Fiction~ [ALTERABLE #12]
posted on 19 Feb 2007 17:45 by funkyboyz in Fic-Alterable[Part 12 # Valentine Date~]
บรรยากาศยามเช้าของโรงเรียนซองนัม...
"จุนซู..นายว่าวันนี้อาจารย์ฮันจะให้ส่งรายงานมะ"
"จุนซู.."
"จุนซู.."
"จุนซู!!"
เสียงเรียกจากเพื่อนรักที่นั่งอยู่ข้างๆ ดึงให้ร่างเล็กหลุดจากภวังค์..
"อ๊ะ!~..อะไร..มีอะไรเหรอชางมิน~~"
"นายเป็นอะไรน่ะ..ชั้นเห็นนายนั่งเหม่อตั้งแต่เช้าละ" เพื่อนตัวสูงจ้องใบหน้าหวานที่มองมาด้วยท่าทางเหรอหรา
ร่างเล็กเอามือเท้าคางพลางเอียงหัวไปมาด้วยสีหน้ากังวล
"พรุ่งนี้ก็จะวันวาเลนไทน์แล้วน้า..ชางมิน~~~"
ร่างสูงทำหน้างงซักพัก ก่อนจะถึงบางอ้อ เมื่อนึกขึ้นได้ว่า ตอนนี้จุนซูเป็นแฟนกับยูชอนแล้ว
...คงจะกลุ้มว่า จะให้ของขวัญอะไรกับเจ้านั่นดีล่ะสิ ...
"นายกำลังคิดว่า จะให้อะไรยูชอนดี..ใช่มะ"
ร่างเล็กพยักหน้างึกงัก .. ตั้งแต่เกิดมาก็ยังไม่เคยมีแฟนกะเค้าซักที เจ้าตัวเล็กเลยไม่รู้ว่า จะต้องให้อะไร
"ก้อชั้นน่ะ ทำขนมไม่เป็น ถักผ้าพันคอก้อไม่ได้ แล้วชั้นจะให้อะไรยูชอนดีล่ะ"
จุนซูทำหน้ามุ่ย พลางเหลือบไปมองกลุ่มเพื่อนผู้หญิงที่กำลังนั่งถักผ้าพันคอให้แฟนตัวเองอยู่
"นายก็ไปซื้อชอกโกแลตให้เจ้านั่นสิ..มีขายออกจะเยอะแยะไป"
"ชั้นไม่อยากซื้อของให้นี่นา .."
"แล้วนายอยากทำอะไรล่ะ...เดี๋ยวชั้นให้เพื่อนที่อยู่ชมรมคหกรรมสอนให้ก็ได้"
ชางมินเสนอทางเลือกที่แสนวิเศษ ซึ่งก็ดูเหมือนอีกฝ่ายจะถูกอกถูกใจ จนแทบจะถลาเข้ามากอด..
"จริงๆเหรอ ชางมิน ..เพื่อนนายจะสอนชั้นจิงๆนะ..ดีใจจัง ^^~~"
ร่างเล็กเกาะแขนร่างสูง พลางคลี่ยิ้มด้วยสายตาเป็นประกาย ทำให้ชางมินต้องยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู
.
.
.
"...ยูชอนนนรับโทรศัพท์ด้วยน้าาา~~.......ยูชอนนจ๋าาารับโทรศัพท์น้าาาา~~~...."
เสียงเรียกเข้าอันสุดแสนจะภาคภูมิใจของเจ้าของเครื่องดังสนั่นลั่นห้อง ..
แต่คราวนี้ไม่มีเสียงหัวเราะหรือสายตาที่มองมาแต่อย่างใด...
เพราะในตอนนี้ เป็นตอนที่อาจารย์ฟิสิกส์ที่ได้ชื่อว่าโหดในโรงเรียนกำลังสอนอยู่หน้าห้อง...
สีหน้าโหดๆและสายตาคมกริบของอาจารย์กวาดมองไปทั่วห้อง..แต่ไม่ได้สะทกสะท้านถึงเจ้าของเครื่องเลยสักนิด
"อือออ...ฮัลโหล....จุนซูเหรอ...ว่าไงคับ"
ปาร์คยูชอนที่เพิ่งตื่นจากการนอนกลางวัน (ในห้องเรียน-*-)งัวเงียขึ้นมารับโทรศัพท์
โดยที่ไม่ได้รับรู้ถึงสายตาที่มองมาอย่างอาฆาตแม้แต่น้อย...
(ยูชอนเหรอ~ ว่างอยู่รึป่าว...ผมคุยได้ไหม")
เสียงหวานจากปลายสายที่ฟังเมื่อไหร่ก็ชวนให้ยิ้มออกมาทุกทีเอ่ยถาม
"อืมมม..ว่างสิ มีอะไรเหรอ" เสียงทุ้มตอบกลับๆไป ร่างสูงยกหัวตัวเองขึ้นจากโต๊ะ พลางขยี้ตาเบาๆแบบงัวเงีย
"นายปาร์คยูชอน!!!!!!!!!!!!!"
เสียง 98 เดซิเบลของอาจารย์ฟิสิกส์สุดโหดตะโกนดังขึ้นข้างๆหู
ร่างสูงที่งัวเงียอยู่ หันไปมองควับด้วยสายตาไม่ชอบใจ ...ยูชอนไม่ชอบให้ใครมาตะโกนใส่หน้าเค้า
อาจารย์สุดโหดเมื่อเห็นสายตายังกับจะฆ่าคนได้ของร่างสูงก็เริ่มจะหน้าซีดไป...
...หมอนี่น่ะมีประวัติเคยต่อยอาจารย์มาแล้วนี่นะ -*-
(เอ๊ะ!~เสียงอะไรน่ะยูชอน .. มีอะไรรึเปล่า!)
เสียงหวานจากปลายสายดังขึ้น เรียกสติของอีกฝ่าย
"ผมขอออกไปคุยโทรศัพท์ข้างนอกนะอาจารย์"
โดยที่ไม่ต้องรอคำอนุญาต ปาร์คยูชอนก็เดินลิ่วๆออกไปเสียแล้ว...
