แสงแดดอ่อนๆยามเช้าทอแสงลอดเข้ามาผ่านทางหน้าต่างบานใหญ่...
บนเตียงหนาขนาดคิงไซต์ปรากฏร่างชายสองคนที่กำลังหลับใหลอยู่ในห้วงนิทรา...

แพขนตาหนาคลี่ขึ้นมาอย่างช้าๆ ร่างสูงที่กำลังสะลืมสะลืออยู่สะบัดหัวเบาๆเพื่อขจัดความง่วง
ก่อนจะสะดุ้งเล็กน้อย เมื่อรู้สึกถึงแรงเบียดจากร่างเล็กๆที่อยู่ในอ้อมแขน...

..... นี่คงไม่ใช่ความฝันสินะ .....

ใบหน้าหวานยามหลับใหลดูน่ารักราวกับตุ๊กตาตัวน้อย....ริมฝีปากบางสีแดงปิดสนิท
แก้มใสเบียดเข้ากับท่อนแขนแกร่งอย่างไม่รู้ตัว....เหมือนกับลูกแมวขี้อ้อน

......... น่ารักซะจนทนไม่ไหว ...........

ร่างสูงกระชับวงแขนรั้งอีกฝ่ายเข้ามาชิด พลางใช้อีกมือหนึ่งปัดผมที่ตกลงมาปรกหน้าของร่างเล็กเบาๆ
ริมฝีปากหนาโน้มลงจูบที่หน้าผากมนอย่างอ่อนโยน....
"....อรุณสวัสดิ์...จุนซู...."

"อืออ~~"
ราวกับจะรับรู้ถึงสัมผัสนั้น....ร่างเล็กขยับตัวเล็กน้อย แต่ทำอีกฝ่ายตกใจ
และก็ต้องใจเต้นยิ่งขึ้นไปอีก เมื่อร่างเล็กที่กำลังงัวเงียอยู่นั้น กำลังถูหน้าของตนไปมากับอกแกร่ง

.... นายคิดว่า อกชั้นเป็นหมอนรึไงกันนะ จุนซู~~~ ....

ยูชอนที่หน้าแดงเถือกจากการกระทำโดยไม่รู้ตัวของอีกฝ่ายรีบดันตัวร่างเล็กออกห่าง
ร่างสูงลุกขึ้นนั่งบนเตียงก่อนจะเขย่าตัวร่างเล็กที่กำลังเอาหน้ามุดหมอนอีกครั้งเบาๆ...
"จุนซู...ตื่นได้แล้ว....จุนซู...."

"อื้อออ~~~"
ร่างเล็กพลิกตัวไปมาอย่างเกียจคร้านโดยที่เปลือกตายังคงปิดสนิท...
นอนกลิ้งไปกลิ้งมาซะจนกางเกงบาสตัวใหญ่ที่ใส่อยู่ทำท่าจะหลุดลงมา...แถมเสื้อยังถลกขึ้นมาถึงไหนต่อไหนอีก T"T
หน้าท้องขาวเนียนเผยออกมาสู่สายตาของยูชอนที่กำลังยืนมองค้างอยู่....

ร่างสูงหลับหูหลับตาโยนผ้าห่มคลุมตัวอีกฝ่าย ก่อนจะรีบเดินหนีเข้าห้องน้ำไปสงบสติอารมณ์....

.... เล่นยั่วกันแต่เช้าเลยนะ เจ้าตัวเล็ก ~~~~ >____<" .....

.
.
.

...ระหว่างทางไปโรงเรียน....

"นี่..ยูชอน~~....วันนี้ไม่ต้องมารับผมที่โรงเรียนน้า" ร่างเล็กที่กำลังนั่งซ้อนอยู่เบาะหลังตะโกนแข่งกับเสียงลมที่กำลังพัดมา
"ทำไมล่ะ...นายจะไปไหน" ร่างสูงลดความเร็วของรถเวสป้าลงเล็กน้อย ก่อนจะถามกลับไป โดยที่สายตายังมองตรงไปข้างหน้า
"ผมจะไปหายูซูที่บ้านชางมิน~~"

...เอี๊ยด!!...
เสียงรถหยุดลงเพราะติดฝ่าไฟแดงพอดี....ร่างสูงจึงหันมาคุยกับร่างเล็กที่นั่งอยู่ด้านหลัง
"ยูซูหายดีแล้วเหรอ..." เจ้าแมวน้อยของปะป๊า
"อื้อ...ชางมินบอกผมเมื่อวาน ว่าคุณลุงพายูซูกลับมาแล้ว...ผมเลยจะไปหา"

....ยูซู ลูกแมวสุดรักของจุนซู ที่ยูชอนซื้อให้เมื่อครั้งกระนู้น (จำไม่ได้กลับไปอ่านตอน 5 คับ ^O^) ....
มีอันต้องระเห็จไปอยู่บ้านชางมินซะนมนาน เนื่องจากเจ้าแมวน้อยเกิดไม่สบายเป็นปอดบวมขึ้นมา
จุนซูก็เลยต้องเอายูซูไปที่บ้านของชางมินที่เป็นคลีนิกรักษาสัตว์ไปให้คุณพ่อของชางมินที่เป็นสัตว์แพทย์ดู
แต่เจ้าตัวน้อยอาการหนักมากจนน่าเป็นห่วง คุณพ่อของชางมินเลยส่งไปรักษาที่โซล และก็เพิ่งจะหายดีกลับมาเมื่อวานนี้...

