ท่ามกลางความสวยงามของบรรยากาศสถานบันเทิงยามราตรี...
แสงไฟหลากสีถูกประดับประดาเรียกความสนใจแก่ผู้สัญจรผ่านไปมาตามท้องถนน
เสียงเพลงอึกทึกครึกโครม ..... เหล่าผีเสื้อราตรีที่เดินกันขวักไขว่ไปมา....
...... ถนนที่ไม่มีวันหลับใหล ......
รถสปอร์ตสีดำคันหรูแล่นผ่านถนนสายราตรี มุ่งตรงไปยังจุดหมาย ณ ผับดังย่านอินซางดง...
ดวงตาใสเฝ้ามองบรรยากาศยามราตรีอย่างตื่นตาตื่นใจ...
ใบหน้าหวานชะเง้อออกไปมองนอกหน้าต่างรถอย่างลืมตัว ทำให้ร่างสูงที่กำลังขับรถอยู่ต้องดึงแขนเข้ามาเบาๆ
"อย่าทำแบบนั้นสิ มันอันตราย.....ทำยังกับไม่เคยเห็นอย่างงั้นแหละ..." ยูชอนเอ่ยเตือนคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้างๆ
"ก็ไม่เคยเห็นน่ะสิ......ถ้าเคย แล้วผมจะทำแบบนี้ทำไมกัน..." ร่างเล็กค้อนใส่อีกฝ่าย....ก็คนมันไม่เคยเห็นจริงๆนี่นา
....ชีวิตของคิมจุนซูที่ต้องกลับบ้านก่อนสองทุ่มทุกวัน ใช่จะมีโอกาสเห็นบรรยากาศแบบนี้บ่อยที่ไหนกัน......
กริยาที่ตอบโต้ออกมาของร่างเล็ก ทำให้ยูชอนต้องส่ายหัว........เจ้าตัวเล็กนี้เป็นคนแบบไหนกันแน่นะ
.....ใสซื่อไร้เดียงสา.....หรือจะเป็น มารยาหลายร้อยเล่มเกวียน.......
ครั้งแรกที่พบกัน เขาก็โดนหลอกไปทีหนึ่งละ .... พอถูกจับได้ก็มานั่งร้องห่มร้องไห้ ทำหน้าตาน่าสงสาร ....
พอไม่ถือสาหาความ ก็ดีใจระริกระรี้ แถมยังทำท่าตื่นเต้นกับสถานที่แบบนี้อีก .....
..... นายเป็นคนแบบไหนกันแน่นะ จุนซู .....
"..งานที่จะให้ผมไปทำอันตรายมากมั้ย..." จู่ๆร่างเล็กก้อพูดขึ้นมา ดวงตาใสๆจ้องมองใบหน้าคมอย่างถือเป็นเรื่องจริงจัง
"....จะว่าอันตราย..มันก็อันตรายอยู่นะ.............ทำไม นายกลัวเหรอ.."
ร่างสูงหันไปหาอีกฝ่าย พอดีกับที่เหยียบเบรคเพราะรถติดไฟแดงพอดี
"ผมไม่กลัวหรอก....แต่ผมกลัวพี่แจจุงจะเป็นห่วง..." ร่างเล็กทำหน้ากังวล ก่อนจะกล่าวต่อไป โดยที่ร่างสูงก็ไม่ได้พูดขัด...
"เรามีกันสองคนพี่น้อง....ผมไม่อยากให้พี่ต้องมาคอยกังวลเป็นห่วงผม.....แต่ว่าผมเองก็อยากจะทำอะไรช่วยพี่บ้าง..."
ร่างเล็กเริ่มทำหน้าเศร้าขึ้นเรื่อยๆ ทำให้ร่างสูงที่เฝ้ามองดูต้องทำหน้าประหลาดใจ....
...... อารมณ์ไหนกันนะ จุนซู ..... ร่างสูงคิดในใจ ก่อนจะเอ่ยออกมาให้อีกฝ่ายคลายกังวล
"นายไม่ต้องห่วงหรอก .... ชั้นรับรอง ว่านายจะต้องไม่เป็นอะไรแน่นอน .... ชั้นจะคอยดูแลนายเอง..."
...มือหนาเอื้อมไปกุมมือเล็กไว้พลางบีบเบาๆ เพื่อให้ความมั่นใจ....
