[Part 4]
ในร้านหนังสือเล็กๆแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ติดกับถนนใหญ่....
บริเวณมุมลึกด้านในสุดของร้าน ที่ๆห้ามเด็กอายุต่ำกว่า 18 ปีเข้าไป
ปรากฏร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งยืนลับๆล่อๆอยู่เป็นนานสองนาน ....
ร่างบางที่ยืนจ้องชายคนนั้นอยู่ที่เคาร์เตอร์คิดเงินขมวดคิ้วอย่างไม่สบอารมณ์มากนัก
สองขาเรียวก้าวเข้าไปหาอีกฝ่ายช้าๆ ซึ่งก็ดูเหมือยชายคนนั้นจะไม่ได้รู้สึกตัวเลย...
"นี่คุณ!!!! จะซื้อหนังสือโป๊ก็รีบๆซื้อสิ!!!!มายืนเกะกะขวางทางอยู่ได้!!!กำลังช่วยตัวเองอยู่รึไง!!!!"
เสียงหวานตวาดแว้ดอยู่ด้านหลัง ทำเอาชายหนุ่มสะดุ้งเฮือก ...
คิมแจจุงที่อยู่ในชุดพนักงานขาย ดึงแขนอีกฝ่ายที่ไม่ยอมหันมาด้วยความโมโหสุดขีด
.... ก็ไอ่หมอนี่มายืนแช่อยู่ที่ร้านเป็นนานสองนานแล้วไม่ไปซักที...เกะกะชะมัด.....
ใบหน้าหวานที่กำลังอยู่ในอารมณ์เครียดขึงชะงักไป เมื่อเห็นหน้าตาของอีกฝ่ายที่หันกลับมาอย่างช้าๆ
"คุณยุนโฮ..."
.
.
.
"นี่ผมไม่รู้มาก่อนเลยนะครับว่า คุณแจจุงทำงานพิเศษที่ร้านนี้ด้วย"
ชายหนุ่มยื่นถ้วยใส่กาแฟร้อนให้อีกฝ่ายที่กำลังจัดของอยู่ที่เคาร์เตอร์พลางชวยคุย
"ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับว่า คุณยุนโฮจะชอบอ่านหนังสือพวกปลุกใจเสือป่าอะไรแบบนี้ด้วย...หึๆ"
ร่างบางแค่นหัวเราะเบาๆในลำคอ พลางจัดของต่อไปโดยไม่ได้สนใจสีหน้าเหวอๆของอีกฝ่าย...
"โธ่...คุณแจจุงครับ....ผมไม่ได้เป็นคนประเภทนั้นซักหน่อย....
...เมื่อกี้ผมแค่ยืนรอให้ฝนหยุดตกฆ่าเวลาเท่านั้นเองนะครับ...." ชายหนุ่มส่งเสียงโอดครวญ
.... เมื่อกี้ข้างนอกฝนตกหนักมาก เขาจึงต้องแวะเข้าหลบในร้านหนังสือเพื่อรอให้ฝนหยุดตก...
ก้อเลยหาหนังสืออ่านฆ่าเวลาเล่นๆ ... หาไปหามาไปโผล่อยู่ตรงมุมหนังสือลับนั่นได้ไงก็ไม่รู้ -*-
"หึ....ช่างเถอะครับ.......มันเป็นเรื่องปกติของผู้ชาย ไม่เห็นแปลกตรงไหน...."
"................" ^^"
"...... อืมมม.....จริงสิ .... วันนี้คุณไม่ไปเฝ้าร้านเหรอครับ ทำไมออกมาเดินเที่ยวเล่นได้ล่ะคับ คุณผู้จัดการ"
คำถามจากหนุ่มหน้าหวานทำเอายุนโฮแทบสำลักกาแฟ ....
.... จริงสินะ ตอนที่ไปขอจุนซูให้มาทำงานด้วย เขากับยูชอนอยู่ในฐานะผู้จัดการร้านอาหารนี่หว่า....
"เอ่ออ...คือ......"