"..แล้วทำไมไม่ให้ชั้นไปส่งล่ะ...ชั้นก็เป็น..เอ่อ....เป็นปะป๊าของยูซูเหมือนกันนะ..." ร่างสูงพูดไปอายตัวเองไป

"..อ๋า...ก็ชั้นกลัวว่ายูชอนจะไม่ว่างไปส่งนะสิ...ก็ยูชอนต้องซ้อมคาราเต้ไม่ใช่เหรอ"
"ชั้นน่ะไม่ต้องซ้อมก็ได้...ไม่รู้ล่ะ ยังไงวันนี้ ชั้นก็จะไปบ้านชางมินกับนาย" เรื่องอะไรจะปล่อยให้ไปคนเดียวล่ะ....หวงเว้ยยย
"อื้อ!!..งั้นเย็นนี้เราไปรับยูซูที่บ้านชางมินกันนะ...ปะป๊ายูชอน~~" ร่างเล็กยิ้มร่าพลางพูดล้อร่างสูง
เพราะคิดเอาเองว่า ร่างสูงออกอาการหงุดหงิดที่ไม่ได้ไปบ้านชางมิน เพราะเกิดอาการคิดถึงเจ้าแมวน้อย...

.... ปะป๊ายูชอน~~~..... ชอบคำนี้ชะมัด.....ยูชอนส่งยิ้มให้ร่างเล็ก แล้วล้อกลับ เรียกเสียงหัวเราะจากอีกฝ่ายได้เป็นอย่างดี
"คับผม...หม่าม๊าจุนซู!!!"

....ใครจะไปมีความสุขเท่ากับปาร์คยูชอนในตอนนี้อีกนะ^^ ....

.
.
.

โรงเรียนเฮซอง ห้อง 2-R

"อะไรนะ!!!!!!!! แกยังไม่ได้ทำอะไรจุนซูอีกเหรอ!!!!!!!!!!!!!!"
เสียงตะโกนดังลั่นคับห้องหลังจากที่ฮุคแจคะยั้นคะยอให้ยูชอนเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนให้ฟัง...

....ผัวะ!!!...
"แกจะตะโกนหาสวรรค์วิมานอะไรวะ!!!!" ร่างสูงตบหัวเพื่อนรักอย่างแรง ก่อนจะตะโกนด่ากลับ
"เอ่อดิ!! แกจะตะโกนหาอะไรวะไอ่ฮุคแจ เค้าหันมามองกันหมด" คังอินกดหัวเจ้าตัวดีลงกับโต๊ะ...

"โหยยย...ก็มันจี๊ดอ่ะ!! อะไรวะ พวกชั้นอุตส่าห์วางแผนซะดิบดี แต่แกกลับไม่ทำอะไรเลยเนี่ยนะ..."
"แกจะให้ชั้นไปข่มขืนเค้ารึไง! ไอ่บ้า!!" ร่างสูงตอกกลับไป
"ก็จริงของไอ่มิกกี้นะเว้ย..ผู้หญิงเค้าไม่เต็มใจ(?)จะไปบังคับก้อไม่ได้" คังอินกอดอกพูดพลางพยักหน้ากับตัวเองเบาๆ
"เฮอะ!!...ระวังเถอะ ไม่รีบจัดการ ... ระวังจะมีหมาคาบไปรับประทาน" ฮุคแจทำหน้ากวนตีนใส่ร่างสูง
"ไม่มีหรอก....จุนซูเค้ามีแค่ชั้นคนเดียว" ยูชอนทำหน้ามั่นอกมั่นใจ ทั้งที่ในใจยังนึกหวั่น...
"เหอะๆ...แกคิดเหรอวะ ว่าคนที่ชอบจุนซูจะมีแกคนเดียว...
...อาจจะมีคนหล่อกว่าแก หน้าตาดีกว่าแก รวยกว่าแก กำลังจีบเค้าอยู่ก้อได้" ฮุคแจทำหน้าเป็นต่อ
"อือ..มันก็จริงนะ น่ารักๆแบบนั้น แถมที่โรงเรียนของจุนซู ยังมีแต่พวกคุณชายไฮโซไม่ใช่เหรอวะ.." คังอินหนับหนุน
"...โธ่เว้ย!!!!!!..." ยูชอนที่ลองจินตนาการตามที่เพื่อนบอกก็โมโหขึ้นมา....เขาทนไม่ได้หรอกน่ะที่จุนซูจะไปเป็นของคนอื่นน่ะ
ร่างสูงเดินหัวเสียออกไปจากห้องอย่างหงุดหงิด......พร้อมกับคำตะโกนไล่หลังของฮุคแจที่ดังเข้าไปเต็มสองรูหู
"...แกไม่มีวันได้จุนซูหรอกเว้ย!!!!....แค่สารภาพรักยังไม่กล้าเลย!!!!....หมาคาบไปแ-กแหงๆ...."

