..เช้าวันจันทร์อันแสนสดใสของปาร์คยูชอน..

"เฮ้ยยย!!!!!ไอ่มิกกี้!!!แกไปทำอะไรกับหัวมาวะ!!"
ฮุคแจตะโกนดังลั่นด้วยความตกใจ ตาตี่ๆเบิกกว้างเมื่อเห็นทรงผมใหม่ล่าสุดของเพื่อนรัก..
"ตะโกนอะไรนักหนาวะ..ก็แค่ตัดผม"
ร่างสูงที่เพิ่งจะเดินเข้ามาในห้องทรุดตัวลงนั่งกับเก้าอี้พลางพูดด้วยท่าทางอารมณ์ดี...
"ก็เข้ากับแกดีนี่หว่า..ดูเป็นผู้ดีขึ้นเยอะ..ฮ่าๆๆๆ" คังอินยืนกอดอกเอี้ยวตัวไปมารอบศีรษะของร่างสูง

ผมทรงหางม้าสุดเท่ห์ถูกตัดออกจนปลายผมเหลือยาวเรี่ยคอ บวกกับการจัดทรงซะหน่อย
ทำให้มาดอันธพาลของมิกกี้ยูชอนหายวับไปกับตา เหลือเพียงคุณชายมาดผู้ดีนั่งอยู่ตรงนี้เท่านั้น

"อะไรดลใจให้แกตัดทรงนี้ว่ะเนี่ย...ยังกะพวกคุณชายไก่อ่อนหยั่งงั้นแหละ..เสียมาดมิกกี้ยูชอนหมด"
ฮุคแจที่ดูไม่ปลื้มกับทรงผมใหม่ของยูชอนยังคงยืนวิจารณ์อยู่ข้างๆ ....... ทรงเก่าเก๋ากว่าเยอะ

"...จุนซูเค้าชอบทรงนี้ ชั้นก็เลยตัด..."
ร่างสูงเอื้อมมือไปคว้ากระจกจากเพื่อนโต๊ะข้างๆมาส่องพลางจัดทรงผมทำเท่ห์ไปมา......

เมื่อวานเขากับจุนซูไปเดินเที่ยวด้วยกันในเมืองมา...แล้วเจ้าตัวเล็กก้อนึกคึกอยากตัดผมขึ้นมา
เลยลากเค้าเข้าไปในร้าน ... แต่สุดท้ายคนที่ต้องตัดผมก็กลายเป็นเค้า
เพราะเจ้าตัวเล็กคะยั้นคะยอนักหนาว่า อยากเห็นเค้าตัดผมทรงนี้ ....
..... แต่ตัดออกมาก็ดูดีเหมือนกันนะ ... จุนซูนี่ตาแหลมจริงๆ .....

"... คำก็จุนซู สองคำก็จุนซู ... เป็นเอามากนะเพื่อน ฮ่าๆๆ" คังอินตบบ่ายูชอนพลางหัวเราะเสียงดัง
"ก็อย่างเงี้ยแหละ...ข้าวใหม่ปลามันก้องี้แหละ~~ ฮ่าๆๆๆ" ฮุคแจพลอยผสมโรงไปด้วย

"...ยูชอนนนรับโทรศัพท์ด้วยน้าาา~~.......ยูชอนนจ๋าาารับโทรศัพท์น้าาาา~~~...."
เสียงอ้อนๆของร่างเล็กที่ยูชอนตั้งไว้เป็นเสียงเรียกเข้า ดังขึ้นลั่นห้อง...
ทำให้ทุกคนในห้องหันมามองเป็นตาเดียว ถ้าไม่นับเจ้าสองคนที่หัวเราะกันท้องแข็งอยู่ข้างๆนั่นล่ะก็นะ

"ว๊ากกกกก ฮ่าๆๆๆๆ .... ยูชอนนจ๋าาารับโทรศัพท์น้าาาา~~~ .... ฮ่าๆๆๆๆ " ฮุคแจทำเสียงเลียนแบบพลางหัวเราะลั่น
"ฮ่าๆๆๆๆๆ ชั้นไม่คิดว่าแกจะเห่อแฟนขนาดนี้นะไอ่มิกกี้ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ" คังอินเอามือกุมท้องหัวเราะไปด้วย...

"ขำอะไรนักหนาวะ!!!" ร่างสูงทำหน้าหงุดหงิดกลบความเขิน(?) แล้วรีบคว้าโทรศัพท์เดินออกนอกห้องไป...