"อ่อ....จุนซูทำงานเป็นยังไงบ้างล่ะครับ .... น้องชายของผมสร้างความวุ่นวายให้พวกคุณบ้างรึป่าว"
แจจุงพูดแทรกออกมาก่อนที่ยุนโฮที่กำลังคิดหาคำตอบอยู่จะพูดตอบ ....
"อ๋อ...ไม่เลยครับ....จุนซูน่ารักมากๆเลย....ลูกค้าที่ร้านชอบมากๆเลยล่ะครับ....ถ้าไม่ได้จุนซู พวกเราคงแย่แน่ๆเลย"
ชายหนุ่มรีบหาทางแถออกมาอย่างไหลลื่น ....
ทั้งๆที่ความจริงร่างเล็กต้องเสี่ยงกับการโดนลวมลามจากเจ้าชางมินเอาทุกวันๆ....
เหมือนๆกับที่เจ้ายูชอนก็เริ่มจะออกอาการหึงหวงมากขึ้นทุกวันๆเหมือนกัน -*-
"แล้วคุณยูชอนไปไหนล่ะครับเนี่ย..." ร่างบางเอ่ยถามไปเรื่อยๆ พลางยกกาแฟขึ้นจิบ...
"อ่อ...เจ้ายูชอนอยู่ที่ร้านน่ะครับ....พอดีผมแวะออกมาทำธุระแถวนี้คนเดียว"
... ที่ยุนโฮพูดมาก้อจริงอยู่ เพราะวันนี้เป็นเวรของเขากับยูชอนที่ต้องไปเฝ้าจุนซูที่ผับ
แต่ยุนโฮนั่งอยู่นานๆแล้วเบื่อ เลยออกมาหาอะไรทำข้างนอกเล่นๆ ..... (สรุปว่าอู้งานซะงั้น)
"อืม...งั้นดีเลยครับ....ผมอยากไปดูจุนซูร้องเพลงที่ร้านเหมือนกัน.......คุณช่วยพาผมไปหน่อยสิ"
O_o" ...... ซวยแล้วไง ไอ่ยุน ~~~
.
.
.
....ในผับเล็กๆแห่งหนึ่งย่านอินซางดง ....
ผู้กองปาร์กยูชอนในชุดลำลองธรรมดาๆ นั่งจิบเหล้าเพียวๆอยู่หน้าบาร์ท่ามกลางเสียงเพลงดังกระหึ่มไปทั่วผับ
สายตาคมจับจ้องไปยังโต๊ะ VIP ขนาดใหญ่ที่อยู่ในมุมหนึ่งของร้าน ....
...ที่ๆร่างเล็กในอ้อมแขนของชิมชางมินนั่งหัวเราะต่อกระซิกกับคนข้างกายอย่างสนิทสนม...
เป็นเวลาสองเดือนเต็มที่แผนการแอบแฝงเข้าไปเป็นสายสืบข่าวของจุนซูได้ดำเนินการมาอย่างต่อเนื่อง...
... ถือว่าแผนการครั้งนี้ได้ผลเกินคาด เมื่อในเวลานี้ ชางมินหลงรักจุนซูแบบหัวปักหัวปรำ...
...ภาพของร่างเล็กที่หันไปคุยกับชางมินอย่างสนิทสนมถึงขนาด หน้าห่างกันไม่กี่เซนต์ ทำให้ยูชอนรู้สึกไม่พอใจอยู่ลึกๆ .....
.... ทั้งๆที่ทุกอย่างกำลังเป็นไปตามแผน ....
... แต่ทำไมเขาถึงรู้สึกไม่พอใจเอาซะเลย ...
.... แล้วยูชอนเองจะรู้บ้างรึป่าว ... ว่าจุนซูเองก็อึดอัดจนแทบเป็นบ้าเหมือนกัน ....
