจอสไลท์ฉายให้เห็นภาพแอบถ่ายของชายร่างสูงโปร่งผิวสีน้ำผึ้งคนหนึ่ง ซึ่งจัดว่าหน้าตาดี
ในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำสบายๆกำลังยืนคุยกับคนอื่นๆอยู่...โดยมีฉากหลังเป็นรถยนต์ที่ถูกปรับแต่งเพื่อการแข่งขันจอดเรียงอยู่....
และจากการประชุมครั้งก่อน...ที่พวกเราได้ลงความเห็นกันว่า ควรจะมีสายสืบแฝงตัวเข้าไปในกลุ่มคนร้ายเพื่อคอยส่งข่าว
ซึ่งก็คือ จุนซู ... ดังนั้น การประชุมในวันนี้ เราก็จะมาพูดคุยกันในเรื่องการวางแผนที่จะแฝงตัวสายของเราเข้าไป ....
ใครมีความเห็นอะไรเชิญเสนอได้ครับ..
.
.
.
.
อ๋า...หิวจังเลย จุนซูที่เดินออกจากห้องประชุมมาด้วยท่าทางเหนื่อยอ่อน... ประชุมกันตั้ง 3 ชั่วโมงแน่ะ
จุนซูหิวเหรอครับ...งั้นเดี๋ยวผมพาไปกินข้าวนะ...แถวนี้ร้านอาหารอร่อยๆเพียบเลย
ไรอันโผล่มาจากไหนก็ไม่รู้...จับมือร่างเล็กทำท่าจะพาเดินไป...แต่ก็ถูกยูชอนดึงไว้ซะก่อน
ไม่ต้องลำบากนายหรอกไรอัน...เดี๋ยวชั้นพาจุนซูไปกินข้าวที่โรงอาหารข้างล่างเองร่างสูงดึงแขนอีกข้างของจุนซูไว้
..... ภาพศึกชิงนางที่เกิดขึ้นทำให้ยุนโฮหันไปหัวเราะกับฮุคแจและนีโอเป็นการใหญ่ ....คดีนี้ท่าทางสนุกพิลึก....
.
.
.
.
โรงอาหารเล็กๆด้านล่างกองสอบสวนลับคดีพิเศษ...
ที่โต๊ะยาวด้านในสุด กลุ่มชายหนุ่ม4-5 คนกำลังนั่งกินข้าวไปคุยกันไปอย่างสบายๆ...
จะมีก็แต่ยูชอนที่นั่งทำคิ้วขมวด จ้องไรอันที่กำลังเอาอกเอาใจจุนซูสุดชีวิต...
อันนี้ก็อร่อยนะครับจุนซู...คิมบับสูตรพิเศษที่ขึ้นชื่อที่สุดของกรมตำรวจเลยล่ะ
นี่ก็น่าทานนะครับ...ซูชิต้นตำรับ ผมเองยังติดใจมาทานบ่อยๆเลย
....ตอแหลชะมัด... ชายหนุ่มอีก 3 คนที่เหลือคิดในใจพร้อมๆกัน...
ร้อยวันพันปีเจ้าไรอันมันเคยมากินข้าวที่นี่ซะเมื่อไหร่กัน...บอกว่ากลัวท้องเสียบ้างล่ะ อาหารไม่ถูกปากบ้างล่ะ...
แล้วทำมาเป็นพูดว่า ติดใจมาทานบ่อย .... ตอแหลสุดๆ
จานของจุนซูถูกตักให้เกือบจะล้น จนร่างเล็กต้องรีบเบรกไว้ ก่อนที่ไรอันจะวางปูอลาสก้าตัวใหญ่ลงไปอีก..
พอก่อนเถอะคับคุณไรอัน...แค่นี้ ผมยังไม่รู้ว่าจะทานหมดไหมเลย ร่างเล็กทำหน้าแหยๆ
ชั้นว่าแทนที่แกจะเอาเวลามาทำแบบนี้ ไปนั่งหาข้อมูลแก๊งค์รถแข่งไม่ดีกว่าเหรอ ไรอัน ยูชอนที่นั่งเงียบอยู่นานเอ่ยขึ้นมา
โถ่ นี่มันเวลาอาหารนะ ยูชอน ...เกี่ยวกันซะทีไหนเล่า
...ในเวลาแบบนี้การเทกแคร์คนน่ารักอย่างจุนซูถูกต้องที่สุดแล้ว...จริงไหมคับจุนซู ...
ไรอันพูดกับยูชอนด้วยสีหน้ากวนๆ...ก่อนหันไปยิ้มหวานให้จุนซู....ทำเอาร่างเล็กที่กินอยู่สำลัก...
เอานี่น้ำๆๆ... ฮุคแจที่นั่งอยู่ข้างๆร่างเล็กอีกด้วย รีบยื่นน้ำให้พลางลูบหลังจุนซูเบาๆ
ซุ่มซ่ามแบบนี้จะทำงานไหวไหมเนี่ย นีโอนั่งมองดูอยู่เอ่ยขึ้นมาลอยๆ ...
แค่กๆ...ไหวครับไหว...ผมจะทำงานนี้ให้ดีที่สุดเลย
จุนซูรับปากอย่างแข็งขัน ...ก็งานนี้มันน่าสุดดีออกนี่นะ...
ว่าแต่ ตกลงเราจะเริ่มแผนเหมือนไรกันล่ะยูชอนยุนโฮที่เพิ่งกินเสร็จเอ่ยถามเพื่อนซี้
คืนนี้..ร่างสูงตอบพลางจ้องหน้าร่างเล็กที่ทำท่าตื่นเต้นสุดๆ พลางคิดในใจจะรอดไหมเนี่ยเจ้าตัวเล็ก
############# TBC
)
เอาไจช่วยวุ้ย 
5555
