[Part 5]
"รอนานมั้ย...ชางมิน~" จุนซูในชุดออกศึกสุดเซกซี่ที่ครีเอทโดยเจ๊ซิน เอ่ยถามอีกฝ่ายที่นั่งรออยู่ในรถสปอร์ตคันหรู ...
ร่างเล็กในชุดเสื้อเปิดไหล่ซีทรูสีดำกับกางเกงขาสั้นตัวเล็กสีขาว ประดับด้วยต่างหูและสร้อยไม้กางเขนส่องประกายระยิบระยับ
ใบหน้าหวานถูกแต่งแต้มเล็กน้อยด้วยมาสคาร่าสีดำปัดขนตาให้งอนงามยิ่งขึ้น ....
ริมฝีปากบางฉาบด้วยลิปกลอสสีชมพูใสและแก้มสีชมพูระเรื่อ บวกกับท่าทางอันเเสนเย้ายวนตรงหน้า
ทำให้ชางมินถึงกับนิ่งอึ้งทันทีที่ร่างเล็กเหยียบย่างขึ้นมานั่งลงบนเบาะข้างตัวของเขา ...
" .. คุณสวยมากเลย ... จุนซู" ดวงตาคมกวาดไล้ไปทั่วร่างเล็กที่อยู่ตรงหน้าด้วยความหลงใหลและปรารถนา
ชายหนุ่มโน้มตัวไปข้างหน้า พลางสูดดมกลิ่นหอมจากร่างกายเล็กๆของอีกฝ่ายที่เบี่ยงตัวหนีอย่างเขินอาย ...
"ก็ถ้าผมไม่สวย ... ชางมินไม่ให้ไปด้วยก็แย่น่ะสิฮะ"
คนตัวเล็กยิ้มบางๆทำเสียงกระเง้ากระงอด ยิ่งทำให้ชางมินอดใจไม่ได้ที่จะกดจมูกลงไปบนแก้มใสๆของอีกฝ่าย
ร่างเล็กทำตาโต เมื่อถูกการจู่โจมแบบไม่คาดฝัน ...
จุนซูที่หลังแนบติดกับประตูรถจนแทบจะเป็นเนื้อเดียวกันพยายามถอยหนีอีกฝ่ายอย่างหมดหนทาง
และก่อนที่ริมฝีปากหนาจะก้มลงมาประทับกลีบปากบางที่ยังคงบวมช้ำอยู่นั้น ..... เสียงโทรศัพท์ของอีกฝ่ายก็ดังขึ้นมาช่วยชีวิตไว้ได้ซะก่อน
"ฮัลโหล!!มีอะไรวะ ดงแฮ" ชางมินกรอกเสียงส่งไปยังปลายสายด้วยความหงุดหงิด
("เคย์จิมา ... มันจะขอท้าแข่งกับแก") เสียงตอบกลับที่ได้ยินไม่ชัดซักเท่าไหร่เพราะเสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่มเบื้องหลัง
"วันนี้ชั้นไม่ว่าง" ร่างสูงว่าพลางปรายตามคนตัวเล็กที่นั่งมองอยู่ข้างๆ
("..แต่มันมีของมาแลก .. แกจะไม่มาดูหน่อยเหรอ ..")
.......ของเหรอ........
ชางมินนิ่งเงียบไปซักพัก ... มือหนาไล้ไปยังแก้มใสอย่างใช้ความคิด ก่อนจะตอบตกลงกับปลายสายแล้ววางไป
"ไปเที่ยวกันก่อนนะครับจุนซู ... แล้วเดี๋ยวเราค่อยไปสนุกกัน"
.
.
.
เสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่มไปทั่วลานกว้างบริเวณนอกชานเมือง ...
รถยนต์ที่ถูกตกแต่งตามสไตล์ของเจ้าของรถแต่ละคนจนแทบไม่เหลือเค้าเดิมจอดเรียงรายท่ามกลางฝูงชนที่อยู่รายรอบ
เสียงพูดคุยอึกทึกประกอบกับเสียงดนตรีฮิพฮอพที่ดังมาจากรถแต่ละคันแข่งกันตะเบ็งเสียงสร้างบรรยากาศคึกคัก
"ดงแฮ...เมื่อไหร่ไอ่ชางมินจะมาซักที นี่ชั้นรออยู่นานแล้วนะ"
ชายหนุ่มลูกครึ่งญี่ปุ่นย้อมผมสีทองไปทั้งหัวโวยวายเสียงดัง หลังจากที่ต้องรอคู่แข่งมาเกือบชั่วโมง ...