ร่างสูงสูดลมหายใจเต็มปอดเพื่อลดอาการหงุดหงิด แล้วจึงค่อยกดรับสาย...
"...ว่าไงเหรอ...จุนซู..."
("..ไม่มีอะไรหรอก~~ผมอยู่ว่างๆไม่มีอะไรจาทำ......ยูชอนยุ่งอยู่รึป่าว..")
"...งั้นถ้าไม่ว่างก็จะไม่โทรมาหางั้นเหรอ.." ร่างสูงคลี่ยิ้มบางๆเมื่อได้ยินเสียงหวานๆจากปลายสาย
("อ๊าา...ไม่ใช่อย่างงั้นซักหน่อยนี่นา...ก็ผมกลัวว่ายูชอนจะยุ่งอยู่น่ะสิ..")
"ไม่ยุ่งหรอก...สำหรับนาย ชั้นว่างเสมอล่ะ.."
ร่างสูงแอบหยอดคำหวานเล็กน้อย ทำเอาเจ้าตัวเล็กนั่งอายบิดไปบิดมาอยู่ที่ปลายสาย

"อือใช่ๆ...เย็นนี้ ชั้นอาจจะไปรับนาย ช้าหน่อยนะจุนซู.."
("ทำไมล่ะ...มีธุระเหรอ")
"ก็วันนี้ชั้นมีแข่งคาราเต้รอบคัดเลือกตอนบ่ายน่ะ แล้วก็ไม่รู้ว่าจะแข่งเสร็จเมื่อไหร่"
("อะไรกัน~~ยูชอนไม่เห็นบอกผมเลยย...ผมอยากไปเชียร์ยูชอนน้าา")
"อื้อ..ไม่ต้องมาหรอก..แค่รอบคัดเลือกเองน่า ไม่ค่อยสำคัญหรอก"
... ที่จิงยูชอนกลัวจะไม่มีสมาธิซะมากกว่า ถ้ามีเจ้าตัวเล็กนั่งยิ้มหวานอยู่ข้างสนามแบบนั้น...
("ไม่เอาอ่ะ~~ยูชอนแข่งที่ไหนหล่ะ ..... ผมจะไปเชียร์ นะนะน้าา..")
"โธ่~จุนซู...เอาไว้รอบชิงก่อนละกัน...นะคับนะ" เมื่อเห็นอีกฝ่ายเริ่มงอแง ร่างสูงจึงต้องใช้น้ำเย็นเข้าลูบ..
("งื้อ~~ยูชอนใจร้ายย!!!")
ว่าแล้วจุนซูก็กดวางสายไปเฉย ทิ้งให้คนใจร้ายยืนถือโทรศัพท์ค้างอยู่ตามลำพัง ....

.... นี่เจ้าตัวเล็ก .. ขี้งอนขนาดนี้ ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ T"T .....

.
.
.

สนามกีฬาโซดองวาน ..... ในห้องพักนักกีฬาคาราเต้ของโรงเรียนเฮซอง

"แกเป็นอะไรวะ เห็นทำหน้าบูดมาตั้งแต่เช้าละ"
คังอินที่กำลังเช็กตารางการแข่งขันเงยหน้าขึ้นถามอีกฝ่ายที่ทรุดตัวลงนั่งถอนหายใจอยู่ข้างๆ
"จะมีอะไรซะอีกเล่า~~! ก็ทะเลาะกับจุนซูอ่ะดิ ไอ่หมีคัง" เจ้าหัวแหลมที่ยืนส่องกระจกอยู่รีบตอบขึ้นมา

"จิงเหรอวะไอ่มิก...ก็เมื่อเช้ายังเห็นโทรหากันอยู่เลยนี่หว่า"
"..... เค้าโกรธชั้น ที่ไม่ยอมให้เค้ามาเชียร์วันนี้น่ะสิ ......" ร่างสูงถอนหายใจเฮือก ก่อนจะตั้งหน้าตั้งตากดโทรศัพท์ต่อไป
.... ตั้งแต่วางสายไปเมื่อตอนเช้า ยูชอนก็กดโทรศัพท์หาจุนซูตลอด แต่เจ้าตัวเล็กก็ไม่ยอมรับสายซะที ....

........ แล้วอย่างงี้ ชั้นจะมีกะจิตกะใจที่ไหนไปแข่งกันล่ะ จุนซู ..........

.
.
.

เนื่องจากวันนี้เป็นรอบคัดเลือกของการแข่งขันคาราเต้และยูโดในระดับมัธยมปลายทั่วประเทศ
ดังนั้นนักกีฬาในชมรมคาราเต้และยูโดของโรงเรียนต่างๆจึงต้องมารวมตัวกันที่นี่เพื่อเข้าคัดเลือก...

รวมไปถึง ... ชมรมยูโดของโรงเรียนเฮซอง ... ด้วย

"เลิกซ้อมซะทีเหอะไอ่ยุน เดี๋ยวก็หมดแรงไปซะก่อนหรอก"
ซีวอนที่พันผ้าที่หัวเข่าอยู่หันไปปรามเพื่อนรักที่กำลังซ้อมฟุตเวิร์กอย่างเอาเป็นเอาตาย...
"ถึงจะเป็นรอบคัดเลือกแต่มันก็สำคัญเว้ย ชั้นไม่อยากเป็นไอ่ขี้แพ้ ตกรอบตั้งแต่รอบคัดเลือก!"
ร่างสูงยังคงซ้อมต่อไป ... ยุนโฮจริงจังกับการแข่งครั้งนี้มาก ความใฝ่ฝันของเขาคือ การชนะทั่วประเทศ
ช่วงนี้ชมรมยูโดจึงซ้อมหนักเป็นพิเศษโดยการควบคุมของยุนโฮ ... ทำให้ไม่มีเวลาไปหาเรื่องชาวบ้านเหมือนแต่ก่อน
"ตามใจแกละกัน ใครพูดอะไรแกก็ไม่เคยจะฟังใครเค้าหรอก" ชายหนุ่มส่ายหัวอย่างปลงๆ