"ชางมิน~ผมต้องไปทำงานแล้วล่ะนะ...เดี๋ยวเจ๊ฮีชอลหักเงินเดือนผมแย่เลย"
ร่างเล็กที่พยายามแกะมือของอีกฝ่ายที่โอบเอวของเขาอยู่อย่างนุ่มนวลเอ่ยขึ้น
.... ไอ่บ้านี่ มือเหนียวชะมัด แกะยากแกะเย็นจังเว้ย -*- ..... จุนซูได้แต่คิดในใจพลางคลี่ยิ้มหวาน
"หักเงินเดือนก็ช่างสิ....จุนซูมาอยู่กับผมก็ได้....ไม่ต้องทำงานเลย ผมทำให้คุณมีความสุขได้นะ.."
ชางมินจ้องมองใบหน้าหวานด้วยแววตาหลงใหลอย่างเต็มเปี่ยม
ใบหน้าคมโน้มลงซุกไซร้ซอกคอขาวเบาๆ แต่ทำเอาฝ่ายที่ถูกกระทำขนลุกซู่ไปทั้งตัว...
"ฮะฮะ...จั๊กจี๋น่ะชางมิน......ไม่อายคนอื่นเค้าบ้างเหรอ....คนเยอะออกน้า..."
ร่างเล็กเอามือดันร่างของอีกฝ่ายออกเบาๆด้วยท่าทางมารยาสุดชีวิต
ทั้งๆที่แทบอยากจะเอาเท้าประเคนยันร่างของอีกฝ่ายออกด้วยซ้ำไป ....
แต่ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ.... ร่างสูงดึงตัวอีกฝ่ายเข้ามาใกล้จนลมหายใจรดลงบนใบหน้า
ดวงตาคมจ้องมองคนในอ้อมแขนราวกับจะเขมือบเข้าไปทั้งตัว ....
"ถ้างั้น...ที่อื่นก็ได้ใช่ไหมครับ ... จุนซู"
และเมื่อเห็นว่า ริมฝีปากของอีกฝ่ายจะก้มลงมาจูบอย่างรวดเร็วนั้น ....
ร่างเล็กจึงรีบแกล้งก้มหน้าหัวเราะออกมาเบาๆ พลางช้อนสายตาขึ้นสบตาอีกฝ่ายอย่างยั่วยวน
"ผมว่า มันไม่เร็วเกินไปหน่อยเหรอ ... ผมยังไม่รู้จักคุณดีพอเลย"
"แล้วจุนซูอยากรู้จักผมตรงไหนบ้างล่ะครับ ... ผมยินดีให้คุณสำรวจทุกซอกทุกมุมเลยนะ"
ร่างสูงคลี่ยิ้มที่มุมปาก ... มือหนาจับมือเล็กมาลูบไล้ที่แผงอกเปล่าเปลือยของตนในรอยแยกของเสื้อที่คว้านลึกลงไปถึงอก
"..คืนนี้....ไปกับผมนะครับ...."
.
.
"เฮ้ยไอ่มิก!เป็นไงบ้างวะ นั่งหน้าเครียดเชียว.."
ยุนโฮที่เพิ่งเข้ามาถึง นั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆกายของร่างสูงที่ทำหน้าเครียดซะจนสาวๆไม่กล้าเข้ามาใกล้
"..............."
ยูชอนไม่ได้ตอบคำถามอะไรเพื่อนซี้ ... เหล้าเพียวแก้วที่ห้าถูกส่งเข้าปากดับความร้อนรุ่นที่ก่อตัวขึ้นในอก
สายตาคมยังคงมองไปที่ร่างเล็ก ที่ในตอนนี้เป็นฝ่ายยกแขนขึ้นคล้องคอของชางมินเอาไว้ซะเอง ....
"เออ!...เมื่อกี้แกรู้มั้ย ... ชั้นไปเจอพี่ของจุนซูมาด้วยแหละ ... คุณแจจุงอ่ะ ....
โหย ! ... เค้าขอตามชั้นมาที่ผับด้วยนะ เค้าบอกว่าจะมาดูจุนซู ....
ดีนะเว้ย .. ที่ชั้นบอกว่า ชั้นไม่สบายเลย เลยขอตัวกลับบ้านก่อน .... เฮ้ย ! นี่แกฟังชั้นบ้างไหมเนี่ย!!"
ยุนโฮที่ร่ายยาวโดยไม่ได้สังเกตสีหน้าของอีกฝ่าย หันมาโวยใส่เพื่อนรักที่นั่งเงียบอยู่...
