This Short fic write to Happy Birthday My Baby ~~ Junsu >O<
i pray you r very happy,
we always feel good when we see you r happy and laugh
your smile and ur laugh make this world be freshly
and the important , i pray you stay in a good health
...take care....
I love U ... Xiah Junsu ~~
---------------------------------------------------
...คุณคิดว่า จะสามารถรักใคร ภายในครั้งแรกที่เจอได้หรือไม่ ...
..สำหรับผมแล้ว ผมคิดว่ามันไม่มีทางเป็นไปได้เลย..และผมก็เชื่อแบบนั้นมาตลอด
....จนกระทั่ง...ได้พบกับคนคนนี้.......ซีอา จุนซู....
.
.
.
เวลา 21.00น. วันที่ 14 ธันวา 2006
ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อโค้ดยาวสีดำ สวมหมวกไหมพรมสีขาว ..
ใบหน้าภายใต้แว่นตากันแดดสีน้ำตาลนั้น..เชื่อได้ว่าทุกคนคงจะรู้จักกันดี
..มิกกี้ ยูชอน หนึ่งในสมาชิกวงดงบังชินกิ บอยแบนด์ชื่อดังของเกาหลี..
ร่างสูงที่หอบหิ้วข้าวของมาเต็มไม้เต็มมือ..
ทั้งถุงใส่ของสด ขนมกินเล่น กล่องเค้ก ตุ๊กตาโลมาตัวใหญ่ และ ช่อดอกลิลลี่สีขาวบริสุทธิ์
ใบหน้าคมยิ้มกว้างพลางฮัมเพลงออกมาเบาๆ ...
[i]"...I know your eyes in the morning sun
I feel you touch me in the pouring rain
And the moment that you wander far from me
I wanna feel you in my arms again
And you come to me on a summer breeze
Keep me warm in your love and then softly leave
And its me you need to show
How deep is your love
I really need to learn
cause were living in a world of fools
Breaking us down
When they all should let us be
We belong to you and me..."[/i]
ชายหนุ่มเดินผ่านร้านค้ามากมายที่เปิดให้บริการตามถนนสองข้างทาง..
สองเท้ายาวก้าวเดินอย่างไม่รีบร้อน ..สายตาคมกวาดตามองผู้คนที่เดินไปมาควั่กไขว่
แต่ก็หยุดชะงักลง เมื่อพบกับร้านทำผมที่อยู่เบื้องหน้า...สถานที่ที่พวกเขาทั้ง 5 คนเจอกันครั้งแรก..
ยูชอนคลี่ยิ้มเบาๆเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ในวันนั้น...
ผมยังจำได้ดี...ภาพแรกของจุนซูที่ปรากฏในสายตาของผม...
เด็กหนุ่มตัวเล็ก ผมสีน้ำตาลประกายทอง...กับรอยยิ้มที่ทำให้ผมรู้สึกหวิวๆในหัวใจเมื่อได้เห็น
ร่างเล็กที่เดินเข้ามาทักผมเป็นคนแรก..วาจาที่เอื้อนเอ่ยแนะนำตัวด้วยเสียงเล็กๆเหมือนเด็กผู้หญิง
ท่าทางร่าเริงที่ใครต่อใครต้องยิ้มเอ็นดู...ซีอา จุนซู เพื่อนคนแรกของผม...
ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา..ถ้ามีจุนซูที่ไหน ก็ต้องมียูชอนอยู่เคียงข้างเสมอ
เราสองคนสนิทกันมาก....มากซะจนแฟนๆเชียร์ให้เราเป็นแฟนกัน...
..แล้วใครจะรู้บ้างไหมนะ ว่าผมคนนี้ตกหลุมรักจุนซู ตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นรอยยิ้มของเขาแล้ว..
ผมมีความสุขมากเวลาที่อยู่กับจุนซู..รอยยิ้มของเขา ทำให้โลกของผมสดใส..
ทุกๆวันที่มีจุนซู ...ช่างเป็นเวลาที่มีค่าสำหรับผม..
..จากความผูกพันแบบเพื่อน..ผมเองก็ไม่รู้ว่ามันแปรเปลี่ยนเป็นความรักตั้งแต่เมื่อไหร่..