.
.
.

ยูชอนทรุดตัวลงนั่งพิงกำแพงของดาดฟ้าบนตึกเรียนพลางเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย เพื่อให้สายลมปะทะหน้าดับโมโห
มือหนาคว้าไปที่กระเป๋าด้านซ้ายอย่างเคยชิน แต่ก็พบกับความว่างเปล่า .... ซองบุหรี่ที่เคยมีประจำกลับหายไป

ร่างสูงยิ้มเบาๆให้ตัวเอง เมื่อคิดถึงสาเหตุที่ซองบุหรี่หายไปจากกระเป๋าเสื้อของเขา...
มีอยู่วันหนึ่งที่จุนซูเข้ามาเห็นเค้านั่งสูบบุหรี่อยู่ในห้อง...ร่างเล็กโวยวายแทบจะบ้านแตก จนเขาเองแทบจะทำอะไรไม่ถูก
เพราะไม่คิดว่า จุนซูจะเกลียดบุหรี่มากมายขนาดนี้ ....
โวยวายไปโวยวายมาก็ทำท่าจะร้องไห้....ทำให้เขาต้องรีบสัญญากับร่างเล็กว่าจะเลิกสูบบุหรี่นั่นแหละถึงจะยอม
แต่ด้วยความเป็นยูชอน ก็แอบพกมาโรงเรียนตลอด .... แต่ก็โดนจุนซูจับได้ ทีนี่ก็ร้องไห้ซะ
...... จำได้ว่าโดนโกรธไปหลายวันเลยล่ะ ...... กว่าจะง้อได้ล่ะแทบตาย .......
ทีนี่เจ้าตัวเล็กก็เลยคอยมาเช็กกระเป๋าเค้าดูบ่อยๆ เลยทำให้ร่างสูงพลอยเลิกสูบบุหรี่ไปด้วย....

...... ตั้งแต่เจอนาย ชีวิตของชั้นก็ค่อยๆเปลี่ยนไปสินะ .......

ปาร์คยูชอนที่ไม่เคยคิดจะทำอะไรเพื่อใคร........ทำไมต้องยอมทำทุกอย่างเพื่อรอยยิ้มของคิมจุนซู

เชคสเปียร์เคยบอกว่า ".....การเดินทางของคนเรา หยุดลงเมื่อคนรักมาเจอกัน...."

........การเดินทางของชั้น........คงจะหยุดลง.......เมื่อพบนาย..........................จุนซู..........

.
.
.

รถเวสป้าสีแดงคันน้อยพร้อมคนขับที่จอดรออยู่หน้าประตูโรงเรียน....
กลายเป็นภาพชินตาของบรรดานักเรียนโรงเรียนซองนัมเสียแล้ว เพราะเห็นอยู่เป็นประจำ....
ภาพคิมจุนซูหนุ่มน่ารักประจำโรงเรียนที่นั่งซ้อนท้ายชายหน้าตาดีแต่ท่าทางกวนประสาทกลับบ้านในทุกๆวัน
.....เหมือนกับที่ยูชอนเห็นรอยยิ้มของจุนซูทุกๆวันแบบนี้นั่นแหละ.....

"ยูชอน~~~" เสียงหวานตะโกนดังขึ้นมา พร้อมๆกับเจ้าตัวที่วิ่งดุ๊กๆเข้ามาอย่างร่าเริง
ร่างสูงยิ้มตอบกลับไป แต่ก็ต้องชะงัก เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กของเขาไม่ได้เดินมาเพียงลำพัง....