"เออน่า ... มันออกมาตั้งนานแล้ว ....... นั่นไง มานู่นละ"
รถสปอร์ตสีดำคันหรูแล่นเข้ามาจอดเบื้องหน้าอย่างรวดเร็ว ... เสียงเบรกที่ดังจนแสบแก้วหูนั้น ทำให้หนุ่มเลือดร้อนชาวญี่ปุ่นอดจะด่าไม่ได้
ชายหนุ่มร่างสูงเปิดประตูก้าวลงจากรถด้วยสีหน้ากวนๆ ... ก่อนจะเดินอ้อมไปอีกฝั่งเพื่อเปิดประตูให้ร่างเล็กได้ลงมา
เสียงพูดคุยจุกจิกจอแจดังขึ้นพร้อมๆกับที่คนตัวเล็กที่เพิ่งเดินลงจากรถมาตกเป็นเป้าสายตาของคนทั้งลานกว้าง
..... ตุ๊กตาหน้ารถคนแรกของชิมชางมินที่ไม่เคยสนใจใครหน้าไหนตั้งแต่เยียบย่างเข้ามาในวงการแข่งรถนี้ ......
ร่างสูงเอื้อมแขนไปโอบเอวบางไว้แน่น ก่อนจะพาคนตัวเล็กเดินมาหาคู่แข่งที่ยืนอ้าปากค้างอยู่
.... น่ารัก ชิบหาย ....
"ไม่คิดเลยนะว่าแกจะพาจุนซูมาด้วย..." ดงแฮส่งยิ้มให้ร่างเล็กในอ้อมแขนของเพื่อนรักที่มีท่าทีตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด
"อืม....จะแข่งก็รีบๆแข่งเหอะ....ชั้นมีธุระต้องรีบไปทำ" ชางมินพยักหน้าขึ้นลงอย่างไม่ใส่ใจ พลางเอามือลูบไล้เอวบางอย่างมีความหมาย
.... ร่างเล็กที่แม้จะอึดอัดกับการกระทำของอีกฝ่ายได้แต่คลี่ยิ้มบางๆ พลางสอดส่ายสายตาเก็บข้อมูลต่างๆให้ได้มากที่สุด ...
"ครั้งนี้เอามาเท่าไหร่ เกรด A รึป่าว" ชางมินเอ่ยถามพลางทิ้งตัวพิงกับด้านข้างของรถ
"ของแท้ เกรด A ... ชั้นเพิ่งได้มาจากสิงคโปร์"
เคย์จิกวักมือส่งสัญญานให้ลูกน้องนำกล่องบรรจุผงสีขาวในห่อพลาสติกจำนวนมากส่งให้ร่างสูง...
ชางมินรับของมาพลางใช้มีดกรีดห่อพลาสติกห่อหนึ่งออก ... โดยมีร่างเล็กคอยมองตามแบบตาไม่กระพริบ
ร่างสูงก้มลงสูดดมผงสีขาวตรงหน้า พลางใช้นิ้วแตะขึ้นมาชิมเล็กน้อย ...
"ครั้งนี้แกจะแลกกับอะไร .... เหล็ก หรือ เนื้อ ..."
ชายหนุ่มเอ่ยถามอีกฝ่ายที่จ้องร่างเล็กที่ยืนอยู่ข้างเขาอย่างไม่วางตาด้วยสีหน้าไม่พอใจ
มือหนารั้งเอวบางเข้ามากอดอีกครั้งเพื่อเเสดงความเป็นเจ้าของ โดยที่ร่างเล็กไม่ทันได้รู้ตัว เพราะมัวแต่นึกความหมายของ เหล็กกับเนื้ออยู่
"แลกกับน้องคนนี้เป็นไง.."
