Fiction~ [ALTERABLE #12]

posted on 19 Feb 2007 17:45 by funkyboyz in Fic-Alterable

[Part 12 # Valentine Date~]


บรรยากาศยามเช้าของโรงเรียนซองนัม...

"จุนซู..นายว่าวันนี้อาจารย์ฮันจะให้ส่งรายงานมะ"
"จุนซู.."
"จุนซู.."
"จุนซู!!"
เสียงเรียกจากเพื่อนรักที่นั่งอยู่ข้างๆ ดึงให้ร่างเล็กหลุดจากภวังค์..

"อ๊ะ!~..อะไร..มีอะไรเหรอชางมิน~~"

"นายเป็นอะไรน่ะ..ชั้นเห็นนายนั่งเหม่อตั้งแต่เช้าละ" เพื่อนตัวสูงจ้องใบหน้าหวานที่มองมาด้วยท่าทางเหรอหรา


ร่างเล็กเอามือเท้าคางพลางเอียงหัวไปมาด้วยสีหน้ากังวล
"พรุ่งนี้ก็จะวันวาเลนไทน์แล้วน้า..ชางมิน~~~"

ร่างสูงทำหน้างงซักพัก ก่อนจะถึงบางอ้อ เมื่อนึกขึ้นได้ว่า ตอนนี้จุนซูเป็นแฟนกับยูชอนแล้ว
...คงจะกลุ้มว่า จะให้ของขวัญอะไรกับเจ้านั่นดีล่ะสิ ...

"นายกำลังคิดว่า จะให้อะไรยูชอนดี..ใช่มะ"

ร่างเล็กพยักหน้างึกงัก .. ตั้งแต่เกิดมาก็ยังไม่เคยมีแฟนกะเค้าซักที เจ้าตัวเล็กเลยไม่รู้ว่า จะต้องให้อะไร
"ก้อชั้นน่ะ ทำขนมไม่เป็น ถักผ้าพันคอก้อไม่ได้ แล้วชั้นจะให้อะไรยูชอนดีล่ะ"
จุนซูทำหน้ามุ่ย พลางเหลือบไปมองกลุ่มเพื่อนผู้หญิงที่กำลังนั่งถักผ้าพันคอให้แฟนตัวเองอยู่

"นายก็ไปซื้อชอกโกแลตให้เจ้านั่นสิ..มีขายออกจะเยอะแยะไป"

"ชั้นไม่อยากซื้อของให้นี่นา .."

"แล้วนายอยากทำอะไรล่ะ...เดี๋ยวชั้นให้เพื่อนที่อยู่ชมรมคหกรรมสอนให้ก็ได้"
ชางมินเสนอทางเลือกที่แสนวิเศษ ซึ่งก็ดูเหมือนอีกฝ่ายจะถูกอกถูกใจ จนแทบจะถลาเข้ามากอด..

"จริงๆเหรอ ชางมิน ..เพื่อนนายจะสอนชั้นจิงๆนะ..ดีใจจัง ^^~~"
ร่างเล็กเกาะแขนร่างสูง พลางคลี่ยิ้มด้วยสายตาเป็นประกาย ทำให้ชางมินต้องยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู


.
.
.

"...ยูชอนนนรับโทรศัพท์ด้วยน้าาา~~.......ยูชอนนจ๋าาารับโทรศัพท์น้าาาา~~~...."

เสียงเรียกเข้าอันสุดแสนจะภาคภูมิใจของเจ้าของเครื่องดังสนั่นลั่นห้อง ..
แต่คราวนี้ไม่มีเสียงหัวเราะหรือสายตาที่มองมาแต่อย่างใด...
เพราะในตอนนี้ เป็นตอนที่อาจารย์ฟิสิกส์ที่ได้ชื่อว่าโหดในโรงเรียนกำลังสอนอยู่หน้าห้อง...