"ไง!เจอกันอีกแล้วนะครับคุณยูชอน"
หนุ่มน้อยชางมินส่งยิ้มกวนๆไปให้ร่างสูง แต่ก็ได้รับกลับมาแค่สายตาที่มองมาอย่างหาเรื่องเท่านั้น T"T
"ไปบ้านชางมินกัน~~คิดถึงยูซูจะแย่อยู่แล้ว" จุนซูที่ดูท่าทางตื่นเต้นเป็นพิเศษเกาะแขนร่างสูงเขย่าเบาๆ...
"งั้นก็ขึ้นมาสิ" ยูชอนเตรียมจะสตาร์สรถแต่ก็ต้องชะงักเมื่อร่างเล็กส่งเสียงท้วง
"แล้วจะไปยังไงล่ะ...ตั้งสามคน"
"อะไร...สามคน??"
"ก็ผม...ยูชอน...แล้วก็ชางมินไง" ร่างเล็กทำหน้าบ๊องแบ๊วตอบกลับไป
"เจ้านี่ไปด้วยเหรอ" ยูชอนเผลอเอามือชี้หน้าชางมินเข้าเต็มๆ
"อื้อ...ก็จะไปบ้านชางมินนี่...ชางมินก็ต้องไปด้วยสิ"
"ไม่เป็นไรหรอกจุนซู....เดี๋ยวชั้นเดินไปเองก็ได้" ชางมินที่กำลังขำกับท่าทางของยูชอน เอ่ยกับคนตัวเล็ก
"เออ!...งั้นนายก็เดินไปเองละกัน....จุนซูขึ้นมาซ้อนสิ" ร่างสูงรีบตัดบท เมื่ออีกฝ่ายเสนอทางออกที่แสนจะสวยงาม
"ไม่ได้หรอกจะทิ้งให้ชางมินเดินได้ยังไง......งั้นเดี๋ยวผมเดินไปกับชางมิน แล้วยูชอนก็ขี่รถตามไปละกัน"
ร่างเล็กส่ายหัวไปมาอย่างน่ารัก ... พลางเอากระโดดไปเกาะแขนเพื่อนรัก ..... ทำเอาคนมองดูแทบตาลุกเป็นไฟ
"จะทำอย่างงั้นได้ยังไงกันเล่า!!!" ร่างสูงเริ่มหัวเสีย...สายตายังคงจ้องไปที่แขนของชางมินที่ร่างเล็กเกาะอยู่ไม่ปล่อย
"งั้นเดินไปทั้งสามคนเลยละกัน" อัจฉริยะชางมินรวบรัดตัดบท....

สรุปว่าก็ต้องเดินไปบ้านชางมินกันทั้งสามคน โดยที่มียูชอนเดินไปเข็นเวสป้าไป ด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ .....

.
.
.

ที่บ้านของชางมิน....

ยูชอนกับจุนซูนั่งรอชางมินที่ขึ้นไปเอากระเป๋านักเรียนไปเก็บไว้บนห้องอยู่ที่โซฟา....

"ยูซู~~~~" เสียงเล็กตะโกนดังขึ้นอย่างดีใจ เมื่อเห็นเจ้าแมวน้อยที่โผล่มาจากไหนไม่รู้รีบวิ่งเข้ามาคลอเคลีย....
"คิดถึงจังเลย~~" ร่างเล็กอุ้มเจ้าแมวน้อยมาแนบแก้มแล้วถูไปมาเบาๆ ด้วยท่าทางน่ารัก ทำให้ร่างสูงยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู
"ยูซู...คิดถึงหม่าม๊าไหม....หม่าม๊าคิดถึงยูซูมากเลยน้าาา" จุนซูจุ๊บปากเจ้ายูซูเบาๆอย่างรักใคร่....

"อ๊ะ!! ปะป๊าก็คิดถึงยูซูเหมือนกันนี่นา......ไปหาปะป๊าก่อน"
ร่างเล็กที่เห็นยูชอนมองอยู่ก็นึกว่าร่างสูงอยากอุ้ม จึงรีบส่งเจ้าตัวเล็กให้อีกฝ่ายอุ้มทันที
"เอ่อออ..." ร่างสูงทำท่างกๆเงิ่นๆเมื่อจู่ๆอีกฝ่ายก็ยิ่งเจ้าแมวน้อยส่งมาให้.....ยูชอนวางแมวไว้บนตักแล้วลูบขนที่หลังเบาๆ
"มันคงหายดีแล้วล่ะเนอะ...ร่าเริงใหญ่เลย" จุนซูที่เบียดตัวเข้ามาใกล้ร่างสูงเพื่อให้ใกล้ชิดแมวน้อย ยื่นหน้าเข้ามาใกล้
"อ่าาา....นั่นสินะ..."
ยูชอนแทบจะทำอะไรไม่ถูกเมื่อเห็นหน้าของคนตัวเล็กอยู่ใกล้ๆ...ทั้งๆที่จุนซูเองก็มัวแต่สนใจแมว ไม่ได้มองยูชอนแต่อย่างใด

"แหม!!! สวีทกันจังนะ....ปะป๊า หม่าม๊า" เสียงล้อเลียนดังขึ้นจากชายร่างสูงที่เดินเข้ามาสมทบ
ชางมินทำหน้ากวนส่งไปให้ยูชอน .... ส่วนจุนซูก็ไม่สนใจใครเอาแต่เล่นลูกแมวอย่างเดียว

"บ้านนี้เค้าไม่เอาน้ำมาต้อนรับแขกรึไงกันนะ"
ร่างสูงทำหน้ากวนทีนเอ่ยขึ้นมาลอยๆ ด้วยความหมั่นไส้ชางมินที่เข้ามาขัดจังหวะ .... ไอ่เด็กเปรตตต
"รอซักครู่นะครับ..คุณยูชอน" ชางมินหัวเราะหึหึ แล้วเดินเข้าไปในครัว............แกล้งหมอนี่สนุกเป็นบ้า

