[Past 10]
ที่ริมลำธารเล็กๆในป่าท้ายเมืองดงบังชินกิ...สถานที่อันเงียบสงบและเต็มไปด้วยต้นไม้ใหญ่ที่แสนจะร่มรื่น...
เด็กชายตัวเล็กที่มีใบหน้างดงามราวกับเด็กหญิงนั่งกอดเข่าอยู่คนเดียวเงียบๆ ...สายตาเหม่อมองไปไกล....
"มาอยู่ที่นี่เองแจจุง!...ข้าตามหาซะแทบแย่"
เด็กชายอีกคนหนึ่งที่ตัวโตกว่าเล็กน้อยทรุดตัวลงนั่งข้างๆ พลางเอามือโบกพัดไปมาตรงหน้า เพื่อระบายความร้อน...
"อยู่ๆเจ้าก็หายออกมาแบบเนี้ย...ข้ากับองค์ชายตามหาซะแทบแย่..... กลับกันเถอะ เดี๋ยวท่านอาจารย์จะดุเอา"
มือหนาฉุดมือเล็กจะดึงให้ลุกขึ้น แต่ก็ต้องชะงักด้วยความแปลกใจ เมื่อถูกสะบัดออกอย่างแรง...
"ข้าไม่ไป!!!...เจ้าไปคนเดียวเถอะยุนโฮ....ข้าไม่ฝึกแล้ว!... วิชาบ้าบออะไรนั่น...ไม่เห็นมันจะเก่งขึ้นตรงไหนเลย...ฮึกก!!!"
เด็กชายแจจุงตะโกนเสียงดัง ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งร้องไห้ ....
... ไม่ว่าเมื่อไหร่ ไม่ว่าจะพยายามมากเท่าใด แต่ก็ไม่สามารถจะแข็งแกร่งขึ้นได้เลย ...
คนอ่อนแอเช่นเขา ไม่สมควรจะเกิดมาเป็นลูกของนักรบเคียงบัลลังค์เลยซักนิด......
...วิชาการต่อสู้นั้น ไม่ว่าจะสู้กับใคร กี่ครั้งต่อกี่ครั้งก็แพ้มาโดยตลอด ...
... เจ้าน่ะ มีดีก็แค่วิชาเวทมนตร์กระจอกๆ เท่านั้นแหละ แจจุง!! ...
"อย่าร้องไห้สิแจจุง...เจ้าไม่ได้เป็นคนขี้ขลาดแบบนี้สักหน่อย" เด็กชายยุนโฮลูบหลังเล็กเบาๆ ...
"ข้าไม่ได้ขี้ขลาด ยุนโฮ!!...เพียงแต่ข้าพยายามแล้ว ... แต่ว่า ... ไม่ว่าเมื่อไหร่ข้าก็ทำไม่ได้ ทำไม่ได้เลยซักที!
....ฮึ่กก!!.. ข้าเหนื่อย ข้าเหนื่อย ... ข้าจะไม่พยายามอีกต่อไปแล้ว ข้าไม่เรียนแล้ว ... ฮืออออ"
ร่างเล็กตะโกนพลางร่ำไห้ .... ทำเอาเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างๆต้องรีบปลอบ ...
"ใจเย็นๆสิแจจุง ... ถึงเจ้าจะไม่ถนัดเรื่องการต่อสู้ ... แต่ว่า วิชาเวทมนตร์แล้ว เจ้าเก่งยิ่งกว่าใคร...
อย่าลืมสิ..เจ้าน่ะ ได้เป็นที่หนึ่งของชั้นปีในวิชาเวทมนตร์เชียวนะ..."
"แล้วมันเกี่ยวอะไรกับวิชาการต่อสู้ด้วยเล่า~~เจ้าบ้า" ร่างเล็กที่นั่งฟังอีกฝ่ายพูดทั้งน้ำตาแหวใส่...
