[Part3]
เป็นเวลาสองเดือนแล้วที่จุนซูได้มาอยู่ที่นี่ .... โลกใบใหม่ที่ปาร์ครีสอร์ทแห่งนี้
รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ และความร่าเริง ทำให้ร่างเล็กกลายเป็นที่รักและเอ็นดูของเหล่าพนักงาน
รวมไปถึงเจ้าของรีสอร์ทที่หลงรักคนตัวเล็กคนนี้จนเต็มหัวใจ ....
บนเปลยาวด้านหลังของรีสอร์ทที่อยู่ติดกับทะเล ... ร่างเล็กนั่งอยู่เพียงลำพังท่ามกลางเสียงคลื่นที่ซัดกระทบฝั่ง
มือเล็กจับดินสอไม้แท่งยาว สเกตภาพทิวทัศน์ตรงหน้าอย่างอารมณ์ดี ..... ไม่ได้สังเกตถึงใครอีกคนที่กำลังเดินเข้ามา
สองแขนแกร่งโอบกอดร่างเล็กไว้จากทางด้านหลัง ... พลางโน้มลงเอาคางมาเกยไว้ที่ไหล่เล็กอย่างช้าๆ
"วาดรูปอยู่เหรอ..." เสียงทุ้มกระซิบเบาๆที่ข้างหู สายตาคมมองข้ามไหล่เล็กไปยังสมุดสเกตอยู่ในมือของอีกฝ่าย
"แล้วยูชอนเห็นว่าผมซักผ้าอยู่รึไง.." คนตัวเล็กปล่อยมุขเสดก็หัวเราะออกมาเบาๆ ...
....มุขที่ทำให้อีกฝ่ายอึ้งไปสามวิ .... ร่างสูงเดินอ้อมมาข้างหน้า ก่อนทรุดตัวลงนั่งข้างๆคนตัวเล็ก ....
"ไม่เห็นจุนซูวาดรูปผมบ้างเลย....มัวแต่วาดวิวอะไรก็ไม่รู้" ยูชอนแกล้งพูดเสียงเศร้าเพื่อเรียกร้องความสนใจ
"ก็ยูชอนไม่หล่อนี่...ผมก็เลยไม่วาด" จุนซูก้มหน้าก้มตาสเกตรูปต่อไป พลางกลั้นหัวเราะไปด้วย
"โหยยย จุนซู .... ถ้ายูชอนคนนี้ไม่หล่อแล้วใครที่ไหนนะหล่ออีก หืมส์!"
มือหนาคว้าเอาสมุดสเกตในมือของอีกฝ่ายวางไว้ข้างๆ พลางรั้งเอวบางเข้ามากอดอย่างรวดเร็ว....
ส่วนมืออีกข้างก็จับเข้าที่คางของร่างเล็กรั้งให้หันมาจ้องตากับตัวเองชัดๆในระยะประชิด ....
"ไหน...พูดอีกทีซิ ว่าหล่อหรือไม่หล่อ" ลมหายใจอุ่นๆรดลงบนใบหน้าหวานที่เริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อ....
... ถึงแม้ว่าในตอนนี้ เขากับยูชอนจะเป็นแฟนกันแล้ว ... แต่ก็อดเขินไม่ได้ทุกที เมื่อต้องอยู่ใกล้ชิดกับอีกฝ่ายแบบนี้
"...หละ...หล่อ....หล่อสิ..." ร่างเล็กพยายามเบนสายตาไปด้านข้าง เพื่อหลบสายตาคมที่จับจ้องมา ...
....อาการเขินของคนตัวเล็กทำให้ยูชอนอดยิ้มด้วยความเอ็นดูไม่ได้...... น่ารักน่ากอดจริงๆเลยนะ จุนซู
....ใบหน้าคมก้มลงซุกเข้ากับซอกคอขาว ก่อนที่จะถูไถไปมาเพื่อแกล้งคนบ้าจี้....