....ติ๊งต่องงง!!!!!!.....ติ๊งต่องงงง!!!!.......
เสียงออดหน้าบ้านชางมินดังขึ้น...ชายหนุ่มตะโกนออกมาจากในครัวเพื่อขอให้ร่างเล็กช่วยเปิดประตูให้
"จุนซูไปเปิดประตูให้หน่อย!!!....สงสัยลูกค้าคุณพ่อจะมาน่ะ!!!"
"อือ!!ได้ๆ!!" ร่างเล็กส่งเจ้ายูซูให้ยูชอนก่อนที่จะเดินไปเปิดประตูบ้านอย่างช้าๆ.....

ชายหนุ่มร่างโปร่งผิวพรรณดูเป็นผู้ดีมีตระกูล คิ้วหนาสีดำได้รูป ริมฝีปากบางและดวงตาที่แสนจะคุ้นเคยคู่นั้น...
"....คยูคยอน...."

ร่างเล็กโผเข้ากอดชายแปลกหน้าไว้แน่น ... พลางพร่ำเรียกชื่อคนตรงหน้าด้วยความตื่นเต้นดีใจ ....
"คิดถึงจัง....ชั้นคิดถึงนายจัง คยูคยอน....."

.
.
.
.

ร่างสูงที่นั่งจ้องร่างเล็กที่กำลังนั่งพูดคุยกับชายแปลกหน้าในสวนหน้าบ้านของชางมินอย่างร่าเริงผ่านทางหน้าต่างบานใหญ่
ยูชอนทำหน้าหงุดหงิด พลางเอามือหนาลูบขนเจ้ายูซูที่นอนคลอเคลียอยู่ที่ตักไปมาอย่างไม่ใส่ใจ ....
"ดูหม่าม๊านายสิ ยูซู .... เค้าทิ้งนายไปคุยกับคนอื่นแล้ว!... เจ้าแมวหัวเน่า(?)สมน้ำหน้า หึ"
ร่างสูงพูดกับเจ้าแมวน้อย แต่ฟังไปฟังมาเหมือนกับกำลังประชดตัวเองซะมากกว่า...
"หน้ามุ่ยเชียวนะครับคุณยูชอน...ยังกะหมาโดนทิ้งแน่ะ 555" ชางมินทรุดตัวลงนั่งที่โซฟาข้างๆพลางพูดกวนร่างสูง

....ไอ่เด็กเปรต!!!!!!!.....
ยูชอนตะโกนด่าในใจ แต่ก็รีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ เพราะสิ่งที่เค้าอยากจะรู้สำคัญมากกว่า....

"ไอ่หน้าหล่อนั่นมันเป็นอะไรกับจุนซูอ่ะ...นายรู้ไหม" ร่างสูงถามอีกฝ่ายที่นั่งอยู่ข้างๆ
"อ่อ..คยูคยอนน่ะเหรอ........" ชางมินมองไปทางชายหนุ่มที่นั่งอยู่ด้านนอก แล้วนิ่งคิดซักครู่ ....

"ผมเห็นจุนซูเล่าให้พูดถึงชื่อนี้อยู่บ่อยๆเหมือนกัน.....รู้สึกว่า จะเป็น'แฟนคนแรกของเค้า'ล่ะมั้ง...."
...แฟนคนแรก งั้นเหรอ.....

"จุนซูพูดถึงผู้ชายคนนี้บ่อยมากเลยล่ะ...เหมือนกับว่า ตอนนี้ก็ยังรักเค้าอยู่....ผมคิดว่างั้นนะ"
......ยังรักเค้าอยู่........

"ผมไม่เคยเห็นจุนซูดีใจขนาดนั้นมาก่อนเลย...สงสัยคนชื่อคยูคยอนต้องสำคัญกับจุนซูมากแน่ๆเลย"
.....นั่นสินะ ต้องสำคัญกับนายมากแน่ๆเลย จุนซู.....

.....คงจะสำคัญมากกว่าชั้นด้วยสินะ.....

ยูชอนซึมลงทันที เมื่อได้ยินที่ชางมินเล่าจบ....
ชายหนุ่มผิวสีน้ำผึ้งหันมามองใบหน้าร่างสูง พลางยกมือขึ้นตบไหล่อีกฝ่ายเบาๆ ก่อนจะลุกออกไป....
"ตัดใจซะเถอะครับคุณยูชอน....ตัวจริงเค้ามาแล้ว..."

....เออ!!! กรูรู้แล้วววว !!!.....

ยูชอนอยากจะลุกขึ้นตะโกนด่าตอบไป แต่เรี่ยวแรงที่มีทั้งหมดกลับหายไปไม่เหลือ...