(ฮัลโหล~ยูชอน ... ฮัลโหล!~)
"อื้อ..ว่าไงจุนซู" ร่างสูงที่เดินออกมาจากห้อง ถือโทรศัพท์เดินคุยไปตามทางเดิน
(เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นเหรอ..ผมได้ยินเสียงคนตะโกนอ่ะ)
"ไม่มีอะไรหรอก..นายมีอะไรเหรอ ถึงโทรมา ....คิดถึงชั้นเหรอ"
ร่างสูงคลี่ยิ้มบางๆก่อนจะเอ่ยแซวอีกฝ่ายให้ได้อายม้วนอยู่ปลายสาย..
(อ๋า..ป่าวน้า~~ ... ผมไม่ได้คิดถึงยูชอนซะหน่อย คนอะไรขี้ตู่~ >///<)
ร่างเล็กตอบกลับมาด้วยเสียงสูง ทำให้ยุชอนได้รู้ว่าตอนนี้จุนซูกำลังเขินอยู่ขนาดหนัก...
"ฮะฮะฮะ...แล้วนายโทรมาทำไมล่ะ หืมส์" ร่างสูงหัวเราะเบาๆพลางเอ่ยถาม
(อาาา..ผมจะโทรมาบอกว่า วันนี้ไม่ต้องมารับนะ ...
...คือผม ...มีงานกลุ่มต้องทำให้เสร็จอ่ะ...แล้วก้อกว่าจะเสดก้อคงดึก..)
"งานกลุ่มอะไร! ทำไมต้องทำดึกๆดื่นๆ" ยูชอนเผลอทำเสียงแข็ง หน้านิ่วคิ้วขมวด
(ก้อ..ก้อ..รายงานน่ะ...ต้องช่วยกันทำ...จะส่งพรุ่งนี้แล้ว)
"แล้วทำไมต้องอยู่ดึกล่ะ!"
(อื้อออ..ก็งานมันยังไม่เสดนี่นา...ยูชอนอ่า~~ทำไมต้องทำเสียงดุด้วยเล่า)
น้ำเสียงเง้างอนจากปลายสายดังขึ้นมา ทำให้ร่างสูงต้องรีบปรับน้ำเสียงของตัวเอง
เพราะกลัวร่างเล็กจะงอนอีก ... ช่วงนี้ยิ่งขี้งอนอยู่ด้วย -*-
"ก็ชั้นเป็นห่วงนายนี่..ชั้นไม่อยากให้นายกลับบ้านคนเดียวดึกๆรู้ไหม"
(ยูชอนไม่ต้องห่วงหรอก~~ เดี๋ยวชางมินจะไปส่งชั้นที่บ้านเองล่ะ..)
..ยิ่งกับหมอนั่น ชั้นยิ่งห่วง -"- ...ร่างสูงคิดในใจแต่ก็ไม่ได้พูดออกไป
"อือ..ก้อตามใจนายละกัน...ระวังตัวด้วยล่ะ รู้มั้ย.."
ยูชอนตอบตกลงด้วยสีหน้าเป็นห่วงนิดๆ ถึงแม้ชางมินจะเป็นเพื่อนสนิทของจุนซูก็เหอะ
แต่ก็ไว้ใจให้ดูแลไม่ได้อยู่ดี ... คนที่จะดูแลจุนซูได้ดีก็มีแต่มิกกี้ยูชอนคนนี้เท่านั้นล่ะ
.
.
.
ตอนกลางคืน...
"กลับมาแล้วคับ.." เสียงเล็กตะโกนดังเข้ามาอย่างสดใส เรียกให้คนในห้องนอนเดินออกมาดู
"กลับมาแล้วเหรอ"
ร่างสูงยิ้มอย่างอ่อนโยนให้คนตรงหน้า ก่อนจะคว้าเอวบางเข้ามากอดด้วยความคิดถึง
สันจมูกโด่งไล้ไปยังแก้มใสที่แดงระเรื่อขึ้นเรื่อยๆ ...
"อื้อ..ยูชอน อย่าทำแบบนี้สิ ผมจั๊กจี๋น้า~~"
ร่างเล็กดิ้นดุกดิกในอ้อมกอด แต่ก็ไม่ทำให้อีกฝ่ายคลายวงแขนออกแต่อย่างใด
ยูชอนเห็นอีกฝ่ายเขินหนักก็นึกสนุกขึ้นมา..
ร่างสูงแกล้งซุกไซร้ไปตามซอกคอและบริเวณต่างๆอย่างมันส์เขี้ยว
แต่ก็ต้องชะงักเมื่อได้กลิ่นอะไรบางอย่างจากตัวของร่างเล็ก ...
"..ทำไม..ตัวนาย..มีกลิ่นขนมปังติดอยู่ล่ะ.."
ร่างสูงดมฟุดฟิดไปตามร่างกายของอีกฝ่ายที่ยืนตัวแข็งทื่อ..
..ตายแล้ว ยูชอนจะต้องรู้แน่ๆเลย >"< ม่ายเอาน้า ~~....จุนซูคร่ำครวญในใจ
"จุนซู!! นี่นาย..."
..ง่า ~~ ม่ายนะ ...ยูชอนรู้แล้ววว ~~ ฮือออ ..
"นายแอบไปร้านเบเกอรี่ของไอ่ดองวุกมาใช่ไหม!!"
O_o"... ร่างเล็กหน้าเหวอไป เมื่อได้ยินประโยคที่ออกมาจากปากของร่างสูง
ยูชอนที่ตอนนี้ทำหน้าโกรธสุดๆ จ้องตาอีกฝ่ายอย่างคาดคั้น
เขาสั่งห้ามไม่ให้จุนซูไปที่ร้านเบเกอรี่ของลีดองวุก
ร้านเบเกอรี่เล็กๆที่ตั้งอยู่ใกล้ๆกับอพาตเมนต์ของพวกเขา
ด้วยเหตุผลที่ว่า ไอ่พ่อค้าหน้าหล่อนั้น มันจ้องจะจีบจุนซูของเขาอยู่น่ะสิ..