ร่างเล็กดิ้นไปมาด้วยความจั๊กจี๋ มือเล็กพยายามดันตัวเองออกจากวงแขนแกร่ง แต่กลับถูกรั้งเข้ามาแน่นมากกว่าเดิม
"...ฮะ..ฮะ...ยูชอน อย่าสิ ... มันจั๊กจี๋นะ .... อ๋าาา .... ฮะ .... ฮะ ...ฮะ ...."
เสียงหัวเราะใสๆดังแว่วเข้าหูเด็กหนุ่มหน้าหวานที่กำลังเดินตามหาพี่ชายของตัวเองอยู่...
เด็กหนุ่มเดินเข้ามาใกล้ต้นเสียงเข้ามาเรื่อยๆก็พบเข้ากับภาพยูชอนกำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงร่างเล็กอย่างสนุกสนาน
โดยที่เจ้าตัวเล็กเองก็หัวเราะชอบใจ ........ มีความสุขจิงๆนะ พี่ยูชอน ... งานการไม่รู้จักทำ .... ให้ตายสิ
ชางมินส่ายหน้าให้กับฝ่ายตรงหน้าเบาๆ พลางคลี่ยิ้มบางๆให้ความน่ารักของคนทั้งคู่...
เด็กหนุ่มตัดสินใจเดินหันหลังกลับเข้าไปในสำนักงานรีสอร์ท ทิ้งไว้แต่เพียงคู่รักที่ยังสวีทหวานไม่เลิก ....
.
.
.
"เอ่อ...คุณชางมินคะ"
เสียงเรียกของฮีบอนพนักงานต้อนรับของรีสอร์ทเรียกเด็กหนุ่มที่กำลังจะเดินผ่านไปยังห้องทำงานของตัวเอง...
"มีอะไรเหรอคับ คุณฮีบอน" ชางมินทำหน้าแปลกใจเมื่อจู่ๆหญิงสาวก็เรียกเขาไว้
และก็ยิ่งแปลกใจมากขึ้นไปอีก เมื่ออีกฝ่ายยื่นกระดาาหนังสือพิมพ์เก่าๆแผ่นหนึ่งให้เขาดู ...
"คือ ชั้นไปรื้อของในห้องเก็บของแล้วบังเอิญไปเจอเข้า ... ชั้นคิดว่าจะเอาให้คุณปาร์คดูหลายทีแล้วแต่ไม่กล้าน่ะค่ะ"
เด็กหนุ่มทำหน้าสงสัยในคำพูดของหญิงสาว มือเรียวคว้ากระดาษขึ้นมาดู
แล้วก็พบกับใบหน้าที่แสนคุ้นเคยปรากฏอยู่ในกรอบข่าวเล็กๆทางด้านมุมขวาของหน้ากระดาษ
[i]"....ว่าที่คู่หมั้นจองยุนโฮนักธุรกิจหนุ่มไฟแรง ถูกคลื่นซัดตกทะเล หายไปอย่างไร้ร่องรอย..."[/i]
ในภาพปรากฏภาพของการค้นหาผู้สูญหาย...
โดยมีภาพเล็กๆของชายหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่งถ่ายคู่กับจุนซูอย่างสนิทสนมปรากฏอยู่ที่กรอบทางด้านซ้าย
[i]"...คิมจุนซู ศิลปินอิสระ ว่าที่คู่หมั้นของเจ้าของกิจการจองกรุ๊ป ถูกคลื่นซัดตกจากเรือส่วนตัว...
...ขณะเกิดพายุ ที่บริเวณใกล้ชายหาดของหมู่เกาะเซจู เมื่อวันที่ xx.xx.xxxx ...
ทางเจ้าหน้าที่พยายามค้นหาอย่างสุดความสามารถ แต่ก็ไม่พบร่องรอยหรือศพของผู้สูญหายแต่อย่างใด..."[/i]
ชางมินอ่านเนื้อความในข่าวซ้ำไปซ้ำมาอยู่หลายครั้ง พลางกวาดสายตามองดูวันที่ที่ปรากฏในข่าว...
...เด็กหนุ่มนิ่งวิเคราะห์ในใจ ...