"ฟังนะแจจุง...คนเราน่ะ มีความถนัดในแต่ละเรื่องแตกต่างกันไป...จริงอยู่ที่เจ้าไม่ถนัดเรื่องการต่อสู้..
แต่ด้านเวทแล้ว เจ้าก็เป็นที่หนึ่งไม่เคยเป็นรองใคร.......ก็เหมือนกันกับข้านั่นแหละ ถึงข้าจะถนัดเรื่องการต่อสู้
....แต่ข้าก็ไม่เอาไหนเลยในเรื่องการใช้เวท ... จนต้องให้เจ้ากับองค์ชายช่วยข้าบ่อยๆ " เด็กหนุ่มว่าพลางยิ้มบางๆ
"และถ้ามันเป็นแบบนี้...เราจะมากังวลกับเรื่องที่เราทำไม่ได้อยู่ทำไมล่ะ...
เรามาพัฒนาในสิ่งที่เราถนัดอยู่แล้ว ให้ดียิ่งขึ้นกว่านี้ไม่ดีกว่าเหรอ ... ใช่ไหมแจจุง"
ร่างเล็กนิ่งคิดซักพักแล้วหันมาสบตาคนตรงหน้า "...ข้าเพิ่งรู้ ว่าเจ้าก็พูดอะไรมีสาระกับเค้าเป็นเหมือนกันนะยุนโฮ..."
"...นักรบที่ดีน่ะ ต่อให้เก่งซักแค่ไหน แต่ถ้าบาดเจ็บไป ก็แย่เอาได้เหมือนกัน ...
เพราะฉะนั้น ถึงต้องมีฝ่ายเวทคอยช่วยรักษาและเป็นกำลังเสริมให้ อยู่ด้านหลังเมื่อนักรบบาดเจ็บ
... ไม่เคยได้ยินเหรอที่เค้าว่ากันว่า 'นักรบกับจอมเวทเป็นของคู่กันในการทำศึกสงคราม' น่ะ " ยุนโฮเอ่ยถาม
"ไม่เห็นเคยได้ยินเลย .............. แต่ว่านะ ถ้าเป็นเช่นนั้นจริงๆ ข้าจะเป็นฝ่ายเวทคอยรักษาเจ้ากับองค์ชายเอง
.... แต่......ถ้าเป็นอย่างนั้น ใครจะคอยปกป้องข้ากันล่ะ ... ข้าน่ะไม่เก่งเรื่องการต่อสู้เลยซักนิด ~~ตายไปจะทำยังไง"
"...ข้าจะปกป้องเจ้าเองแจจุง..."
ข้าจะปกป้องเจ้า ... จากนี้ ... และตลอดไป ....
.
.
.
.
ราวกับคำสัญญาในอดีต...
แจจุงตัวน้อยที่เติบใหญ่มาเป็นพ่อมดขาวจอมเวทอันดับหนึ่งกำลังร่ายมนตร์รักษาบาดแผลให้แม่ทัพหนุ่มที่บาดเจ็บสาหัส...
... ข้าจะเป็นฝ่ายเวทคอยรักษาเจ้ากับองค์ชายเอง ...
ใบหน้าหวานที่ซีดเซียวลงทุกทีๆ ... ริมฝีปากบางที่คอยเอ่ยวาจากวนประสาทใครต่อใครขบเม้มแน่นด้วยความกังวล....
สีหน้าที่มุ่งมันของแจจุงนั่น ทำเอาคนที่เฝ้ามองดูรู้สึกตื้นตันในหัวใจ ... ชีวิตของข้าสำคัญเพียงนั้นเชียวรึ แจจุง
... มือหนาที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดยกขึ้นมาลูบไล้ใบหน้าหวานอย่างเบามือ ...