มือหนาหยุดลูบขนเจ้าแมวน้อย ... ร่างสูงเอนตัวพิงหลังกับโซฟาพลางหลับตาลงอย่างเหนื่อยล้า...

...... คยูคยอน ..... แฟนคนแรกของจุนซู ...... คนที่จุนซูรัก ...... คนสำคัญ .......

แค่คิดก็รู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาในอก .... แค่คิดว่าจุนซูรักคนอื่นที่ไม่ใช่เค้า ก็แทบจะเป็นบ้า
รอยยิ้มที่ร่างเล็กมีให้ชายคนนั้น ..... เสียงหัวเราะที่มีให้ชายคนนั้น
....รอยยิ้มกับเสียงหัวเราะที่เป็นของเค้า....

....ไม่สิ....

.... ลืมไปแล้วรึไงยูชอน .... จุนซูไม่ใช่ของนายนะ ....
........โง่!ยูชอนนายมันโง่!!....

.
.
.

ร่างเล็กที่กำลังพูดคุยอยู่กับคยูคยอนอย่างสนุกสนาน ไม่ได้สังเกตเลยว่า มีสายตาเศร้าๆคู่หนึ่งกำลังมองมาอยู่...
มือเล็กคว้าแก้วน้ำหวานขึ้นมาดื่มดับกระหาย หลังจากที่เอาแต่พูดมานานเกือบชั่วโมง....

"ฮะๆๆๆ...นายนี่ยังซุ่มซ่ามเหมือนเดิมเลยนะจุนซู"
คยูคยอนหัวเราะเบาๆ เมื่อเห็นคราบน้ำหวานสีแดงเป็นวงรูปรอยแก้วติดอยู่ที่บริเวณปากของร่างเล็ก...
มือเรียวเอื้อมเข้าไปเช็ดออกให้เบาๆอย่างอ่อนโยน ... โดยที่เจ้าตัวเล็กเองก็ไม่ได้ขัดขืนอะไร แต่กลับยิ้มให้ซะอีก
..... ภาพที่ทำให้ยูชอนยิ่งเจ็บปวดใจ ......

"มือนายยังนิ่มเหมือนเดิมเลยนะ..คยูคยอน"
ร่างเล็กยกมือขึ้นจับมือของอีกฝ่ายอย่างเบามือ พลางเอามือทั้งสองกุมมือของชายหนุ่มเอาไว้...
"มือของคยูคยอนที่คอยดูแลชั้นมาตลอด..."
จุนซูยิ้มเบาๆพลางช้อนสายตาขึ้นมองอีกฝ่าย ซึ่งชายหนุ่มเองก็ส่งยิ้มกลับมาอย่างอ่อนโยนเช่นกัน...

"...ขอบคุณนะ..."

....ปัง!!!....
เสียงประตูบ้านของชางมินถูกเปิดออกมาอย่างแรง ตามด้วยร่างสูงที่เดินก้มหน้าก้มตาออกมาลิ่วๆ ทำท่าจะเดินออกไปจากบ้าน
ทำให้คนสองคนที่กำลังมองตากันอยู่ รีบลุกพรวดขึ้นมาด้วยความตกใจ ....

"ยูชอนจะไปไหน..."
ร่างเล็กเมื่อเห็นร่างสูงเดินลิ่วๆออกมาแบบไม่สนใจใครด้วยหน้าตาที่บรรยายอารมณ์ไม่ถูกรีบลุกขึ้นจะวิ่งเข้าไปหา...

"...อ๊ะ!!..."
จุนซูที่มัวแต่รีบร้อนจะวิ่งออกไปนั้น สะดุดเข้ากับขาเก้าอี้ล้มลงไปนั่งกองกับพื้น ... ร่างเล็กเอามือกุมหัวเข่าทำหน้าแหย

ยูชอนที่เห็นแบบนั้นก็ชะงักไป ทำท่าจะวิ่งเข้าไปหา ... แต่ก็ไม่ทัน เท่ากับอีกคนที่ยืนอยู่ใกล้กว่า
...คยูคยอนที่ทรุดตัวลงนั่งดูแผลให้จุนซูพลางปลอบร่างเล็กอย่างอ่อนโยน....

...... ถึงไม่มีชั้น นายก็มีคนอื่นคอยดูแลแล้วสินะ ......

ร่างสูงหันหลังเดินออกจากบ้านไปด้วยความรวดเร็ว ทิ้งไว้แต่ร่างเล็กที่ตะโกนเรียกอยู่ด้านหลัง ....

.
.
.

เดินมานานเท่าไหร่ไม่รู้...รู้เพียงแต่ว่า ในตอนนี้ในหัวใจมันอ่อนล้า ยิ่งกว่ากายนัก...
ภาพของจุนซูกับคยูคยอน .... ภาพที่ทำให้เค้ารู้สึกเหมือนเป็นส่วนเกิน ....