....ก๊อกๆๆๆ....
เสียงเคาะประตูของห้องพักนักกีฬาดังขึ้น ทำให้ทุกคนในห้องหันไปมองกันเป็นตาเดียว...
"นี่คนชมรมเราหัดมีมารยาทแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันวะ เหอะๆ" ซีวอนพูดออกมาเบาๆ
"แกก้อไปเปิดสิวะ เผื่อจะเป็นพวกกรรมการมาตาม" ยุนโฮออกคำสั่ง
"แล้วทำไมต้องเป็นชั้นด้วยวะ ชิ" ชายหนุ่มเดินไปเปิดประตูด้วยท่าทางไม่สบอารมณ์นัก

เบื้องหน้าปรากฏร่างเล็กที่แสนจะคุ้นตา ... คนตัวเล็กที่ไม่เคยได้เจอเลยเป็นเวลาหลายเดือน

"...จุนซู..."

.
.
.

"ไม่ได้เจอคุณซีวอนตั้งนานเลยนะคับ...ตั้งหลายเดือนแล้วนี่เนอะ"
เจ้าตัวเล็กที่นั่งยิ้มแป้นอยู่ท่ามกลางวงล้อมของบรรดาชายฉกรรจ์ทั้งหลายที่มองร่างเล็กราวกับจะกินเข้าไปทั้งตัว
โดยที่เจ้าตัวไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรเลย แต่กลับนั่งจ้อไม่หยุดซะอีก ....
"นั่นสินะครับ...ตั้งแต่เกิดเรื่องคราวนั้น" ซีวอนทำหน้าซึมๆไปเมื่อคิดถึงเรื่องเมื่อคราวก่อนที่เขาเกือบจะข่มขืนจุนซู
แต่ยูชอนมาช่วยไว้ได้ซะก่อน ... แถมยังไม่ยอมบอกความจริงแก่คนตัวเล็กตรงหน้านี้ซะอีก ว่าจริงๆแล้วเกิดอะไรขึ้นบ้าง
ทำให้ชายหนุ่มเริ่มรู้สึกผิดในใจที่เขาเกือบทำร้ายคนที่บริสุทธิ์ไร้เดียงสาอย่างจุนซูเข้าแล้ว...

"แล้วนี่ไอ่ห้อย เอ๊ย! ชั้นหมายถึงมิกกี้ มันไปอยู่ที่ไหนซะล่ะ ถึงปล่อยให้นายมาอยู่คนเดียวแบบนี้"
ยุนโฮที่ยืนฟังมานานเอ่ยถามคนตัวเล็กที่หันมามองเค้าตาแป๋ว ... นี่ไอ่ห้อยมันคิดจะหลอกเด็กหรือไงกันวะเนี่ย ใสซะ~~

"อ้าว!!~ แล้วยูชอนไม่ได้อยู่ที่ห้องนี้เหรอคับ"

.
.
.

"เฮ้ออ~~~" ร่างสูงถอนหายใจเป็นรอบที่ร้อยของวันนี้ มือหนาปิดฝาโทรศัพท์ด้วยท่าทางเซ็งๆ
"จะแข่งแล้วนะเว้ยไอ่มิกกี้ แกเลิกโทรศัพท์ซะทีเหอะ" คังอินที่กำลังเช็กความเรียบร้อยอยู่หันมาบอกเพื่อน...
"ชั้นขอออกไปหาอะไรกระแทกปากหน่อยนะ เซงว่ะ" ว่าแล้ว ยูชอนก้อเดินไปเปิดประตูออก

"จุนซู!!!!"
ร่างสูงตะโกนเสียงดังด้วยความตกใจ เมื่อเห็นคนตัวเล็กที่เค้านั่งกดโทรศัพท์หาทั้งวันมายืนอยู่หน้าประตู....
จุนซูเองก็ตกใจเหมือนกัน เพราะเมื่อกี้เขากำลังจะเคาะประตูห้อง แต่อีกฝ่ายก็เปิดประตูพรวดออกมาซะก่อน...

