>> Christmas with you : Se7en
**************************************************************
วันที่ 24 ธันวา...เวลา 11 นาฬิกา
ท่ามกลางบรรยากาศอันหนาวเหน็บยามเช้าวันเสาร์อันแสนสงบเงียบของปาร์คยูชอน..
ผู้ซึ่งกำลังหลับใหลอย่างเป็นสุข ภายใต้ผ้านวมผืนหนาและที่นอนอันหนานุ่ม..
"พี่ยูชอนฮะ!!!ตื่นได้แล้ววว~~~!!!"
เสียงตะโกนดังขึ้นข้างหู พร้อมๆกับแรงกระแทกของสิ่งมีชีวิตบางอย่างกระโดดไปมาบนตัวของยูชอนในขณะนี้
"ตื่นได้แล้วววๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!!!"
เสียงปริศนายังคงตะโกนต่อไป เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังไม่ยอมขยับกายไปไหน
"อืออออออออ...ชองยุนนนน~~ เลิกกระโดดซักที...ตื่นแล้ววว ตื่นแล้วว~~~"
ยูชอนพูดงึมงำทั้งๆที่ยังไม่ลืมตา มือหนาปัดเปะปะไปเรื่อย เพื่อไล่น้องชายสุดที่รักให้ลงจากตัว
"พี่ยูชอน ตื่นเดี๋ยวนี้เลยน้า..หม่ามี๊เรียกให้ลงไปหาด่วนเลย~~~เร็วๆสิ เร็วๆสิ"
เด็กชายตัวน้อยดึงแขนพี่ชายสุดแรง ปากเล็กตะโกนเรียกเสียงดัง จนยูชอนต้องยอมแพ้...
"เออๆๆ ตื่นแล้วๆ ลงไปซักทีสิ แล้วพี่จะลุกยังไงเล่า" ร่างสูงลุกขึ้นนั่งบนเตียงอย่างช้า พร้อมกับสะบัดหัวไปมาสองสามที
"รีบๆลงไปนะ..เดี๋ยวพี่คนสวยจะรอนาน" เด็กชายชองยุนยิ้มกว้างเมื่อเห็นพี่ชายของตัวเองยอมตื่น
ร่างเล็กกระโดดลงจากเตียง พลางหันมาตะโกนทิ้งท้ายให้ชายหนุ่มได้งงเล่น... พี่คนสวย ???
"พี่คนสวยอะไรกัน~~~" ยูชอนทำหน้ามึนซักพัก ก่อนจะสะบัวหัวแรงๆหนึ่งทีแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป...
.
.
.
.
[**ที่เป็น !! นี่ไม่ได้หมายความว่า ตะโกนทุกครั้งนะคับ แบบอารมณ์ประมาณว่า พูดเสียงดังไรงี้**]
ร่างสูงเดินลงบันไดอย่างช้าๆด้วยความสะลืมสะลือ เสียงพูดคุยกันดังแว่วออกมาจากห้องนั่งเล่นภายในบ้าน..
"แหม!~เธอนี่ก็พูดเกินไป..ฮะฮะฮะ"
"อ้าว!!ยูชอน..ลงมาพอดีเลยลูก มานี่ๆมารู้จักกับคุณน้ายองมีเพื่อนรักของแม่ เค้าเพิ่งกลับมาจากอังกฤษน่ะ"
คุณแม่ของยูชอนที่กำลังนั่งเม้าท์อยู่กับผู้หญิงสองคน เรียกร่างสูงที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้องให้เข้ามานั่งใกล้ๆ..
"นี่ยูชอน ลูกชายคนโตของชั้นล่ะ ยองมี"
"ส่วนนี่คุณน้ายองมี เพื่อนรักของแม่"
"แล้วนี่ก็หนูจุนซู ลูกชายของคุณน้าเค้า"
"สวัสดีครับ~~"
ยูชอนพูดสวัสดีด้วยความสะลืมสะลือ แต่ก็ต้องชะงักเมื่อได้ทบทวนคำพูดของคุณแม่อีกรอบ
"แล้วนี่ก็หนูจุนซู ลูกชายของคุณน้าเค้า". ..ลูกชายเหรอ !!!!! O_o
ร่างสูงหันไปมองคนตรงหน้าอีกครั้งชัดๆ..คนที่ตอนแรกที่เค้าเดินลงมาแล้วเห็นว่าเป็นผู้หญิง..
บุคคลผู้ซึ่งมีใบหน้าหวาน แก้มใสๆเป็นสีชมพูเล็กน้อยจากความเย็นของอากาศภายนอก
ริมฝีปากรูปเชอรี่สีแดง และดวงตาเรียวเล็กสีดำสดใสเป็นประกาย....สาบานได้ว่านั่นผู้ชายเหรอ~~
ร่างเล็กขมวดคิ้วเล็กน้อย เมื่อเห็นอีกฝ่ายจ้องมาที่ตัวเองอย่างไม่วางตา
ดวงตาเรียวจ้องหน้าอีกฝ่ายกลลับด้วยแววตาขุ่นๆ...จะมองอะไรนักหนานะ คิดจะหาเรื่องรึไง
ทำให้คุณแม่ของจุนซูที่เห็นอาการไม่ค่อยดีของลูกชาย รีบหาเรื่องขึ้นมาคุย เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ
"แหม!อายุรุ่นราวคราวเดียวกันเลยนะคะเนี่ย..ดีจัง จะได้เป็นเพื่อนกัน ใช่ไหมลูก จุนซู.."
"เอ่ออ!!ใช่ครับคุณแม่" ร่างเล็กหันไปตอบมารดาที่เอามือมาจับมือตัวเองไว้ พลางส่งยิ้มบางๆไปด้วย
..ยิ้มน่ารักชะมัดเลย..
ปาร์กยูชอนคิดในใจ สายตาคมยังไม่เลิกจับจ้องไปยังร่างเล็กที่นั่งอยู่ตรงกันข้าม
"อืมม...ถ้างั้น ชั้นว่าเราไปกันเลยดีกว่าไหมเธอ..เดี๋ยวไปช้า คนจะเยอะเอา"
คุณแม่ของยูชอนดูนาฬิกาที่ตอนนี้บอกเวลา 11 โมงกว่าๆ ...
"อืม..ใช่ๆ งั้นน้าฝากดูแลหนูจุนซูกะมุนบินด้วยนะจ๊ะ ยูชอน"
คุณแม่ของจุนซูหันมายิ้มให้ร่างสูงที่ทำหน้างงๆอยู่..