"พอเถอะแจจุง...ข้าไม่เป็นอะไรแล้ว" แม่ทัพหนุ่มพูดพลางคลี่ยิ้มให้อย่างอ่อนแรง
"แต่บาดแผลของเจ้ายังไม่หายดีนะยุนโฮ...ให้ข้ารักษาต่อเถอะ"
พ่อมดขาวขอร้อง แต่ก็ต้องหยุดชะงัก... เมื่ออยู่ๆ ยุนโฮก็ค่อยๆลุกขึ้นนั่ง พลางกุมมือเขาไว้ ...
"... ข้าดีใจจริงๆที่เจ้าเป็นห่วงข้า ... ข้าดีใจจริงๆแจจุง ..."
"นี่เจ้ามัวพูดอะไรน่ะ...นอนลงเดี๋ยวนี้นะ ข้าจะรักษาต่อ"
พ่อมดขาวทำเป็นโวยวายเสียงดังเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้นในหัวใจ...
ร่างสูงรั้งร่างเล็กเข้ามากอดแนบอก พลางกระซิบเสียงเบาที่ข้างหู ...
"ข้ารักเจ้านะแจจุง ... รักมาก รักมากเหลือเกิน"
ถ้อยคำบอกรักอันแสนหวาน ทำให้แทบจะลืมบรรยากาศของสนามรบที่อยู่รอบตัว...
ใบหน้าหวานซบลงที่อกแกร่ง .... พลางคลี่ยิ้มเบาๆ
"ยุนโฮ ... เจ้าอยากฟังไหม คำตอบของข้า ที่เจ้ารอคอยอยู่"
"อยากฟังสิ ... อยากฟังมากเลย"
"ข้า................."
"ฟึ่บ!!!!"
"อ๊ากกกกกก!!!!!"
เสียงกรีดร้องดังขึ้นโดยที่ไม่ทันตั้งตัว...ร่างเล็กที่ใบหน้าหวานเปรอะเปื้อนไปด้วยรอยเลือดที่สาดกระเซ็น
ไออุ่นที่กอดไว้ยังไม่จางหาย...แต่ร่างของอีกฝ่ายที่กอดเขาไว้นั้นกลับมีเลือดไหลทะลักออกมาจากปลายมีดที่ทะลุออกมาทางด้านหน้า
ทหารคังอินที่ฟื้นคืนสติจากแรงกระแทกกับต้นไม้...คว้าดาบเข้าแทงแม่ทัพหนุ่มที่ไม่ทันระวังตัวจากทางด้านหลัง...
ร่างสูงกระอักเลือดออกมา พลางผลักร่างบางออกห่าง...ก่อนที่จะหันกลับมาสู้กับคังอิน ทั้งที่แรงยืนแทบจะไม่มีเหลือ...
เสียงดาบฟาดฟันกันดังไม่หยุดหย่อน...
แต่นั่นก็ไม่ทำให้ร่างบางกังวลใจได้เลย เมื่อเทียบกับเลือดที่ไหลทะลักออกจากบาดแผลของแม่ทัพหนุ่มราวกับสายน้ำไหล...
... ทุกจังหวะดาบที่ฟาดฟันลงไปนั้น เป็นผลให้บาดแผลที่ยังไม่สมานกันดีของแม่ทัพยุนโฮปริออก ...
เลือดไหลซึมไปทั่วบาดแผล ... ส่งผลให้ร่างสูงอ่อนแรงลงทุกทีๆ ....จนทำให้เกิดการเพลี่ยงพล้ำ....
"อ๊ากกกกกกกกกกก"
ดาบยาวของคังอินตวัดเข้าที่กลางลำตัวของแม่ทัพหนุ่ม ส่งผลให้ร่างสูงผงะเสียหลักลงไปนอนกับพื้น...
และก่อนที่คังอินจะตามไปซ้ำนั้น ... ร่างของเขาก็ถูกฟันขาดเป็นสองท่อนเสียก่อน โดยองค์ชายมิกกี้ที่เข้ามาช่วยเหลือ...
