[Part 5]
....... ทุกครั้งที่ผมเห็นทะเล ... ผมรู้สึกกลัว ........
....... ทุกครั้งที่มองเห็นเกลียวคลื่น .... ผมได้ยินเสียงกรีดร้อง ......
....... เสียงกรีดร้องที่บ้าคลั่งราวกับปีศาจ .......
....... ปีศาจที่พรากเอาคนที่ผมรัก .....
...... หายไป .......
"ยุนโฮ!!!ช่วยด้วย!!!!!!!!!!!!!!"
"จุนซู!!!!!!!"
ร่างเล็กสะดุดสุดตัว เมื่อจู่ๆชายหนุ่มที่นอนหลับไม่ได้สติอยู่บนเตียงนุ่ม ผุดลุกขึ้นมาตะโกนเรียกชื่อของเขาด้วยสีหน้าหวาดกลัว
มือหนารั้งร่างเล็กที่นั่งอยู่ข้างเตียงเข้ามากอดไว้แนบอก วงแขนแกร่งโอบรัดแน่นราวกับกลัวจะหลุดลอยไปไหน
ริมฝีปากหนาพร่ำเรียกชื่อเขาซ้ำไปซ้ำมาด้วยความกลัวจนดูเหมือนจะสงบสติอารมณ์ไม่ได้...
"ยุนโฮ...คุณเป็นอะไร.....ใจเย็นๆนะ....."
จุนซูที่ตั้งสติได้แล้ว เอ่ยถามอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความห่วงใย พลางใช้มือลูบแผ่นหลังกว้างขึ้นลงอย่างช้าๆเพื่อปลอบโยน
"จุนซู...ผมฝัน....ผมเห็นมันอีกแล้ว.....ผมเห็นตอนคุณจมลงไปในน้ำ....คุณเรียกชื่อผม....แล้ว....แล้วคุณก็หายไป..."
ร่างสูงพร่ำระล่ำระลักเล่าความฝันที่คอยตามหลอกหลอนเค้าในทุกๆคืน...
... ภาพของร่างเล็กที่ค่อยๆจมหายไปในเกลียวคลื่นที่ซัดสาดอย่างบ้าคลั่ง .... โดยที่เขาไม่อาจช่วยอะไรได้เลย ....
ใบหน้าคมซบลงบนไหล่เล็กอย่างอ่อนล้า ... หยาดน้ำตาอุ่นๆไหลลงบนเสื้อเชิ้ตตัวบางของอีกฝ่ายอย่างที่ไม่อาจสะกดกลั้นได้
....... แค่คิดก็เจ็บปวดทุกครั้ง .... ทั้งๆที่อยู่ตรงหน้า ... แต่เขากลับทำอะไรไม่ได้เลย ........
"ยุนโฮ...... มันผ่านไปแล้วนะ .... มันผ่านไปแล้ว .... ตอนนี้ผมอยู่กับคุณที่นี่ ... ผมอยู่ตรงนี้ ... อยู่กับคุณตรงนี้"
มือบางยกใบหน้าของอีกฝ่ายให้ขึ้นมาสบตาอย่างช้าๆ พลางไล้นิ้วเกลี่ยน้ำตาให้หายไปจากใบหน้าคม...
ร่างสูงทอดสายตาสบลงกับดวงตาใสของคนตรงหน้า ...
ดวงตาเรียวที่มองกลับมาช่างอ่อนโยนราวจะปลอบประโลม...
ทุกสัมผัสอันอ่อนโยนของร่างเล็กที่ส่งมาให้ ... ไออุ่นที่สัมผัสได้ในอ้อมกอด ....
และรอยยิ้มบางๆที่คอยให้กำลังใจเขาอยู่เสมอ ....
..... จุนซู .... ในที่สุดคุณก็กลับมา ......
"คุณรู้มั้ย ... จุนซู ... ผมคิดถึงคุณ ... คิดถึงคุณมาก ... คิดถึงคุณเหลือเกิน"
ร่างสูงโน้มใบหน้าลงแนบแก้มใส วงแขนแกร่งโอบรัดร่างเล็กเข้ามาใกล้ พลางลูบกลุ่มผมนุ่มเบาๆอย่างทะนุถนอม
"ผมจะไม่ยอมเสียคุณไปอีก ... ผมจะไม่มีวันปล่อยมือจากคุณ ... ผมรักคุณนะจุนซู ..."
"ผมก็รักคุณ...ยุนโฮ..."
.
.
หนุ่มหน้าสวยผุดลุกขึ้นยืน เมื่อเห็นคนตัวเล็กเดินออกมาจากในห้องพัก ..