"ไอ่บ้าเอ๊ย!!!" เสียงทุ้มสบถในห้องควบคุมเล็กๆภายในรถตู้ ...
เสียงการสนทนาทั้งหมดได้ถูกบันทึกไว้จากเครื่องรับสัญญานจากเครื่องดักฟังที่ติดอยู่ที่สร้อยไม้กางเขนของจุนซู
ยูชอนถอดหูฟังออกอย่างไม่สบอารมณ์ โดยมียุนโฮกับนีโอมองตามพลางส่ายหัวเบาๆ ...
รถตู้ติดฟิล์มดำทึบที่ภายในเต็มไปด้วยอุปกรณ์อิเลคโทนิกส์มากมายจอดซุ่มห่างจากลานกว้างไปหลายร้อยเมตร
ทีมของยูชอนได้รับหน้าที่ให้ติดตามรถของชางมินและดักฟังทุกอย่างผ่านตัวรับสัญญานของจุนซู
ส่วนทีมของไรอัน นีโอและฮุคแจถูกแบ่งให้ไปซุ่มอยู่ที่หน้าคอนโดของชางมิน ....
ร่างสูงเดินลงมาจากรถพลางหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบคลายเครียด โดยมียุนโฮเดินตามลงมาด้วยความเป็นห่วง
"ไม่เป็นไรหรอกน่า ยูชอน .... ยังไงซะ ไอ่ชางมินมันก็ไม่ปล่อยให้จุนซูไปกับไอ่เคย์จินั่นหรอก" ชายหนุ่มว่าพลางตบไหล่เพื่อนรักเบาๆ
"เรื่องมันชักจะเลยเถิดไปทุกที ... ชั้นไม่น่าให้จุนซูมาทำงานนี้เลย"
เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นมาด้วยความเป็นห่วง ใบหน้าคมแลดูเศร้า เมื่อนึกถึงคนตัวเล็กที่ต้องมาเจอเรื่องอันตรายต่างๆนานา
....... รวมถึงเรื่องที่เค้าไปทำร้ายความรู้สึกของร่างเล็กนั่นอีก .....
"จะทำยังไงได้วะ มาจนป่านนี้แล้วนี่หว่า ... ก็ได้แต่หวังให้มันสำเร็จ โดยที่จุนซูไม่เป็นอะไรนั่นแหละ"
"ถึงมันจะไม่สำเร็จ ... ชั้นก็ไม่ยอมให้เค้าเป็นอะไรไปหรอก ..."
"นายไม่ต้องห่วงหรอก .... ชั้นรับรอง ว่านายจะต้องไม่เป็นอะไรแน่นอน .... ชั้นจะคอยดูแลนายเอง..."
"ชั้นจะคอยดูแลนายเอง....จุนซู.."
.
.
"ชางมินมาที่นี่บ่อยเหรอฮะดงแฮ" ร่างเล็กเอ่ยถามคนข้างๆ ขณะที่มองดูชางมินกำลังเตรียมตัวลงแข่งอีกด้านที่ห่างออกไป
"ก็บ่อยอยู่นะ ถ้ามีคนมาขอท้าแลกของ ... นายถามทำไม" ดงแฮมองอีกฝ่ายด้วยท่าทางสงสัย ทำให้จุนซูต้องรีบแก้
"ก็ถามไปงั้นแหละ นึกว่าชางมินจะพาสาวมาด้วยบ่อยๆ" ร่างเล็กแสร้งหัวเราะกลบเกลื่อน
"หึ....เจ้านั่นมันไม่ค่อยสนใจใครหรอก ... นายน่ะเป็นคนแรกที่ชางมินพามา.... สงสัยจะหลงเอามาก"
ชายหนุ่มปรายตามองร่างเล็กที่ยืนยิ้มอยู่ ....
เขาเองก็ไม่ไว้ใจจุนซูซะทีเดียว นี่ถ้าไม่ติดว่าชางมินไปจีบจุนซูก่อน เขาคงสงสัยคนตัวเล็กนี้ว่าเป็นสายของตำรวจแล้วกระมัง ....