"นายมาที่นี่ได้ไง!!! ................... เฮ้ย!!! แล้วแกมาทำอะไรที่นี่วะ ไอ่หมี!!!"
ยูชอนที่มัวแต่มองจุนซูอยู่ เพิ่งเหลือบไปให้คู่ปรับที่ยืนทำหน้ากวนตีนอยู่ข้างๆร่างเล็ก ...
"ชั้นก็พาจุนซูมาส่งน่ะสิ แกก็เห็นอยู่นี่!! ตาบอดรึไง! ไอ่ห้อย!!" ยุนโฮด่ากลับ

ร่างสูงรีบดึงคนตัวเล็กมาโอบไว้ทันที ก่อนจะหันไปถามร่างเล็กอย่างร้อนใจ
"มันทำอะไรนายรึป่าว... แล้วนายมากับมันได้ไง จุนซู"
"พอดีผมไม่ทันอ่านป้ายชื่อหน้าห้องให้ดีน่ะ...ก็เลยเข้าห้องผิด.... คุณยุนโฮก็เลยพามาส่งที่นี่"
จุนซูอธิบายให้อีกฝ่ายฟัง ก่อนจะหันไปส่งยิ้มบางๆให้ยุนโฮ เพื่อเป็นการขอบคุณ ...
"ไปยิ้มให้มันทำไมจุนซู!!!" ร่างสูงเอามือปิดหน้าปิดตาร่างเล็กก่อนจะลากเข้าห้องไปโดยที่จุนซูยังไม่ทันเอ่ยลาอีกฝ่าย

.... ยุนโฮส่ายหัวตามเสียงประตูที่ปิดกระแทกดังปัง ก่อนจะเดินกลับไปที่ห้องซ้อมของตัวเอง ....
นี่ไม่ใช่เข้าจะญาติดีกับไอ่ห้อยนั่นหรอกนะ แต่เพราะเขาเอ็นดูเจ้าตัวเล็กนั่นตังหาก
ออกจะใสซื่อ ไร้เดียงสาขนาดนั้น เห็นแล้วแกล้งไม่ลง ... ไม่รู้ว่าไอ่ห้อยไปหลอกอีท่าไหน ถึงได้ยอมไปเป็นแฟนด้วยก็ไม่รู้

.
.
.

ยูชอนที่ลากร่างเล็กเข้ามาในห้องได้ ก็รีบพาร่างเล็กเข้าไปในห้องน้ำทันทีท่ามกลางสายตาที่มองมาอย่างงงๆของเพื่อนในชมรม

ร่างสูงจัดแจงให้คนตัวเล็กนั่งลงที่บริเวณอ่างล้างหน้า แล้วหันมายืนจ้องหน้าอีกฝ่าย ....
"นายมาที่นี่ได้ยังไงจุนซู! ก็ชั้นบอกแล้วใช่ไหมว่าไม่ให้มาน่ะ!" ยูชอนที่กำลังโมโหเรื่องยุนโฮอยู่เผลอพูดเสียงดังกับร่างเล็ก

"ก้อ...ก้อผมอยากมาเชียร์ยูชอนนี่นา.... ฮึกก" จุนซูที่ไม่ค่อยชินกับการพูดเสียงดังของอีกฝ่ายเริ่มจะร้องไห้ด้วยความตกใจ
"ผมไม่รู้ว่า...ยูชอนจะโกรธขนาดนี้นี่... ฮึกก ... ผมขอโทษนะ ..." ร่างเล็กร้องไห้สะอึกสะอื้น ทำเอาตัวต้นเหตุเริ่มใจคอไม่ดี

"ชั้นไม่ได้โกรธนะจุนซู...อย่าร้องไห้สิ" ร่างสูงรีบเข้าไปกอดร่างเล็กเอาไว้พลางลูบหัวเบาๆเพื่อปลอบโยน
"ชั้นขอโทษที่เสียงดังกับนาย...อย่าร้องไห้นะคนดี..." ยูชอนกอดกระชับร่างเล็กที่กำลังร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่คาอก

มือหนาค่อยๆเชยคางอีกฝ่ายขึ้นพลางปาดน้ำตาบนใบหน้าหวานเบาๆ...
"ชั้นอยากเห็นหน้านายแทบตายรู้ไหม หืมส์" สายตาคมทอดมองลงไปอย่างอ่อนโยน
"แล้วทำไม ฮึก ยูชอนถึงไม่อยากให้ผมมาล่ะ" ร่างเล็กที่ยังสะอื้นอยู่เล็กน้อยเอ่ยถามด้วยความสงสัย
"ก็ชั้นกลัวจะมัวแต่ห่วงนายจนเสียสมาธิน่ะสิ" ยูชอนคลี่ยิ้มบางๆให้คนตัวเล็ก
"ผมไม่ใช่เด็กๆซักหน่อย ยูชอนจะมาห่วงอะไรกัน" จุนซูทำแก้มป่องด้วยความงอน ... เค้าไม่ใช่เด็กๆแล้วน้า

"ก็ชั้นไม่อยากให้ใครมองนายนี่......ชั้นหวงรู้ไหม.....ชั้นไม่อยากให้ใครมองนาย นอกจากชั้นคนเดียว..."