...เกิดขึ้นใกล้เกาะเซจู ... แถมใกล้เคียงกับเวลาที่พบจุนซู ... แล้วยังจะรูปที่หน้าเหมือนกันยังกับแกะ
.... จุนซู .... นายคือ คิมจุนซู ที่อยู่ในข่าวนี่ใช่มั้ย ....
"..ฮีบอน..คุณอย่าเพิ่งเอาเรื่องนี้ไปบอกใครนะ.."
.
.
.
...ในตอนค่ำของปาร์ครีสอร์ท...
ชายหนุ่มร่างสูงนั่งดูแฟ้มรายงานค่าใช้จ่ายบนโต๊ะทำงานอย่างเบื่อหน่าย...ทั้งที่ไม่อยากทำเลยซักนิด
ถ้าไม่ติดว่าจุนซูบังคับให้เขามาเคลียร์งานไม่งั้นจะไม่ให้กินข้าว...
...ป่านนี้เขาคงจะเข้าไปคลุกอยู่กับร่างเล็กในห้องครัวแล้วกระมัง....
"พี่!อยู่ที่นี่นี่เอง!!" ชางมินเปิดประตูพรวดเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นๆ....เขาเที่ยวตามหายูชอนซะแทบแย่
"มีอะไรเหรอชางมิน ทำหน้าตาตื่นเชียว" ยูชอนเงยหน้าขึ้นมองน้องชาย
"ผมมีอะไรให้พี่ดู" เด็กหนุ่มยื่นกระดาษหนังสือพิมพ์แผ่นเดิมให้ร่างสูง ซึ่งก็รับมาอย่างงงๆ
สายตาคมกวาดไล้ไปทั่วหน้ากระดาษ จนไปสะดุดเข้ากับภาพเล็กๆในกรอบสี่เหลี่ยม .....
.... เหมือนถูกน้ำเย็นๆราดเข้ากลางศีรษะ .... ร่างสูงที่อ่านข้อความในภาพซ้ำไปซ้ำมาเริ่มตัวสั่นอย่างควบคุมไม่ได้
.... จุนซู .... คิมจุนซู คู่หมั้นนักธุรกิจหนุ่มชื่อ จองยุนโฮ ....... จุนซูของเขา ..... เป็นคู่หมั้นของคนอื่น ....
"นี่มันอะไรกัน..." เสียงทุ้มเปล่งออกมาอย่างเลื่อนลอย
"..จุนซู เค้าประสบอุบัติเหตุตกจากทะเลแถวๆเกาะของเรา แล้วก็เลยความจำเสื่อม....
...ผมว่า จุนซูของเราคือคนเดียวกับจุนซูในข่าวนะครับ พี่ว่าเราติดต่อกับทางญาติเค้า.."
"ไม่!!!!!!!!" ร่างสูงตะโกนเสียงดังห้ามไว้ก่อนที่เด็กหนุ่มจะพูดจบ
"พี่จะไม่มีวันคืนจุนซูให้ใคร!!...จุนซูจะต้องอยู่ที่นี่!!...จะต้องอยู่กับพี่ที่นี่!!" ยูชอนพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"มันจะไม่เห็นแก่ตัวไปหน่อยเหรอครับ!...ทำไมพี่ไม่คิดถึงใจคนทางบ้านของจุนซูบ้าง!!"
"นายอยากเห็นพี่ตายเหรอชางมิน!!!.......พี่ขาดเค้าไม่ได้!!...พี่ขาดจุนซูไม่ได้!!!!....นายได้ยินไหม!!!!...
....พี่จะไม่ปล่อยเค้าไป!!!!....จุนซูจะต้องอยู่ที่นี่!!!!....อยู่กับพี่ที่นี่!!!!"
ร่างสูงตะโกนก้องด้วยสีหน้าเจ็บปวด จนเด็กหนุ่มที่มองดูถึงกับพูดไม่ออก ...
.... นี่พี่รักจุนซูมากขนาดนี้เลยเหรอ ....
"...งั้นก็ตามใจพี่ละกัน....ผมจะไม่พูดถึงเรื่องนี้อีก..." เด็กหนุ่มเดินหันหลังออกจากห้องไปอย่างช้าๆ....
