[Part 4]
ด้านหน้าเคาทเตอร์แผนกต้อนรับของปาร์ครีสอร์ท...
"นี่ค่ะกุญแจห้องพัก .... คุณคิมแจจุง ห้อง 1042 นะคะ ... เชิญทางนี้เลยนะคะ เดี๋ยวพนักงานของเราจะพาคุณไปที่ห้องค่ะ"
พนักงานแผนกต้อนรับยื่นกุญแจให้ชายหนุ่มหน้าสวยที่ยื่นรออยู่อีกด้านของเคาทเตอร์
พลางผายมือไปทางด้านซ้าย ที่ๆมีพนักงานยกกระเป๋ายืนรออยู่ ....
"เอ่อ..น้อง... รีสอร์ทนี้อยู่ติดทะเลด้วยใช่ไหม..." แจจุงชวนพนักงานยกกระเป๋าที่ดูท่าทางจะเด็กกว่าคุย
"ครับพี่...ถ้าเดินเลยออกไปทางด้านหลังรีสอร์ทก็จะออกไปเห็นทะเลพอดีเลยครับ..."
"อืมเหรอ...ท่าทางช่วงนี้จะเป็นโลซีซั่นใช่มะ....ไม่ค่อยเห็นมีคนเลย" ร่างบางยังคงชวนคุยเรื่อยเปื่อย
"ครับ...แต่อีกสองเดือนก็จะมีฟูลมูนแล้ว คงจะคึกคักกว่านี้ ... พี่ก็น่าจะอยู่เที่ยวนะครับ" เด็กยกกระเป๋าเอ่ยชวน
.... ติ๊งง !!! ....
เสียงลิฟท์ดังขึ้นพร้อมๆกับประตูลิฟท์ที่เปิดออกมาพอดี .... ภายในปรากฏร่างของชายหนุ่มหน้าหวานที่แจจุงยังคงจำได้ดี
"คุณ..." เสียงเรียกหายไปในลำคอเมื่อเห็นร่างเล็กของใครอีกคนที่ยืนอยู่ข้างๆ
.... คนที่เขาเฝ้าตามหามาตลอดเป็นเวลาสองเดือนเต็ม ....
"อ๊ะ ! คุณแจจุง.." แต่ทว่าคนที่เอ่ยทักทายเขากลับเป็นชายหนุ่มผิวสีน้ำผึ้งผู้ที่เคยให้เขาอาศัยเรือมาลงที่เกาะแห่งนี้
"ไม่เจอกันนานเลยนะครับ...ไม่คิดเลยว่าคุณแจจุงจะมาพักที่นี่...ผมดีใจจัง..."
ชางมินเอ่ยทักอีกฝ่ายที่มัวแต่ยืนค้างมองคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้างๆเค้าด้วยความแปลกใจ
... จุนซู ... ในที่สุด ชั้นก็หานายเจอ ....
หนุ่มหน้าสวยจ้องมองไปยังคนตัวเล็กที่คลี่ยิ้มให้เขา แบบตาไม่กระพริบ
อะไรบางอย่างที่ทำให้แจจุงรู้สึกได้ว่า ร่างเล็กที่เคยรู้จักเปลี่ยนไปจากเดิม ...
"คุณแจจุง.....คุณแจจุงครับ!!!" ชางมินเอ่ยเรียกจนอีกฝ่ายได้สติแล้วหันกลับมา หนุ่มหน้าสวยคลี่ยิ้มให้ร่างโปร่งตรงหน้าก่อนจะเอ่ยทักทาย
"ไม่คิดว่าจะเจอคุณที่นี่เหมือนกันนะครับ คุณ...... เอ่อ .... แย่จัง ผมยังไม่รู้จักชื่อของคุณเลยนี่นา.."