"เอ๋~~~ฝากดูแล...แล้วนี่จะไปไหนกันครับ ผมงงไปหมดแล้ว"
ยูชอนทำหน้างงอีกครั้ง ทำให้ร่างเล็กเกิดอาการหงุดหงิด..นี่นายรู้อะไรกับเค้าบ้างไหมเนี่ย
"ก้อแม่บอกลูกไปเมื่อวานแล้วนี่จ๊ะ..ว่าแม่กับน้ายองมีจะไปเที่ยวน้ำพุร้อนด้วยกัน 3 วัน
แล้วหนูจุนซูกับมุนบินลูกชายคุณน้า เค้าก็จะมาอยู่กับลูก แล้วก็ให้ยูชอนพาเที่ยวในเมือง
นี่ลูกจำไม่ได้เหรอจ๊ะ ยูชอน.." คุณแม่เอามือวางบนหัวยูชอนพลางขยี้เบาๆด้วยความเอ็นดู
"เอ่อออ..จำได้ครับ" ร่างสูงย้อนทบทวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อวาน
ตอนนั้นเขาง่วงนอนมากก็เลยไม่ทันได้ฟัง แล้วรับปากไปมั่วๆ ...
"งั้นเอาเป็นว่า อยู่บ้านกันดีๆนะจ๊ะเด็กๆ....ชองยุน!!มาหาแม่หน่อยสิค้าาา"
คุณแม่ของยูชอนตะโกนเรียกลูกชายคนเล็ก..เด็กน้อยรีบวิ่งเข้ามาตามติดด้วยเด็กชายที่ตัวโตกว่าเล็กน้อยอีกคน
"แม่ไปละนะคะ..อย่าดื้อกับพี่เค้านะลูก" คุณแม่ก้มลงหอมแก้มลูกชายคนเล็ก
"ซื้อขนมมาฝากเค้าด้วยน้าหม่ามี๊~~" ชองยุนยิ้มให้หม่ามี๊แล้วยกมือบายๆ
"ดูแลน้องดีๆนะจ๊ะจุนซู แล้วก็อย่าดื้อให้มากล่ะมุนบิน เข้าใจไหม" คุณแม่ของจุนซูร่ำลาบ้าง
"คับแม่ โชคดีนะคับ" จุนซูเข้าไปกอดคุณแม่อีกครั้ง พร้อมๆกับเด็กชายอีกคนหนึ่ง
ทั้งสี่เดินไปส่งคุณแม่ของตัวเองที่รถเพื่อที่จะออกเดินทาง ระหว่างทางคุณแม่ของจุนซูก็เดินเข้ามากระซิบกับยูชอนเบาๆ
"จุนซูเค้าออกจะดื้อนิดหน่อยนะจ๊ะยูชอน..ยังไงก็อย่าไปถือสาเค้าเลยนะจ๊ะ"
"เอ๋~~" ร่างสูงชะงัก แล้วกำลังจะหันไปถาม แต่ก็ไม่ทัน เพราะคุณแม่ของจุนซูก้าวขึ้นรถไปซะก่อน
"ไปก่อนนะจ๊ะ..บ้ายบายจ้าาทุกคน~~"
รถเก๋งสีขาวแล่นออกไปจากบ้านตระกูลปาร์ก ทิ้งไว้แต่เพียงชายหนุ่มทั้งสองและเด็กชายตัวเล็กอีกสองคน..
"งั้นผมไปเล่นก่อนนะพี่จุนซู" มุนบินหันมาพูดกับจุนซู ก่อนจะลากชองยุนวิ่งหายไป
เหลือไว้แต่ยูชอนกับจุนซู...
"นี่นาย!!เอาแต่มองหน้าชั้นอยู่ได้!!จะหาเรื่องกันรึไง!!"
ร่างเล็กหันมาแว้ดใส่ยูชอนที่ยืนจ้องหน้าตนอยู่...รำคาญชะมัด มองอยู่นั่นแหละ
"ป่ะ..ป่าว..ชั้นไม่ได้หาเรื่องนาย...เอ่อ...ยินดีที่ได้รู้จักนะ ชั้นปาร์กยูชอน"
ร่างสูงกล่าวแนะนำตัวอีกครั้ง แล้วยื่นมือออกมาเพื่อจะจับมือทักทาย..
"ชั้นรู้แล้วว่านายชื่อปาร์กยูชอน!..จะแนะนำตัวอะไรกันนักหนา หนาวจะตายอยู่แล้ว บ้าชะมัด!"
ร่างเล็กทำหน้ารำคาญเข้าใส่ ก่อนจะเดินสะบัดกลับเข้าไปในบ้าน ทิ้งให้ยูชอนยืนค้างอยู่ตามลำพัง..
.
.
.
.
.
"นี่น่ะเหรอ..ห้องที่จะให้ชั้นกับมุนบินนอน"
ร่างเล็กเดินเข้าไปในห้องของยูชอน ที่ตอนนี้มีสภาพราวกับรังหนูขนาดใหญ่ก็ไม่ปาน..
บนเตียงเต็มไปด้วยผ้าห่ม หมอน หมอนข้างที่ยังไม่ได้เก็บ ที่นอนที่ยับยู่ยี่ด้วยฝีมือของชองยุนเมื่อเช้า..
หนังสือการ์ตูนวางเรี่ยราดกระจัดกระจายเต็มพื้น..เสื้อผ้าที่ใช้แล้วหรือว่ายังไม่ได้ใช้ก็ไม่รู้สุมอยู่ตรงมุมหนึ่งของห้อง
ถ้วยมาม่าวางเกลื่อนบนโต๊ะทำงาน ขี้ยางลบกระจัดกระจายตกไปรอบๆบริเวณโต๊ะ...
"นี่มันรังหนู ถังขยะ หรือว่าอะไรเนี่ย!...รกจะตายชัก..แล้วชั้นจะนอนเข้าไปได้ยังไงกันล่ะ!!"
จุนซูแสดงสีหน้ารังเกียจสุดชีวิต ทำเอายูชอนต้องรีบแทรกตัวเข้าไปเก็บกวาดข้าวของที่อยู่ในห้อง
"เอ่อออ..เดี๋ยวชั้นทำความสะอาดให้นะ..ขอโทษด้วยที่มันรกไปหน่อย แหะๆ"
ร่างสูงหันมายิ้มแหยๆให้คนตัวเล็ก มือหนาคว้าข้าวของจัดให้เป็นที่เป็นทางให้วุ่น..
"งั้นชั้นไปรอข้างล่างละกัน เสร็จแล้วเรียกด้วยล่ะ...กวาดให้สะอาดนะ ชั้นแพ้ฝุ่น!!"