ทิ้งไว้แต่เพียงร่างสูงที่นั่งฟุบหน้าลงกับโต๊ะด้วยความเจ็บปวดอยู่คนเดียวตามลำพัง ....
.
.
.
"ทำงานเสดแล้วเหรอ.."
เสียงหวานเอ่ยทักทายร่างสูงที่เดินเข้ามาในห้องอาหารพลางหยิบจับข้าวของให้เป็นระเบียบ
...ฟุ่บ!!!...
โดยไม่ทันตั้งตัว...ร่างเล็กก็ถูกรั้งเข้ามาในอ้อมแขนของร่างสูงไว้แน่น...
ใบหน้าคมซบลงกับไหล่เล็กนิ่งๆ ... ร่างเล็กที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่อะไรจึงพูดแซวไปด้วยความร่าเริง...
"อะไรเนี่ยยูชอน...หิวขนาดจะกินผมเลยเหรอ...ฮะ ฮะ.."
"ชั้นรักนายนะ...จุนซู" เสียงทุ้มพูดอย่างแผ่วเบาที่ข้างหู ทำให้คนตัวเล็กชะงักไป...
"อะไรกัน...อยู่ๆก็มาพูดแบบนี้ หืมส์"
ร่างเล็กดันตัวเองออก มือเล็กทั้งสองค่อยๆประคองใบหน้าของอีกฝ่ายขึ้นมาดูชัดๆ....
...ใบหน้าคมที่ในตอนนี้ไม่หลงเหลือแววขี้เล่นเลยแม้แต่น้อย กลับมีความเศร้าแฝงอยู่ในแววตา...
"ยูชอนเป็นอะไรไป..." จุนซูยกมือขึ้นลูบใบหน้าของอีกฝ่ายเบาๆ พลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอันห่วงใย...
.... ความเป็นห่วงเป็นใยที่ร่างเล็กมีให้ ทำเอายูชอนรู้สึกเจ็บแปลบในอก ....
.... ถ้าจะต้องสูญเสียคนๆนี้ไป ... เขาจะต้องทุกข์ทรมานขนาดไหนกันนะ ....
"อยู่กับชั้นนะ...จุนซู....อยู่กับชั้นตลอดไป" ร่างสูงรั้งจุนซูเข้ามากอดอีกครั้งแถมยังแน่นกว่าเดิมซะอีก...
.... แน่นซะจนแทบหายใจไม่ออก ....
"ยูชอนเป็นอะไร!!...อย่าทำแบบนี้สิ!!!...บอกมานะ คุณเป็นอะไรไป!!!..."
จุนซูที่สังเกตเห็นความผิดปกติของอีกฝ่ายเริ่มดิ้นไปมา มือเล็กพยายามดันตัวเองออก แต่อีกฝ่ายก็ไม่ยอมปล่อย
ร่างเล็กใช้แรงเฮือกสุดท้าย ดันตัวยูชอนออก ก่อนจะพูดถามขึ้นมาอีกครั้งด้วยน้ำเสียงตกใจ...
"ยูชอน!คุณเป็นอะไร!!" มือเล็กเขย่าร่างสูงเบาๆ เพื่อเรียกสติของอีกฝ่าย ...
ร่างสูงเริ่มได้สติ...ยูชอนสะบัดหัวไปมาเพื่อเรียกสติตัวเองกลับมา...
"...เอ่ออ......ผม..ฝันร้าย..."
ร่างเล็กทำหน้าเหมือนไม่เชื่อ ดวงตาใสจ้องไปที่ใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างจับผิด ...
... แต่ก็พบได้แต่หน้าซีดๆและดูอ่อนล้าของร่างสูงเท่านั้น ...
"คุณไม่สบายเหรอ.." จุนซูที่ตัดสินใจเชื่อคำพูดของยูชอน เพราะความเป็นห่วงดูจะมีมากกว่า
ปราดเข้าไปจับเนื้อจับตัวของอีกฝ่ายด้วยความห่วงใย ....
"..ผม....ปวดหัว..." ร่างสูงเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ...