สีหน้าโหดๆและสายตาคมกริบของอาจารย์กวาดมองไปทั่วห้อง..แต่ไม่ได้สะทกสะท้านถึงเจ้าของเครื่องเลยสักนิด


"อือออ...ฮัลโหล....จุนซูเหรอ...ว่าไงคับ"
ปาร์คยูชอนที่เพิ่งตื่นจากการนอนกลางวัน (ในห้องเรียน-*-)งัวเงียขึ้นมารับโทรศัพท์
โดยที่ไม่ได้รับรู้ถึงสายตาที่มองมาอย่างอาฆาตแม้แต่น้อย...

(ยูชอนเหรอ~ ว่างอยู่รึป่าว...ผมคุยได้ไหม")
เสียงหวานจากปลายสายที่ฟังเมื่อไหร่ก็ชวนให้ยิ้มออกมาทุกทีเอ่ยถาม

"อืมมม..ว่างสิ มีอะไรเหรอ" เสียงทุ้มตอบกลับๆไป ร่างสูงยกหัวตัวเองขึ้นจากโต๊ะ พลางขยี้ตาเบาๆแบบงัวเงีย


"นายปาร์คยูชอน!!!!!!!!!!!!!"
เสียง 98 เดซิเบลของอาจารย์ฟิสิกส์สุดโหดตะโกนดังขึ้นข้างๆหู


ร่างสูงที่งัวเงียอยู่ หันไปมองควับด้วยสายตาไม่ชอบใจ ...ยูชอนไม่ชอบให้ใครมาตะโกนใส่หน้าเค้า

อาจารย์สุดโหดเมื่อเห็นสายตายังกับจะฆ่าคนได้ของร่างสูงก็เริ่มจะหน้าซีดไป...
...หมอนี่น่ะมีประวัติเคยต่อยอาจารย์มาแล้วนี่นะ -*-


(เอ๊ะ!~เสียงอะไรน่ะยูชอน .. มีอะไรรึเปล่า!)
เสียงหวานจากปลายสายดังขึ้น เรียกสติของอีกฝ่าย

"ผมขอออกไปคุยโทรศัพท์ข้างนอกนะอาจารย์"
โดยที่ไม่ต้องรอคำอนุญาต ปาร์คยูชอนก็เดินลิ่วๆออกไปเสียแล้ว...


(ฮัลโหล~ยูชอน ... ฮัลโหล!~)

"อื้อ..ว่าไงจุนซู" ร่างสูงที่เดินออกมาจากห้อง ถือโทรศัพท์เดินคุยไปตามทางเดิน

(เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นเหรอ..ผมได้ยินเสียงคนตะโกนอ่ะ)

"ไม่มีอะไรหรอก..นายมีอะไรเหรอ ถึงโทรมา ....คิดถึงชั้นเหรอ"
ร่างสูงคลี่ยิ้มบางๆก่อนจะเอ่ยแซวอีกฝ่ายให้ได้อายม้วนอยู่ปลายสาย..

(อ๋า..ป่าวน้า~~ ... ผมไม่ได้คิดถึงยูชอนซะหน่อย คนอะไรขี้ตู่~ >///<)
ร่างเล็กตอบกลับมาด้วยเสียงสูง ทำให้ยุชอนได้รู้ว่าตอนนี้จุนซูกำลังเขินอยู่ขนาดหนัก...

"ฮะฮะฮะ...แล้วนายโทรมาทำไมล่ะ หืมส์" ร่างสูงหัวเราะเบาๆพลางเอ่ยถาม

(อาาา..ผมจะโทรมาบอกว่า วันนี้ไม่ต้องมารับนะ ...
...คือผม ...มีงานกลุ่มต้องทำให้เสร็จอ่ะ...แล้วก้อกว่าจะเสดก้อคงดึก..)