จุนซูสะบัดหางเสียงเล็กน้อย ก่อนจะเดินลิ่วๆลงไปชั้นล่างของบ้าน....
...ให้ตายสิ นิสัยไม่น่ารักเอาซะเลยแฮะ...
ยูชอนคิดในใจ พลางเก็บกวาดข้าวของในห้องอย่างเร่งรีบ
และด้วยเวลาประมาณชั่วโมงครึ่ง การเก็บกวาดห้องของยูชอนก็เสร็จสิ้นลง
ร่างสูงเดินลงมาด้านล่างเพื่อเรียกคนตัวเล็กให้ขึ้นไปดูห้อง แต่ก็ไม่เห็นจุนซูนั่งอยู่ในห้องรับแขก
ยูชอนจึงเดินออกไปดูที่หน้าบ้าน..ก็พบเข้ากับคนตัวเล็กกำลังดันจักรยานที่ชองยุนขี่อยู่
แล้วออกวิ่งเพื่อให้รถเคลื่อนตัวไปข้างหน้า โดยมีมุนบินเชียร์อยู่ใกล้ๆ ...
..ภาพความร่าเริงของจุนซู ทำให้ยูชอนแทบจะลืมท่าทีร้ายๆของร่างเล็กไปซะสนิท
ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มกว้าง ส่งเสียงหัวเราะสดใสผสานไปกับเสียงหัวเราะของพวกเด็กๆ..
จุนซูหยุดวิ่งแล้วทิ้งให้มุนบินรับช่วงต่อ
คนตัวเล็กยืนมองเด็กทั้งสองเล่นด้วยสีหน้าเอ็นดู จนกระทั่งรู้สึกตัวว่ามีใครอีกคนเดินเข้ามาใกล้ๆ
ร่างเล็กหันหน้าไปมองทางด้านหลัง ก็ปะทะเข้ากับใบหน้าคมที่ยื่นเข้ามาซะใกล้
จนสามารถสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆของอีกฝ่าย...ทั้งสองเผลอสบตากันอย่างเนิ่นนาน
ใบหน้าหวานขึ้นสีด้วยความเขิน ก่อนที่จะถอยตัวเองมาด้านหลังเล็กน้อย แล้วพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชัน
"นึกว่านายจะจัดห้องเสร็จพรุ่งนี้ซะอีก...นานชะมัด"
ร่างเล็กเสไปมองทางอื่น เพื่อหลบสายตาของร่างสูงที่จ้องมองมาที่เค้าอย่างไม่ลดละ..
...จุนซูนี่มองใกล้ๆยิ่งน่ารักแฮะ...ยูชอนที่เผลอจ้องคนตัวเล็กเข้าอีกคิดในใจ ริมฝีปากหนาคลี่ยิ้มบางๆ
"นี่!..เลิกจ้องหน้าชั้นได้แล้วนะ!ปาร์คยูชอน!..จ้องทำไมอยู่ได้ หา!!!"
จุนซูเริ่มหงุดหงิดขึ้นมาอีกครั้ง จึงตะโกนด้วยเสียงแปดหลอดใส่หน้าร่างสูง..
"ก็จ้องนายแล้วเพลินดีนี่นา"
ยูชอนที่เพิ่งรู้สึกตัว ยกมือขึ้นลูบท้ายทอยอย่างเขินๆ..
"ชั้นไม่ใช่ลิงในสวนสัตว์เปิด ที่จะให้นายมายืนจ้องนะ!....ไปทำกับข้าวได้แล้ว..ชั้นหิว!"
ร่างเล็กทำเสียงดังกลบเกลื่อนความเขิน
"..นายหิวเหรอ...ชั้นทำกับข้าวไม่เป็นอ่ะ...ทำเป็นแต่มาม่า.."
"อะไรนะ!!....ให้ตายสิ ชั้นคิดผิดใช่ไหม ที่มาอยู่ที่นี่น่ะ~" จุนซูทำหน้าเบื่อโลก
"งั้นเดี๋ยวชั้นพานายไปหาอะไรกินที่ตลาดแถวนี้ละกัน ตกลงไหม" ยูชอนเสนอทางออก
"ทำยังกะชั้นมีทางเลือกอื่นอย่างงั้นแหละ"
ร่างเล็กสะบัดหน้าเดินนำออกไป ปล่อยให้ยูชอนต้องวิ่งตาม...เอาใจยากชะมัดเลย T"T
.
.
.
ทางด้านเด็กน้อยทั้งสอง...
"นี่ชองยุน ชั้นหิวข้าวแล้วล่ะ" มุนบินที่กำลังจับรถจักรยานให้ชองยุนขี่ บ่นขึ้นมา
"เอ๋~~มุนบินหิวแล้วเหรอ...อ๊ะ!!!"
...โครม!!!...
ชองยุนที่มัวแต่หันหน้าไปคุยกับมุนบิน พอหันกลับมาอีกทีก็เจอก้อนหินก้อนเบ้อเร่อ
ทำให้รถจักรยานที่กำลังขี่อยู่เสียหลักล้มลงไปทันที..โดยที่มุนบินเองก็ช่วยไว้ไม่ทัน
"แง!!!!!!!"
ชองยุนร้องไห้จ้า เพราะตัวของเขากระแทกลงกับพื้นคอนกรีตอย่างแรง
แขนเล็กๆถลอกเป็นทางยาว แถมยังโดนรถจักรยานล้มทับอีก...
มุนบินรีบยกจักรยานขึ้นออกจากตัวร่างเล็ก พลางประคองชองยุนให้ลุกขึ้นมา
"ฮือออออออ...มุนบิน...เค้าเจ็บ...ฮึกก..."
ร่างเล็กร้องไห้สะอึกสะอื้น แผลที่แขนของชองยุนเริ่มมีเลือดซึมออกมา
"โอ๋..ไม่เป็นไรๆชองยุน..อย่าร้องไห้น้า" มุนบินลูบหัวอีกฝ่ายเบาๆเพื่อปลอบใจ
"ฮึกกก...เค้าจะหาพี่ยูชอนนน...แง~~~~"
ชองยุนร้องไห้หนักเข้าไปอีก ทำเอามุนบินเริ่มปวดหัว...
"โอเคๆ งั้นเราไปหาพวกพี่เค้าในบ้านกัน...อย่าร้องไห้น้าๆ"
มุนบินค่อยๆจูงชองยุนเดินเข้าไปในบ้าน แต่ก็พบกับความว่างเปล่า..