ทุกครั้งที่ไปที่นั่น ไอ่เจ้าดองวุกต้องถลาเข้ามาบริการจุนซูแบบถึงเนื้อถึงตัวทุกที
เจ้าตัวเล็กนี่ก็ได้แต่หัวเราะ ไม่รู้เรื่องอะไรกับเค้า
ยูชอนเองที่เป็นฝ่ายทนไม่ไหวเกือบจะได้วางมวยกับเจ้าของร้าน
ร่างสูงจึงต้องสั่งห้ามจุนซูไม่ให้ไปกินเค้กที่ร้านนั้นอีก
ทั้งๆที่ร้านนั้นเป็นร้านโปรดของร่างเล็กก้อเหอะ...
"จุนซู!! นายแอบไปร้านเบเกอรี่ของไอ่ดองวุกมาใช่ไหม!!"
ยูชอนเริ่มทำหน้าเครียดใส่คนตัวเล็กที่ยืนเอ๋ออยู่...
"ปะ..ป่าวนะ ยูชอน ...ผมไม่ได้ไปที่ร้านคุณดองวุกนะ"
"แล้วทำไมชั้นได้กลิ่นขนมปังติดอยู่ที่เสื้อนายล่ะ!" ร่างสูงทำหน้าเหมือนไม่เชื่อ
"ก้อ..ก้อวันนี้ผมมีเรียนคหกรรมนี่.." ร่างเล็กหลับหูหลับตาตอบไป
"นายเรียนคหกรรมด้วยเหรอ??~"
ยูชอนทำหน้างง ก้อจุนซูไม่เห็นเคยเล่าให้เค้าฟังเลยว่า มีเรียนคหกรรม..
"อื้อ..ผมเพิ่งไปเรียนวันนี้วันแรกล่ะ..สนุกมากเลย~"
ร่างเล็กคลี่ยิ้มกว้าง กลบเกลื่อนพิรุธ ... ขอโทษน้ายูชอน >"<
"ไม่เห็นต้องไปเรียนเลยนี่นา..แค่นี้นายก็ทำอาหารอร่อยจะแย่อยู่แล้ว"
ยูชอนแกล้งหยอกอีกฝ่ายนิดๆ ทำให้จุนซูโล่งอกที่ยูชอนยอมชื่อ...
.
.
.
ในเวลาต่อมา..
"ยูชอน~~วันพรุ่งนี้ว่างรึป่าว"
ร่างเล็กที่นอนหนุกตักอีกฝ่ายดูทีวีอยู่เงยหน้าขึ้นมาถาม
"พรุ่งนี้ชั้นมีแข่งรอบชิงชนะเลิศไง นายจำไม่ได้เหรอ?" ยูชอนทำหน้างง
"อ๊าาา!!~จริงด้วย!!~~"
จุนซูลุกพรวดขึ้นมาจนหัวเกือบกระแทกกับคางของอีกฝ่าย แต่ดีที่ยูชอนหลบทัน
"โอ๊ะ!!..ทำไมนายต้องตกใจอะไรขนาดนั้นห๊ะ จุนซู"
ร่างสูงที่เพิ่งหลบหัวกลมๆพ้นไปหมาดๆ เอ่ยถามร่างเล็กที่ทำหน้าตาตื่นอยู่
...แย่ล่ะสิ พรุ่งนี้ยูชอนแข่ง แล้วผมจะเอาเวลาที่ไหนไปทำเค้กให้ยูชอนล่ะ~~
จุนซูโอดครวญในใจทำหน้ายุ่งๆ พลางส่ายหัวดุ๊กดิ๊กไปมาอยู่คนเดียว...
"เป็นอะไรรึป่าว จุนซู"
ยูชอนปราดเข้าไปจับเนื้อจับตัวอีกฝ่ายที่ส่ายหัวไปมาอยู่คนเดียว...
"ยูชอน~~" เจ้าตัวเล็กเงยหน้าขึ้นมาทำตาวิ้งๆ ทำเอาร่างสูงใจคอไม่ค่อยจะอยุ่กับเนื้อกับตัว
"พรุ่งนี้ผมไม่ไปดูยูชอนแข่งได้ไหม..." เสียงหวานที่เอ่ยขึ้น ทำเอาอีกฝ่ายหน้าสลด
"ทำไมล่ะจุนซู..นายไม่อยากไปเชียร์ชั้นเหรอ"
ยูชอนทำเสียงหงอย...ทั้งแต่ไม่อยากให้ไปนั่งยิ้มหวานแถวนั้น แต่ก้ออยากให้จุนซูไปเชียร์อยู่ดี
"ไม่ใช่นะ..ยูชอนอย่าทำหน้าอย่างนั้นสิ~~" ร่างเล็กหน้าเสียเมื่อเห็นสีหน้าของอีกฝ่าย
"ก้อ..ก้อผมมีนัดสอบย่อยพรุ่งนี้นี่...แต่ผมอยากไปเชียร์ยูชอนมากๆเลยน้า~~"
จุนซูโน้มตัวเข้าไปกอดเอวอีกฝ่าย พลางเอาหน้าซุกอกแกร่งทำเสียงอ้อนๆ...
ทำไปก้อเขินไป ...นี่เรากลายเป็นคนแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย >////<
"เอ่อ..จุนซู...ไม่เป็นไรหรอก...นายมีธุระสำคัญ...ไม่เป็นไรหรอกนะ"
ร่างสูงอึกอักด้วยความเขินที่จู่ๆคนตัวเล็กก็มากอดโดยไม่ได้ตั้งตัวยกมือขึ้นลูบหลังอีกฝ่ายเบาๆ
"ยูชอนไม่โกรธผมเหรอ~"
ร่างเล็กเงยหน้าขึ้นมาถาม ด้วยดวงตาใสซื่อซะจนคนมองแทบจะจับกด..