ร่างเล็กช้อนสายตาขึ้นมองอีกฝ่ายด้วยแววตาใสซื่อราวกับลูกแมวตัวน้อยๆ....
ทำให้คนที่ถูกมองเริ่มเกิดอาการหายใจติดขัด........กับบรรยากาศแปลกๆที่กำลังก่อตัวขึ้นในหัวใจ
....ปี๊น!!!!!!!! ปี๊น!!!!!!!!!!!!!!!!!...........
เสียงแตรรถคันหลังดังขึ้นมาทำลายบรรยากาศ ...
ร่างสูงรีบปล่อยมือเล็กออก แล้วเหยียบคันเร่งให้รถพุ่งตัวไปข้างหน้า.....
พร้อมๆกับที่จุนซูเองก็หันออกไปมองวิวนอกหน้าต่างเหมือนเดิม.....
.....เหมือนเดิม............แล้วความรู้สึกล่ะ เหมือนเดิมอยู่รึเปล่า........
.
.
ชายหนุ่มร่างสูงกำลังยืนพูดคุยอยู่กับชายหนุ่มร่างบางที่หน้าตาละม้ายคล้ายผู้หญิงอยู่ตรงด้านหลังของผับ
รถสปอร์ตคันหรูแล่นตรงเข้ามาจอดใกล้ๆที่ๆชายทั้งสองยืนอยู่ ....
ร่างเล็กก้าวลงมาจากประตูพลางส่งยิ้มให้อีกฝ่ายบางๆ....พร้อมๆกับยูชอนที่เดินเข้าขนาบข้าง...
"นี่ไงฮีชอล...สายคนใหม่ของเรา น่ารักเหมือนที่ชั้นบอกมะ" ยุนโฮแนะนำร่างเล็กให้ชายอีกคนได้รู้จัก...
"อืออ....ก็น่ารักดีนะ........................แต่ว่า ............ ยังเหมือนกับขาดอะไรไปอย่างนึง...."
ฮีชอลเดินไปรอบๆตัวร่างเล็กที่ยืนงงอยู่....สายตาโฉบไปตัว สำรวจร่างกายจุนซูอย่างไม่ให้หลุดรอดซักตารางนิ้ว...
....พรึ่บ!!!....
เสื้อเชิ๊ตสีขาวของร่างเล็กถูกมือเรียวกระชากออกจนกระดุมเม็ดที่สามหลุด เผยเห็นเห็นแผงอกขาววับๆแวมๆ...
ผมสีน้ำตาลอ่อนที่เพิ่งหวีจนเรียบ ถูกขยี้เบาๆ พลางจัดแต่งเป็นทรงให้ดูสวยงาม ....
ริมฝีปากบางถูกแต่งแต้มด้วยลิปกลอสที่ควักออกมาจากระเป๋ากางเกงของอีกฝ่าย....
"...อื้มมม....อย่างงี้สิ ค่อยสมกับจะไปยั่วชางมินหน่อย...."
ฮีชอลยืนกอดอกมองผลงานตัวเองด้วยความภาคภูมิใจ ผิดกับอีกสามคนที่ยืนหน้าเหวออยู่...
"ยั่วอะไรกันฮีชอล!...แล้วทำไมจุนซูต้องแต่งตัวแบบนี้!" ยูชอนถามร่างบางเสียงดัง...
"อ้าว~~ก็จะเข้าไปเป็นสายในกลุ่มเจ้าชางมิน...ก้อต้องแต่งตัวแบบนี้แหละ...เจ้านั่นชอบแบบแรงๆ...ไม่รู้รึไง~"
"ก็นายบอกแค่ว่า มันชอบคนน่ารัก ไม่เห็นบอกเลยนี่ ว่าต้องแรงด้วย" ยุนโฮทำหน้างง
"อ้าว~~ชั้นไม่ได้บอกหรอกเหรอ.....ว่าแต่ปัดมาสคาร่าเพิ่มดีมะ...."
ฮีชอลพูดแบบไม่ค่อยใส่ใจเท่าไหร่ สายตาเอาแต่จ้องหน้าจุนซูจะแต่งสวยอย่างเดียว
"พอๆไม่ต้อง!!......ชั้นจะเปลี่ยนสายคนใหม่....จุนซูจะต้องไม่ทำงานนี้!!"