"งานกลุ่มอะไร! ทำไมต้องทำดึกๆดื่นๆ" ยูชอนเผลอทำเสียงแข็ง หน้านิ่วคิ้วขมวด

(ก้อ..ก้อ..รายงานน่ะ...ต้องช่วยกันทำ...จะส่งพรุ่งนี้แล้ว)

"แล้วทำไมต้องอยู่ดึกล่ะ!"

(อื้อออ..ก็งานมันยังไม่เสดนี่นา...ยูชอนอ่า~~ทำไมต้องทำเสียงดุด้วยเล่า)
น้ำเสียงเง้างอนจากปลายสายดังขึ้นมา ทำให้ร่างสูงต้องรีบปรับน้ำเสียงของตัวเอง
เพราะกลัวร่างเล็กจะงอนอีก ... ช่วงนี้ยิ่งขี้งอนอยู่ด้วย -*-

"ก็ชั้นเป็นห่วงนายนี่..ชั้นไม่อยากให้นายกลับบ้านคนเดียวดึกๆรู้ไหม"

(ยูชอนไม่ต้องห่วงหรอก~~ เดี๋ยวชางมินจะไปส่งชั้นที่บ้านเองล่ะ..)


..ยิ่งกับหมอนั่น ชั้นยิ่งห่วง -"- ...ร่างสูงคิดในใจแต่ก็ไม่ได้พูดออกไป


"อือ..ก้อตามใจนายละกัน...ระวังตัวด้วยล่ะ รู้มั้ย.."
ยูชอนตอบตกลงด้วยสีหน้าเป็นห่วงนิดๆ ถึงแม้ชางมินจะเป็นเพื่อนสนิทของจุนซูก็เหอะ
แต่ก็ไว้ใจให้ดูแลไม่ได้อยู่ดี ... คนที่จะดูแลจุนซูได้ดีก็มีแต่มิกกี้ยูชอนคนนี้เท่านั้นล่ะ

.
.
.

ตอนกลางคืน...


"กลับมาแล้วคับ.." เสียงเล็กตะโกนดังเข้ามาอย่างสดใส เรียกให้คนในห้องนอนเดินออกมาดู
"กลับมาแล้วเหรอ"
ร่างสูงยิ้มอย่างอ่อนโยนให้คนตรงหน้า ก่อนจะคว้าเอวบางเข้ามากอดด้วยความคิดถึง

สันจมูกโด่งไล้ไปยังแก้มใสที่แดงระเรื่อขึ้นเรื่อยๆ ...

"อื้อ..ยูชอน อย่าทำแบบนี้สิ ผมจั๊กจี๋น้า~~"
ร่างเล็กดิ้นดุกดิกในอ้อมกอด แต่ก็ไม่ทำให้อีกฝ่ายคลายวงแขนออกแต่อย่างใด


ยูชอนเห็นอีกฝ่ายเขินหนักก็นึกสนุกขึ้นมา..
ร่างสูงแกล้งซุกไซร้ไปตามซอกคอและบริเวณต่างๆอย่างมันส์เขี้ยว
แต่ก็ต้องชะงักเมื่อได้กลิ่นอะไรบางอย่างจากตัวของร่างเล็ก ...

"..ทำไม..ตัวนาย..มีกลิ่นขนมปังติดอยู่ล่ะ.."
ร่างสูงดมฟุดฟิดไปตามร่างกายของอีกฝ่ายที่ยืนตัวแข็งทื่อ..


..ตายแล้ว ยูชอนจะต้องรู้แน่ๆเลย >"< ม่ายเอาน้า ~~....จุนซูคร่ำครวญในใจ


"จุนซู!! นี่นาย..."


..ง่า ~~ ม่ายนะ ...ยูชอนรู้แล้ววว ~~ ฮือออ ..


"นายแอบไปร้านเบเกอรี่ของไอ่ดองวุกมาใช่ไหม!!"