"ชั้นไม่โกรธนายหรอก..ก็จุนซูมีสอบย่อยไม่ใช่หรอ"
ยูชอนคลี่ยิ้มให้อีกฝ่าย พลางเอามือลูบหัวเบาๆ
"แต่ว่า..."
"นายอยู่ในใจชั้นตลอดเวลานะ..เพราะฉะนั้น ชั้นรู้ว่าไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน จุนซูก็คอยเชียร์ชั้นอยู่"
ร่างสูงคว้ามือเล็กขึ้นมาแนบไว้ที่หัวใจ ก่อนจะเอ่ยถ้อยคำหวานๆให้อีกฝ่ายได้ยิน
"ยูชอน~~"
จุนซูที่ได้ยินดังนั้นแทบจะร้องไห้ออกมาด้วยความตื้นตัน ร่างเล็กโผเข้ากอดอีกฝ่ายไว้แน่น
"ผมจะเชียร์ยูชอนนะ..ยูชอนจะต้องชนะ..ยูชอนจะต้องชนะแน่ๆเลย~~"
ร่างเล็กพูดละล่ำละลักอยู่ข้างหูอีกฝ่าย..
ยูชอนกอดร่างเล็กตอบ ก่อนจะดึงตัวออกมาเบาๆ พลางจ้องมองลงไปในดวงตาใสๆ
"ขอกำลังใจหน่อยสิ.."
ร่างสูงทำหน้ากรุ้มกริ่มใส่อีกฝ่ายที่กำลังเขินก้มหน้างุดๆ...
แต่จุนซูก็ยอมทำแต่โดยดี เพราะรู้สึกผิดที่โกหกอีกฝ่ายไป...
ริมฝีปากบางกำลังจะประทับจูบลงบนในหน้าคมของอีกฝ่าย แต่ก็ต้องชะงักเมื่อยูชอนเอียงหน้าหนี
"คราวนี้ขอเป็นจูบได้ไหม.."
ร่างเล็กทำตาโต แต่ก่อนที่จะได้ทำอะไรนั้น ริมฝีปากหนาของอีกฝ่ายก็ประทับจูบลงมาบนกลีบปากบางอย่างอ่อนโยน
วงแขนแกร่งรั้งร่างของอีกฝ่ายขึ้นมานั่งบนตัก พลางโอบรัดไว้แน่นราวกับกลัวคนตรงหน้าจะหนีหายไปไหน
จุนซูค่อยๆหลับตาลงอย่างช้าๆ ด้วยกำลังเคลิบเคลิ้มในรสจูบที่ร่างสูงมอบให้
กลีบปากบางเผยอออกเล็กน้อย เพื่อขออากาศหายใจอย่างไม่รู้ประสา
เป็นโอกาสให้ร่างสูงแทรกลิ้นเรียวเข้าไปในโพรงปากอันหอมหวานของอีกฝ่าย
สัมผัสใหม่ที่ได้รับแทบจะทำให้จุนซูหลอมละลาย มือเล็กคว้าเปะปะไปยังบ่าแกร่งเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว
ยูชอนที่ในตอนนี้กำลังดื่มด่ำกับรสจูบอันแสนหวาน เพิ่มความเร่าร้อนกับการจูบครั้งนี้มากขึ้นไปทุกที
วงแขนแกร่งโอบรัดร่างบางพลางเอื้อมมือไปกดท้ายทอยของอีกฝ่ายเพื่อรับรสจูบให้มากยิ่งขึ้น
จูบอันแสนเร่าร้อนผ่านไปเนิ่นนาน จนกระทั่งจุนซูเริ่มจะหายใจไม่ออก
มือเล็กที่อ่อนแรงซะเหลือเกิน ฟาดเปะปะเบาๆที่บ่าแกร่งอยู่หลายที
จนร่างสูงจำต้องถอนริมฝีปากออกอย่างเสียดาย...
ร่างเล็กที่ใบหน้าแดงก่ำหอบหายใจพลางนั่งก้มหน้างุดๆอยู่บนตักของอีกฝ่ายที่ยังคงโอบรัดร่างของเขาอยู่
ยูชอนยิ้มบางๆเมื่อเห็นอาการของคนตรงหน้า มือหนาค่อยๆเชยคางมนขึ้นมาสบตา
แต่ก็ได้แค่แวบเดียว เพราะเจ้าตัวเล็กอายขนาดหนัก ถึงกับก้มหน้าซุกฝ่ามือน้อยๆของตัวเองเอาไว้
ร่างสูงยิ้มกว้างพลางรั้งตัวร่างเล็กเอามากอดไว้แนบออก ทั้งๆที่อีกฝ่ายเอาแต่อายปิดหน้าอยู่แบบนั้น
"ชั้นรักนายนะ..จุนซู"
.
.
.
สนามกีฬาโซดองวาน ..
ร่างสูงที่อยู่ในชุดพร้อมลงแข่งขันแล้ว ทรุดตัวลงนั่งบนม้านั่งภายในห้องพักนักกีฬา
มือเรียวคว้าโทรคว้าคู่ใจออกมากดเบอร์ ริมฝีปากหนาขยับยิ้มเมื่อเห็นรูปใครบางคนที่ขึ้นอยู่ที่หน้าจอ
...ใครบางคนกับรสจูบอันแสนหวาน...
"อารมณ์ดีเชียวนะ ไอ่มิกกี้ ..มีไรดีๆรึป่าววะ" ฮุคแจที่เพิ่งแต่งตัวเสร็จเดินเข้ามานั่งข้างๆ
"ซักเรื่องได้ไหม มึงง่ะ" ยูชอนด่าพลางหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเดินออกไปโทรศัพท์ข้างนอกด้วยท่าทางอารมณ์ดี
"เฮ้ย ไอ่หมีคัง ทำไมวันนี้ไอ่มิกกี้ มันอารมดีผิดปกติวะ" ฮุคแจยังไม่เลิกสงสัย จึงเดินมาถามหมีคังที่ยืนอยู่ใกล้ๆ
คังอินยิ้มให้เพื่อนพลางตบบ่าเบาๆ ก่อนจะเดินออกไป
"ซักเรื่องได้ไหม มึงง่ะ"
...ง่ะ กรูพูดอะไรผิดค้าบบเนี้ยยยย ~~~ ใครๆก้อด่ากรู ~~~ ฮุคแจคร่ำครวญในใจ...