ยูชอนปัดมือของฮีชอลออกจากใบหน้าของร่างเล็ก ทำท่าจะพาจุนซูกลับ แต่ก็ต้องชะงัก...
"ผมจะทำ..."
จุนซูดึงแขนของยูชอนไว้ พลางมองสบตาร่างสูงด้วยสายตาแน่วแน่...
"ผมจะทำ...คุณอย่าห้ามผมเลยนะ..." ร่างเล็กพูดด้วยน้ำเสียงเว้าวอน
"แต่ที่ชั้นจะให้นายทำไม่ใช่แบบนี้นะจุนซู....แบบนี้มันเสี่ยงเกินไป นายไม่เข้าใจเหรอ..."
....แผนตอนแรกที่วางไว้ก็แค่จะให้จุนซูเข้าไปเป็นเด็กเสิร์ฟธรรมดา แต่นี่ชักจะอันตรายเกินไปหน่อยแล้ว.....
"แต่ถ้าไม่ทำแบบนี้ ก็ไม่มีทางเข้าถึงตัวเค้าไม่ใช่เหรอ.....ผมดูแลตัวเองได้นะ"
"นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะจุนซู!!....ถ้านายถูกเจ้านั่นทำอะไรขึ้นมา"
"ก็คุณบอกเองว่าจะดูแลผม!!..." เสียงเล็กกล่าวขัดขึ้นมาก่อนที่ร่างสูงจะพูดจบ ทำให้ยูชอนอึ้งไป...
สายตาคมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย....ก็พบกับความตั้งใจอย่างแน่วแน่ที่เขาคงไม่สามารถคัดค้านได้...
ร่างสูงเบือนหน้าหนีไปอีกทาง ก่อนจะถอนหายใจออกมาดังๆ ....
"งั้นก็ตามใจนาย...." ยูชอนกล่าวเสียงเรียบ น้ำเสียงที่ทำให้จุนซูต้องขมวดคิ้ว...
"คุณโกรธเหรอ..."
"เปล่า..ชั้นไม่ได้โกรธ" ......... ก็แค่เป็นห่วง
"อ่าๆๆๆ....ถ้างั้นรีบๆเข้าไปเถอะนะ....เดี๋ยวก็ได้เวลาเจ้าชางมินมาละ"
ยุนโฮรีบเปลี่ยนเรื่อง เมื่อสังเกตเห็นอารมณ์ที่เปลี่ยนไปของเพื่อนรัก...
"อืม..งั้นเข้าไปข้างในกันนะจุนซู.." ฮีชอลคว้าแขนคนตัวเล็กจะพาเข้าไปทางด้านประตูหลังของผับ
....จุนซูหันหลังกลับมามองร่างสูงที่ยืนนิ่งอยู่.... "ผมไปก่อนนะ"
"..ระวังตัวด้วย.." ร่างสูงพูดออกมาเบาๆ ....... แต่ก็ดังพอที่คนตัวเล็กจะได้ยิน
"โชคดีน้า..จุนซู" ยุนโฮยกมือบ๊ายบายร่างเล็กที่หันมายิ้มให้ก่อนจะเดินลับหายเข้าไปหลังประตูบานใหญ่....
"นี่แกโกรธเหรอวะ" ยุนโฮหันมาถามเพื่อนรักที่ยืนเงียบอยู่...
"ชั้นไม่ได้โกรธ....แต่ชั้นไม่อยากให้จุนซูไปทำอะไรแบบนั้น" ยูชอนทำหน้าเครียด
"มันคงไม่มีอะไรร้ายแรงหรอกน่า...คนของเราก็คอยจับตาดูอยู่ทุกฝีก้าว...นายอย่าห่วงเลย"
ยุนโฮตบไหล่ยูชอนเบาๆเพื่อให้กำลังใจ .... ร่างสูงถอนหายใจพลางพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
"ชั้นก็หวังว่ามันจะเป็นอย่างนั้น..."
.
.
.