ร่างสูงทรุดตัวลงที่ม้านั่งเก่าๆในสวนสาธารณะที่เงียบสงบ......ดวงอาทิตย์ทอแสงสีส้มจางๆที่กำลังจะตกลงในอีกไม่กี่นาที
ลมเย็นๆพัดมาเอื่อยๆราวกับจะปลอบโยนชายหนุ่มที่กำลังก้มหน้าซบกับฝ่ามืออย่างอ่อนล้า.....

"...ยูชอน..."
เสียงเรียกตรงหน้าทำให้ร่างสูงต้องเงยหน้าขึ้นมาดู

ร่างเล็กที่ในใจถวิลหา มายืนอยู่ตรงหน้าราวกับเป็นความฝัน ..... แต่เป็นความฝันที่เค้าไม่ต้องการในตอนนี้
....... ยิ่งเห็นหน้าจุนซู เขาก็ยิ่งรู้สึกเจ็บปวดใจ .........

ร่างสูงลุกพรวดพลางเดินออกไปไม่เหลียวหลัง ทำให้ร่างเล็กต้องรีบเดินกะโผลกกะเผลกตามจนดึงแขนของชายหนุ่มไว้ได้ทัน
"ยูชอน!เป็นอะไรไป!...ทำไมไม่คุยกับผมล่ะ!" ร่างเล็กเดินอ้อมไปด้านหน้าของอีกฝ่ายที่ยืนนิ่งอยู่

ร่างสูงยืนก้มหน้าหลับตาไม่พูดจาโต้ตอบอะไรทั้งนั้น ....
"ยูชอน!ทำไมเดินหนีมาแบบหนี!ยูชอนเป็นอะไร!ยูชอน!" ร่างเล็กเขย่าตัวอีกฝ่าย พลางเอ่ยถามซ้ำไปซ้ำมา...

"ชั้นกำลังจะเป็นบ้าเพราะนาย จุนซู!! ชั้นไม่อยากเห็นนายอยู่กับหมอนั่น!
นายรู้ไหมว่ามันเจ็บปวดแค่ไหนที่ชั้นเห็นนายยิ้มให้คนอื่น!!" ร่างสูงที่สิ้นสุดความอดทนกระชากตัวอีกฝ่ายเข้ามาเขย่าแรงๆ
"ชั้นแทบจะเป็นบ้าตอนที่เห็นนายยิ้มให้เค้า! ตอนนายหัวเราะให้เค้า!
มันเหมือนกับชั้นเป็นส่วนเกิน!นายเข้าใจไหมจุนซู!
นายรู้ไหมว่ามันทรมานขนาดไหน เวลาเห็นนายอยู่กับคนอื่น!!"

"....ทำไมกัน...." ร่างเล็กที่ตอนนี้แทบจะไม่รู้สึกเจ็บจากแรงบีบที่แขนของร่างสูง เอ่ยขึ้นมาอย่างเหม่อลอย ....
...........ทำไมยูชอนต้องเจ็บปวด ตอนที่เค้ายิ้มให้คนอื่น ............. ทำไมล่ะ................

"เพราะว่าชั้นรักนาย!.....ได้ยินไหมจุนซู!..... ชั้นรักนาย !!!"

ร่างสูงรั้งตัวร่างเล็กเข้ามากอดแน่นราวกับกลัวว่าจะมีใครมาพรากอีกฝ่ายไป....
"ชั้นรักนาย...ชั้นอยากปกป้องนาย...ชั้นอยากดูแลนาย....ชั้นอยากให้นายยิ้มให้ชั้นคนเดียว
ชั้นอยากให้นายหัวเราะกับชั้นคนเดียว.........ชั้นอยากให้นายเป็นของชั้นคนเดียว......ได้ยินไหม จุนซู..."

"...ยูชอน..."

ไออุ่นจากร่างสูงที่กระชับกอดร่างเล็กไว้แน่น ทำให้จุนซูรู้สึกดีอย่างน่าประหลาด...
คำพูดที่ออกมาจากปากของยูชอน ทำให้ร่างเล็กรู้สึกแปลกๆในหัวใจ ....
.... ยูชอน รักเค้า ...... ยูชอน รัก คิมจุนซู ..... รักเค้าคนนี้น่ะเหรอ ......

"...ยูชอนรักผมจริงๆเหรอ..." ใบหน้าหวานเงยหน้าขึ้นสบตากับอีกฝ่ายเพื่อขอความมั่นใจ
มือหนาเชยปลายคางของคนในอ้อมกอด พลางมองสบเข้ากับดวงตาใสๆคู่นั้นอย่างอ่อนโยน...

"ชั้นรักนาย.....รักมากเท่ากับที่ใครคนนึงจะสามารถรักใครอีกคนนึงได้....รักนายแบบคนรัก....."

...แบบคนรัก...