"ผมชิมชางมินครับ .... แล้วนี่ก็ปาร์กจุนซู .... พี่สะใภ้ เอ๊ย !! พี่ชายของผมเองครับ ... โอ๊ย~~"
ชายหนุ่มผิวสีน้ำผึ้งเอ่ยแนะนำตัวเองและร่างเล็กที่อีกยืนอยู่ข้างๆอย่างอารมณ์ดี จนจุนซูต้องแอบหยิกเบาๆที่แขนแก้เผ็ด ...
... จุนซู ...
... ปาร์กจุนซู ...
... นี่มันอะไรกัน ...
.
.
.
ชายร่างสูงนั่งถอนหายใจอย่างกลัดกลุ้มที่โต๊ะทำงานใหญ่ ภายในสำนักงานของรีสอร์ท
ในมือหนาถือกระดาษหนังสือพิมพ์เก่าๆปรากฏเนื้อข่าวที่เค้าอ่านซ้ำไปซ้ำมาหลายร้อยรอบ
.... คิมจุนซู คู่หมั้นของนักธุรกิจหนุ่มไฟแรงจองยุนโฮ ....
ยูชอนขยำกระดาษหนังสือพิมพ์จนแทบจะแหลกคามือ ...
ชายหนุ่มหยิบไฟแช็กขึ้นพร้อมกับจุดไฟเผาให้กระดาษไหม้ไปทีละน้อยอย่างช้าๆ...
... ไม่ว่ายังไงเขาก็ไม่มีทางให้จุนซูกลับไป ..... ไม่มีทาง .....
... ก๊อก ๆๆ ...
เสียงเคาะประตูห้องทำงานดังขึ้น พร้อมๆกับใบหน้าหวานที่โผล่เข้ามาแทบจะทันที
ร่างสูงรีบทิ้งกระดาษที่กำลังไหม้ลงในที่เขี่ยบุหรี่อันใหญ่พลางคลี่ยิ้มให้คนตรงหน้าเพื่อกลบเกลื่อน...
"เผาอะไรเหรอ...ยูชอน"
จุนซูที่ถือแฟ้มเอกสารเดินเข้ามาใกล้พลางชะโงกหน้าดูเถ้าถ่านที่มอดไหม้ไปแล้วของกระดาษแผ่นนั้น
ทำให้ร่างสูงต้องรีบคว้าร่างเล็กเข้ามานังที่ตัก พลางอ้อนเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ ...
"ทำไมมาช้าจังเลยหืมส์ ... ผมคิดถึงคุณจะแย่.."
ร่างสูงคลี่ยิ้มกว้างพลางกดจูบบนแก้มใสๆของคนในอ้อมกอด
"พอดีมีแขกใหม่เข้ามาพักน่ะ......เห็นว่ารู้จักกับชางมินด้วย ผมก็เลยอยู่ดูแลเค้านิดหน่อย..."
"ผู้หญิง หรือ ผู้ชาย หือ?! " น้ำเสียงที่เเสดงความหึงหวงออกมาอย่างชัดเจน ทำเอาร่างเล็กหัวเราะคิกคัก
"ผู้ชายคับ แต่ว่าสวยมากๆเลยน้า ... ผมว่า ยูชอนเห็นแล้วจะต้องปิ๊งแน่ๆเลย" จุนซูพูดหยอกอย่างอารมณดี
"สำหรับผม....ไม่มีใครสวยไปกว่าจุนซูแล้วล่ะ"
ร่างสูงจ้องหน้าอีกฝ่ายด้วยสายตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก ....... เขาคงจะเป็นบ้าถ้าต้องเสียคนๆนี้ไป
"ผมรักจุนซูนะ..." มือหนาไล้ที่แก้มใสของอีกฝ่ายเบาๆ ... ทำให้ร่างเล็กต้องยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน
ร่างเล็กเลื่อนมือของตัวเองมากุมมือหนาไว้ ก่อนจะโน้มตัวไปกอดร่างสูงพลางกระซิบข้างหู
"ผมก็รักยูชอนเหมือนกัน...."
.
.
.
บริเวณริมชายหาดด้านหลังของรีสอร์ท...