(ฮัลโหล..จุนซูเหรอ..)
เสียงจากปลายสายดังลอดออกมาจากสมอลทอล์กที่คนตัวเล็กเสียบหูอยู่
ในตอนนี้ จุนซูอยู่ในชุดผ้ากันเปื้อนกับหมวกคลุมทำอาหารสีขาว...น่ารักอย่าบอกใครเชียว
"จะแข่งแล้วเหรอ..ยูชอน"
เสียงหวานกรอกไปตามสาย ขณะที่เจ้าตัวเองก็กำลังผสมแป้งตามคำแนะนำของเพื่อนชางมินอย่างขมักเขม้น
(อื้อ..ขอกำลังใจหน่อยสิ) ร่างสูงพูดยิ้มๆ
"อ๋าาา..เมื่อคืนก็ขอไปแล้วนี่นา" >////<
ร่างเล็กที่พูดแล้วคิดถึงเรื่องเมื่อคืนก็อายจน เเทบจะเอาหน้ามุดกะละมังผสมแป้ง
กว่าเมื่อคืนจะทำใจ เงยหน้าขึ้นมาสบตากับยูชอนได้ ก็ทำเอาร่างสูงต้องปลอบอยู่นานโข
.... ก็คนมันเขินนี่~~ >///////////< ....
ร่างสูงหัวเราะเบาๆ ...ไม่เห็นก็รู้ว่า ตอนนี้จุนซูคงกำลังเขินหนักอยู่แน่ๆ
(เมื่อวานก็ส่วนเมื่อวานสิ..ขอของวันนี้ไม่ได้เหรอ..)
"อืมมมม~~ขอให้ยูชอนชนะ...ผมคอยเชียร์ยูชอนอยู่น้าา" ร่างเล็กยิ้มกว้าง ทำเสียงน่ารัก
(อื้อ..นายเองก็ตั้งใจสอบนะจุนซู...อาาา...แค่นี้นะ เค้ามาเรียกแล้ว)
เสียงจากปลายสายเงียบไป พร้อมๆกับที่ร่างเล็กทำหน้ามุ่ย ด้วยความรู้สึกผิดที่ต้องโกหกร่างสูง
"อย่าทำหน้าอย่างงั้นสิจุนซู..เดี๋ยวหมอนั่นเห็นขนมเค้กของนายก็ลืมเรื่องโกหกนี่แล้วล่ะม้างง"
ชางมินปลอบใจเพื่อนรัก .. เขาเข้าใจว่า จุนซูที่ไม่เคยโกหกใครบ่อยๆ รู้สึกลำบากใจแค่ไหน
"อื้อ..งั้นชั้นจะตั้งใจทำเค้กนี้ให้สุดฝีมือเลย~~" ร่างเล็กเมื่อคิดได้ก็ฮึดขึ้นมา
... เค้กก้อนแรกในชีวิตของจุนซู จะมอบให้ยูชอนในวันวาเลนไทน์นี้ล่ะ >//< ...
.
.
.
ร่างเล็กกำลังง่วนอยู่กับการทำอาหารอยู่ในครัว โดยมีเค้กชอกโลแลตรูปมิกกี้เม้าส์น่าตาน่ากินวางอยู่บนโต๊ะอาหาร
เพื่อตอบแทนความรักมากมายของยูชอนที่มีให้กับจุนซูเสมอมา
ร่างเล็กจึงตั้งใจจะให้วันวาเลนไทน์ครั้งแรกของเค้ากับยูชอนเป็นวันที่พิเศษที่สุด...
อาหารหลากหลายชนิดน่าตาน่ากินมากมายถูกวางเรียงไว้ที่โต๊ะอาหาร
เจ้าตัวเล็กเดินวุ่นจัดนู่นจัดนี่ไปมา ก่อนจะยิ้มให้กับผลงานของตัวเองอย่างพอใจ...
ดวงตาเรียวเหลือบไปมองนาฬิกาที่แขวนบอกเวลา
..นี่ก็ 2ทุ่มแล้ว ทำไมยูชอนยังไม่กลับมาอีกนะ ..
ร่างเล็กกำลังจะเอื้อมมือไปคว้าโทรศัพท์ ..แต่ก็มีสายเข้ามาซะก่อน
"ฮัลโหลล ยูชอนเหรอ~~"
(อื้อ...จุนซู...เฮ้ย พวกแกเงียบๆหน่อยสิวะ!!..)
เสียงจากปลายสายที่ฟังดูไม่ค่อยชัดเท่าไหร่เพราะเสียงตะโกนโหวกเหวกดังแทรกเข้ามาเป็นระยะ
"ยูชอนอยู่ไหนน่ะ..ทำไมยังไม่กลับอีกล่ะ~"
ร่างเล็กที่ต้องเอาโทรศัพท์ออกห่างหูเล็กน้อย เพราะเสียงรบกวนดังเหลือเกิน ตอบกลับไป
(อะไรนะจุนซู!..ชั้นไม่ได้ยินเลย!!)
เสียงร่างสูงตะโกนดังมา ทำให้ร่างเล็กต้องตะโกนตอบกลับไปด้วย -*-
"ผมถามว่ายูชอนอยุ่ไหน!!!ทำไมยังไม่กลับ!!!"
(อ่อ!!ชั้นอยู่ที่ผับ!!เจ้าพวกนี้ลากมาฉลอง!!..นี่จุนซู!!!ชั้นชนะด้วยนะ!!!นายดีใจรึป่าว!!!")
..อยู่ที่ผับงั้นเหรอ..
ร่างเล็กหน้าสลดลงเล็กน้อย พลางเหลือบไปมองอาหารที่วางอยู่บนโต๊ะ..
"แล้วยูชอนจะกลับมาเมื่อไหร่ล่ะ.."