"ฟังนะจุนซู...แผนของเราก็คือว่า นายจะต้องปลอมตัวเป็นเด็กเสิร์ฟ แล้วหาทางเข้าไปใกล้กลุ่มของชางมินให้มากที่สุด
พยายามให้เจ้าชางมินเห็นหน้านายบ่อยๆ แล้วมันก็จะชอบนาย .... เสร็จแล้วพอมันชอบนาย นายก็ต้องหลอกให้มัน
หลงรักหัวปรักหัวปรำ พยายามตีซี้ และสืบข่าวคราวความเคลื่อนไหวของมันให้ละเอียดแล้วรายงานมาที่ชั้น..เข้าใจใช่ไหม"
ฮีชอลอธิบายแผนการโดยละเอียดให้ร่างเล็กที่อยู่ในชุดพนักงานเสิร์ฟฟัง...
"แล้วถ้าชางมินไม่ชอบผม...เราก็ทำตามแผนไม่ได้น่ะสิคับ" จุนซูกล่าวแย้ง
"มันต้องชอบนายอยู่แล้ว...ชั้นเอาหัวเป็นประกัน" ฮีชอลยิ้มให้กำลังใจร่างเล็ก พลางเอามือแหวกเสื้อจุนซูให้กว้างเข้าไปอีก...
"นายไม่ต้องกังวลหรอกนะ...ที่นี่มีคนคอยจับตาดูนายอยู่...ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับนาย พวกเราจะรีบเข้าไปช่วยทันที..."
ฮีชอลเอามือบีบไหล่คนตัวเล็กเบาๆเพื่อสร้างความมั่นใจให้ร่างเล็ก เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายมีท่าทีกังวล ....
"จุนซู ไฟต์ติ้ง!!~~" ฮีชอลจัดการยัดถาดใส่เครื่องดื่มให้ร่างเล็กก่อนจะดันตัวจุนซูให้เดินเข้าไปภายในบริเวณผับ...
.
.
เสียงเพลงอึกทึกดังแล่นเข้ามาในโสตประสาท แสงไฟเลเซอร์ยิงกราดไปทั่วบริเวณผับที่มีแสงไฟแวบวับ
กลิ่นบุหรี่เหม็นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณจนแทบจะทำให้ร่างเล็กสำลัก...
จุนซูเดินแทรกผู้คนที่กำลังแดนซ์กันอย่างสนุกสนานเดินเข้าไปยังโต๊ะที่ชางมินนั่งอยู่อย่างทุลักทุเล...
ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งผิวสีน้ำผึ้ง หน้าตาหล่อเหลาหากแต่ดูเย็นชา นั่งดื่มเบียร์อยู่เงียบๆที่โต๊ะมุมหนึ่งของร้าน...
ร่างเล็กสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด ก่อนจะเดินเข้าไปหาเป้าหมายด้วยท่าทาง(ที่พยายาม)มั่นใจสุดชีวิต...
"เครื่องดื่มที่สั่งไว้ ได้แล้วครับ"
เสียงเล็กที่ฟังดูไม่คุ้นหู เรียกให้ชายร่างสูงหลุดจากห้วงความคิด...สายตาคมเงยขึ้นมองสบตาผู้มาเยือน....
ใบหน้าหวานที่ปราศจากการแต่งแต้ม จะมีก็เพียงรอยฉาบของลิปกลอสบางๆ ...
ลำคอขาวไร้เรื่อยลงมายังแผงอกเนียนที่โผล่ออกมาจากรอยแยกของสาบเสื้อ...
รอยยิ้มบางๆ กับดวงตาใสซื่อที่จ้องมองกลับมา.... ชายร่างเล็กที่ทำให้ชางมินนั่งอึ้งในครั้งแรกที่เห็น....
จุนซูที่เห็นอีกฝ่ายนั่งจ้องตัวเองอยู่นิ่งๆ ก็นึกกลัวขึ้นมา....ร่างเล็กรีบโค้งตัวให้ก่อนจะเดินชิ่งไปอย่างรวดเร็ว
ชางมินมองตามร่างเล็กที่เดินลิ่วไปจนลับตา พร้อมกับที่บรรดาเพื่อนในกลุ่มเดินกลับมานั่งร่วมโต๊ะหลังจากที่ไปดิ้นบนฟลอร์
"มองอะไรอยู่วะชางมิน" ดงแฮเอ่ยถามเพื่อนรักที่นั่งมองไปทางบาร์เหล้า...