ร่างเล็กรีบคลานเข้าไปพยุงร่างสูงไว้ในอ้อมแขน...พลางร่ายมนตร์รักษาให้ราวกับคนบ้า...
เลือดสดๆที่ไหลทะลักจากบาดแผลของร่างสูงนั้น ไม่ได้ลดลงเลย...กลับจะยิ่งมากขึ้นเรื่อยๆ
"ฮึกกก!!!....เจ้าอย่าเป็นอะไรไปนะยุนโฮ... ฮึกกก!!!.... เจ้าต้องอยู่กับข้า....เจ้าต้องคอยปกป้องข้าสิ!!!!!"
ดวงตาเรียวเฝ้าจับจ้องใบหน้าหวานอย่างอ่อนแรง ... ริมฝีปากหนาไม่สามารถแม้จะเอื้อนเอ่ยถ้อยคำใดๆได้...
..... ข้าอยากได้ยิน ..... อยากได้ยินคำตอบจากปากของเจ้าเหลือเกินแจจุง .....
มือหนายกขึ้นมากุมมือของร่างเล็กเอาไว้อย่างแผ่วเบา พลางทอดสายตามองคนตรงหน้า ....
... เสียงร่ำไห้และใบหน้าหวานที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา เป็นสิ่งสุดท้ายที่แม่ทัพหนุ่มจะได้เห็นบนโลกนี้ ...
....... ขอโทษนะแจจุง .... ขอโทษที่ทำให้เจ้าเสียใจ .... ข้าไม่อาจปกป้องเจ้าได้ ... ข้าขอโทษจริงๆ ..........
.
.
.
.
.
.
.
.
.
"ชางมิน...ข้าอยากไปเที่ยวข้างนอกจัง"
"ไม่ได้นะฝ่าบาท...เดี๋ยวพระองค์จะต้องไปฝึกไวโอลินนะกระหม่อม"
"แต่ข้าอยากไปเที่ยวนี่นา...พาข้าไปนะ ชางมิน ... นะนะ"
"โธ่ องค์หญิง....อย่าดื้อสิกระหม่อม"
"พาข้าไปเถอะนะชางมิน....นะนะน้าาาาา"
"................"
"ก็ได้กระหม่อม...... นี่หม่อมชั้นจะเคยขัดใจพระองค์ได้บ้างไหมนะ"
"เย้! ดีใจจัง .... ข้ารักชางมินที่สุดเลยยยย"
รัก....
ความรักของท่านกับของข้ามันต่างกันนะองค์หญิง...
แพขนตาหนาค่อยๆปรือขึ้น...พลางปรับสภาพเพื่อรับแสงที่สาดเข้ามาอย่างช้าๆ
ภาพเบื้องหน้าเป็นห้องนอนขนาดใหญ่ที่การตกแต่งดูคุ้นเคยอย่างหน้าประหลาด...
ร่างสูงค่อยๆทรงตัวขึ้นนั่งพลางมองไปรอบๆ ................................... ที่นี่คือสวรรค์รึไงกันนะ
ชายหนุ่มขยับตัวพิงเข้ากับหัวเตียง ... ความเจ็บปวดจากบาดแผลที่หน้าอกแล่นเข้ามาสู่ห้วงความรู้สึก
... นี่ไม่ใช่สวรรค์ .... นี่ไม่ใช่ความฝัน ........... แต่ว่า ตัวข้าตายไปแล้วไม่ใช่รึ ....
ก่อนที่ชายหนุ่มจะได้คิดอะไรฟุ้งซ่านขึ้นมานั้น ... ประตูบานใหญ่ก็ถูกเปิดออกเสียก่อน
ตามเข้ามาด้วยร่างเล็กในความฝัน ที่ทำหน้าตาประหลาดใจ ก่อนคลี่ยิ้มออกมาด้วยความยินดี...
"ชางมิน!!...เจ้าฟื้นแล้ว!!!" องค์หญิงซีอาคลี่ยิ้มกว้าง พลางกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้าไปกอดสหายรัก...