รู้แต่เพียงว่า...พอมารู้สึกตัวอีกที ผมก็ไปขอเขาเป็นแฟนซะแล้ว..
ใช่แล้วคับ..ตอนนี้ผมกับจุนซูเป็นแฟนกัน..แล้วก็เป็นแฟนกันมานานแล้วด้วย ^^
และวันพรุ่งนี้ก็เป็นวันเกิดของจุนซู ..วันเกิดครบรอบ 20ปี ของเขา
พวกเราทั้ง 4 คน เลยวางแผนจะจัดปาร์ตี้เคาต์ดาวน์ให้เจ้าตัวเล็กกัน >O<
ผมว่า จุนซูจะต้องชอบและมีความสุขกับมันมากเลยแน่ๆ...
.
.
.
.
"กลับมาแล้ว~~"
ยูชอนก้าวเข้ามาในห้องพัก พลางส่งเสียงทักทาย..
ชางมินรีบวิ่งเข้ามาช่วยถือข้าวของอันพะรุงพะรังเข้าไปเก็บในครัว แล้วกระซิบบอก
"พี่รีบๆไปที่โซฟาด่วนเลยนะคับ..ผมว่าท่าทางชักไม่ค่อยจะดีซะแล้วล่ะ"
ร่างสูงทำหน้างงๆ ก่อนจะพาตัวเองเดินไปยังโซฟานั่งเล่นที่ใครบางคนกำลังนั่งอยู่..
แต่แล้วสิ่งที่เห็นก็ทำให้ร่างสูงชะงัก..
เพราะภาพในทีวีตอนนี้กำลังฉายรายการ Golden fishที่ตอนนั้นเขากับแจจุงไปออกอยู่..
แถมยังเป็นตอนที่เขาร้องเพลงให้ผู้หญิงคนนั้น แล้วแถมด้วยการหอมแก้มซะอีก..
..ซวยแล้วไง..
"จุนซูค้าบบ"
ยูชอนรีบเดินเข้าไปใกล้คนตัวเล็กที่นั่งดูทีวีอยู่ เขยิบเข้าไปเกาะแขนเจ้าตัวพลางเรียกชื่อแบบน่ารักๆ
หวังจะให้เจ้าตัวเล็กที่นั่งนิ่งอยู่ หันมายิ้มหวานให้กับเขา..แต่สิ่งที่ได้รับกลับเป็น
...ผัวะ!!...
จุนซูลุกพรวดขึ้นทันทีที่ยูชอนเขยิบเข้ามาใกล้ มือเล็กเขวี้ยงรีโมทเครื่องเล่น DVDใส่ร่างสูงอย่างแรง..
"ยูชอนทำแบบนี้ได้ยังไง!!" เสียงแปดหลอดของร่างเล็กตะโกนดังลั่นห้อง
ใบหน้าหวานเต็มไปด้วยความโกรธ..ก่อนจะเบะปากทำหน้าเหมือนจะร้องไห้..
"ฮึก!..ชั้นเกลียดยูชอนที่สุดเลย!!!~~~ฮืออออออ..."
ร่างเล็กวิ่งหนีเข้าห้องไปก่อนที่ใครๆจะคว้าไว้ได้ทัน ทิ้งไว้แต่ร่างสูงที่นั่งอึ้งอยู่ที่โซฟา
กับสายตาที่มองมาอย่างเห็นใจของเพื่อนสมาชิกทั้งสามที่เหลือ...
"อะไรกันเนี่ย~~" ยูชอนนั่งทำหน้าเหมือนหมาตายอยู่ที่โซฟา เป็นเหตุให้เพื่อนทั้งสามต้องรีบเข้ามาปลอบ
"จุนซูเอาไอ่รายการบ้านี้มาจากไหนอ่ะ..ชั้นอุตส่าห์ไม่ให้ดูตอนมันออกอากาศแล้วแท้ๆ~~" ร่างสูงทำเสียงครวญคราง
"ก็เจ้าฮุคแจน่ะสิ ดันมาเล่าให้จุนซูฟัง...เจ้าตัวเล็กเลยรีบไปหาโหลดในเนต แล้วเอามานั่งดูนี่แหละ" แจจุงตบบ่าเพื่อนรักเพื่อปลอบใจ ..