"พวกพี่ๆเค้าไปไหนกันนะ..ชั้นหาดูทั่วบ้านแล้วก็ไม่เจออ่ะ"
เด็กชายมุนบินที่วิ่งขึ้นลงหาจนทั่วบ้านก็ไม่เจอใคร เดินลงมาหาร่างเล็กที่นั่งอยู่ที่โซฟาด้านล่าง
"แงๆๆๆๆๆ....เค้าจะหาพี่ เค้าจะหาพี่!!!!!!"
ชองยุนร้องไห้ขึ้นมาอีกรอบทำท่าดิ้นไปดิ้นมาบนโซฟา
"โธ่ ชองยุนอย่าร้องไห้สิ...มานี่เดี๋ยวชั้นทำแผลให้"มุนบินพยายามงัดอีกฝ่ายขึ้นจากโซฟาให้ลุกขึ้นนั่ง
"แล้วกล่องยาอยู่ไหนอ่ะ"
"ฮึกกก..อยู่ในลิ้นชักห้องครัว"
หลังจากที่มุนบินเดินเข้าไปเอากล่องยาแล้ว จึงมานั่งทำแผลให้ชองยุนด้วยท่าทางเก้ๆกังๆ
...ก็เคยทำแผลให้ใครซะที่ไหนล่ะ...เคยแต่ให้พี่จุนซูทำแผลให้ตลอด T"T
"แล้วเมื่อกี้..ทำไมนายต้องเรียกหาแต่พี่ยูชอนด้วยล่ะ" มุนบินเอ่ยถามอีกฝ่ายที่อาการสงบลงแล้ว
"ก้อเวลาเค้าเจ็บ พี่ยูชอนก็จะปลอบเค้า แล้วก็โอ๋เค้านี่"
"แล้วเค้าโอ๋นายยังไงล่ะ"
"พี่ยูชอนอุ้มเค้ามานั่งตักแล้วก็หอมแก้มเค้าแล้วก็บอกเค้าว่า ไม่เป็นไรน้าชองยุน...ฮึกกก เค้าจะหาพี่~~"
ร่างเล็กเล่าอยู่ดีๆก็ร้องไห้ออกมาด้วยความติดพี่ชาย ทำให้มุนบินต้องหาทางปลอบ
เด็กชายจับตัวอีกฝ่ายขึ้นมานั่งบนตัก(ที่ไม่ได้ใหญ่ไปกว่ากันซักเท่าไหร่)แล้วลูบหลังร่างเล็กเบาๆ
"อย่าร้องไห้น้า ชองยุน...โอ๋ๆๆๆ"
ชองยุนร้องไห้สะอึกสะอื้นมากกว่าเดิม เพราะคิดถึงพี่ชาย ทำให้มุนบินต้องก้มลงไปหอมแก้มอีกฝ่ายเบาๆ
"ทำอะไรน่ะมุนบิน!!!" เสียงเล็กตะโกนดังขึ้น
จุนซูกับยูชอนที่ไปซื้อกับข้าวกลับมาพอดี..ทั้งสองเห็นน้องชายของตัวเองนั่งตักแล้วก็หอมแก้มกันอยู่ -*-
"พี่ค้าบ~~~" ชองยุนน้อยเมื่อเห็นหน้ายูชอนก็รีบกระโดลงจากตักมุนบินแล้ววิ่งไปหาพี่ชาย
เสียงเล็กๆออดอ้อนพี่ชายไปมา ยูชอนเองก็กอดปลอบน้องเบาๆอย่างอ่อนโยน ... ผิดกับพี่น้องอีกคู่หนึ่ง
"นี่นายทำอะไรชองยุนเค้าน่ะหา!มุนบิน~!" จุนซูทำหน้าดุใส่น้องชาย
"ผมไม่ได้ทำอะไรเค้าซักหน่อย...ชองยุนเค้าขี่จักรยานแล้วล้มเองง่ะ" มุนบินตอบ
"ชั้นเห็นว่า นายหอมแก้มเค้านะ...เป็นเด็กเป็นเล็กคิดอะไรน่ะ หา!!"
"ผมไม่ได้คิดซักหน่อย!!พี่จุนซูบ้า!!"
เด็กชายมุนบินที่หน้าแดงเถือกเมื่อได้ยินคำพูดของจุนซู ตะโกนเถียงพี่ชาย ก่อนจะรีบวิ่งหนีออกไป...
.
.
.
.
ดึกคืนนั้น..
"นี่นาย เห็นมุนบินบ้างมะ" จุนซูที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จเดินลงจากบันไดมาทั้งที่ผมยังเปียกๆ
ร่างเล็กทรุดตัวลงนั่งข้างๆยูชอนที่นั่งดูทีวีอยู่ตรงโซฟา...
"อยู่ห้องชองยุนมั้ง..เห็นบอกว่าจะเล่นเกมน่ะ"
จุนซูพยักหน้าหงึกหงัก พลางเช้ดผมตัวเองด้วยผ้าขนหนูไปมาเบาๆ
"นี่ชั้นเป่าผมให้เอาไหม..หนาวๆแบบนี้ เดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอก"ยูชอนเอ่ยถามคนข้างๆด้วยความหวังดี
..ความอ่อนโยนที่สัมผัสได้ทำให้ร่างเล็กนิ่งมองคนตรงหน้าอย่างใช้ความคิด..
ก่อนจะพูดออกมาโดยไม่สบตาอีกฝ่ายที่ส่งยิ้มมาให้อย่างอ่อนโยน
"แล้วอย่ามาทำผมชั้นไหม้ละกัน.."
.
.
.
"มุนบิน~~ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้เลยนะ"
จุนซูฉุดน้องชายตัวดีขึ้นจากเตียงของชองยุนที่เด็กทั้งสองนอนหลับอยู่ โดยมียูชอนยืนมองอยุ่ห่างๆ
"งืออออ..ผมจาานอนที่เน่.." มุนบินทิ้งตัวลงนอนโดยไม่สนใจจุนซู แถมยังนอนกอดชองยุนด้วยสิ -*-
"นี่ปล่อยเด็กๆเค้าไปเถอะ..นายมานอนได้แล้วล่ะ" ยูชอนปรามอีกฝ่ายเบาๆ เพราะกลัวว่าชองยุนจะตื่น
"ฮึ่ย!!จำไว้เลยนะ เจ้าเด็กบ้า" จุนซูทำท่าฟึดฟัดใส่มุนบินที่หลับไม่รู้เรื่องรู้ราว ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องของยูชอน
"แล้วนี่นายตามชั้นเข้ามาทำไม!จะไปนอนก็ไปนอนสิ!" ร่างเล็กหันมาแว้ดเข้าใส่ร่างสูงที่เดินตามเข้ามาหน้าตาเฉย
"ก็ชั้นต้องนอนห้องนี้นี่ ก็ต้องเข้ามาสิ" ยูชอนทำหน้างง
"นายจะนอนห้องนี้ได้ยังไง!ไปนอนห้องอื่นสิ!ชั้นจะนอนห้องนี้!"