ร่างเล็กหน้าขึ้นสีเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดหวานๆของคนรัก พลางก้มลงมองพื้นเพื่อซ่อนความเขิน...
... ตั้งแต่ได้เป็นแฟนกัน รู้สึกว่ายูชอนจะพูดหวานๆบ่อยขึ้น แถมยังขยันกอดเค้าบ่อยขึ้นซะอีก .... (ธาตุแท้เริ่มปรากฏ)

"ผมก็เชียร์แต่ยูชอนคนเดียวน่ะแหละ...จะให้ไปเชียร์ใครที่ไหนกัน"
ร่างสูงเมื่อได้ยินดังนั้นก็คลี่ยิ้มด้วยความดีใจ ใบหน้าคมโน้มลงเอาคางเกยกับไหล่เล็กพลางกระชับอ้อมกอดเข้ามา

.... ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาคงไม่กล้าที่จะทำแบบนี้ แต่นี้เขากับจุนซูเป็นแฟนกันแล้ว
ยูชอนรู้สึกว่า จุนซูเป็นของเขา (ถึงแม้จะยังไม่สมบูรณ์ก็เถอะ) ...ร่างสูงจึงอยากจะแสดงความรู้สึกของเขาให้ร่างเล็กได้รับรู้บ้าง

"ชั้นอยากได้กำลังใจจากนายนะ..." เสียงทุ้มกระซิบเบาๆที่ข้างหู ทำให้ใบหน้าหวานร้อนผ่าว
"กะ...กำลังใจแบบไหนล่ะ ...... ให้ผมไปตะโกนอยู่ที่ข้างสนามดีมั้ย" จุนซูพูดตะกุกตะกักเพราะคิดอะไรไม่ออก

"ไม่เอา........เอาแบบวันนั้นสิ" ร่างสูงคลายอ้อมกอดออกก่อนจะประจันหน้าเข้าหาอีกฝ่าย
"วันนั้น~~วันไหนเหรอ..." จุนซูเอียงคอถามทำท่าสงสัย....
"ก็วันที่ชั้นแบกนายกลับบ้านไง" ยูชอนยิ้มกริ่ม ผิดกับอีกฝ่ายที่ทำหน้าแดงจัด ... ก้อวันนั้น เค้าหอมแก้มยูชอนนี่นา

"เร็วสิจุนซู....ชั้นจะลงแข่งแล้วน้า" ร่างสูงเร่ง

... จุ๊บ !!! ...
ริมฝีปากบางสัมผัสแก้มของอีกฝ่ายเร็วๆ แต่ก็ทำให้จุนซูอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี

"อะไรกัน~ยังไม่ทันรู้สึกเลย...ขอใหม่อีกทีสิ"
ด้วยการปลูกฝังมารยาชายพันเล่มเกวียนจากฮุคแจ ทำให้ยูชอนเริ่มจะมีเล่ห์กลหลอกล่อเจ้าตัวเล็กมากขึ้น~

"ไม่เอาแล้ว~~" จุนซูที่เขินหนัก ทำท่าจะวิ่งออกไป ถ้าไม่ติดวงแขนแกร่งที่กอดเค้าไว้แน่นแบบนี้

"นายอยากเห็นชั้นแพ้เหรอ" ร่างสูงทำเสียงตัดพ้อ
"ไม่ใช่อย่างนั้นน้า ยูชอน"
"งั้นก็หอมอีกสิ"
"ง่าา~"

"ตรงนี้ด้วย.."

"ตรงนี้อีก.."

"ตรงนี้..."
"...ไม่เอาแล้วยูชอน~~"

"....งั้นชั้นทำเองนะ..."
"..อื้ออ!~~... ไม่เอานะยูชอน .... อื้ออออ~~~..."

และแล้วเสียงการสนนทาในห้องน้ำก้อเงียบไป ทิ้งไว้แต่พวก red evil ที่พากันเอาหูแนบประตูห้องน้ำกันหน้าสลอน
...... เจ้ามิกกี้โชคดีเป็นบ้าเลย ..... อิจฉาโว้ย !!! ไม่มีแฟนบ้างก้อให้มันรู้ไปสิวะ !!!! .....

.
.
.

ในสนามแข่งขัน ...

จุนซูในชุดเสื้อคลุมของชมรมคาราเต้เฮซองทรุดตัวลงนั่งที่ม้านั่งเล็กๆที่ตั้งอยู่ข้างสนาม
ด้านข้างเป็นเหล่านักกีฬาคาราเต้ของโรงเรียนเฮซองที่กำลังจะลงแข่งในรอบต่อไป ซึ่งเจ้าตัวก็พอจะคุ้นเคยอยู่บ้างแล้ว
เพราะจุนซูเองก็มานั่งดูยูชอนซ้อมอยู่บ่อยๆ จนทำให้กลายเป็นสนิทกับคนในชมรมไปซะเลย...