(อื้อ..ก้อไม่รุ้สิ!เจ้าพวกนั้นคงไม่ปล่อยให้กลับง่ายๆ!นายมีอะไรรึป่าวจุนซู!!)
"...."
"ไม่มีอะไรหรอก..ยูชอนเที่ยวให้สนุกนะ..ขับรถกลับดีๆด้วยล่ะ"
(อื้อ..งั้นแค่นี้นะ!!..บ๊ายบาย!!)
ด้วยเสียงตะโกนที่ดังโหวกเหวกจนทำให้ร่างสูงไม่สามารถรับรู้เลยได้เลยว่า เสียงจากปลายสายที่ตอบกลับมาดูเศร้าขนาดไหน
ร่างเล็กทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ ยกเข่าขึ้นมากอดด้วยหน้าตาหงอยๆ...
..จะโทษยูชอนก็ไม่ได้..ก็เค้าไม่ได้บอกยูชอนไว้ล่วงหน้าก่อนนิน่ะ..
...คงจะต้องรอจนกว่ายูชอนจะกลับมาล่ะมั้ง...
ดวงตาใสที่ฉายแววเศร้าศร้อย จ้องมองไปยังเค้กชอกโลแลตรูปมิกกี้เม้าส์ที่ส่งยิ้มกว้างอยู่
...ตอนนี้ยูชอนเองคงจะฉลองกับเพื่อนและมีความสุขแบบมิกกี้เม้าท์ตัวนี้...
....แต่ทำไม .. ตอนนี้ เค้ารู้สึกเหงาเหลือเกิน ....
.
.
.
เสียงเพลงอึกทึกครึกโครมดังลั่นไปทั่วผับประจำของชมรมคาราเต้แห่งโรงเรียนเยซอง
เสียงหัวเราะสลับกับเสียงตะโกนพูดคุยโหวกเหวกดังลั่นไปทั่วร้าน
"เฮ้ย พวกเราๆๆ!!มารวมกันหน่อย!!!"
ฮุคแจที่กำลังเมาได้ที่กระโดขึ้นยืนบนโต๊ะ เรียกรวมพล พลางชูแก้วเหล้าขึ้นสูง
"ดื่มยินดีให้กับ ชัยชนะของชมรมคาราเต้ของเรา !! คัมปาย!!!!"
"เฮ้!!!!"
เสียงชนแก้วดังขึ้น สลับกับเสียงพูดคุยหัวเราะ
ร่างสูงยิ้มกว้างให้กับภาพตรงหน้า ก่อนจะแยกมานั่งลงที่โซฟานุ่มมุมหนึ่งของร้าน
ชัยชนะครั้งนี้ของชมรมคาราเต้ เป็นใบเบิกทางที่จะลงแข่งอินเตอร์ไฮ ..มีอะไรจะดีไปกว่านี้อีกไหมนะ
"เฮ้ย!ไอ่มิกกี้ แกไม่ลุกไปเต้นกะไอ่พวกนั้นเหรอวะ มานั่งอยุ่ได้"
คังอินเดินมานั่งข้างๆพลางเอ่ยถาม
"ไม่ล่ะ ขี้เกียจ.."
ร่างสูงเอนตัวลงพิงเบาะ สายตาคมกวาดมองไปรอบๆเรื่อยเปื่อย
พลางกระดกแก้วเหล้าเข้าปาก จนมารู้ตัวอีกทีก็ไม่เหลืออะไรอยู่ในแก้วแล้ว
ยูชอนเอื้อมมือไปคว้าถังน้ำแข็งกับโซดาที่วางอยู่บนโต๊ะ
สายตาคมก็เหลือบไปเห็นอ่างใส่ดอกกุหลาบเล็กๆที่วางอยู่ตรงกลางโต๊ะที่เขานั่งอยู่
"วันนี้คุณจางเกิดคึกอะไรขึ้นมาเนี่ย..เอาดอกกุหลาบมาวางแต่งซะสวยเลย"
ร่างสูงเอ่ยถึงคุณจางเจ้าของผับที่เขาพอจะสนิทกันอยู่ด้วยรอยยิ้มขำๆ
"มึงโง่หรือเซ่อวะ ไอ่มิก !ก็วันนี้วันวาเลนไทน์นะโว้ย จะให้เอาดอกไม้จันทร์มาแต่งร้านรึไง!!"
คังอินส่ายหัวกับความไม่เอาไหนของเพื่อนรัก ...
"ห๊ะ!!!วันนี้ วันวาเลนไทน์เหรอ!!!!" ยูชอนลุกพรวดด้วยความตกใจ
ก็ไม่แปลกที่ร่างสูงจะไม่รุ้..เพราะที่ผ่านมายูชอนเองก็ไม่เคยสนใจวันพิเศษอะไรกับเค้าที่ไหน
ร่างสูงเริ่มทบทวนความจำกับคำพูดของจุนซู ..ทั้งที่จู่ๆเมื่อคืนร่างเล้กก้อมาถามว่าวันนี้ว่างไหม
แถมเมื่อกี้ถ้าฟังไม่ผิดไปก็รู้สึกว่า น้ำเสียงที่ตอบกลับมาก็ฟังดูแปลกๆ ..
ยูชอนรีบคว้าข้าวของและเสื้อคลุมก่อนจะผลุนผลันออกไป โดยที่คังอินได้แต่มองตามแล้วส่ายหัวเบาๆ
...ยังเซ่อเหมือนเดิมเลยนะ ไอ่มิกกี้เอ๊ยย...
.
.
.
ร่างสูงบิดคันเร่งรถเวสป้าคู่ใจเท่าที่มันจะวิ่งเร็วได้
พลางสอดส่องสายตามองหาร้านดอกไม้หรือร้านของขวัญข้างทางไปด้วย
...บ้าชะมัด เพิ่ง 4 ทุ่มครึ่ง ..ทำไมปิดร้านกันเร็ววะ...
ยูชอนบิดคันเร่งแรงขึ้นไปอีกเมื่อเวลาที่นาฬิกาข้อมือเรือนโปรด
...กึกก!! กึกก!!...