"จะให้ชั้นไปนอนที่ไหนล่ะ ห้องคุณแม่ก็ล็อก ห้องชองยุน มุนบินก็ไปนอน ก็เหลือมันแต่ห้องนี่แหละ"
ยูชอนทำหน้าไม่สนใจ พลางเดินไปที่เตียงแล้วล้มตัวลงนอน...เรื่องนอนเรื่องเดียวเท่านั้นที่ยูชอนขอไม่ยอมใคร
"อะไรของนายล่ะ!!นี่ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยนะ"
จุนซูฉุดยูชอนให้ลุกขึ้น แต่ก็ไม่มีแรงมากพอ จนต้องขอยอมแพ้
"งั้นชั้นนอนที่พื้นเอง!!"
ร่างเล็กลากผ้าห่มผืนหนาลงมาจากเตียงจัดแจงทำเป็นที่นอน ว่าแล้วก็นอนมันซะเลย...แข็งชะมัด ร่างเล็กแอบบ่นในใจ
"นี่นายจะนอนตรงนั้นจริงๆเหรอ..ขึ้นมานอนด้วยกันนี่สิ..ที่ออกจะเหลือเยอะแยะ"
ยูชอนที่เห็นท่าทางเอาจริงของอีกฝ่ายเอ่ยถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง
"เหลือที่เยอะแยะอะไรกัน เตียงก็เล็กนิดเดียว!" แน่ล่ะก็ยูชอนอยู่คนเดียวก็ต้องใช้เตียงเดี่ยวอยู่แล้ว
"ก็ขึ้นมานอนก็ได้ นอนเบียดๆกัน อุ่นดีออก"
"ใครจะไปนอนเตียงเดียวกับนายกัน!!ฝันไปเถอะ!!" ว่าแล้วจุนซูก็ยกผ้าห่มขึ้นคลุมโปง เพื่อจบการสนทนา
"...ดื้อชะมัดเลยแฮะ..." ยูชอนพึมพำเบาๆ ก่อนจะล้มตัวลงนอน
.
.
.
.
เช้าวันรุ่งขึ้นของวันที่ 25 ธันวา เวลา 10.30 น.
"จุนซู ตื่นเถอะ..จุนซู" เสียงทุ้มดังแว่วเข้ามาในโสตประสาท เรียกคนฟังให้ตื่นจากการหลับใหล
ร่างเล็กบิดตัวไปมาในที่นอนอย่างเกียจคร้าน แพขนตาหนายังปิดสนิท..
แขนเล็กคว้าเปะปะไปยังข้างกาย คว้าหมอนข้างเข้ามากอด ก่อนจะซุกหน้าลงไป..
..ทำไมหมอนข้างมันแข็งๆนะ..
ร่างเล็กคิดแบบสะลืมสะลือในใจ ก่อนจะเบียดตัวเข้าไปพร้อมกับเอาหน้าใสๆถูไปมา..
..แล้วทำไมหมอนข้างถึงมีแขนด้วยล่ะ???..
ร่างเล็กค่อยๆคลี่เปลือกตาออกทีละน้อย จุนซูรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆที่รดลงบนใบหน้า
ดวงตาเรียวกระพริบถี่ๆเพื่อปรับโฟกัสให้เข้าที่...
ภาพที่เห็นตรงหน้าคือใบหน้าคมที่กำลังจับจ้องเค้าอยู่ในระยะประชิด...
"เฮ้ย!!!!!"
จุนซูกระเด้งตัวออกห่างอีกฝ่ายทันทีด้วยความตกใจ จนเกือบจะร่วงลงจากเตียง
ทำให้ยูชอนต้องรีบคว้าตัวไว้ก่อนที่ร่างเล็กจะร่วงลงไปจากเตียง..
ร่างบางเซปะทะเข้ากับอกแกร่ง ใบหน้าหวานเงยมองอีกฝ่ายอย่างช้าๆ
ทั้งสองสบตากันเป็นเวลาเนิ่นนาน ..ยูชอนเองก็กระชับเอวบางเข้ามาใกล้โดยไม่รู้ตัว
...ก๊อกๆๆๆ!!!...
"พี่ยูชอนตื่นรึยาง~~" เสียงชองยุนน้อยตะโกนแว่วเข้า ทำให้ทั้งสองหลุดจากภวังค์
จุนซูดันตัวยูชอนออกห่าง พร้อมๆกับที่ร่างสูงตะโกนตอบน้องชายที่ยืนอยู่หน้าประตูอีกด้าน
"ตื่นแล้วๆ เดี๋ยวลงไป"
"งั้นเค้าลงไปก่อนนะ~~" เสียงฝีเท้าเบาๆเลยผ่านไป ยูชอนจึงหันมาหาร่างเล็กที่นั่งอยู่ข้างๆอีกครั้ง
"นี่ชั้นมานอนบนเตียงนี่ได้ยังไง" น้ำเสียงที่เดาอารมณ์ไม่ถูกเปล่งออกมาจากปากของร่างเล็ก
"ก็เมื่อคืน ชั้นเห็นนายนอนขดอยู่ข้างล่าง..ชั้นกลัวนายจะหนาวเลยอุ้มขึ้นมานอนด้วยกัน"
น้ำเสียงที่แสดงถึงความเป็นห่วงเป็นใยอย่างจริงใจ ทำให้ร่างเล็กพูดไม่ออก ด่าไม่ลง..
"เอ่อออ...ขอบใจนะ" จุนซูก้มหน้าก้มตาพูดเบาๆ แต่ก็ดังพอจะเรียกรอยยิ้มของอีกฝ่ายได้
"ก็มานอนตั้งแต่แรกก็หมดเรื่อง..นายดื้อเองนี่นา"
"นี่นายว่าชั้นดื้อเหรอ!!" ร่างเล็กถลึงตาใส่
"ก็นายดื้อจริงไหมล่ะ"
"ไอ่บ้า!!"
...ผัวะ!~~...
ร่างเล็กคว้าหมอนขึ้นมาปาไปที่หน้าของยูชอนอย่างจัง ก่อนจะลงจากเตียงแล้วเดินลิ่วๆออกไป
"ใจร้ายชะมัด~~"
ยูชอนเอามือลูบจมูกตัวเองป้อยๆ พลางมองตามคนตัวเล็กไป
.
.