"พวกชั้นเองก็ห้ามไม่ทัน มาเห็นอีกที จุนซูก็นั่งดูอยู่แล้ว...ก็เลย..." ยุนโฮทำหน้าแหย
"อ๊ากกกกก ตายๆๆๆๆ ตายแน่ๆเลยชั้น ... แล้วจะทำยังไงเนี่ย พรุ่งนี้วันเกิดจุนซูแล้วน้าาา"
ยูชอนดิ้นไปดิ้นมาบนโซฟา ร้องเสียงโวยวาย ... ช่างเป็นภาพที่ดูน่าสมเพศจิงๆ -*-
"ผมว่า พี่รีบไปง้อพี่จุนซูเค้าก่อนดีกว่านะ ..ส่วนเรื่องปาร์ตี้ เดี๋ยวผมกับฮยองจะจัดการเอง" น้องเล็กหาทางออก
"เอางั้นเลยเหรอ~~นายก็รู้...เวลาจุนซูงอนน่ะ ง้อ ยากจะตาย" ยูชอนทำหน้าตาหมดอาลัยตายอยาก
"จุนซูเป็นแฟนแกนะเฟ้ย!!..แกไม่ง้อแล้วจะให้พวกชั้นไปง้อให้รึไง!!" ยุนโฮทำหน้าหงุดหงิด..ไอ่นี่จะอะไรนักหนา
"นั่นสิ..ไปเลยนะยูชอน รีบๆไปง้อจุนซูเดี๋ยวนี้เลย" แจจุงกับยุนโฮช่วยกันฉุดร่างสูงให้ลุกขึ้น แล้วลากไปที่หน้าห้องของร่างเล็ก
"แล้วก็ต้องง้อให้ได้ก่อนเที่ยงคืนด้วยนะคับฮยอง" น้องเล็กพูดปิดท้าย ก่อนจะชิ่งหนีไปทั้ง 3 คน ...
.
.
.
.
"ก๊อกๆๆ!!~" ร่างสูงเคาะประตู ก่อนจะลองหมุนลูกบิดเปิดเข้าไปข้างใน...ไม่ได้ล็อคแฮะ..
"ฮึกก!!" เสียงสะอื้นดังมาจากร่างเล็กที่นั่งนิ่งอยู่ที่ปลายเตียง ทำให้ยูชอนต้องรีบเดินเข้าไปหา
สองแขนรั้งร่างเล็กไว้ในอ้อมกอด ถึงแม้เจ้าตัวจะขัดขืน แต่ก็สู้แรงตื้อของร่างสูงไม่ได้อยู่ดี...
"ปล่อยนะ!!ยูชอน..ปล่อยชั้นเดี๋ยวนี้นะ!!" ร่างเล็กตะโกนเสียงดังดิ้นไปมา เอามือทุบไปตามตัวของอีกฝ่าย
"โธ่ จุนซู..ฟังชั้นก่อนสิ..อย่าโกรธเลยน้าา"
ยูชอนกอดร่างอีกฝ่ายไว้แน่น พลางหลบมือเล็กๆที่ทำท่าจะฟาดหน้าเค้าอยู่หลายที..
"ไม่ฟังๆๆๆๆ!!!...ฮืออออออออออออ"
ร่างเล็กที่เห็นว่าดิ้นไปก็ไม่ได้ประโยชน์อะไรขึ้นมา จึงหยุด แล้วร้องไห้โฮออกมาเหมือนเด็กๆ...
ทำให้ยูชอนต้องรีบกระชับร่างเล็กเข้ามาซบกับอก มือหนาลูบหัวกลมๆอย่างเบามือ
"จุนซูอย่าร้องไห้สิ..เดี๋ยวไม่น่ารักไม่รู้ด้วยน้าา" ยูชอนหยอกหวังจะให้ร่างเล็กอารมณ์ดี
...แต่...
"ใช่สิ!!!ชั้นมันไม่น่ารักเหมือนผู้หญิงคนนั้นที่ยูชอนหอมแก้มนี่!!.....แง!!!!!!!!"
ร่างเล็กสะบัดตัวหลุดจากวงแขน ลงไปนอนดิ้นกับเตียง ..