จู่ๆเจ้าเวสป้าคู่ใจก็กระตุกอย่างแรง ก่อนจะจอดลงแบบตายสนิท...
..มาเสียอะไรตอนนี้วะเนี่ย!!!..
ร่างสูงจอดรถที่ข้างทาง ก่อนจะลงมาดูอย่างหัวเสีย...
..เครื่องพัง!! บ้าเอ๊ยยย!!!...
ยูชอนที่โมโหสุดๆเตะรถตัวเองไปแรงๆหนึ่งที
สายตาคมเหลือบมองนาฬิกา ก่อนจะตัดสินใจทิ้งรถไว้ข้างทาง แล้วออกวิ่ง
.
.
.
ที่อพาตเมนต์ของจุนซูกับยูชอน..
ร่างเล็กยังคงนั่งกอดเข่าอยู่ที่เดิมหลายชั่วโมงด้วยสีหน้าเหงาๆ
สายตาเรียวมองไปที่นาฬิกาที่แขวนอยู่ข้างฝาสลับกับอาหารหน้าตาน่ากินที่เย็นชืดลงไปเรื่อยๆ
...นี่ก็จะ 5 ทุ่มครึ่งแล้วน้า ทำไมยูชอนยังไม่กลับมาอีก...
ร่างเล็กซบหน้าลงกับเข่า ก่อนที่จะตกใจนิดๆ เมื่อได้ยินเสียงดังโครมครามดังมาจากข้างนอกห้อง
จุนซูค่อยๆเดินไปที่ประตูอย่างช้าๆ มือบางค่อยๆแง้มประตูออกดู
แต่ก็ต้องสะดุ้งเมื่อจู่ๆใครคนหนึ่งก็โผเข้ามากอดเค้าไว้อย่างไม่ทันตั้งตัว..
"ยูชอน~~"
ร่างเล็กครางออกมาเบาๆเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าเป็นใคร
ร่างสูงที่เหงื่อโทรมไปทั้งตัว หายใจหอบแฮ่กๆ กอดร่างบางตรงหน้าไว้แน่น...
"จุน..จุนซู...ชั้นขอโทษ...นายรอนานไหม...ชั้นขอโทษนะจุนซู"
ยูชอนกอดอีกฝ่ายแน่นกว่าเก่า พลางละล่ำละลักขอโทษด้วยความรุ้สึกผิด..
"ยูชอน~~ ....ฮึกกก..."
ร่างเล็กเมื่อสัมผัสได้ถึงความรู้สึกของคนตรงหน้าก็ร้องไห้ออกมา
"ผมนึกว่ายูชอนจะไม่กลับมาแล้ว...ฮึกกก...ผมรอยูชอนตั้งนาน รู้ไหม..ฮือออ"
จุนซูร้องไห้สะอึกสะอื้นราวกับเด็กๆ มือเล็กดึงข้างหลังเสื้อของอีกฝ่ายไว้แน่น พลางซุกหน้ากับอกของร่างสูง
"อย่าร้องนะจุนซู...ชั้นกลับมาแล้วนี่ไง...ขอโทษนะจุนซู...ชั้นขอโทษจริงๆ"
มือเรียวค่อยๆจับใบหน้าหวานให้เงยขึ้นมาพลางเอานิ้วโป้งเกลี่ยน้ำตาบนใบหน้าอย่างแผ่วเบา...
"ชั้นไม่รู้เลยว่า วันนี้วันวาเลนไทน์ ...ชั้นเป็นแฟนที่ไม่เอาไหนเลยใช่ไหม จุนซู"
ร่างสูงพูดด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด ..ร่างเล็กเมื่อเห็นอีกฝ่ายเศร้าไปก็รีบส่ายหัว
"ไม่ใช่นะยูชอน..ยูชอนไม่ผิดซักหน่อย อย่าทำหน้าอย่างงั้นสิ"
ดวงตาใสจ้องมองไปที่ใบหน้าคมอย่างเว้าวอน จนทำให้อีกฝ่ายอดจะรุ้สึกผิดไม่ได้
"มานี่ดีกว่า!!ผมมีอะไรจะให้ยูชอนด้วยล่ะ"
ร่างเล็กทำเสียงสดใสเพื่อให้ร่างสูงหายจากอาการซึม มือเล็กคว้าแขนอีกฝ่ายเดินนำไปยังโต๊ะอาหาร
"Happy Valentine Day's น้า ...ยูชอน~~"
จุนซูหยิบเค้กรูปมิกกี้เม้าส์หน้าตาน่ากิน ชูขึ้นมาตรงหน้าของร่างสูง
"นายทำเองเหรอ?" ยูชอนเอ่ยถามเมื่อมองเห็นเค้กชอกโกแลตน่าตาน่ากินในมือของอีกฝ่าย
"อื้อ!!ยูชอนลองกินดูสิ" จุนซูคลี่ยิ้มกว้างพลางใช้ช้อนตักเค้กชอกโกแลตยื่นให้อีกฝ่าย
"...."
"อร่อยมั้ย.." คนตัวเล็กมองอีกฝ่ายที่เคี้ยวเค้กคำโตอย่างลุ้นๆ
"อร่อยมากเลย~~" ร่างสูงคลี่ยิ้มกว้าง แต่ก็ไม่เท่ากับคนทำที่ยิ้มหน้าบานไปถึงไหนต่อไหน...
"แต่ชั้นไม่มีอะไรให้นายเลย.."
ยูชอนทำหน้าสลดลงอีกครั้งเมื่อนึกถึงความผิดของตัวเองที่ทิ้งคนรักไปเที่ยวในวันวาเลนไทน์แบบนี้
ยิ่งเห็นอาหารน่าตาน่ากินที่ดูเย็นชืดวางเรียงอยุ่บนโต๊ะอาหาร...ยูชอนก็ยิ่งรู้สึกแย่ขึ้นมาอีก..