"ช่วยอะไรชั้นหน่อย ดงแฮ"
.
.
ร่างเล็กที่รีบเดินเข้ามาหาฮีชอลที่นั่งอยู่หลังบาร์เหล้าด้วยสีหน้าตื่นเต้นสุดขีด....
"เป็นไงบ้างๆ" ฮีชอลที่ท่าทางตื่นเต้นไม่แพ้กันเอ่ยถาม
"น่ากลัวชะมัดเลยคับ...ทำหน้านิ่ง จ้องผมซะน่ากลัวเลย" จุนซูคิดแล้วขนลุก...
"แต่ชั้นว่า...แผนของเราได้ผลแล้วล่ะ" ฮีชอลทำหน้าเจ้าเล่ห์ก่อนจะพยักเพยิดไปยังชายหนุ่มที่กำลังเดินเข้ามาหา
"ว่าไงจ๊ะ~~ดงแฮสุดหล่อ" ฮีชอลส่งยิ้มหวานไปให้ชายหนุ่มที่เพิ่งเดินเข้ามาถึง...
"เพื่อนผมเค้าอยากรู้จักเด็กคนนี้น่ะเจ๊...เค้าอยากคุยด้วย.." ดงแฮหันไปทางจุนซูที่ยืนทำหน้างงอยู่...
"แหม~~ไม่ได้หรอกจ๊ะ จุนซูเค้าต้องมีงานต้องทำเยอะแยะ....จุนซู ที่ชั้นให้ไปเช็กของที่หลังร้านน่ะ ทำรึยัง"
ฮีชอลพูดคำเน้นคำ เพื่อบอกใบ้ให้ดงแฮได้รับรู้เป็นนัยๆ ก่อนจะไล่จุนซูไปทำงาน....
"รู้ใช่ไหมจ๊ะ~~ว่าต้องทำยังไงต่อไป" ฮีชอลยิ้มเจ้าเล่ห์ไปให้ดงแฮ พร้อมๆกับที่จุนซูเดินเข้าไปที่หลังร้าน...
"อือ ขอบใจมากเจ๊" ดงแฮยัดเงินใส่มือของฮีชอลที่ยื่นออกมาก่อนจะหันหลังกับไปที่โต๊ะของชางมิน....
.
.
จุนซูที่เดินเข้ามาเช็คของอย่างงงๆ เพราะไม่ได้เตี๊ยมแผนกับฮีชอลไว้ก่อน...
ร่างเล็กถือกระดาษเช็กของขึ้นมาดู ก่อนจะเริ่มตรวจดูของที่ตั้งอยู่ภายในห้อง...
มือเรียวจะเอื้อมมือไปคว้าแอปเปิ้ลที่ตั้งอยู่ขึ้นมาดู แต่ก้อต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อจู่ๆก้อมีมือหนาพุ่งเข้ามาจับมือเขาไว้...
"...คุณเข้ามาที่นี่ได้ยังไง!...ปล่อยมือผมนะ!!!" ร่างเล็กพยายามสะบัดมือออก แต่อีกฝ่ายกลับออกแรงบีบแน่นขึ้นไปอีก..
ชางมินดันจุนซูเข้าไปชิดกำแพง ... ร่างเล็กตัวเริ่มสั่นด้วยความกลัว .... คนๆนี้คิดจะทำอะไรกัน
ใบหน้าคมโน้มลงมาใกล้อีกฝ่ายที่จ้องมองกลับมาด้วยสีหน้าหวาดระแวง
"คุณชื่ออะไร"
"คุณจะอยากรู้ชื่อผมไปทำไม....ผมไม่อยากรู้จักกับคุณ"
...... ชอบคนแรงๆแบบนี้สินะ ....... ร่างเล็กข่มความกลัวไว้ภายในก่อนจะพูดตอบโต้ออกไป
"แต่ผมอยากรู้จักกับคุณ....ผมชอบคุณ" ชางมินจ้องร่างเล็กตาไม่กระพริบ...
"คนอยากรู้จักกัน ทำแบบนี้กันด้วยเหรอ ผมเพิ่งจะเคยรู้" จุนซูเริ่มเล่นละครตอบโต้ไป....