.
.
บริเวณหน้าลานสกีในห้างหรูแห่งหนึ่ง..
"ไหนนายบอกว่า จะพาชั้นมาเล่นสเกตไง!นี่มันสกีชัดๆ จะบ้ารึไง!!~"
ร่างเล็กเมื่อมองเห็นลานสกีที่มีผู้คนมากมายกำลังเล่นกันอยู่อย่างขวักไขว่
"แล้วมันไม่เหมือนกันหรอกเหรอ~~" ยูชอนทำหน้างงๆ ทำเอาจุนซูแทบอยากจะจับร่างสูงโขกหัวกับพื้นหิมะ
"ไม่เหมือนเลยซักนิด!!ตาทึ่ม!!" ร่างเล็กเดินฉับๆหนีไป ตามติดด้วยเด็กน้อยทั้งสองคนที่กำลังร่าเริงสุดขีด
.
.
"แล้วนายไม่เล่นเหรอ" ยูชอนถามร่างเล็กที่กำลังใส่รองเท้าสกีให้มุนบินอยู่ ตัวเขาเองก็กำลังใส่หมวกให้ชองยุนอยู่เช่นกัน
"ไม่ ชั้นไม่เล่น" ร่างเล็กทำหน้างอนๆ ก้มหน้าก้มตาใส่รองเท้าให้มุนบินต่อไป โดยไม่หันมามองอีกฝ่าย
"พี่เค้ากลัวล้มแขนหักเหมือนตอนเด็กๆน่ะคับพี่ยูชอน..พี่เค้าเลยไม่ชอบเล่นสกี ฮ่าๆๆๆ"
"เงียบไปเลยนะ!!เจ้าเด็กบ้า!!" จุนซูแว้ดใส่น้องชายที่เปิดเผยความลับอันน่าอายของเขา
"ฮ่าๆๆๆ จริงๆเหรอจุนซู" ยูชอนหัวเราะร่า เมื่อได้ยินคำพูดของมุนบิน
ร่างเล็กหันมาค้อนใส่ ก่อนจะเดินหนีไปอีกทาง ทำให้ร่างสูงต้องตามไปง้อ..
"นี่จะไปไหนน่ะ.." ยูชอนคว้าแขนอีกฝ่ายไว้ ก่อนจะดึงให้หันหน้ามาคุยกัน
"ชั้นจะไปรอในร้านอาหาร!ถ้าเล่นกันเสร็จแล้วก็มาหาละกัน!" ร่างเล็กยังไม่เลิกทำหน้างอน
"ไปนั่งรอมันจะสนุกอะไรกัน..มาเล่นด้วยกันเถอะ เดี๋ยวชั้นช่วยดูให้"
"ใครจะง้อนายกัน!!ชั้นไม่เล่น!!"
"มาเล่นด้วยกันเถอะนะ..ไม่ต้องกลัว..เดี๋ยวชั้นจะดูแลนายเอง"
ยูชอนใช้น้ำเย็นเข้าลูบ ซึ่งก็ได้ผล ...ร่างเล็กเริ่มมีท่าทางลังเล
"แต่ชั้นกลัวล้มนี่.."
"ชั้นจะอยู่ข้างๆนายตลอดเวลาเลย รับรองนายจะไม่ล้มแน่นอน" ยูชอนส่งยิ้มกว้างให้เพื่อให้ร่างเล็กมั่นใจ
"ถ้าชั้นล้ม..ชั้นจะฆ่านาย"
จุนซูทำหน้าดุ ขู่ให้อีกฝ่ายกลัว แต่ก็เรียกได้แต่รอยยิ้มบางๆจากร่างสูงเท่านั้น
"นี่..ไม่เล่นไม่ได้เหรอ~" จุนซูทำเสียงอ่อยก้มลงพูดกับคนที่กำลังใส่รองเท้าสกีให้เขาอยู่
"ไม่ต้องกลัวหรอกน่า..ป่ะ" ยูชอนลุกขึ้นยืน แล้วส่งมือให้ร่างเล็กจับ
จุนซูค่อยๆเดินไปช้าๆ มือซ้ายของเขาจับมือของยูชอนไว้แน่น ส่วนมือขวาก็ใช้ไม้ค้ำประคองตัวไว้
ทั้งสองเล่นสกีด้วยกันท่ามกลางผู้คนมากมาย โดยมีชองยุนกับมุนบินเล่นอยู่ใกล้ๆ
จุนซูที่มีท่าทีไม่มั่นใจในตอนแรก เริ่มจะเล่นได้เข้าที่เข้าทาง โดยมียูชอนคอยดูแลอยู่ไม่ห่าง
ความอ่อนโยนของยูชอน ทำให้คนตัวเล็กที่แสนดื้อ เริ่มจะประทับใจในตัวของอีกฝ่ายเข้าให้แล้ว...
.
.
.
ตัดกลับมาที่บ้านของยูชอน...
"งืออออ~~หนาวจังเลยๆๆๆ" ชองยุนที่เดินตัวสั่นเข้ามาในบ้าน รีบเดินเข้าไปซุกตัวอยู่ที่โซฟาตัวใหญ่
ตามติดด้วยมุมบินที่เดินเข้าไปซุกตัวนั่งอยู่ข้างๆด้วย ..
มือเล็กกระชับปกคอเสื้อของตัวเองให้ชิดเข้ามา และก็ทำให้ได้รู้ว่า มีอะไรบางอย่างหายไป..
มุนบินคลำไปทั่วตัว มือเล็กพยายามหาอะไรบางอย่างที่เคยอยุ่บนร่างกายอย่างตื่นตระหนก
พร้อมๆกับที่จุนซูและยูชอนเดินเข้ามาในบ้านพอดี..
"หาอะไรอยู่น่ะมุนบิน" จุนซูเห็นท่าทางแปลกๆของน้องชายจึงเอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัย
"พี่จุนซู..สร้อย..สร้อยผมหาย" มุนบินปราดเข้าไปหาพี่ชายตัวเล็กที่มองยืนอยู่
เด็กชายทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ พอๆกับที่จุนซูทำหน้าตกใจแบบสุดๆ..
"จริงเหรอ!..ไปทำหายที่ไหน!..ทำไมไม่รักษาของ..หา!!~มุนบิน!!"
ร่างเล็กตวาดน้องชายด้วยความโกรธ มือเล็กเขย่าตัวน้องชายไปมาแรงๆ ทำให้มุนบินเริ่มจะร้องไห้ขึ้นมา..