"เดี๋ยวชั้นมา..."
ร่างสูงจู่ๆก็ลุกพรวดออกไป ... เมื่อเห็นว่าคนที่เขากำลังจับตามองอยู่เพิ่งเดินเข้าไปที่ด้านหลังของร้าน
.
.
.
ด้านหลังร้าน ... บริเวณด้านหน้าห้องน้ำของพนักงาน
ร่างเล็กที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำเพื่อล้างหน้าล้างตาต้องหยุดชะงัก เมื่อเห็นว่ามีใครบางคนยืนรออยู่
"คุณยูชอน...."
ร่างเล็กคลี่ยิ้มบางๆด้วยความยินดี .. อันที่จริงเขาเองก็พยายามมองหาร่างสูงที่มาเข้าเวรในวันนี้อยู่ตลอดเวลา
".........." ชายหนุ่มได้แต่เพียงยืนเงียบไม่พูดไม่จา
ใบหน้าคมแดงนิดๆด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ มีเพียงแต่ดวงตาเท่านั้นที่ฉายแววประหลาดๆออกมาอย่างชัดเจน
"แผนของเรากำลังจะไปได้สวยแล้วนะฮะ....เมื่อกี้ชางมินชวนผมไปที่บ้านของเค้าด้วย...งานนี้เราคงได้ข้อมูลดีๆอีกเพียบ"
ร่างเล็กที่ไม่ได้สังเกตอารมณ์ของอีกฝ่าย ยิ้มกว้างพลางพูดออกมาด้วยน้ำเสียงมาดมั่น
"...ชั้นไม่ให้นายไป..." ยูชอนเอ่ยเสียงเรียบ เรียกได้แต่ความงุนงงจากคนตัวเล็กที่จ้องมองอยู่
"ทำไมล่ะคับ ... นี่เป็นโอกาสดีไม่ใช่เหรอที่เราจะเข้าไปสืบข้อมูลน่ะ"
ร่างเล็กก้าวเข้าไปหาอีกฝ่ายใกล้ๆด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ
แต่ก็ต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อจู่ๆร่างสูงก็กระชากตัวของเขาเข้ามาใกล้ พลางตะคอกใส่ด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว ...
"อย่าทำเป็นโง่ไปหน่อยเลยจุนซู!!! เจ้านั่นมันจ้องจะกินนายชัดๆ !! นายยังจะโง่ไปกับมันอีกเหรอ!!!"
.... นี่นายไม่รู้เลยใช่ไหมว่าชั้นเป็นห่วงนายมากขนาดไหน ....
"คุณพูดอะไรน่ะ!!! นี่!!! ปล่อยนะ !! ผมเจ็บ!!!"
ร่างเล็กร้องโวยวายด้วยความเจ็บปวด เมื่อรู้สึกถึงแรงบีบที่แขนของเขาที่แรงซะจนไม่เห็นสีเลือด
ร่างสูงกระชากร่างเล็กเข้ามาใกล้ จนจุนซูได้กลิ่นแอลกอฮอล์จากลมหายใจของอีกฝ่าย
มือหนายังคงบีบไปที่แขนบางอย่างลืมตัว พลางเขย่าตัวของร่างเล็กอย่างแรงด้วยความโมโห...
"นายอย่ามาแกล้งโง่นะจุนซู!!! รึว่านายอยากไปกับมันจนตัวสั่น!แล้วเอาหน้าที่เข้ามาอ้างน่ะหา!!!"
ยูชอนตะคอกใส่ร่างเล็กด้วยเสียงที่ดังกว่าเก่า ..
... ภาพความใกล้ชิดของจุนซูกับชางมินแล่นผ่านเข้ามาในสมอง
ยิ่งตอกย้ำให้เขาเข้าใจไปว่า ร่างเล็กยินยอมพร้อมใจให้เจ้าชางมินนั่นโอบกอดแนบชิด ....
"คุณเป็นบ้าอะไรน่ะยูชอน!!! ผมตั้งใจทำเพื่องานแท้ๆ แต่ทำไมคุณถึงมาพูดกับผมแบบนี้ !!!"