O_o"... ร่างเล็กหน้าเหวอไป เมื่อได้ยินประโยคที่ออกมาจากปากของร่างสูง


ยูชอนที่ตอนนี้ทำหน้าโกรธสุดๆ จ้องตาอีกฝ่ายอย่างคาดคั้น
เขาสั่งห้ามไม่ให้จุนซูไปที่ร้านเบเกอรี่ของลีดองวุก
ร้านเบเกอรี่เล็กๆที่ตั้งอยู่ใกล้ๆกับอพาตเมนต์ของพวกเขา
ด้วยเหตุผลที่ว่า ไอ่พ่อค้าหน้าหล่อนั้น มันจ้องจะจีบจุนซูของเขาอยู่น่ะสิ..

ทุกครั้งที่ไปที่นั่น ไอ่เจ้าดองวุกต้องถลาเข้ามาบริการจุนซูแบบถึงเนื้อถึงตัวทุกที
เจ้าตัวเล็กนี่ก็ได้แต่หัวเราะ ไม่รู้เรื่องอะไรกับเค้า
ยูชอนเองที่เป็นฝ่ายทนไม่ไหวเกือบจะได้วางมวยกับเจ้าของร้าน

ร่างสูงจึงต้องสั่งห้ามจุนซูไม่ให้ไปกินเค้กที่ร้านนั้นอีก
ทั้งๆที่ร้านนั้นเป็นร้านโปรดของร่างเล็กก้อเหอะ...


"จุนซู!! นายแอบไปร้านเบเกอรี่ของไอ่ดองวุกมาใช่ไหม!!"
ยูชอนเริ่มทำหน้าเครียดใส่คนตัวเล็กที่ยืนเอ๋ออยู่...

"ปะ..ป่าวนะ ยูชอน ...ผมไม่ได้ไปที่ร้านคุณดองวุกนะ"

"แล้วทำไมชั้นได้กลิ่นขนมปังติดอยู่ที่เสื้อนายล่ะ!" ร่างสูงทำหน้าเหมือนไม่เชื่อ

"ก้อ..ก้อวันนี้ผมมีเรียนคหกรรมนี่.." ร่างเล็กหลับหูหลับตาตอบไป

"นายเรียนคหกรรมด้วยเหรอ??~"
ยูชอนทำหน้างง ก้อจุนซูไม่เห็นเคยเล่าให้เค้าฟังเลยว่า มีเรียนคหกรรม..

"อื้อ..ผมเพิ่งไปเรียนวันนี้วันแรกล่ะ..สนุกมากเลย~"
ร่างเล็กคลี่ยิ้มกว้าง กลบเกลื่อนพิรุธ ... ขอโทษน้ายูชอน >"<

"ไม่เห็นต้องไปเรียนเลยนี่นา..แค่นี้นายก็ทำอาหารอร่อยจะแย่อยู่แล้ว"
ยูชอนแกล้งหยอกอีกฝ่ายนิดๆ ทำให้จุนซูโล่งอกที่ยูชอนยอมชื่อ...


.
.
.


ในเวลาต่อมา..

"ยูชอน~~วันพรุ่งนี้ว่างรึป่าว"
ร่างเล็กที่นอนหนุกตักอีกฝ่ายดูทีวีอยู่เงยหน้าขึ้นมาถาม

"พรุ่งนี้ชั้นมีแข่งรอบชิงชนะเลิศไง นายจำไม่ได้เหรอ?" ยูชอนทำหน้างง

"อ๊าาา!!~จริงด้วย!!~~"
จุนซูลุกพรวดขึ้นมาจนหัวเกือบกระแทกกับคางของอีกฝ่าย แต่ดีที่ยูชอนหลบทัน

"โอ๊ะ!!..ทำไมนายต้องตกใจอะไรขนาดนั้นห๊ะ จุนซู"
ร่างสูงที่เพิ่งหลบหัวกลมๆพ้นไปหมาดๆ เอ่ยถามร่างเล็กที่ทำหน้าตาตื่นอยู่


...แย่ล่ะสิ พรุ่งนี้ยูชอนแข่ง แล้วผมจะเอาเวลาที่ไหนไปทำเค้กให้ยูชอนล่ะ~~
จุนซูโอดครวญในใจทำหน้ายุ่งๆ พลางส่ายหัวดุ๊กดิ๊กไปมาอยู่คนเดียว...