มือเล็กทุบเตียงไปมา แข้งขาก็ฟาดไปมากับที่นอน ทำท่าเหมือนโลมาเกยตื้น...
เดือดร้อนถึงครูฝึกที่ต้องไปจับเจ้าตัวเล็กให้นอนอยู่นิ่งๆ...
ร่างสูงกอดคนตัวเล็กที่ดิ้นไปดิ้นมาบนเตียงอย่างยากลำบาก..กว่าจะจับให้อยู่นิ่งๆได้ก็ปาเข้าไป 4 ทุ่มครึ่ง -*-
ร่างเล็กที่หยุดดิ้นเพราะเหนื่อยเงยหน้ามาสบตาอีกฝ่าย แต่ได้แค่ซักแป๊ป ก็สะบัดหน้าหันไปทางอื่น...
"จุนซู..นายก็รู้ว่ามันจำเป็นต้องทำนี่นา..นายเข้าใจไม่ใช่เหรอ" ยูชอนพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
"เข้าใจ!...แต่ไม่ชอบนี่!!" โลมาน้อยพูดกระแทกเสียง ทำแก้มป่อง
"สำหรับชั้นแล้ว ไม่มีใครน่ารักมากไปกว่านายเลยนะ~~" ร่างสูงทำเป็นพูดหวานหวังจะให้ร่างเล็กหายโกรธเร็วๆ
...ซึ่งก็ทำท่าว่าจะได้ผล เมื่อใบหน้าหวานเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อ...
"ไม่มีใครกอดอุ่นเท่านาย" ว่าพลางกระชับกอดแน่นเข้าไปอีก
"แล้วก็ไม่มีใครแก้มนิ่มเท่านายอีกแล้วด้วย~~" ริมฝีปากหนา กดจูบลงไปแรงๆที่แก้มใส
ทำให้ร่างเล็กต้องเงยหน้าแดงๆขึ้นมาต่อว่าด้วยความเขิน...
"คนบ้า..ทำอะไรก็ไม่รู้~~~" มือเล็กทุบอีกฝ่ายเบาๆ พยายามกลั้นยิ้มเอาไว้..
"แล้วก็ไม่มีใครน่าจูบเท่านายอีกแล้วด้วย~~" ครูฝึกโลมากลายร่างเป็นหนูหื่น...
ยูชอนพลิกตัวเองขึ้นมานอนด้านบน ก่อนจะก้มลงประกบปากร่างเล็กแบบจู่โจม...
ลิ้นเรียวแทรกเข้าไปในริมฝีปากบางพลางเกี่ยวกระหวัดตักตวงความหวานจากภายใน...
ร่างเล็กที่ในตอนนี้หายโกรธเป็นปลิดทิ้งเริ่มตอบสนองต่อการกระทำของอีกฝ่าย
วงแขนเล็กโอบรัดร่างสูงที่ทาทับอยู่ด้านบน ส่งผ่านความรักผ่านรสจูบอันเร่าร้อน...
ร่างสูงผละริมฝีปากออกเล็กน้อย ก่อนจะโน้มใบหน้าลง ไล้กับแก้มใสของอีกฝ่าย..
จมูกโด่งไล้บนทั่วใบหน้าหวาน ลงมายังซอกคอขาว ริมฝีปากขบเม้มแสดงความเป็นเจ้าของ..
มือหนาปลดเสื้อผ้าของอีกฝ่ายออกให้พ้นตัว..สองมือลูบไล้ไปยังลำตัวอันขาวเนียนของร่างเล็กเบาๆ
ริมฝีปากหนาก้มลงดูดเม้มที่ยอดอกของร่างเล็กไปมา เรียกเสียงครางกระเส่าจากร่างข้างใต้..
ร่างสูงพรมจูบทั่วร่างเล็กอย่างอ่อนโยนและทะนุถนอม...
"...ชั้นรักนายนะจุนซู..."
เสียงทุ้มกระซิบเบาๆที่ข้างหู พร้อมๆกับร่างที่ทาบทับลงมาหลอมกายเป็นหนึ่งเดียวกัน...
.
.
.
.