ร่างเล็กกำลังนั่งวาดรูปลงบนสมุดเสก็ตอยู่ที่มุมประจำ โดยไร้เงาของปาร์คยูชอนที่ระยะนี้ ตามติดคนตัวเล็กตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง
ด้วยเห็นผลที่ว่า ถ้ายูชอนไม่ยอมไปทำงาน จุนซูจะไม่ยอมให้กอด .... ชายหนุ่มจึงต้องระเห็จกลับไปที่สำนักงานด้วยท่าทางขัดใจ
เสียงฝีเท้าที่เดินเข้ามาใกล้ทำให้คนตัวเล็กต้องเงยหน้าขึ้นมามอง พลางคลี่ยิ้มบางๆ
เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายที่เดินเข้ามา เป็นชายหนุ่มหน้าสวยที่เพิ่งเข้ามาพักที่รีสอร์ทแห่งนี้ ....
"วาดรูปอยู่เหรอครับ.."
แจจุงที่ตัดสินใจจะรอดูท่าทีของจุนซูไปก่อนแล้วจึงจะดำเนินการขั้นต่อไป เอ่ยทักพลางทรุดตัวลงนั่งข้างๆโดยที่ไม่ได้ขออนุญาต
... ลายเส้นที่อยู่บนสมุดวาดนั้น ทำให้แจจุงยิ่งแน่ใจเข้าไปอีกว่า จุนซูคนนี้ คือคนเดียวกับจุนซูที่เขาตามหา ...
.... เพราะเมื่อก่อนเค้าเองก็เคยมาดูร่างเล็กนั่งวาดรูปในสวนที่บ้านของยุนโฮอยู่บ่อยๆ ....
"คุณจุนซูวาดรูปเก่งจังเลยนะครับ....ผมเองก็เคยอยากวาดรูปนะ แต่กลัวจะออกมาเป็นอะไรก็ไม่รู้ซะก่อน"
หนุ่มหน้าสวยชวนอีกฝ่ายคุย สร้างความสนิทสนมเพื่อที่จะหาทางสืบถามข้อมูล
"ไม่เก่งหรอกครับ ผมแค่ชอบวาดเท่านั้นเอง ... คุณแจจุงลองหัดวาดสิครับ ผมว่าไม่อยากหรอกน้า"
จุนซูคลี่ยิ้มบางๆให้คนตรงหน้า ...... อันที่จริงร่างเล็กเองก็รู้สึกถูกชะตากับคนๆนี้ตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น
"ไม่เอาดีกว่าครับ...ผมว่าผมคงไม่มีพรสวรรค์ด้านนี้เท่าไหร่ ... ผมว่ามันต้องอยู่ที่การฝึกฝนนะ...
... คุณจุนซูต้องชอบวาดรูปมาตั้งแต่ตอนเด็กๆแน่ๆเลยใช่มั้ยครับ" แจจุงเริ่มหลอกถาม
"ตอนเด็กๆ ...." ร่างเล็กนิ่งเงียบไป เมื่อคิดถึงตอนเด็กๆ ..... ตอนเด็กๆที่เค้าไม่มีความทรงจำอะไรเหลืออยู่เลย
... ในตอนนี้ ความทรงจำที่เหลืออยู่ของร่างเล็กก็มีแค่เพียงปาร์ครีสอร์ทเท่านั้น ...
"ผมจำไม่ได้หรอกคับ เรื่องตอนเด็กๆ .... มันก็ ... นานมากแล้ว ..." ร่างเล็กตอบเลี่ยงๆ
"อืม....งั้นคุณก็ต้องจบจากมหาวิทยาลัยด้านศิลปะแน่ๆเลยใช่มั้ยคับ.... คุณเรียนที่ไหนเหรอ"
แจจุงยังคงไม่ออกนอกเรื่องง่ายๆ .... อันที่จริงเขาเองก็รู้ว่า จุนซูจบงานมหาวิทยาลัยจองซู แต่จุนซูคนนี้จะรู้รึป่าว
"เอ่อ...ผม................... ผมจำไม่ได้หรอกคับ..."