ร่างเล็กอึ้งไปเมื่อได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย ... อารมณ์โกรธและน้อยใจแล่นขึ้นมาทันทีอย่างระงับไม่ได้
"นายไม่ต้องเอามาอ้าง!!ชั้นรู้ว่านายชอบหมอนั่น ไม่อย่างงั้นนายไม่ยอมให้มันกอดให้มันจูบแบบนั้นหรอก!!!"
ยูชอนตะโกนด้วยความโมโห .......... ดวงตาคมที่เคยอ่อนโยน ฉายแววแข็งกร้าว
.... เจ็บ ....
ความรู้สึกแล่นเข้าที่กลางอกของร่างเล็กเข้าอย่างจัง
....... ทั้งๆที่ผมตั้งใจทำทุกอย่างก็เพื่อหาข้อมูลมาให้คุณขนาดนี้ ....
... แต่ทำไม .......
ร่างเล็กใช้แรงทั้งหมดที่มีผลักตัวของอีกฝ่ายออก พร้อมกับตะโกนถ้อยคำประชดประชันที่ไม่ได้ออกมาจากหัวใจ...
"ถึงผมจะเต็มใจให้ชางมินกอดจูบยังไงมันก็เป็นเรื่องของผมไม่เกี่ยวกับคุณ!!!!!
สิ่งที่คุณต้องการมันก็แค่ข้อมูลจากผมไม่ใช่เหรอ!!!!
เพราะฉะนั้น ถึงผมจะไปกอดจะไปจูบกับใคร!มันก็เรื่องของผม!!! .......... อุ๊บส์ ......."
กลีบบางที่แผดเสียงกร้าวถูกปิดแนบสนิทด้วยริมฝีปากหนาของร่างสูงที่กระชากเอวบางเข้ามาจูบอย่างร้อนแรง
ร่างเล็กตาโตด้วยความตกใจและพยายามดันตัวของอีกฝ่ายออก แต่ก็ไม่สามารถทำได้
อีกทั้งรสจูบและเรียวลิ้นร้อนที่แทรกเข้ามาในโพรงปากได้ช่วงชิงลมหายใจจนทำให้หมดแรงลงไปทุกที....
"อื้อ...."
ร่างสูงออกแรงกดมือที่จับท้ายทอยของอีกฝ่ายให้แน่นเข้าไปอีก เมื่อร่างเล็กจะพยายามสะบัดหัวออกมา
ลิ้นร้อนแทรกเข้าไปในโพรงปากตักตวงความหอมหวานจากภายในอย่างไม่หยุดหย่อน....
ริมฝีปากหนาบดขยี้กลีบปากบางซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนสามารถรับรู้ถึงความร้อนแผ่วจากการบวมช้ำทางการสัมผัส
จุนซูที่ตอนนั้นแทบจะไม่มีแรงในการทรงตัว ดึงเสื้อของอีกฝ่ายไว้แน่นเพื่อเป็นที่ยึดเกาะ...
สองขาเรียวที่ไร้เรี่ยวแรงลงไปทุกที....จะด้วยขาดอากาศหายใจ หรือ ตกอยู่ในภวังค์ของจูบอันเร่าร้อน
ร่างเล็กแทบจะทรุดลงไปทันที เมื่ออีกฝ่ายยอมถอนริมฝีปากออกให้เป็นอิสระ ....
วงแขนแกร่งรั้งตัวร่างเล็กในอ้อมแขนไว้อย่างอ่อนโยน ...
ปาร์คยูชอนที่คืนสติจากอาการโกรธ จ้องมองร่างอันอ่อนแรงในวงแขนและกลีบปากบางที่บวมช้ำด้วยความรู้สึกผิด...
.... ผิด .... ที่ฝืนให้อีกฝ่าย ทำตามความต้องการของตัวเอง ....
มือหนายกขึ้นแตะกลีบปากบางที่แดงช้ำอย่างทะนุถนอม แต่ก็ถูกมือเล็กปัดออกด้วยแรงทั้งหมดที่มี...