"จุนซู...เดี๋ยวพวกเราไปรายงานตัวก่อนนะ...อยู่คนเดียวได้ใช่มั้ย.." สมาชิกชมรมคนหนึ่งเอ่ยถามร่างเล็กด้วยความเป็นห่วง
หรืออาจจะเป็นเพราะยูชอนคาดโทษไว้ว่า ถ้าเจ้าตัวเล็กเกิดเป็นอะไรขึ้นมา พวกเขาต้องโดนหนักแน่ๆ ....
"อื้อ..ไม่เป็นไรหรอก สบายมากก" จุนซูยิ้มให้อีกฝ่ายคลายกังวล

ร่างเล็กมองไปรอบๆสนามอย่างตื่นเต้น เหล่านักกีฬาที่กำลังจะลงแข่งกำลังวอร์มเพื่อเตรียมตัวอยู่ข้างสนาม
รวมไปถึงยูชอนที่กำลังวอร์มพร้อมกับทำสมาธิไปด้วย .... และตรงมุมซ้ายของสนามก็ปรากฏร่างเพื่อนรักของเขา
ที่กำลังยืนคุมเหล่านักกีฬายูโดของโรงเรียนซองนัมอยู่ด้วยท่าทางเคร่งเครียด ...
เพราะชางมินเป็นผู้จัดการทีมยูโดของโรงเรียนของเขา ทำให้ร่างเล็กพลอยได้อานิสงค์ติดสอยห้อยตามมาด้วย ....

"... การแข่งขันคาราเต้ระดับมัธยมปลายรอบคัดเลือกสาย B คู่ที่หนึ่ง !!! ...
ฝ่ายน้ำเงิน ลีฮุคแจจากโรงเรียนเฮซอง พบกับ ฝ่ายแดง ฮันจางอินจากโรงเรียนมุนวาน ..."

ว้าวว...คู่แรกฮุคแจแข่งเหรอเนี่ย ~~ ร่างเล็กทำหน้าตื่นเต้นสุดชีวิต สายตาเรียวเฝ้าจับจ้องที่สนามการแข่งขัน...

"นายว่าฝ่ายไหนจะชนะเน้~" จู่ๆก็มีเสียงๆหนึ่งดังขึ้นข้างกายของร่างเล็ก ทำให้จุนซูรีบหันไปมองด้วยความตกใจ
ก่อนที่จะคลี่ยิ้มออกมาอย่างยินดี เมื่อเห็นว่าผู้พูดนั้นเป็นใคร .....

"แจจุง ^O^ ...... คิดถึงจังเลย~~" จุนซูพูดออกมาด้วยความดีใจ เมื่อเห็นร่างบางที่นั่งอยู่ข้างๆ
"แล้วไม่คิดถึงชั้นบ้างเหรอจ๊ะ หนูน้อย" เสียงของใครอีกคนดังขึ้นมาจากที่นั่งด้านขวาที่ติดกับร่างเล็ก
"ฮีชอล ^O^" เจ้าตัวเล็กยิ้มกว้างขึ้นไปอีกเมื่อหันไปเจอเข้ากับหนุ่มหน้าสวยที่นั่งคลี่พัดอยู่ข้างๆ

"นายมานั่งอยู่ที่นี่ได้ไงเน้...เค้าไม่ให้คนนอกเข้ามาในสนามไม่ใช่เหรอเน้"
"ก็ไม่เห็นเค้าว่าอะไรเลยนี่คับตอนผมเดินเข้ามา แถมยังยิ้มตอบผมด้วยล่ะ" จุนซูทำหน้างง
เพราะตอนที่เขาเดินเข้ามาในสนาม การ์ดที่ยืนตรวจบัตรอยู่ที่ประตูไม่เห็นจะเรียกเขาไว้ซักคน แถมยังยิ้มตอบเค้าอีกตังหาก
"ก็นายเล่นส่งยิ้มกระชากใจให้เจ้าพวกนั้นมันน่ะสิ~ ถึงได้ตะลึงค้าง จนปล่อยให้นายเดินเข้ามาแบบนี้น่ะ ชิ เจ้าพวกบ้า"
ฮีชอลเริ่มทำหน้าไม่สบอารมณ์ ... ไอ่พวกการ์ดบ้านี่ ทีเค้ากับแจจุงจะเดินเข้ามาลำบากแทบตาย
พูดดีๆก็แล้ว จนถึงขั้นจะลงไม้ลงมือนั่นแหละถึงได้ยอมให้เข้ามา ... ที่เจ้าตัวเล็กนี่ ยิ้มให้ทีเดียวปล่อยให้เค้ามาเฉย~~

"ได้ข่าวมาว่า นายยอมเป็นแฟนกับเจ้ามิกกี้แล้ว จิงเหรอเน้"
แจจุงเอ่ยถามร่างเล็กด้วยท่าทางสงสัย พอๆกับฮีชอลที่ได้ยินคำถามก็รีบขยับเข้ามาใกล้ร่างเล็กอีกคนด้วยความอยากรู้...

>/////< "จิงคับ~~" จุนซูก้มหน้าด้วยความเขิน หรือจะเป็นเพราะอายที่ดวงตาโตๆสองคู่นั้นจับจ้องตนอยู่ก็ไม่รู้...