คนตัวเล็กหรุบลงต่ำ และมีท่าทีอึดอัดจนอีกฝ่ายสังเกตได้...
ด้วยความเป็นคนตรงไปตรงมาและพูดเบี่ยงประเด็นไม่เก่งมากนัก ...
บวกกับสายตาที่มองมาอย่างไม่เข้าใจของอีกฝ่าย จึงทำให้จุนซูตัดสินใจเล่าเรื่องทุกอย่างให้แจจุงฟัง...
.... เรื่องราวที่ถูกถ่ายทอดออกมาจากปากของร่างเล็ก ยิ่งทำให้เเจจุงแน่ใจอย่างถึงที่สุดว่าจุนซูคนนี้คือคิมจุนซูจริงๆ ....
.... คิมจุนซูคู่หมั้นของจองยุนโฮ ที่ความจำเสื่อม และมาเริ่มต้นชีวิตใหม่กับปาร์กยูชอนที่นี่ ...
.... โชคชะตาช่างเล่นตลกเสียจริง ....
"ผมเสียใจด้วยนะครับที่เกิดเรื่องแบบนี้กับคุณ..."
หนุ่มหน้าสวยตีหน้าเศร้าพลางเอ่ยแสดงความเสียใจกับร่างเล็กที่ได้แต่เพียงคลี่ยิ้มบางๆตอบกลับมาเท่านั้น...
"แล้วอย่างนี้...คนที่เคยรู้จักกับคุณ ครอบครัวของคุณคงจะต้องตามให้คุณอยู่แน่ๆเลย ... คุณไม่คิดถึงพวกเค้าบ้างเหรอ"
แจจุงยิงคำถามตรงประเด็น ..... เขาต้องการจะรู้ว่า ร่างเล็กจะรู้สึกอย่างไร ถ้ารู้ว่ามีใครบางคนเฝ้ารออยู่
"ผม...ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ ..... มันอาจจะฟังดูเห็นแก่ตัว .... แต่ผมเองก็มีความสุขมากกับชีวิตใหม่ที่นี่"
ร่างเล็กพูดด้วยสีหน้ากังวล ก่อนที่จะมีน้ำเสียงผ่อนคลาย เมื่อเห็นใบหน้าของใครบางคนลอยเข้ามาในหัว
"แหวนของคุณสวยดีนะครับ ... " แจจุงที่สังเกตเห็นแหวนเงินเกลี้ยงที่อยู่บนนิ้วนางข้างซ้ายของร่างเล็กเอ่ยขึ้น
.... ที่ๆเเหวนหมั้นของยุนโฮควรจะอยู่ .... แต่กลับมีแหวนของใครอีกคนมาแทนที่ .....
"ยูชอนซื้อให้ผมเมื่อวันวาเลนไทน์ที่ผ่านมานี่เองครับ.."
ใบหน้าหวานขึ้นสีเล็กน้อยเมื่อนึกถึงค่ำคืนอันแสนหวานในวันวาเลนไทน์ของเขากับคนรัก ...
"คุณคงจะรักคุณยูชอนมากนะคับ....เวลาคุณพูดถึงเค้า คุณดูมีความสุขมากจริงๆ..."
ชายหนุ่มหน้าเศร้าไปเมื่อนึกถึงว่า ในตอนที่ร่างเล็กกำลังมีความสุขอยู่ที่นี่ เพื่อนรักของเขากำลังทุกข์ทรมานขนาดไหน...
"แล้วถ้าเมื่อก่อนคุณมีคนที่คุณรักแล้วเค้าก็รักคุณมาก .... คุณจะทำยังไง ... ถ้าเค้ามาพบกับคุณในตอนนี้ คุณจะทำยังไง จุนซู ..."