ร่างเล็กสะบัดตัวออกจากการเกาะกุมของอีกฝ่าย ...
ใบหน้าหวานแดงระเรื่อ ดวงตาเรียวมีน้ำใสคลออยู่ภายในจ้องมองมาที่อีกฝ่ายด้วยสายตาแห่งความผิดหวังและเสียใจ
....... สายตาที่ทำให้ผู้ถูกมอง เจ็บแปลบเข้าไปในอก .......
"คุณทำแบบนี้ทำไม..." เสียงหวานที่สั่นเครือ ทำให้ร่างสูงอยากจะถลาเข้าไปกอด แต่ก็ไม่อาจทำได้ ...
"......ชั้นขอโทษ........"
... หยาดน้ำตาใสๆไหลรินจากดวงตาเรียวเล็ก ...
.... จูบแรกของเขา ต้องเสียไปให้กับอารมณ์โกรธและความไม่ตั้งใจของใครหนึ่งคน ....
.... คนที่เขาเชื่อใจ ....
ร่างเล็กสูดลมหายใจเข้าไปลึกๆ เพื่อสร้างความเข้มแข็ง
มือเล็กปาดน้ำตาที่กำลังจะไหลลงมาอีกครั้งอย่างรวดเร็ว...
ใบหน้าหวานเงยขึ้นสบตาอีกฝ่ายด้วยแววตามุ่งมั่นและเต็มไปด้วยทิฐิอย่างแรงกล้า
"คืนนี้ ไม่ว่ายังไง ผมก็จะไปกับชางมิน ...."
.
.
.
ภายในห้องทำงานของเจ๊ซินที่อยู่ชั้นบนของผับเต็มไปด้วยผู้คนที่ต่างทำหน้าที่ในส่วนของตัวเองอย่างรีบเร่ง
ผู้กองไรอันและฮุคแจกำลังเร่งติดต่อผู้หมวดฮันเกียงเพื่อขอกำลังสำรองเพื่อสแตนบายไว้เพื่อมีเหตุฉุกเฉิน
ส่วนผู้กองนีโอก็กำลังอธิบายให้ร่างเล็กรู้จักอุปกรณ์ต่างๆที่จะให้นำไปเก็บหลักฐานต่างๆภายในบ้านชางมิน
"อันนี้ก้อ....ปากกา...เป็นกล้องถ่ายรูปนะ นายก็กดตรงนี้นะเวลาจะถ่าย แล้วก็เลนส์มันก็จะอยู่แถวๆนี้.."
นีโอหยิบอุปกรณ์ชิ้นสุดท้ายมาอธิบายให้ร่างเล็กที่กำลังโดนเจ๊ซินตรวจเช็กการแต่งกายฟัง
"ตายละจุนซู ... ไปทำอะไรมาน่ะหา! ปากช้ำไปหมดเลย ... กินอะไรแพ้มารึเปล่า"
เจ๊ซินที่กำลังเติมหน้าให้ร่างเล็กอยู่โวยวายขึ้นมาเมื่อเห็นริมฝีปากแดงช้ำของอีกฝ่าย
ร่างเล็กได้แต่เพียงยิ้มบางๆ พลางสอดสายตาหาตัวต้นเหตุที่ไม่อยู่ในห้อง
.... นี่คุณคงจะโกรธที่ผมไม่ยอมเชื่อคุณใช่ไหม ยูชอน .....
.
.
.
ด้านหลังของผับ .... บนรถตู้เล็กๆคันนึง ที่ภายในปรากฏจอมอนิเตอร์เล็กๆและแผงควบคุมต่างๆมากมาย
ชายร่างสูงนั่งจิบกาแฟอยู่อย่างเงียบๆด้วยท่าทางซึมเศร้า จนทำให้เพื่อนรักที่นั่งอยู่ข้างๆอดห่วงไม่ได้ ...
"แกอย่าคิดมากสิวะ ... ก็แกไม่ได้ตั้งใจจะทำกับจุนซูแบบนั้นซักหน่อย" ยุนโฮตบบ่าเพื่อนรักเบาๆ
".................... ชั้นก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ......... ว่าทำแบบนั้นลงไปได้ยังไง ........ ชั้นก็แค่ ........."