....เป็นผลให้ชางมินค่อยๆปล่อยคนตัวเล็กให้เป็นอิสระ....ร่างเล็กรีบเดินถอยออกห่างจากอีกฝ่ายอย่างเว้นระยะ
"ผมชื่อจุนซู เพิ่งจะมาทำงานที่นี่เป็นวันแรก.....แต่...ไม่นึกเลยว่า จะต้องมาเจออะไรแบบนี้"
ร่างเล็กเริ่มโปรยเสน่ห์ให้อีกฝ่ายทางสายตา ... จุนซูพยายามทำให้ตัวเองดูเป็นคนเจนโลกให้มากที่สุด...
"ผมขอโทษ...แต่ผมอยากรู้จักกับคุณจริงๆ...ผมชื่อชางมิน.." ชางมินเริ่มเดินเข้าไปใกล้ ซึ่งร่างเล็กเองก็ไม่ได้ถอยหนีแต่อย่างใด...
"ชางมินที่แสนจะโด่งดังที่นี่น่ะเหรอ" ร่างเล็กช้อนสายตาขึ้นสบตากับคนตรงหน้าอย่างเย้ายวน
....ทำเอาชางมินแทบคลั่ง.....แบบนี้แหละที่หามานาน.....ร่างสูงวาดวงแขนรั้งร่างเล็กให้เข้ามาในอ้อมแขน....
.....ร่างเล็กที่จริงๆแล้วกลัวจนแทบบ้า แต่ก็ไม่กล้าขัดขืนอะไร .... คลี่ยิ้มบางๆให้คนตรงหน้า....
"อยากรู้จังว่า...คนธรรมดาๆอย่างผม มีดีอะไร คุณถึงมาชอบผมได้" ร่างเล็กเลื่อนมือขึ้นไปโอบร่างสูงไว้หลวมๆ
พลางช้อนสายตาอันแสนยั่วยวนขึ้นสบตาอีกฝ่าย ..... เย้ายวนซะจนชางมินแทบทนไม่ไหว .....
ใบหน้าคมเลื่อนลงจะประกบจูบลงบนริมฝีปากบางอย่างรวดเร็ว ... แต่จุนซูก็ไหวตัวทันเบี่ยงหน้าหนีออกมาได้ซะก่อน
"คุณไม่คิดว่ามันเร็วเกินไปหน่อยเหรอ" มือเล็กยกขึ้นแตะริมฝีปากหนาของอีกฝ่าย เพื่อยับยั้งการกระทำ
ทั้งๆที่ในใจของจุนซูแทบจะกรีดร้องด้วยความบ้าคลั่ง ................ ทำไมชั้นต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยยยยยยย~~~~
"แล้วจะให้ผมทำยังไง" ชางมินจับมือเล็กขึ้นมาจูบเบาๆ สายตาของชายหนุ่มแสดงถึงความหลงใหลที่อัดแน่นเต็มหัวใจ...
"ก็ต้องใช้เวลา.....แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้" ร่างเล็กยิ้มบางๆให้อีกฝ่าย ก่อนจะค่อยๆดันตัวอีกฝ่ายออก...
ชางมินคว้ามือเล็กมากุมไว้แล้วจูบอย่างแผ่วเบา....
"ผมจะทำให้คุณชอบผมให้ได้" ร่างสูงพูดทิ้งท้ายไว้ก่อนจะเดินออกจากห้องไป
"ไม่มีวันหรอก ไอ่บ้า~~~" ร่างเล็กพูดพึมพำเสียงเบาๆ ก่อนจะค่อยๆทรุดตัวลงนั่งอย่างอ่อนแรง...
....เจ้าบ้านี่น่ากลัวชะมัด อยู่ๆก็จะก้มลงจูบ...ถ้าเมื่อกี้หลบไม่ทันล่ะก็แย่แน่เลย....
จุนซูนั่งถูมือข้างที่โดนชางมินจูบด้วยความขยะแขยง ....
....วันแรกยังโดนขนาดนี้ แล้ววันหน้าจะขนาดไหน....
....นี่ผมจะเสียความบริสุทธิ์ไหมเนี่ยพระเจ้า T"T ....
....... ฮืออออ ผมน่าจะเชื่อคุณนะ ยูชอน~~~~.........
##################### TBC
มาอัพเร็วๆนะค่ะ