ยูชอนเห็นท่าไม่ดีจึงดึงมุนบินออกจากการจับกุมของร่างเล็ก พลางพูดปลอบโยนให้สถานการณ์คลี่คลาย
"ใจเย็นๆสิจุนซู..แค่สร้อยเองไม่เห็นจะต้องโมโหขนาดนี้เลยนี่"
"นายไม่รู้อะไรอย่าพูดเลยดีกว่า!!!" ร่างเล็กตะโกนใส่อีกฝ่ายก่อนจะคว้าแขนมุนบินเข้ามาถามใกล้ๆ
"ไปทำหายที่ไหน!!บอกพี่มา!!"
"ฮึกกก...ผมไม่รู้..แต่ตอนที่เปลี่ยนเสื้อ..ฮึกก ผมยังเห็นอยู่เลย.."
ร่างเล็กปล่อยมือจากน้องชาย คว้าเสื้อกันหนาวผลุนผันออกไป ทำให้ยูชอนต้องรีบดึงแขนไว้
"นายจะไปไหน"
"ชั้นจะไปหาสร้อย!!" ร่างเล็กสะบัดแขนออกแต่ก็ไม่ยอมหลุด
"สร้อยนั่นมันสำคัญมากรึไงกัน"
"สร้อยนั่นมันเป็นของพ่อชั้นที่ให้ไว้ก่อนตาย!!นายคิดว่ามันสำคัญไหมยูชอน!!"
จุนซูตะโกนใส่ร่างสูงที่จับแขนเขาไว้แน่น ..ยูชอนเมื่อได้ยินดังนั้นจึงค่อยๆคลายมือออกช้าๆ
"งั้นชั้นจะไปด้วย"
.
.
.
ชายหนุ่มทั้งสองเดินเข้ามาในลานสกีพร้อมๆกัน ..
ร่างเล็กห่อตัวด้วยความหนาว ริมฝีปากบางดูซีด จนทำให้คนที่มองดูอยู่รู้สึกเป็นห่วง
"ไม่เป็นไรนะจุนซู"
"อืม..ชั้นไม่เป็นไร..เรามาหาสร้อยกันเถอะ"
ทั้งสองเดินตามหากันจนทั่วบริเวณลานสกี ที่แสงจากดวงอาทิตย์เริ่มมืดลงทีละน้อยๆ
ทั้งร้านเช่าอุปกรณ์ ร้านอาหาร หรือแม้กระทั่งบนลานสกี พร้อมๆกับอากาศที่เย็นลงเรื่อยๆ
"ชั้นว่าเรากลับกันก่อนไหม..แล้วพรุ่งนี้ค่อยมาหาใหม่..นี่ก็ใกล้เวลาปิดแล้ว"ร่างสูงเสนอความเห็น
"ไม่!ชั้นจะหาต่อ..นายจะกลับก็กลับไปคนเดียวเหอะ"
ร่างเล็กเดินนำออกไปอีกทาง ปล่อยให้ยูชอนต้องวิ่งตาม...
"อ๊ะ!เจอแล้ว!!"
เสียงเล็กตะโกนดังขึ้นอีกฟากของห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า เรียกให้ร่างสูงต้องเดินเข้าไปหาใกล้ๆ
สร้อยทองคำขาวพร้อมด้วยจี้สีน้ำเงินอันเล็กอยู่ในมือของร่างเล็กที่คลี่ยิ้มอย่างดีใจ
มันตกอยู่ที่หน้าล๊อคเกอร์เก็บของที่มุนบินเคยใช้ก่อนหน้านี้..
ยูชอนเองก็พลอยดีใจไปด้วย สายตาคมเหลือบไปมองนาฬิกาที่ติดผนังอยู่ด้านบนก็เกิดอาการตกใจ
มือหนาคว้าข้อมือของร่างเล็กออกวิ่ง พร้อมๆกับพูดไปด้วย
"บ้าจัง..จะ 3ทุ่มแล้ว ไม่รู้ว่าเค้าปิดประตูแล้วรึยัง..ถ้าปิดละก็ เราได้แข็งตายอยู่ที่นี่แน่ๆ"
...และก็คงจะเป็นอย่างนั้น...
เมื่อทั้งสองไปถึงตรงหน้าประตู ก็พบเข้ากับความว่างเปล่า...
ประตูทางเข้าปิดสนิทแถมยังถูกล๊อกจากทางด้านนอก
บริเวณรอบๆไร้ซึ่งผู้คน จะมีก็แต่เพียงแสงไฟที่เปิดไว้สลัวๆเท่านั้น..
"บ้าชะมัด!!" ร่างสูงทุบประตูเหล็กพร้อมกับสบถออกมาดังๆ
"..แล้วนี่เรา..จะออกไปกันยังไงล่ะ.." ร่างเล็กพูดไปด้วยหอบไปด้วยความเหนื่อย
"ก็คงต้องรอให้ถึงเช้า..รอให้มีคนมาเปิดประตูน่ะสิ" ยูชอนทำหน้าเครียด
"อะไรนะ!!เราไม่แข็งตายกันพอดีเหรอ!!"
ร่างเล็กเอามือเขย่าประตูเหล็กแรงๆ ปากก็ร้องตะโกนไปด้วย
"ช่วยด้วยคับ!!!!~เราติดอยู่ในนี้!!!ใครก็ได้ช่วยด้วย!!!!!"
...ไม่มีเสียงตอบจากสวรรค์~~...
"พอเถอะจุนซู..เราคงทำอะไรไม่ได้แล้วล่ะ" ร่างสูงถอนหายใจออกมาดังๆ
"แล้วเราจะทำยังไงล่ะ!หนาวจะตายอยู่แล้ว..ถ้าขืนให้อยู่ที่นี่ต่อ มีหวังตายพอดี"
"ก้อคงต้องไปอยุ่ในที่ๆอุ่นที่สุด แล้วก็รอจนถึงเช้าล่ะมั้ง" ยูชอนนิ่งคิดสถานที่ที่เขาควรจะไป
.
.
.
ร่างเล็กนั่งกอดเข่าอยู่ตรงมุมในสุดของห้องล๊อกเกอร์ โดยมีร่างสูงนั่งอยู่ใกล้ๆ
ทั้งสองเลือกที่จะมาอยู่ในห้องนี้ เพราะเป็นที่ๆเปิดให้อากาศเข้าน้อยที่สุด
ถ้าไม่นับรวมร้านอาหารและร้านขายของที่ถุกล็อคไปเรียบร้อยแล้ว...