"จุนซู...ไอ่ยุนเป็นยังไงบ้าง" ร่างบางเดินเข้าไปถามอีกฝ่ายด้วยสีหน้าร้อนใจ
ก็หลังจากยุนโฮได้เจอกับจุนซูที่ชายหาดแล้ว ... จู่ๆไอ่เพื่อนบ้านี่ก็ล้มลงไปไม่ได้สติ
เขากับคนที่รีสอร์ทจึงต้องช่วยกันหามเข้ามานอนในห้องพักของเขา แล้วก็ตามหมอมาดูอาการ ...
"ไม่เป็นไรแล้วล่ะ ... ชั้นให้เค้ากินยา แล้วก็นอนหลับไปแล้ว ..." ร่างเล็กคลี่ยิ้มบางๆเพื่อให้คนตรงหน้าสบายใจ ...
"อืม..งั้นก็ดีแล้ว ... ชั้นล่ะเป็นห่วงซะแทบแย่ ... นายรู้มั้ย ... ตอนนายไม่อยู่ เจ้านั่นกินไม่ได้นอนไม่หลับ แทบไม่เป็นผู้เป็นคน"
แจจุงร่ายยาวด้วยความเป็นห่วงเพื่อน โดยไม่ได้สังเกตสีหน้าคนฟังว่าเปลี่ยนไปอย่างไร ...
"เค้าคงจะต้องเสียใจมากที่อยู่ๆชั้นก็หายไปแบบนั้น ..." ร่างเล็กเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
... สภาพของยุนโฮในตอนนี้ดูแย่มาก ....
.... ร่างสูงที่เคยแข็งแรงและคอยปกป้องเค้าอยู่เสมอ ..... กลับดูอ่อนล้าและอิดโรยจนแทบจะไม่ใช่คนๆเดียวกัน ....
"ไม่ใช่ความผิดของนายนะจุนซู .... มันเป็นอุบัติเหตุ ... ไม่มีใครอยากให้มันเกิดขึ้นหรอก"
แจจุงรั้งร่างเล็กที่กำลังร้องไห้อยู่เงียบๆเข้ามากอดพลางปลอบโยน
..... ไม่ใช่ความผิดของใคร ..... ทุกอย่างคือโชคชะตา .... โชคชะตาที่เล่นตลกกับชีวิตมนุษย์เสมอ .....
"นายจะต้องดูแลมันนะ ... นายจะต้องดูแลยุนโฮ ... ทำให้มันกลับมาเป็นผู้เป็นคนเหมือนเดิม ....
.... เจ้านั่น มันรักนายมากนะจุนซู ... นายก็รู้ใช่มั้ย..." ร่างบางดันตัวร่างเล็กให้สบตา พลางพูดด้วยสีหน้าจริงจัง
"ชั้นรู้ ... แต่ ...."
"นายลังเลอะไรจุนซู ... ก่อนเกิดอุบัติเหตุ นายกำลังจะหมั้นกับยุนโฮไม่ใช่เหรอ ....
.... ตอนนี้ทุกอย่างมันก็กลับมาเหมือนเดิมแล้ว ... นายก็แค่กลับไป ... ไปยังที่ๆนายเคยอยู่ ... กลับไปใช้ชีวิตอย่างเดิม"
"ชั้น...ชั้นทิ้งยูชอนไปไม่ได้แจจุง ... ชั้นรักเค้า .... ยูชอนอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีชั้น"
"แล้วนายคิดว่ายุนโฮจะอยู่ได้มั้ย ถ้าไม่มีนาย!!!" แจจุงตะคอกใส่ร่างเล็กตรงหน้าด้วยความโมโห ...
.... ยุนโฮเองก็ไม่ได้ผิดอะไรไม่ใช่เหรอ ... แล้วทำไมต้องเป็นเพื่อนของเขาที่จะต้องเสียใจ ....
"ฮึกก....ชั้นไม่รู้ .... ชั้นไม่รู้แจจุง..." ร่างเล็กทรุดตัวลงนั่งกับพื้นพลางร่ำไห้
.... ตัวเค้าเองก็สับสนไปหมดกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ....
ทั้งเรื่องความทรงจำในอดีตที่ย้อนกลับมา ... และเรื่องราวในปัจจุบันที่เด่นชัด ....
... ทั้งยุนโฮ และ ยูชอน ...................................................... เขาควรจะทำยังไงดี
"ชั้นขอโทษ...จุนซู .... ชั้นไม่ควรจะตะคอกใส่นายแบบนั้น..."
แจจุงที่ควบคุมสติตัวเองได้แล้ว คุกเข่าลง พลางดึงร่างเล็กเข้ามากอด ...