"ชางมินเเข่งรถเก่งมากเลยเหรอ ถึงมีคนมาท้าแข่งด้วยแบบนี้" ร่างเล็กยังคงถามเก็บข้อมูลต่อไป
"ไอ่เก่งมันก็เก่งหรอกนะ ... แต่มันไม่ค่อยจะแข่งกับใครเท่าไหร่ ถ้าของที่เอามาแลกไม่น่าสนใจ"
"แล้วคนพวกนี้มาทำไมกันเยอะแยะล่ะ ... ชั้นไม่เห็นจะแข่งรถกันเลย เห็นมีแต่ยืนคุยกันไป เต้นกันไป..."
"เค้ามาเเลกของ บางคนก็มาขาย บางคนก็มาซื้อ แต่ชางมินน่ะใหญ่ที่สุดในนี้"
"อืม....แล้ว..." ร่างเล็กกำลังจะถามคำถามต่อไป แต่เสียงเร่งเครื่องจากรถยนต์ทั้งสองคันด้านหลังดังแทรกเข้ามาซะก่อน ...
จุนซูหันไปมองชางมินที่นั่งสบายๆอยู่ในรถ ... ร่างสูงกวักมือเรียกร่างเล็กเข้าไปหาด้วยท่าทางเจ้าเล่ห์
"จะไม่ให้กำลังใจผมหน่อยเหรอ..." เสียงทุ้มเอ่ยถามด้วยสีหน้ากรุ้มกริ่ม พลางฉวยมือเล็กที่เกาะอยู่ที่ข้างหน้าต่างไปจับไว้ ...
ร่างเล็กเหยียดยิ้มบางๆตอบกลับพลางก้มลงกระซิบที่ข้างหูอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงเย้ายวน
"ถ้าคุณชนะ ... คืนนี้ผมจะให้คุณทุกอย่างที่ต้องการเลยดีมั้ย..."
ริมฝีปากหนาเหยียดยิ้มอย่างถูกใจ ก่อนจะยกมือเล็กขึ้นมาจูบแรงๆ
"เตรียมตัวไว้ได้เลยจุนซู .... คืนนี้ คุณไม่ได้นอนแน่...."
.
.
.
"อ๊ะ!!!~~~"
เสียงเล็กอุทานด้วยความตกใจ ...เมื่ออีกฝ่ายเหวี่ยงตัวเขาลงบนเตียงอย่างแรง ก่อนจะก้มลงซุกไซ้ไปทั่วกายอย่างหื่นกระหาย
"ชางมิน...อย่าเพิ่งสิ....ไม่เอานะ..."
จุนซูที่เริ่มจะกลัวอีกฝ่ายก็ดูเหมือนจะเมาจากการฉลองชัยชนะเมื่อครู่ พยายามดันตัวอีกฝ่ายออกสุดแรง ...
"ทำไมละจุนซู ... ก็คุณบอกผมเองว่า คืนนี้คุณจะให้ผมทุกอย่าง" ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมามองสบตาคนใต้ร่างด้วยแววตาแห่งความปรารถนา
"แล้วทำไมต้องรีบร้อนด้วยล่ะ .... คุณนี่ไม่โรแมนติกเอาซะเลยนะ" ร่างเล็กทำหน้างอนๆ ทั้งๆที่ใจออกจะเต้นโครมครามด้วยความกลัว
"แล้วจุนซูอยากให้ผมทำยังไงล่ะครับ ... บอกมาสิ ผมจะทำให้ทุกอย่างเลย"
ใบหน้าคมไล่ลงที่ซอกคอขาว สูดดมพลางกดจูบลงไปหนักๆ ...
"ก่อนอื่น ... คุณต้องไปอาบน้ำก่อน .... แล้วก็เรามาดื่มไวน์ฉลองกันดีมั้ยฮะ"
ร่างเล็กคลี่ยิ้มกว้างพลางเอื้อมแขนไปโอบรอบคออีกฝ่าย ทำหน้าตาน่ารักใส่ ...