"เป็นอะไรมากรึเปล่า....ไปหาหมอมั้ย...เดี๋ยวผมไปส่ง.." ร่างเล็กเริ่มร้อนใจ ..
"ไม่...ไม่เป็นไร....ผมอยากนอนพัก......... จุนซู...อยู่กับผมนะ..."
ร่างสูงคว้ามือเล็กมากุมไว้ ก่อนที่จุนซูจะค่อยๆพาร่างสูงเดินเข้าห้องนอนไป ....
.
.
.
ร่างสูงซุกหน้าเข้ากับหน้าท้องแบนๆของอีกฝ่าย พลางโอบแขนรอบเอวบางอย่างหาที่พึ่ง....
... เค้าว่าคนป่วยมักจะขี้อ้อน เห็นทีจะจริง ....
ร่างเล็กหัวเราะเบาๆกับความคิดตัวเอง...ขณะที่เอามือลูบผมของอีกฝ่ายที่นอนอยู่ที่ตักของเขา...
"จุนซูรักผมไหม.." ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมามองคนตัวเล็กที่นั่งอยู่เหนือเขา พลางคว้ามือของอีกฝ่ายมากุม
"วันนี้เป็นอะไรเนี่ย.......ขี้อ้อนจังนะ ยูชอน..." จุนซูมองคนบนตักด้วยสีหน้ายิ้มๆ
"ยังไม่ได้ตอบผมเลยนะ...รักผมรึเปล่า..." สายตาคมจ้องเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย
"รักสิ......ถ้าไม่รักจะให้มานอนหนุนตักอย่างงี้เหรอ" คนตัวเล็กพูด พลางยิ้มบางๆ...
"ผมก็รักจุนซูนะ..." ร่างสูงยกมือเล็กขึ้นมาจูบช้าๆ ก่อนจะเลื่อนเอาไปแนบไว้ที่แก้ม....
....มือหนากระชับมือเล็กไว้แน่น ....
...ต่อให้ต้องตาย ผมก็จะไม่มีวันปล่อยมือจากคุณ....
.
.
.
"...I'm bringing sexy back...Them other boys don't know how to act.."
เสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์มือถือเครื่องจิ๋วแผดเสียงดังลั่นอยู่ตรงหัวเตียง...
... เรียกให้เจ้าของที่กำลังแปรงฟันอยู่ในห้องน้ำต้องรีบวิ่งมารับ
"เออ!ว่าไงไอ่ยุน" ชายหนุ่มร่างบางที่ผมเผ้าเปียกปอนไปด้วยหยดน้ำกรอกเสียงไปตามสาย
("..ได้ข่าวอะไรบ้างไหม..") เสียงเศร้าๆจากปลายสายทำให้ร่างบางต้องชะงักก่อนจะถอนหายใจออกมาแรงๆ
"ยังเลยว่ะ..นี่ก็ 2เดือนเข้าไปแล้ว..ชั้นไปตามหามาแทบทุกที่ในเกาะแล้วนะ..แต่ก็ยังไม่เจอ"
(".....")
"แต่แกอย่าเพิ่งหมดหวังนะเว้ยไอ่ยุน..ยังมีอีกที่ๆชั้นยังไม่ได้ไป..ไม่แน่ว่า จุนซูอาจจะอยู่ที่นั่นก็ได้"
แจจุงรีบพูดให้กำลังเพื่อนรัก เมื่อเห็นอีกฝ่ายเงียบไป ...ไม่ใช่ว่าหนีไปฆ่าตัวตายแล้วนะเฟ้ยย
("..ที่ไหนล่ะ..")
"อืมมม..เดี๋ยวนะๆ ชั้นก็จำชื่อไม่ค่อยได้.." ร่างบางเดินไปยังโต๊ะวางของพลางกางแผนที่เกาะเซจูออกดู
ซึ่งภายในแผนที่ก็ถูกกากบาททำเครื่องหมายไว้จนเกือบทุกจุดแล้ว ....เหลืออยู่เพียงอีกที่เดียวเท่านั้น
...ปาร์ครีสอร์ท...
################ TBC