ดวงตาเรียวจับจ้องจี้สีน้ำเงินในมือไว้แน่น พลางปล่อยความคิดล่องลอยไปไกล
ไม่บ่อยนักที่จะเห็นจุนซูอยู่ในอารมณ์นี้..ร่างสูงจึงได้แต่เฝ้ามองด้วยความเป็นห่วง
"นายรู้ไหมยูชอน...สร้อยเส้นนี้เป็นของชิ้นสุดท้ายที่คุณพ่อทิ้งไว้ให้พวกเรา..
...มันเลยมีความหมายกับชั้นแล้วก็มุนบินมาก..."
จู่ๆร่างเล็กก็เล่าออกโดยที่ร่างสูงไม่ได้ถาม ดวงตาใสจับจ้องอยู่ที่จุดเดิมไม่เปลี่ยนแปลง
"จุนซู.." ร่างสูงขยับเข้าไปไกลเอามือลูบหลังร่างเล็กอย่างเบามือเพื่อเป็นการปลอบใจ
"นายรู้ไหมยูชอน..เวลาอยู่กับนาย ทำให้ชั้นคิดถึงพ่อ...พ่อของชั้นอ่อนโยนกับชั้นมาก
....แต่ว่าตอนนี้.....ฮึกกก"
เสียงสะอื้นของร่างเล็กที่ดังขึ้นมา
ทำให้ร่างสูงต้องคว้าตัวอีกฝ่ายมากอดไว้แนบอกพลางปลอบโยน จุนซูเองก็ไม่ได้ขัดขืนอะไร..
ไม่บ่อยนักที่จะมีคนมาใส่ใจเค้าแบบนี้ ตั้งแต่ที่คุณพ่อของเขาได้เสียชีวิตไปจากอุบัติเหตุเครื่องบินตก..
ไม่แปลกเลยที่จุนซูจะกลายเป็นคนแบบนี้..
ร่างเล็กที่แสนจะเอาแต่ใจ เพราะมีแต่พี่เลี้ยงที่คอยเลี้ยงดูอย่างตามใจมาตลอด
คุณแม่ของเขาเองก็มัวแต่ทำงานจนไม่มีเวลาให้...ทุกสิ่งทุกอย่างทำให้จุนซูต้องกลายเป็นแบบนี้
ทั้งๆที่เมื่อก่อน ออกจะเป็นเด็กที่น่ารักน่าเอ็นดูของทุกคน กิริยามารยาทเรียบร้อย ร่าเริง สดใส...
ร่างสูงกระชับอ้อมกอดไว้แน่น มือหนาลูบหลังร่างเล็กเบาๆอย่างอ่อนโยน
เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้..จุนซูรู้สึกแต่เพียงว่า อ้อมกอดนี้ช่างอบอุ่นและอ่อนโยนเหลือเกิน
ร่างเล็กที่เริ่มจะหยุดร้องไห้เบียดตัวเข้ากับอกแกร่งอย่างลืมตัว
ใบหน้าหวานเงยช้อนขึ้นสบตาอีกฝ่ายด้วยดวงตาที่เป็นประกายด้วยคราบน้ำตา..
สายตาคมจับจ้องใบหน้าหวานด้วยความรู้สึกที่แปลกประหลาด..
..คนตัวเล็กๆที่ภายนอกแข็งกระด้างแต่ภายในเปราะบางราวกับแก้ว...ทำให้อยากจะปกป้อง
ร่างสูงปาดน้ำตาของอีกฝ่ายอย่างช้าๆ..มือหนาลูบไล้ใบหน้าหวานอย่างแผ่วเบา
สองสายตาประสานกันด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจจะสัมผัสได้..ใบหน้าคมเลื่อนเข้าไปใกล้อย่างช้าๆ
ริมฝีปากหนาประทับลงบนกลีบปากนุ่มอย่างอ่อนโยน
ร่างสูงกระชับวงแขนรั้งให้ร่างเล็กเข้ามาใกล้เพื่อถ่ายทอดไออุ่นและความรักที่ก่อตัวขึ้นในหัวใจ
คืนนี้คงจะเป็นวันคริสต์มาสที่พิเศษที่สุดสำหรับเขา....
.
.
.
"พี่ยูชอนฮะ!!!ตื่นได้แล้ววว~~~!!!"
เสียงตะโกนดังขึ้นข้างหู พร้อมๆกับแรงกระแทกของสิ่งมีชีวิตบางอย่างกระโดดไปมาบนตัวของยูชอน
ที่กำลังนอนอยุ่บนเตียงอันแสนอบอุ่นในขณะนี้...
"ตื่นได้แล้วววๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!!!"
ร่างสูงสะลึมสะลือตื่นขึ้น ก่อนจะมองไปรอบๆห้องด้วยความประหลาดใจ...
...ก็เมื่อกี้...อยู่กับจุนซู.....อะไรกัน...
"พี่ยูชอน ตื่นเดี๋ยวนี้เลยน้า..หม่ามี๊เรียกให้ลงไปหาด่วนเลย~~~เร็วๆสิ เร็วๆสิ"
ชองยุนดึงแขนพี่ชายที่นั่งมึนอยู่บนเตียงสุดแรง ปากเล็กตะโกนเรียกเสียงดัง...
"วันนี้วันที่เท่าไหร่ ชองยุน" ยูชอนถามน้องชายตัวเล็กที่กำลังดึงแขนเขาอยู่
"วันที่ 24ไงฮะ..พี่ยูชอนเป็นไรป่าวเนี่ย"
ชองยุนน้อยเลิกดึงแขนพี่ชาย แต่หันมาเอามือแปะหน้าฝากร่างสูงเพื่อวัดไข้แทน
"เอ่อออ..พี่ไม่เป็นไร...แล้วมีใครมารออยู่ข้างล่างไหม"
ร่างสูงปัดมือน้องชายออกเบาๆ พลางเอ่ยถามเจ้าตัวเล็กที่นั่งทำหน้างงอยู่
"ก็เพื่อนคุณแม่ที่มาจากอังกฤษแล้วก็ลูกชายเค้าอีกสองคนไงคับ"
...ลูกชายอีกสองคน...
ร่างสูงลุกพรวดขึ้นจากเตียง ก่อนจะกึ่งเดินกึ่งวิ่งลงไปที่ห้องรับแขกด้านล่าง..
ภาพที่เห็นตรงหน้าช่างคุ้นเคยราวกับฉายภาพซ้ำ
ชายหนุ่มร่างเล็กซึ่งมีใบหน้าหวาน แก้มใสๆเป็นสีชมพูเล็กน้อยจากความเย็นของอากาศภายนอก
ริมฝีปากรูปเชอรี่สีแดง และดวงตาเรียวเล็กสีดำสดใสเป็นประกาย....
"..จุนซู.."
############# END ##############