"หึง!!"
ยุนโฮพูดต่อให้อย่างเสร็จสรรพก่อนที่ยูชอนจะพูดจบ ... ชายหนุ่มถอนหายใจพลางโอบไหล่เพื่อนรักที่นั่งกลุ้มอยู่
"ชั้นเข้าใจเว้ย....เป็นชั้นก็โกรธที่คนที่ตัวเองชอบไปนั่งกอดกับผู้ชายคนอื่นแบบนั้น"
"...ชั้น...ไม่ได้ชอบจุนซูซักหน่อย แกเอาอะไรมาพูด..." ร่างสูงปัดมือเพื่อนรักออก ทำหน้าตาอึกอักมีพิรุธ
..... เขายังไม่อยากจะยอมรับความรู้สึกบางอย่างที่ก่อตัวขึ้นมาทุกนาทีที่ได้ใกล้ชิดกับจุนซู .....
"ชั้นไม่ได้โง่นะไอ่ยูชอน.... ทำไมวะ แกชอบจุนซูแล้วมันผิดตรงไหน .... ทำไมแกถึงไม่ยอมรับ"
"ชั้นไม่ได้ชอบจุนซู!แกได้ยินไหม!ชั้นไม่ได้ชอบจุนซู!!"
.... ครืด !!! .....
เสียงประตูรถตู้ถูกเปิดออกก่อนที่ร่างสูงจะพูดประโยคสุดท้ายจบ ...
ร่างเล็กที่เดินเข้ามาได้ยินประโยคสุดท้ายที่ชายหนุ่มพูดพอดี หลุบตาลงต่ำไม่ยอมสบตากับอีกฝ่าย...
เหมือนกับร่างสูงที่นิ่งอึ้งไปเมื่อเห็นหน้าของคนที่กำลังพูดถึงอยู่เปิดประตูเข้ามา ....
"เอ่อ...คุณไรอันให้ผมเอานี่มาให้คุณยุนโฮฮะ ..... ผม .... ผมขอตัวก่อนนะฮะ ... ผมต้องไปแล้ว ..."
จุนซูรีบยื่นของสิ่งหนึ่งให้ยุนโฮที่นั่งอ้าปากค้างอยู่ แล้วทำท่าจะเดินออกไป โดยที่ไม่เงยหน้าขึ้นมาสบตาใครทั้งนั้น...
"เด่ะ...เดี๋ยวก่อนจุนซู ...... เอ่อ ...นายจะไปแล้วเหรอ .."
ยุนโฮรีบคว้าข้อมือบางไว้ พลางหันหน้าไปทางเพื่อนรักที หันหน้าไปทางร่างเล็กที ...... จะปล่อยให้เป็นแบบนี้เหรอ
"............."
ร่างสูงไม่ได้พูดอะไรออกมา เพราะเขายังรู้สึกผิดที่ทำรุนแรงกับอีกฝ่าย ยิ่งเห็นรอยช้ำที่แขนของจุนซูเขาก็ยิ่งเสียใจ
".....ผมขอตัวก่อนนะฮะคุณยุนโฮ ..... ชางมินรอผมอยู่ เดี๋ยวเค้าจะสงสัย ...."
ร่างเล็กขืนมือออกมาเบาๆ ทำให้ชายหนุ่มจำต้องปล่อย ...
จุนซูเหลือบตามองยูชอนที่นั่งนิ่งก้มหน้าอยู่เล็กน้อย ก่อนที่จะตัดสินใจก้าวเดินออกไป ....
"ทำไมแกไม่พูดอะไรเลยวะไอ่ยูชอน" ยุนโฮมองหน้าเพื่อนรักอย่างไม่สบอารมณ์
ยูชอนเงยหน้าขึ้นมองตามร่างเล็กที่เดินห่างออกไปทุกทีพลางพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ...
"...ระวังตัวด้วยนะ จุนซู ...."
##################### TBC
) ชอบแนวนี่อะ วะฮ่ะฮ่า 