"ข้าดีใจ..ดีใจที่สุดเลยชางมิน...ข้านึกว่าเจ้าจะไม่ฟื้นแล้วซะอีก.... ฮือออ" องค์หญิงน้อยพูดรำพันพลางร่ำไห้
"อ่าาา...องค์หญิง...กระหม่อมเจ็บ เจ็บแผลกระหม่อม" องค์รักษ์หนุ่มพูดด้วยความยากลำบาก...ก็องค์หญิงกอดเค้าแน่นขนาดนั้น
"อ๊าา..ขอโทษนะชางมิน.....ข้าดีใจเกินไปหน่อย......แต่ว่าข้าดีใจจริงๆนะที่เจ้าฟื้น ดีใจจริงๆ"
ร่างเล็กคลายอ้อมกอดออก ก่อนจะผละมากุมมือร่างสูงเอาไว้ ... เผยรอยยิ้มกว้างบนใบหน้า ....
"หม่อมชั้นตายไปแล้วไม่ใช่เหรอฝ่าบาท...แล้วทำไม..." ก่อนที่ชางมินจะพูดจบ องค์หญิงก็พูดแทรกขึ้นมาซะก่อน...
"...แหวนอัคนี..... องค์ชายใช้แหวนอัคนีช่วยชุบชีวิตเจ้า...."
....แหวนอัคนี แหวนประจำราชวงค์โทโฮชินกิ ที่มีอำนาจพิเศษสามารถชุบชีวิตคนตายได้....
....ของบรรณาการที่องค์หญิงนำมามอบให้กษัตริย์มิกกี้ในพิธีต้อนรับ....
"ของสำคัญแบบนั้น...ฝ่าบาทเอามาช่วยคนอย่างกระหม่อมทำไมกัน" ร่างสูงทำสีหน้าเศร้า...
...คนที่มีสายเลือดแห่งความชั่วเช่นเขา ... ไม่มีค่าพอแม้แต่จะเทียบกับแหวนล้ำค่าเช่นนั้น ...
"คนอย่างเจ้า...คนแบบไหนกันชางมิน..... เจ้าเป็นเพื่อนรักของข้านะ ...
ข้าไม่มีวันปล่อยให้เจ้าตายไปต่อหน้าต่อตา....ทั้งๆที่มีทางที่จะช่วยเหลืออย่างนั้นหรอก"
องค์หญิงกุมมือชายหนุ่มไว้พลางบีบเบาๆ
"เรื่องทั้งหมดไม่ใช่ความผิดของเจ้า...ข้ารู้ดีว่าที่เจ้าทำไปทุกอย่างก็เพื่อข้า...เพื่อบ้านเมืองของเรา"
กระแสรับสั่งอันอ่อนโยนกับสายตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความห่วงใย ทำให้องค์รักษ์หนุ่มรู้สึกซาบซึ้ง...
"แต่แหวนนั่น..."
"เจ้าเลิกพูดเรื่องแหวนซักทีเถอะชางมิน....ทั้งข้าและองค์ชายไม่รู้สึกเสียดายมันซักนิด..."
องค์หญิงพูดเสียงแข็ง ก่อนที่จะแปรเปลี่ยนสีหน้าที่แสดงถึงความเจ็บปวดและโศกเศร้า ...
"จะเสียดายก็เพียงแต่.......มันใช้ชุบชีวิตคน...ได้เพียงคนเดียวเท่านั้น..."
.
.
.
.
อีกทางด้านหนึ่งของพระราชวัง...
องค์ชายมิกกี้นั่งอ่านหนังสืออยู่บนโซฟาเงียบๆ...
ห่างออกไปนั้นปรากฏร่างใหญ่ของชายคนหนึ่งที่ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลนอนหลับไหลไม่ได้สติอยู่บนเตียง...
"แจ....แจจุง....แจจุงอาา...."