แจจุงเผลอพูดถามออกไปอย่างไม่รู้ตัว ทำให้ร่างเล็กต้องมองหน้าเขาด้วยความประหลาดใจ ...
"ทำไม..คุณถึงถามแบบนั้นล่ะคับ คุณแจจุง..." คำถามจากร่างเล็กทำให้แจจุงรู้สึกตัว
ชายหนุ่มรีบลุกขึ้นยืน ก่อนจะหันไปคลี่ยิ้มบางๆให้กับร่างเล็กที่นั่งงงอยู่...
"เอ่ออ....ผมนึกขึ้นได้ว่า ต้องออกไปซื้อของนิดหน่อย .... ขอตัวก่อนนะครับ" แจจุงรีบเดินออกไป ทิ้งไว้ให้ร่างเล็กนั่งอยู่ตามลำพัง ....
... คำพูดลอยๆ ของแจจุงเมื่อซักครู่นี้ ยังคงติดอยู่ในความทรงจำ ....
.... ถ้าเมื่อก่อนคุณมีคนที่คุณรักแล้วเค้าก็รักคุณมาก .... ถ้าเค้ามาพบกับคุณในตอนนี้ คุณจะทำยังไง จุนซู .....
... นั่นสินะ ..... ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ ..... เขาควรจะทำยังไง ....
.
.
"คิดอะไรอยู่คับที่รัก..." สองแขนแกร่งโอบรอบเอวบางของคนตัวเล็กที่ยืนเหม่อออกไปอยู่ที่ระเบียงของห้องนอน
ร่างเล็กห่อตัวเข้ามาเล็กน้อย พลางเอนซบไปยังอกแกร่งด้วยสีหน้าที่มีดูไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก ....
"วันนี้มีคนมาถามผมว่า ... ถ้าเมื่อก่อนผมมีคนรักอยู่ก่อนแล้ว ... แล้วถ้าเขามาเจอผมในตอนนี้ ผมจะทำยังไง ..."
จุนซูเอ่ยขึ้นมาลอยๆ แต่ช่างเป็นคำพูดที่ทำให้ยูชอนชาไปทั้งตัว ..... ความลับที่เขาเฝ้าปกปิดกำลังจะถูกเผยออกมาอย่างนั้นหรือ
ร่างสูงจับคนตัวเล็กให้หันมาสบตา พลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูไม่มั่นคง และหวาดกลัวอยู่ไม่น้อย
"แล้ว...แล้วถ้าเป็นแบบนั้น ... จุนซูจะทำยังไง .... คุณจะทิ้งผมกลับไปหาเค้ารึเปล่า...."
ร่างเล็กมองสบสายตาคมอย่างไม่เข้าใจนัก ... ท่าทางของร่างสูงที่ดูผิดปกติมาสองสามวันนั่น ทำให้จุนซูรู้สึกแปลกๆอย่างบอกไม่ถูก
"ยูชอน....คุณเป็นอะไรรึเปล่า ... ช่วงนี้คุณดูแปลกๆนะ" มือเล็กลูบใบหน้าคมของอีกฝ่ายด้วยความเป็นห่วง ...
"ผมกลัวจุนซู .... ผมกลัว ...... ผมกลัวที่จะต้องเสียคุณไป ....
ผมกลัวทุกครั้งที่คิดว่า ถ้าวันใดวันหนึ่งคุณจำทุกอย่างได้ คุณจะหนีผมไป ....
.... หนีผมกลับไปยังโลกใบเก่าของคุณ แล้วทิ้งผมไว้ตามลำพังที่นี่ .... ผมกลัวจริงๆนะจุนซู ...."
ร่างสูงรวบตัวอีกฝ่ายเข้ามาในอ้อมกอด เสียงทุ้มพร่ำพรรณาออกมาอย่างสั่นเครือ ......
"ยูชอน....."