"ผมอยากกินคุณมากกว่าไวน์นะ..." ชางมินจ้องกลับมาตาเชื่อม
"ก็กินผมหลังกินไวน์ไงฮะ ... นะ" จุนซูพูดอ้อนๆ ก่อนจะลงทุนหอมแก้มอีกฝ่ายเร็วๆหนึ่งที แล้วดันชางมินให้ลุกขึ้นไปอาบน้ำ
"ชางมิน~~ไวน์อยู่ตรงไหนเหรอ!!~" ร่างเล็กตะโกนถามอีกฝ่ายที่อยู่ในห้องน้ำพลางมองหาทางหนีที่ไล่
ห้องของชางมินเป็นห้องสูทขนาดกลางมีทั้งห้องนั่งเล่น ห้องนอน ห้องน้ำ ห้องครัว และที่สำคัญมีห้องเล็กๆอีกห้องอยู่ทางด้านหนึ่ง
"อยู่ในตู้เก็บไวน์ในครัว...ให้ผมไปเอาให้มั้ย"
"ไม่เป็นไรฮะ...เดี๋ยวผมไปหยิบเอง..." ร่างเล็กหยิบเอาของบางอย่างในกระเป๋า พลางรีบสาวเท้าไปยังครัวเล็กๆอย่างรวดเร็ว
มือเล็กเปิดหาตู้ไวน์อยู่พักใหญ่ ก่อนจะสุ่มเลือกไวน์ราคาแพงระยับที่นอนเล่นอยู่ในตู้มาหนึ่งขวด...
จุนซูหยิบแก้วไวน์ออกมาสองใบ พลางทำหน้าครุ่นคิดอยู่ซักพัก ...
.
.
"อาบน้ำเสร็จแล้วเหรอคับ..."
เสียงหวานเอ่ยทักทายชายหนุ่มในชุดคลุมอาบน้ำที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำ
ร่างเล็กนั่งไขว่ห้างโชว์เรียวขาสวย ก่อนจะยื่นแก้วไวน์ให้อีกฝ่ายอย่างเอาใจ พลางส่งยิ้มหวานให้
ชางมินทรุดตัวลงนั่งข้างๆคนตัวเล็กพลางรับแก้วไวน์มาไว้ในมือ ... ร่างเล็กกระแซะกายเข้ามาใกล้ก่อนชูแก้วไวน์อีกใบขึ้น
"ฉลองให้กับชัยชนะของชางมิน~"
จุนซูจรดแก้วเข้าที่ปากทำท่าจะยกไวน์ขึ้นดื่ม พลางปรายมองไปยังคนข้างๆที่เอาแต่มองมาที่เขาไม่ยอมดื่มไวน์ซักที
"ทำไมยังไม่ดื่มอีกล่ะชางมิน~~คิดว่าผมใส่อะไรลงไปในนั้นรึไง" ร่างเล็กตีหน้าเจ้าเล่ห์เอ่ยถามอีกฝ่ายยิ้มๆ
"แล้วจุนซูใส่อะไรลงไปรึป่าวล่ะคับ หืมส์..."
ชายหนุ่มมองใบหน้าหวานด้วยสายตาพิศวาสสุดขีด พลางใช้มืออีกข้างที่ว่างลูบไล้เรียวขาเนียนอย่างแผ่วเบา
"อืม...งั้นชางมินก็ดื่มแก้วผมละกัน ... จะได้พิสูจน์ว่า ผมไม่ได้ใส่อะไรลงไปในนี้จริงๆ"
ร่างเล็กเปลี่ยนแก้วไวน์ของตนกับชางมิน ก่อนจะยกไวน์ในแก้วของชางมินดื่มเข้าไปทีเดียวหมด...
"ทีนี้จะกินได้รึยังฮะ~~" จุนซูเอียงตัวไปซบไหล่ของอีกฝ่าย พลางจรดแก้วเข้ากับริมฝีปากหนา...
ชางมินคลี่ยิ้มเบาๆ พลางเอื้อมมือไปโอบเอวบางเข้ามาใกล้ แล้วค่อยๆละเลียดไวน์จากการป้อนของร่างเล็กจนหมดแก้ว
.... เพล้ง !!! ....