"ทุกอย่างมันขึ้นอยู่กับนาย ... จุนซู ..... นายต้องใช้หัวใจตัวเองตัดสินในเรื่องนี้... หัวใจกับความรู้สึกของนาย..."
.
.
"พี่ไม่เป็นไรใช่มั้ยครับ.." ชางมินเอ่ยถามร่างสูงที่นั่งเงียบอยู่ที่โซฟาตั้งแต่ตอนที่ชายแปลกหน้าถูกหามเข้าไปในห้อง
"ชางมิน....พี่ควรจะทำยังไงดี..." ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นสบตากับอีกฝ่ายที่นั่งอยู่ข้างๆด้วยสีหน้าหวั่นไหว
.... สิ่งที่เขากลัวได้เกิดขึ้นแล้ว .... ผู้ชายคนนั้นเจอจุนซูแล้ว ... แล้วความทรงจำของจุนซูก็กลับมาทั้งหมด .....
..... กลัวเหลือเกินที่จะสูญเสียจุนซูไป ..... กลัวเพราะเค้าเป็นคนมาทีหลัง .....
..... กลัวว่าจุนซูจะเลือกคนคนนั้น ..... กลัวว่าร่างเล็กจะทิ้งเค้าไป .....
"พี่อย่ากังวลไปเลยครับ .... พี่รักพี่จุนซู .... พี่จุนซูเองก็รักพี่ ... พี่ต้องเชื่อใจพี่จุนซูนะครับ"
หนุ่มน้อยเอื้อมมือมาบีบมือของพี่ชายที่กำลังสั่นเทา ...... สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้ คือ ความเชื่อมั่นในรัก เท่านั้น .....
"แต่พี่...."
....ก๊อกๆๆ....
เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะการพูดคุย .... ร่างเล็กก้าวเดินเข้ามาในห้องพลางส่งยิ้มไปให้ชายหนุ่มทั้งสอง ....
"คุยอะไรกันอยู่เหรอ.." จุนซูยิ้มบางๆ เดินเข้ามาใกล้ พลางทรุดตัวลงในที่โซฟา
ดวงตาเรียวที่แม้จะไม่มีคราบน้ำตาหลงเหลืออยู่ ... แต่ก็ฉายแววของความสับสนที่เกิดขึ้นในหัวใจ
..... จุนซูรู้แต่เพียงว่า เขาจะต้องเข้มแข็ง เพื่อไม่ให้ทุกอย่างแย่ลงกว่านี้ .....
"อืม...งั้นผมขอตัวก่อนนะฮะ ... เพิ่งนึกได้ว่าจะคุยเรื่องงานกับคุณฮีบอน"
ชางมินที่อยากจะให้ทั้งสองมีเวลาพูดคุยกันขอตัวออกไปจากห้อง เหลือไว้แค่จุนซูกับยูชอน
"เอ่อ....ยูชอนกินข้าวรึยัง ... หิวมั้ย เดี๋ยวผมไปทำอะไรให้กินดีมั้ย..."
ร่างเล็กลุกมานั่งข้างๆอีกฝ่ายพลางถามอย่างเอาใจ ........ จุนซูพยายามทำให้ทุกอย่างเหมือนเดิมมากที่สุด
"เค้า...เป็นยังไงบ้าง..." ยูชอนตัดสินใจถามถึงชายแปลกหน้าว่าที่คู่หมั้นในอดีตของร่างเล็ก พลางใช้สายตาจับจ้องปฏิกิริยาของอีกฝ่าย
"..........."
"ยุนโฮไม่เป็นอะไรมากแล้วล่ะ ... หมอบอกว่าเขาพักผ่อนไม่เพียงพอ แล้วก็ ... ไม่ยอมกินข้าว"
ร่างเล็กที่เงียบไปอึดใจหนึ่ง เอ่ยตอบขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ .... ยิ่งพูดก็ยิ่งรู้สึกผิดที่ตัวเขาเองเป็นสาเหตุที่ยุนโฮต้องเป็นแบบนี้
"คุณยังรักเค้าอยู่ใช่มั้ยจุนซู..." ยูชอนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เจ็บปวด ....
สีหน้าและความเป็นห่วงเป็นใยต่อใครอีกคนที่เขาสัมผัสได้นั้น ... ช่างตอกย้ำว่า คนที่จุนซูรักไม่ได้มีแค่เขาเพียงคนเดียว ...
"....ยูชอน...."
เสียงเล็กรำพึงอย่างแผ่วเบา ... ดวงตาเรียวจับจ้องไปยังอีกฝ่ายที่หลับตาลงช้าๆอย่างอ่อนล้า ...