"...แต่ผมเป็นผู้ชายนะ....เราจะรักกันได้ยังไง...."
ร่างเล็กทำหน้าบ๊องแบ๊วที่มองมา ทำให้อีกฝ่ายต้องคลี่ยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู
".... ถึงนายจะเป็นผู้ชายหรือว่าผู้หญิง ชั้นก็ไม่สนใจ ..... ชั้นรักจุนซู ..... ชั้นรักคิมจุนซู ....
นายคนเดียวที่ชั้นอยากจะปกป้อง แล้วก็ดูแลตลอดไป ........."

ริมฝีปากหนาประกบเข้ากับกลีบปากบางด้วยความอ่อนโยน ราวกับจะถ่ายทอดความรักที่มีในใจให้อีกฝ่ายได้รับรู้
.... จูบแบบธรรมดาแต่อัดแน่นไปด้วยความรู้สึก ส่งผ่านไปยังร่างเล็กอย่างนุ่มนวลและอ่อนหวาน ....

.... จุนซูรับรู้และสามารถสัมผัสได้ถึงสิ่งนั้น ....
ถึงแม้ว่าตอนนี้ เค้าจะยังไม่แน่ใจในความรู้สึกของตัวเอง แต่การที่มียูชอนอยู่เคียงข้างนั้น
ทำให้เค้ารู้สึกปลอดภัย และอุ่นใจ ..... ตัวเขาเองก็คงจะอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มียูชอน .....

"....ชั้นรักนาย...จุนซู...."

.
.
.
.

"ยูชอนนี่ขี้ลืมชะมัดเลยนะ...ดูสิ เลยต้องเดินกลับกันพอดี" ร่างเล็กที่อยู่บนหลังของอีกฝ่ายบ่นเบาๆพลางทำบู่
"นายไม่ได้เดินซักหน่อย จะบ่นทำไมล่ะ หืมส์" ร่างสูงยิ้มอารมณ์ดี ก่อนจะกระชับวงแขนที่รั้งตัวร่างเล็กอยู่

"ผมหนักไหมอ่า...ให้ผมเดินก็ได้นะ" จุนซูกลัวว่าอีกฝ่ายจะหนัก
"ไม่หรอก...นายน่ะเบาจะตาย.......แค่แฟนคนเดียว ทำไมชั้นจะแบกไม่ได้ล่ะ หืมส์" ยูชอนยิ้มกว้าง

.... แฟน ..... >/////////< ~~
ร่างเล็กเมื่อได้ยินคำนี้ ก็เกิดอาการอาย รีบเอาหัวเล็กๆซุกลงกับบ่าแกร่งด้วยความเขิน ....

.... เมื่อไม่กี่นาทีที่แล้ว ยูชอนเพิ่งจะขอจุนซูเป็นแฟน หลังจากที่รู้ความจริงทั้งหมดที่เกี่ยวกับคยูคยอนจากปากของร่างเล็ก....
......คยูคยอนเป็นเพื่อนสมัยประถมของจุนซูที่สนิทกันมากกกก เจ้าตัวเล็กเองก็ไม่ได้คิดอะไรกับอีกฝ่ายเลยซักนิด.....
.....แถมคยูคยอนยังมีแฟนแล้วเป็นตัวเป็นตนอีกต่างหาก ......................... สรุปว่า ยูชอนโดนชางมินแกล้งว่างั้นเถอะ T"T

แต่ยูชอนก็ไม่ได้ถือโทษโกรธชางมินในครั้งนี้แต่อย่างใด....
เพราะถ้าไม่มีชางมิน เขาก็คงจะไม่ได้บอกความรู้สึกที่แท้จริงกับจุนซู...
แล้วก็คงไม่ได้เป็นแฟนกับจุนซู อย่างที่เป็นอยู่ในขณะนี้ ...... >////<

"...ยูชอนเหนื่อยไหม..." เสียงเล็กเอ่ยถามเค้าเป็นรอบที่ 182 ทำให้ร่างสูงต้องยิ้มอย่างเอ็นดู
"ถ้าชั้นเหนื่อยแล้วนายจะทำยังไงล่ะ หืมส์"

ร่างเล็กเมื่อได้ยินคำถามของร่างสูงก็นิ่งคิดไปซักพัก ....
ก่อนค่อยๆยื่นหน้าเข้ามาใกล้หน้าของอีกฝ่ายแล้วจุ๊บเบาๆที่แก้มของร่างสูง.....แล้วก็หดหัวกลับไปซุกหน้าซ่อนความเขินไว้เหมือนเดิม

ยูชอนที่ยืนค้างซักพัก เพราะไม่แน่ใจว่าเมื่อกี้ฝันไปรึเปล่า เมื่อได้สติดีแล้วก็แทบจะกรีดร้องออกมาดังๆ
..... จุ๊บ ให้กำลังใจ จากจุนซู !!!!.......

อ๊ากกกกก พระเจ้า .......... ต่อให้ต้องแบกไว้ตลอดชีวิตก็ยอมคร้าบบบบ ~~~~~~

################### TBC

*** อัพ high time#3 แล้วนะคับ ถ้าจะอ่านก็กดที่นี่ได้น้า ***