ขณะที่ทั้งสองคนง้อกันอยู่ในห้องนั้น...สมาชิกทั้งสามที่จัดข้าวของสำหรับงานปาร์ตี้เสร็จแล้วกำลังนั่งรออยู่ที่โซฟา
"ง่าา..เมื่อไหร่พี่จุนซูกะพี่ยูชอนจะดีกันล่ะคับเนี่ยยย ผมหิวจะแย่อยู่แล้ว~~"
ชางมินบ่น สายตาจับจ้องไปยังอาหารน่าตาน่ากินที่วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะอาหาร...
"ใจเย็นๆน่าชางมิน..เดี๋ยวสองคนนั้นก็ออกมาเองนั่นแหละ" ยุนโฮที่กำลังดูทีวีอยู่พูด
"แต่ชั้นว่าก็นานแล้วนะ..น่าจะดีกันได้แล้ว...ชางมินไปดูหน่อยสิ" แจจุงหันไปสั่งน้องเล็ก
"ทำไมต้องเป็นผมด้วยล่ะ~~"
"จะไปรึไม่ไป!!" ร่างบางถลึงตาโตๆใส่ ทำให้ชางมินของเรารีบโกยแทบไม่ทัน..
"ทำไมต้องเป็นผมด้วยเล่าา~~" ชางมินเดินบ่นอุบอิบคนเดียวมายังห้องของจุนซู
แต่แล้วเด็กหนุ่มก็ชะงัก เมื่อได้ยินเสียงอะไรบางอย่างที่ดังเล็ดลอดออกมา...
"อ๋าาา...ยูชอน....เบาๆหน่อยสิ...ชั้นเจ็บน้าาา.."
"อืมม..จุนซู...จุนซู..."
"อ๊าาา.....อื๊ออออออ......"
"...อาาาาาา....จุนซู......จุนซูของชั้น...."
...ช็อค!!....ชางมินช็อค!!!!....
นี่มันเสียงอะไรกานนน~~~ เด็กหนุ่มรีบวิ่งจี๋ไปหาพี่ชายทั้งสองที่นั่งอยู่ที่โซฟา
"ฮยอง!!~~~ผะ..ผะ..ผมได้ยินเสียงอะไรก็ไม่รู้อ่ะ"
ชางมินน้อยวิ่งหน้าแดงมาแต่ไกล สร้างความสงสัยให้แก่พี่ชายทั้งสอง..
"เสียงอะไรชางมิน" แจจุงผุดลุกขึ้นนั่งฟังอย่างตั้งใจ
"เสียง..เสียงแบบว่า...อาาาา...จุนซู....อาาา..จุนซู..อะไรแบบนี้อ่าค้าบบ"
เด็กน้อยเอามือกุมมือสะบัดหัวไปมาอย่างคนสติแตก...(น้องมินจะอินโนอะไรขนาดน้านนน-*-)
"เอ่อ..สงสัยสองคนนั้นเล่นเกมกันอยู่ม้างง~~" หัวหน้าวงผู้ซึ่งรู้อะไรเป็นอะไรดี เอ่ยปลอบน้องเล็ก
"แล้วทำไม..ผมได้ยินพี่จุนซูบอกว่าเจ็บด้วยล่ะ" ชางมินทำหน้าเหมือนไม่เชื่อ
"ก้อ..ก็เกมต่อสู้ไง..สงสัยจุนซูจะอินจัดน่ะ" อินจัดจนร้องครางซะเลยล่ะ...
"ถ้างั้นเดี๋ยวผมไปเรียกพวกฮยองออกมาดีกว่า...ผมหิวจะแย่...มัวเล่นเกมอยู่ได้~~"
ชางมินน้อยที่หลงเชื่อซะสนิทใจ ทำท่าจะลุกเดินไปยังห้องของจุนซู ...ดีที่แจจุงกับยุนโฮดึงไว้ซะก่อน
"ไม่ต้องไป..ไม่ต้องไป...เดี๋ยวเจ้าพวกนั้นก็ออกมาเองนั่นแหละ"
ยุนโฮรีบห้าม......กลัวว่า ถ้าชางมินพรวดพราดเข้าไปจะเจอของดีล่ะสิไม่ว่า..