หยาดน้ำตาใสๆไหลรินจากปลายหางตาที่ปิดสนิท ... น้ำตาของยูชอนที่เขาไม่เคยได้เห็น กำลังไหลรินบนความเจ็บปวด ....
จุนซูโผเข้ากอดคนตรงหน้า ... ใบหน้าหวานซุกลงกับอกแกร่งแน่น ... จนได้ยินเสียงเต้นของหัวใจ ...
..... หัวใจที่กำลังเต้นช้าๆ อย่างอ่อนล้าและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ......
..... ตัวเขาเองก้อเหมือนกัน ... ในตอนนี้จุนซูเองก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี
..... บางที คนที่อ่อนแอมากที่สุด อาจจะเป็นเค้าก็ได้ .....
"ยูชอน...ผมควรจะทำยังไงดี ..... ผมไม่อยากให้ใครเสียใจเพราะผมอีก .... ทั้งยูชอน ทั้งยุนโฮ .... ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วย... ฮึกก"
เสียงหวานสั่นเครือด้วยความเจ็บปวดและสับสน .... เขาไม่สามารถเลือกทางไหนได้เลย ....
.... ไม่ว่าทางไหน ก็จะต้องมีใครซักคนที่จะต้องเจ็บปวด .....
"..................."
วงแขนแกร่งโอบรัดร่างเล็กที่กำลังร้องไห้อยู่กับอกพลางลูบไล้อย่างแผ่วเบา ...
ริมฝีปากหนาประทับจูบลงบนกลุ่มผมนุ่มอย่างอ่อนโยน ...
.... ที่ผ่านมาเขาเองคงจะเห็นแก่ตัวมากเกินไป .... เขากลัวที่จะสูญเสียจุนซูไป ....
.... กลัวที่จะต้องจมอยู่กับความเจ็บปวด ....
.... กลัวจนลืมไปว่า .... คนที่เจ็บปวดที่สุด ..... อาจจะไม่ใช่เขา ....
"จุนซู ... คุณรักผมรึเปล่า"
เสียงทุ้มกระซิบถามคนในอ้อมกอดด้วยความอ่อนโยน ... มือหนาเชยคางมนพลางเกลี่ยน้ำตาบนใบหน้าหวานออกจนหมด
ร่างเล็กสัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่เปลี่ยนไปในดวงตาคมที่ทอดมองลงมา ... รอยยิ้มที่อบอุ่นของยูชอนถูกส่งมาให้เขาอีกครั้ง
..... เหมือนกับวันนั้น ..... วันที่เขาตัดสินใจจะเริ่มต้นชีวิตใหม่กับคนๆนี้ ......
"ผมรักยูชอน ... ผมรักคุณ ...."
กลีบปากบางที่เอื้อนเอ่ยคำว่ารัก ถูกประทับจูบอย่างอ่อนโยนจากร่างสูงที่โอบกอดเขาไว้อย่างแผ่วเบา....
.... จูบที่แสนอ่อนโยนราวกับจะปัดเป่าความทุกข์ทั้งหลายที่มีให้หายไป ....
.... จูบของยูชอนที่อบอุ่นทุกครั้งที่ได้สัมผัส ....
"ผมจะไม่ถาม ... ว่าระหว่างผมกับยุนโฮ คุณรักใครมากกว่า .... ผมรู้เพียงแต่ว่า .... จุนซูรักผม และผมก็รักคุณ ...
..... ผมเชื่อในความรักของเรา .... ผมจะไม่เสียใจ ถ้าจุนซูไม่เลือกผม .... ผมจะเก็บความทรงจำที่ดีของเราไว้ ในใจของผมตลอดไป..."
"..ยูชอน..."
"ที่ผ่านมา...ผมนึกถึงแต่ตัวเองมาตลอด ... ผมมัวแต่จะฉุดรั้งจุนซูให้อยู่กับผม ...
โดยที่ไม่ได้คิดถึงความรู้สึกของจุนซูเลย ว่าคุณจะลำบากใจและเจ็บปวดแค่ไหน ...
ตอนนี้ ผมจะไม่ให้คุณต้องเสียใจอีกแล้ว ... ไม่ว่าจุนซูจะเลือกทางไหน ... ผมก็ยินดีที่จะยอมรับมัน ..."
##################### TBC
พอก่อนละกันคับ ฮืออ ... ปาร์คเป็นคนดี ... พูดอะไรไม่ออก แง่ง
โอ้ย คนแต่งเครียดคับ ขอหนีไปแต่งอัลเทอก่อนละกัน TT^TT
ขอบคุณที่ติดตามคับผม ~~
)