"ตายล่ะ!!~หนูน้อย!! เธอไปพลาดท่าเสียทีเจ้ามิกกี้มันตอนไหนห๊ะ ... ถึงได้ยอมตกลงเป็นแฟนกับมันน่ะ"
ฮีชอลฟาดพัดเข้ากับเข่าของตัวเองด้วยความรู้สึกขัดใจ ....... นี่หนูน้อยจุนซูที่น่ารักของชั้นเป็นแฟนกะไอ่บ้านั่นจิงๆน่ะ

"นั่นสิเน้...เจ้านั่นมันบังคับนายใช่ไหมเน้"
แจจุงที่ได้ยินข่าวมาก็ไม่อยากจะเชื่อ แต่พอได้ยินจากปากเจ้าตัวเอง ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อล่ะ

"เปล่านะคับ...เค้าไม่ได้บังคับผมซะหน่อย"
พูดแล้วก็พาลคิดไปถึงเหตุการณ์ตอนที่ยูชอนขอเขาเป็นแฟน ทำให้จุนซูในตอนนี้เกิดอาการเขินจนหน้าแดงเถือกไปหมด ....

"เล่าให้ฟังหน่อยสิ!ชั้นอยากรู้ๆ" ฮีชอลส่งสายตาอยากรู้อยากเห็นมายังร่างเล็ก
"ก็แบบว่า...."

"พวกนายมาทำอะไรที่นี่น่ะ!!!!!!" เสียงทุ้มตะโกนดังแทรกขึ้นมา ก่อนที่เจ้าตัวจะเดินพรวดพราดเข้ามา
ทำเอาทั้งแจจุงและฮีชอลรีบเขยิบออกห่างจากร่างเล็กแทบไม่ทัน ....
"พวกนายมาทำอะไรที่นี่หา!! แจจุง ฮีชอล!!!"
ร่างสูงที่เหลือบมองมายังร่างเล็กแล้วพบเข้ากับชายหนุ่มหน้าหวานทั้งสองนั่งประกบอยู่ จึงรีบเดินเข้ามาดูด้วยความเป็นห่วง

"นายคิดว่าพวกชั้นจะมาทำอะไรเน้ มิกกี้ยูชอน ... พวกชั้นก็มาตรวจตราความเรียบร้อยในฐานะคณะกรรมการนักเรียนน่ะสิเน้"
แจจุงทำหน้ากวนๆตอบกลับไปอย่างสบายอารมณ์ เหมือนกับฮีชอลที่ส่งยิ้มไปให้อย่างอารมณ์ดี ...
"พวกนายไม่มีหน้าที่ที่นี่!! กลับไปซะป่ะ!!" ร่างสูงเริ่มโมโหเมื่อเห็นท่าทางยียวนของอีกฝ่าย
"อะไรกันยูชอน~~แจจุงกับฮีชอล เค้าอุตส่าห์มาเชียร์นะ ไปไล่เค้าทำไมหล่ะ" จุนซูลุกขึ้นจับแขนอีกฝ่ายไว้เมื่อเห็นร่างสูงหงุดหงิด
"แต่มัน!!"
"นะยูชอนน้า...ไม่เป็นไรหรอก น้าาา" จุนซูยิ้มหวานให้อีกฝ่ายหวังจะให้ร่างสูงใจเย็นลง ซึ่งมันก็ได้ผล ...
"ตามใจนายละกัน.." ยูชอนถอนหายใจเฮือก ก่อนที่จะทำท่าเดินออกไป แต่ร่างเล็กก็รั้งแขนเอาไว้ก่อน

"เดี๋ยวจะถึงตายูชอนแล้วใช่มั้ย..."
"อื้อ.."

"ตั้งใจแข่งนะ...ผมจะนั่งเชียร์ยูชอนอยู่ตรงนี้นะ"
จุนซูยิ้มกว้างเพื่อให้กำลังใจอีกฝ่าย ... ยูชอนเองเมื่อได้ยินอย่างนั้นอารมณ์หงุดหงิดที่เคยมีก็หายไปในพริบตา

ร่างสูงรั้งเอวบางเข้ามากอด พลางจรดริมฝีปากลงบนแก้มใสเบาๆ ....
"นายคอยดูชั้นชนะไว้ได้เลย..."
เสียงทุ้มเอ่ยกระซิบข้างหูใบหน้าหวานที่ขึ้นสีระเรื่อ ก่อนที่รีบเดินกลับไปสแตนบายรอแข่งขัน ...

.... โอ้ววว เลี่ยนนน~~~~ .... เจ้ามิกกี้มันหวานได้ขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย~~~ชั้นจะเป็นลมมม
เจ้าของสายตาที่นั่งดูฉากสวีทที่เกิดขึ้นต่อหน้าต่อตาเมื่อซักครู่นี่คิดอย่างเดียวกัน ...
แจจุงยกยาดมที่ไหนไม่รู้มาดม ส่วนฮีชอลก็นั่งเอามือโบกพักไปมาเข้าหาตัวตัวเองเร็วๆ ทำท่าจะเป็นลม ...