เสียงพึมพำที่หลุดออกจากปากร่างสูงทำให้องค์ชายต้องลุกขึ้นเดินไปดูด้วยความเป็นห่วง...
เปลือกตาหนาค่อยๆลืมขึ้น...ภาพแรกที่เขาเห็นหวังว่าจะเป็นใบหน้าหวานที่เฝ้าถวิลหา...
แต่ภาพตรงหน้ากลับเป็นองค์ชายมิกกี้ สหายผู้สูงศักดิ์ ...
"ฝ่าบาท..." ร่างสูงจะขยับตัวทำความเคารพ แต่บาดเจ็บที่ร่างกายนั้นไม่อาจจะทำตามที่ใจต้องการได้...
"ไม่เป็นไรยุนโฮ....ข้าที่ดีใจนะ ที่เจ้าปลอดภัย" กษัตริย์หนุ่มคลี่ยิ้มบางๆ แต่ก็ไม่อาจปิดบังสายตาอันโศกเศร้าไว้ได้...
"ฝ่าบาท...ทำไมพระพักตร์ถึงเป็นเช่นนั้น.......แล้ว...แล้วแจจุงล่ะพะยะค่ะ.....แจจุงไปไหนกัน"
แม่ทัพหนุ่มเอ่ยถามอีกฝ่าย ถามถึงคนที่เค้าต้องการจะเจอที่สุดในตอนนี้ ....
องค์ชายทำสีหน้าลำบากใจ ... ร่างสูงเดินไปที่หน้าต่างทอดสายตาเหม่อมองไปไกล พลางตรัสออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
"แจจุงจากพวกเราไปเสียแล้ว..... จากไป ... อย่างไม่มีวันกลับมา...."
ถ้อยคำที่เปล่งออกมานั้นทำให้คนฟังนั่งงันราวกับต้องคำสาป ....... จากไป..อย่างไม่มีวันกลับมา
"หมะ...หมายความว่ายังไงกันฝ่าบาท .... จากไปอย่างไม่มีวันกลับมา..."
"เพื่อช่วยเหลือเจ้าแล้ว....แจจุงยอมสละพลังทั้งหมดเพื่อชุบชีวิตเจ้าขึ้นมาอีกครั้ง....
เขาใช้เวทต้องห้าม..ชุบชีวิตเจ้าขึ้นมา...... ทำทั้งๆที่รู้ว่า...จะต้องแลกมาด้วยความตายของตัวเอง..."
เหมือนโดนของแข็งทุบเข้าที่หัวอย่างรุนแรง....แม่ทัพหนุ่มนั่งนิ่งขึง ในหัวใจรู้สึกว่างเปล่า ...
ความรู้สึกสูญเสีย .... จะไม่มีอีกแล้ว ใบหน้าหวานกับถ้อยคำกวนๆ
... ไม่มีอีกแล้ว ตัวป่วนที่คอยทำตัววุ่นวายอยู่ใกล้ๆ
... ไม่มีอีกแล้ว สหายรักที่รู้ใจกันยิ่งกว่าใครๆ
... ไม่มีอีกแล้ว ... ไม่มีอีกแล้ว ... จะไม่มีเจ้าอีกแล้วใช่ไหม แจจุง ....
..... ข้ายังไม่ได้ฟังคำตอบของเจ้าเลยนะ แจจุง .....
.... ทำไมถึงทำแบบนี้ ....
.... ให้ข้ามีชีวิตอยู่ โดยแลกมาด้วยความตายของเจ้า ....
... ถ้าจะต้องเป็นแบบนี้ ปล่อยข้าตายไปซะ ยังจะดีกว่า ...
หยาดน้ำตาไหลซึมออกมาจากดวงตาเรียวเล็ก ...
แม่ทัพหนุ่มผู้ไม่เคยร้องไห้ให้ใคร .... กำลังร้องไห้อยู่ในใจเพียงลำพัง ....
#################### TBC