"ไม่เป็นไรหรอกยูชอน..แค่ได้อยุ่กับยูชอน..ก็เป็นของขวัญวันวาเลนไทน์ที่ดีที่สุดของผมแล้วล่ะ"
จุนซูคลี่ยิ้มกว้างอย่างจริงใจให้อีกฝ่าย ... แค่มียูชอน เค้าก็ไม่อยากได้อะไรอีกแล้ว
"ขอบคุณนะจุนซู.." ร่างสูงรั้งร่างเล็กเข้ามาไว้ในอ้อมกอด
"นายเองก็เป็นของขวัญวาเลนไทน์ที่ดีที่สุดในชีวิตชั้นเหมือนกัน"
.
.
.
.
"ค่อยๆกินก็ได้ยูชอน..ดูสิเลอะหมดแล้ว~"
ร่างเล็กที่นั่งอยู่บนตักของอีกฝ่ายบนโซฟานุ่ม เอื้อมมือไปหยิบทิชชู่มาเช็ดปากของร่างสูงเบาๆ
"ก็เค้กของนายอร่อยนี่นา...ป้อนอีกสิ จุนซู~"
ยุชอนที่ตอนนี้กลายร่างเป็นเด็กๆอ้าปากรอรับเค้กจากการป้อนของจุนซู
วงแขนแกร่งรัดเอวบางไว้แน่น พลางเอนตัวร่างเล็กมาแนบกับอก..
"คำสุดท้ายแล้วน้า ยูชอน~ ผมยังไม่ได้ชิมเลยนะเนี่ย"
จุนซูทำหน้ามุ่ย เมื่อเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ยังไม่ได้ชิมเค้กฝีมือตัวเองดูซักคำ..
"งั้นนายก็กินสิ.."
ร่างสูงจับมือของอีกฝ่ายที่ถือช้อนไว้ ป้อนใส่ปากร่างเล็ก ก่อนที่จะเอ่ยประโยคถัดมาอย่างเร็ว
"แต่..ต้องให้ชั้นกินด้วยนะ!!~"
ไม่รอช้า ยูชอนรีบประกบริมฝีปากเข้ากับกลีบปากบางอย่างรวดเร็ว..
กลิ่นหอมหวานของเค้กชอกโกแลตยิ่งเพิ่มความหวานในรสจูบครั้งนี้มากขึ้นไปอีก
.
.
"ที่เค้าว่ากันว่า คำสุดท้ายมักจะอร่อยที่สุด เห็นจะจริงเนอะจุนซู.."
ยูชอนยิ้มกริ่มหลังจากที่ถอนริมฝีปากออกเมื่อร่างเล็กทำท่าจะหายใจไม่ออกอีกครั้ง
มือเล็กทุบอกคนตรงหน้า ด้วยใบหน้าแดงก่ำด้วยความเขิน..
"คนบ้า~~เล่นอะไรก็ไม่รุ้ >///<"
"ฮะฮะฮะ...อืมมม...ชั้นรู้แล้วล่ะ ว่าจะให้อะไรเป็นของขวัญวันวาเลนไทน์กับนายดี"
ร่างสูงทำหน้าเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่...จุนซูเองก็จ้องหน้าอีกฝ่ายด้วยท่าทางตื่นเต้น..
"เรามาทำ'เรื่องอย่างว่า'แบบที่นายอยากทำดีกว่าไหม จุนซู~~"
ยูชอนยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะช้อนตัวร่างเล็กเข้าไปในห้องนอน..
"ไม่อาวน้า~~ ยูชอน!!~~"
.
.
.
แถม~~ความเดิมตอนที่แล้ว
"แล้วทำไม ผมกับยูชอนไม่ทำ 'เรื่องอย่างว่า'กันล่ะ"
"นายพูดอะไรน่ะจุนซู!!"
"ทำไม ผมกับยูชอนไม่ทำ 'เรื่องอย่างว่า'กันล่ะ"
"นายรู้รึป่าวว่ามันหมายความว่ายังไงน่ะห๊ะ!!"
"ก้อไม่รู้น่ะสิ ผมถึงได้ถามยูชอนไง"
"....."
"....."
"....."
.
.
.
"ยูชอนเปิดซีดีอะไรอ่ะ"
"ก้อ'เรื่องอย่างว่า'ที่นายอยากรู้ไง.."
"....."
"....."
"....."
"....."
"จุนซู..จุนซู!!! เฮ้ย!! จุนซู .. อย่าเพิ่งเป็นลมสิ ... จุนซู !!!!"
################ TBC
เขียนๆไปชักแปลกๆ ฮ่าๆๆๆ ยาวๆ น้ำๆ ชิมิคับ หุหุ
ทำไมผมรู้สึกว่า เขียนๆไปแล้ว ปาร์กมันหื่นขึ้นทุกทีๆ ก๊ากกก >"< สันดานคนเขียนเริ่มออก หุหุ
แบบว่าไม่ได้เขียน NC นาน หุหุ ฉากจูบมันเลยดูแปลกๆว่ามะคับ 555+
สุดท้าย นู๋เซียก้อรุ้วะทีว่าเรื่องอย่างว่าคืออะไร หุหุ
ส่วนวันคืนวาเลนไทน์มีอะไรเกิดขึ้นไม่ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันนะ (อีมิกมันล็อคห้อง เหอะๆ)
สนุกไม่สนุกยังไงก้อเมนต์กันได้นะคับ
ขอบคุณคนอ่าน คนเมนต์ คนทวงทุกคน ~~ สาวกยูซูที่รัก ผมรักคุณ ^O^
วันอังคารนี้ผมก้อจะสอบแล้ว อวยพรให้ผมมั่วถูกเยอะๆด้วยนะคับ อิอิ
แล้วก็ผมก็อวยพรให้ทุกคนที่จะสอบ ทั้งสอบที่โรงเรียน มหาลัย แล้วก็สอบเอนท์ทุกคน
ขอให้ได้คะแนนเยอะๆในการสอบทุกๆคนเลยนะคับผม ~~ ^^
อัพไวๆนะ><
#1 By lenne (61.90.230.42 /10.71.20.3) on 2007-02-19 18:53