"อ้าว~แจจุง ฮีชอลเป็นอะไรไปคับ" เจ้าตัวเล็กที่เพิ่งหายเขินรีบเข้ามาหาคนทั้งสองที่นั่งทำท่าทางแปลกๆอยู่
"โอ้วว~~ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรเน้ ... แต่ตกใจนิดหน่อยเน้"
"ช่ายๆ ตกใจ ตกใจนิดหน่อย" .... ไม่คิดว่าไอ่มิกกี้ยูชอนนิสัยเสียนั่น จะทำอะไรแบบนี้ได้น่ะสิ T"T\
"ตกใจอะไรเหรอคับ" จุนซูทำหน้างง
"อ่าา...ช่างมัน ช่างมันเถอะเน้จุนซู .... ว่าแต่เจ้านั่นทำแบบนั้นก็นายบ่อยเหรอเน้"
แจจุงรีบเปลี่ยนเรื่อง พลางยิงคำถามที่สงสัยเพื่อเปลี่ยนประเด็น ...

"ทำแบบนั้น....แบบไหนเหรอคับ" ร่างเล็กงงหนักยิ่งกว่าเดิม เมื่อเจอคำถามใหม่ของแจจุง
"ก็แบบหอมแก้ม กอด อะไรปะมาณนี่อ่ะ" ฮีชอลที่ชักรำคาญกับความใสซื่อของคนตรงหน้าเริ่มอธิบาย
"...ก้อ...ช่วงนี้ ก้อบ่อยนะคับ .... >////< ~" จุนซูที่คิดภาพเวลายูชอนเข้ามากอดเข้ามาหอมเข้าก็เริ่มหน้าแดงขึ้นมา

"แล้ว....พวกนายเคยทำ'เรื่องอย่างว่า'กันรึยังเน้~~"
แจจุงเบิกตาโตจับจ้องไปที่ร่างเล็กหลังจากที่เขายิงคำถามเจาะลึกออกไป ฮีชอลก็เช่นเดียวกัน ....

"....เรื่องอย่างว่า ......

...... ว่าๆอะไรเหรอคับ ...." เจ้าตัวเล็กทำหน้างงสุดชีวิต

"....โธ่ จุนซู้!!!!!!!!!!...." สองเสียงประสานกันขึ้นมาด้วยความขัดใจ ทั้งแจจุงกับฮีชอลแทบจะลงไปดิ้นตายกับพื้น
เมื่อได้ยินคำตอบของร่างเล็ก ........................ เกินไปแล้วน้า จะไร้เดียงสาเกินไปหน่อยแล้ว ~~

"แล้ว'เรื่องอย่างว่า'มันคืออะไรเหรอแจจุง"
จุนซูที่ยังคาใจไม่หาย กับศัพท์ใหม่ที่เค้าเพิ่งเคยได้ยินในวันนี้เอ่ยถามร่างบาง

"ไว้นายไปถามกับเจ้ามิกกี้มันละกันเน้~~"

.
.
.

".....'เรื่องอย่างว่า' คืออะไรเหรอยูชอน~~ ...."

พรวด!!!~
ร่างสูงสำลักน้ำที่กำลังดื่มอยู่ เมื่อจู่ๆร่างเล็กก็เอ่ยคำถามสุดล่อแหลมนี่ขึ้นมา

"แค่กๆๆ ... นาย ... แค่กก .... นายไปเอาคำนี้มาจากไหนห๊ะ จุนซู"
ยูชอนรีบถามเจ้าตัวเล็กที่กำลังเข้ามาลูบหลังเขาอยู่เพื่อให้หายสำลักน้ำ ...

"ก็เมื่อตอนบ่าย แจจุงเค้าถามผม ว่าผมกับยูชอนเคยทำ'เรื่องอย่างว่า'แล้วรึยัง"
"แล้วนายตอบเค้าว่าไง" ร่างสูงที่หายสำลักก็รีบถาม
"ผมไม่ได้ตอบ ... ก็ผมไม่รู้นี่ว่ามันคืออะไร" เจ้าตัวเล็กพูดเอียงคอทำท่าทางเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่

"แล้ว 'เรื่องอย่างว่า' มันคืออะไรเหรอ"
จุนซูจ้องหน้าอีกฝ่ายด้วยความอยากรู้สุดๆ ทำเอายูชอนเริ่มจะกระอักกระอ่วน .... กรูจาอธิบายยังไงดีวะเนี่ย

"เอ่ออ...ก็...ก็แบบเวลาคนรักกันใช่ม้า....เค้าก็จะทำ'เรื่องอย่างว่า'กันไง..."
ร่างสูงสรรหาคำอธิบายที่ฟังดูดีที่สุดเพื่ออธิบายแก่เจ้าของตาใสๆที่จ้องมองมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น ...

"แล้วทำไมต้องทำล่ะ" เจ้าตัวเล็กยังสงสัยอยู่

"ก็...ก็มันเป็นการแสดงความรักไง .... แสดงความรัก..."

เจ้าตัวเล็กยื่นหน้าเข้ามาใกล้ ก่อนจะเอ่ยถามคำถามที่แทบจะทำเอาคนฟังหัวใจวายตาย ...

"แล้วทำไม ผมกับยูชอนไม่ทำ 'เรื่องอย่างว่า'กันล่ะ"

######################### TBC