"เป็นอะไรรึป่าว จุนซู"
ยูชอนปราดเข้าไปจับเนื้อจับตัวอีกฝ่ายที่ส่ายหัวไปมาอยู่คนเดียว...


"ยูชอน~~" เจ้าตัวเล็กเงยหน้าขึ้นมาทำตาวิ้งๆ ทำเอาร่างสูงใจคอไม่ค่อยจะอยุ่กับเนื้อกับตัว
"พรุ่งนี้ผมไม่ไปดูยูชอนแข่งได้ไหม..." เสียงหวานที่เอ่ยขึ้น ทำเอาอีกฝ่ายหน้าสลด

"ทำไมล่ะจุนซู..นายไม่อยากไปเชียร์ชั้นเหรอ"
ยูชอนทำเสียงหงอย...ทั้งแต่ไม่อยากให้ไปนั่งยิ้มหวานแถวนั้น แต่ก้ออยากให้จุนซูไปเชียร์อยู่ดี


"ไม่ใช่นะ..ยูชอนอย่าทำหน้าอย่างนั้นสิ~~" ร่างเล็กหน้าเสียเมื่อเห็นสีหน้าของอีกฝ่าย
"ก้อ..ก้อผมมีนัดสอบย่อยพรุ่งนี้นี่...แต่ผมอยากไปเชียร์ยูชอนมากๆเลยน้า~~"
จุนซูโน้มตัวเข้าไปกอดเอวอีกฝ่าย พลางเอาหน้าซุกอกแกร่งทำเสียงอ้อนๆ...
ทำไปก้อเขินไป ...นี่เรากลายเป็นคนแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย >////<

"เอ่อ..จุนซู...ไม่เป็นไรหรอก...นายมีธุระสำคัญ...ไม่เป็นไรหรอกนะ"
ร่างสูงอึกอักด้วยความเขินที่จู่ๆคนตัวเล็กก็มากอดโดยไม่ได้ตั้งตัวยกมือขึ้นลูบหลังอีกฝ่ายเบาๆ

"ยูชอนไม่โกรธผมเหรอ~"
ร่างเล็กเงยหน้าขึ้นมาถาม ด้วยดวงตาใสซื่อซะจนคนมองแทบจะจับกด..

"ชั้นไม่โกรธนายหรอก..ก็จุนซูมีสอบย่อยไม่ใช่หรอ"
ยูชอนคลี่ยิ้มให้อีกฝ่าย พลางเอามือลูบหัวเบาๆ

"แต่ว่า..."

"นายอยู่ในใจชั้นตลอดเวลานะ..เพราะฉะนั้น ชั้นรู้ว่าไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน จุนซูก็คอยเชียร์ชั้นอยู่"
ร่างสูงคว้ามือเล็กขึ้นมาแนบไว้ที่หัวใจ ก่อนจะเอ่ยถ้อยคำหวานๆให้อีกฝ่ายได้ยิน

"ยูชอน~~"
จุนซูที่ได้ยินดังนั้นแทบจะร้องไห้ออกมาด้วยความตื้นตัน ร่างเล็กโผเข้ากอดอีกฝ่ายไว้แน่น

"ผมจะเชียร์ยูชอนนะ..ยูชอนจะต้องชนะ..ยูชอนจะต้องชนะแน่ๆเลย~~"
ร่างเล็กพูดละล่ำละลักอยู่ข้างหูอีกฝ่าย..
ยูชอนกอดร่างเล็กตอบ ก่อนจะดึงตัวออกมาเบาๆ พลางจ้องมองลงไปในดวงตาใสๆ