"แต่ผม~~"
"นายหิวใช่ไหมชางมิน..งั้นกินก่อนได้เลย ไปๆไปกินก่อนเลยป่ะ" แจจุงเอาของกินมาล่อ
ซึ่งก็ได้ผล..เด็กหนุ่มวิ่งฉิวไปยังโต๊ะอาหารพลางซัดเข้าปากอย่างเมามันส์..ลืมทุกสิ่งทุกอย่าง..
"นายว่าสองคนนั้นจะออกมาเมื่อไหร่อ่ะแจจุง" หมีขาวยืนมองเจ้าน้องเล็กกินข้าวตาละห้อย
"ก็จนกว่า เจ้ายูชอนมันจะเลิกหื่นน่ะสิ~~" ว่าแล้ว พี่ใหญ่ทั้งสองก็ถอนหายใจออกมาด้วยความปลง..
.
.
.
.
บนเตียงเล็กของจุนซู ปรากฏร่างสองร่างนอนอิงแอบกันอยู่ หลังจากทำกิจกรรมอะไรบางอย่างเสร็จสิ้นแล้ว..
ร่างเล็กเบียดตัวเข้าหาอ้อมกอดของร่างสูง...หัวเล็กๆถู อกแกร่งเล่นเบาๆ
"..จุนซู.."
เสียงทุ้มเอื้อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เรียกดวงตาใสๆให้ช้อนขึ้นมามองได้อีกครั้ง..
"อีกไม่กี่นาทีก็จะวันเกิดนายแล้ว..นายอยากได้อะไรเป็นของขวัญวันเกิดหืมส์"
ร่างสูงกระชับร่างเล็กเข้ามากอดไว้ พลางจรดหน้าผากลงชิดกับหน้าผากมนของอีกฝ่าย..
จุนซูกลอกตาไปมาทำท่าคิดอยู่ซักพัก ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมากว้าง..
"ถ้าชั้นขอแล้วยูชอนจะให้ชั้นได้เหรอ"
"ได้สิ..นายอยากได้อะไรล่ะ"
"ชั้นอยากไปเดทกะอองรี~~~"
ร่างเล็กยิ้มกว้าง ทำหน้าฝันหวาน...ความคิดล่องลอยเตลิดไปไกล
"ไม่ได้!!!"
ยูชอนพูดเสียงดัง ก่อนจะส่งสายตาดุๆไปยังร่างเล็ก
"นายคิดจะนอกใจชั้นเหรอ จุนซู!!"
"ฮ่าๆๆ..ชั้นล้อเล่นหรอกน่า..ยูชอนอ่ะ"
โลมาน้อยยกมือขึ้นบีบจมูกอีกฝ่ายเล่นเบาๆ...พ่อคนขี้หึง...
"แต่ว่านะ..มีอยู่อยากหนึ่งที่ชั้นอยากได้จริงๆ.."
ร่างเล็กพูดเสียงหวาน..เรียกให้คนขี้หึงหันกลับมามองอีกครั้ง
"ชั้นอยากให้ยูชอนรักชั้นตลอดไป...รักแต่ชั้นคนเดียวตลอดไป"
คำขอที่ทำเอายูชอนต้องคลี่ยิ้มออกมาบางๆด้วยความเอ็นดู...
ร่างสูงกอดกระชับคนรักไว้แน่น..ใบหน้าคมเลื่อนเข้าไปสบตาร่างเล็ก
พลางเอ่ยถ้อยคำหวานซึ้งที่ออกมาจากหัวใจ..
"ถึงนายไม่ขอ..ชั้นก็จะรักนาย แล้วก็จะรักแต่นายคนเดียวตลอดไป..จุนซู"
ริมฝีปากหนาประทับลงบนหน้าผากมนอย่างนุ่มนวล พร้อมๆกับนาฬิกาที่แสดงเวลาเที่ยงคืนพอดี
"สุขสันต์วันเกิดนะ จุนซู ~~เบบี๋ของชั้น"
.
.
.
.
เมื่อเวลาผ่านไปซักพัก...
"อีกสักรอบดีไหม จุนซู~~"
"ก้อแล้วแต่ยูชอนสิ" ... >///< ...
แล้วคืนนี้จะได้จัดไหมงานปาร์ตี้น่ะ -*-
####### END ########
นุกดีนะค่ะแต่....ไปมาก 