ร่างเล็กนิ่งอึ้งไปเมื่อรับรู้สึกความรู้สึกของอีกฝ่าย ... แขนบางเอื้อมขึ้นมาโอบร่างสูงที่กอดเข้าไว้พลางลูบหลังเบาๆอย่างอ่อนโยน
"อย่ากลัวเลยนะยูชอน .... ผมรักคุณ .... ผมจะไม่ทิ้งคุณไปไหน .... ผมจะอยู่กับยูชอนที่นี่ .... อยู่ด้วยกันตลอดไป "
... แต่ทว่า ถ้อยคำปลอบโยนของร่างเล็ก ไม่ได้ช่วยให้ยูชอนคลายความกังวลลงได้เลย ...
ในตอนนี้จุนซูยังจำทุกอย่างไม่ได้ ... ร่างเล็กอาจจะพูดแบบนี้ ..... แต่ถ้าวันหนึ่ง ..... จุนซูเกิดจำได้ .... จำคนรักของเขาที่ชื่อจองยุนโฮได้
..... ร่างเล็กที่อยู่ตรงหน้าอาจเปลี่ยนไป ......
..... จุนซุจะรักเค้ามากกว่ายุนโฮรึป่าว .....
...... อ้อมกอดที่แสนอบอุ่นนี้ยังคงจะเป็นของเขาอยู่ไหม .....
......... กลัวเหลือเกิน ......
..... กลัวที่จะต้องสูญเสียคนๆนี้ไป .....
.
.
(....ตื๊ดดด ..... ตื๊ด ........ )
ชายหนุ่มหน้าสวยยืนกดโทรศัพท์อยู่ที่ระเบียงห้องพัก ...
... แจจุงตัดสินใจแล้วว่า ควรจะบอกเพื่อนรักให้มารับตัวจุนซูไป ก่อนที่ทุกอย่างจะสายไปกว่านี้ ....
... รักสามเศร้าที่เกิดมาโดยที่โชคชะตาเล่นตลก ..... สุดท้ายก็ต้องมีฝ่ายที่เจ็บ ....
..... ได้แต่หวังว่า ฝ่ายที่เจ็บคงจะไม่ใช่เพื่อนรักของเค้า .....
(...ฮัลโหล...)
"...ยุนโฮ ..... ชั้นเจอจุนซูแล้ว ....."
.
.
เเสงอาทิตย์ยามเช้าที่แสนสดชื่น ... ร่างเล็กที่ตื่นเช้ากว่าใครเพื่อนกำลังเดินเล่นไปมาบนชายหาดอย่างร่าเริง
เท้าเล็กๆเดินอยู่บนหาดทรายสีขาวพลางวิ่งหลบเกลียวคลื่นที่ถูกพัดขึ้นมาอย่างสนุกสนาน ....
ร่างสูงที่เพิ่งเดินตามออกมาทีหลัง คลี่ยิ้มบางๆให้กับภาพความงดงามนั้น ...
ชายหนุ่มก้าวเท้าไปข้างหน้า เพื่อไปร่วมวงกับคนตัวเล็กด้วย ...
แต่ทว่า ....
ใครบางคนก้าวเข้ามาตัดหน้าเขาก่อน ....
"จุนซู!!!!!!"
เสียงร้องเรียกที่ตะโกนดังขึ้น ทำให้ร่างเล็กหันไปมองด้วยความตกใจ และยิ่งไปกว่านั้นเมื่อจู่ๆร่างของใครคนหนึ่งได้พุ่งเข้ามากอดเขาไว้
.... อ้อมกอดที่แสนอบอุ่นและคุ้นเคย ..... กลิ่นกายที่ยังติดตรึงอยู่ในความทรงจำ ....
... ใบหน้าคม ที่นำพาภาพเหตุการณ์ในอดีตกลับคืนสู่ความทรงจำทั้งหมดของร่างเล็ก ....
เสียงหวานเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบา เมื่อสบตากับคนตรงหน้า .... คำพูดที่ทำให้ปาร์คยูชอนชาไปทั้งตัว
"...ยุนโฮ...."
####################### TBC