แก้วไวน์เปล่าในมือของร่างเล็กถูกจับเหวี่ยงทิ้งๆ พร้อมๆกับที่ชางมินพลิกตัวขึ้นจับร่างเล็กกดลงบนเตียง
ใบหน้าคมซุกไซร้ร่างเล็กที่กลัวจนตัวสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ ... จุนซูพยายามผลักร่างของอีกฝ่ายออกแต่ก็สู้แรงของร่างสูงไม่ได้
"ชางมิน...อย่าฮะ!!"
มือเล็กพยายามปัดป้องมือของร่างสูงที่ลูบไล้เข้ามาตามเนื้อผ้าและพยายามถอดเสื้อของเขาออก
ริมฝีปากหนากดจูบลงตามซอกคอขาวอย่างหนักหน่วงจนเกิดรอยแดงเป็นจ้ำๆ
ร่างเล็กที่กลัวจนน้ำตาคลอพยายามดันตัวหนีให้ห่างจากอีกฝ่ายแต่ก็ไม่เป็นผล ....
("ชางมิน...อย่าฮะ!!)
("ชางมิน!!ไม่เอานะ!!)
เสียงตะโกนร้องห้ามของร่างเล็กและเสียงเสียดสีของเนื้อผ้าที่ดังเข้ามาในเครื่องรับสัญญานที่สร้อยไม้กางเขนของร่างเล็ก
ยุนโฮกับนีโอที่กำลังฟังอยู่หันไปมองร่างสูงอีกคนที่นั่งกำหมัดแน่นอยู่ข้างๆ ...
ยูชอนที่นั่งหลับตาอยู่นิ่งๆ ริมฝีปากหนาถูกกัดไว้จนห้อเลือด พลางกำหมัดแน่นจนสั่นเพื่อระงับสติอารมณ์
..... เสียงของการกระทำทั้งหมดที่จุนซูได้ประสบดังเข้ามาในหูของเขาตลอดเวลา ....
..... ร่างสูงที่รู้ว่าร่างเล็กกำลังตกอยู่ในสถานการณ์คับขันเพียงใด
แต่เขาไม่สามารถเข้าไปช่วยอะไรได้ เพราะถูกเพื่อนตำรวจคนอื่นๆห้ามไว้ ....
..... ในใจของยูชอนตอนนี้ร้อนรุ่มเหมือนกับถูกเผา ..... ถ้าจุนซูเป็นอะไรขึ้นมาเขาจะทำยังไง ....
ร่างสูงลุกพรวดทำท่าจะเดินออกไป แต่ถูกยุนโฮขวางไว้ซะก่อน
"แกจะไปไหน!!"
"ชั้นจะไปช่วยจุนซู! แกหลีกไปนะเว้ย!!" ยูชอนผลักตัวยุนโฮที่ลุกขึ้นมาขวางประตูออก แต่ก็สู้แรงของอีกฝ่ายไม่ได้
"ชั้นไม่ให้แกไป!!!จุนซูเอาตัวรอดได้!!!ถ้าแกไปแล้วแผนแตก คนที่ซวยที่สุดก็คือจุนซูนะเว้ย!!!~"
ยุนโฮผลักยูชอนพลางตะโกนด่า ... เขารู้ว่าเพื่อนเป็นห่วงคนตัวเล็กขนาดไหน แต่งานก็สำคัญเหมือนกัน ....
"แล้วแกจะให้ชั้นนั่งอยู่เฉยๆแบบนี้เหรอ!!"
"เสียงในห้องเงียบไปแล้ว!!"
นีโอที่ยังคงนั่งฟังเสียงการเคลื่อนไหวจากในห้องของชางมินตะโกนบอกอีกสองคนที่มัวแต่ทะเลาะกันอยู่
ทำให้ทั้งยุนโฮและยูชอนรีบกลับมานั่งประจำที่แล้วรีบหยิบหูฟังขึ้นมาฟัง
.
.
ภายในห้องนอนของชางมิน ....
บนเตียงนุ่มปรากฏร่างของชางมินนอนทับอยู่บนตัวของจุนซูที่เสื้อผ้ายับยู่ยี่ ... ใบหน้าคมซบอยู่กับซอกคอขาวอย่างสงบนิ่ง
ร่างเล็กใช้แรงที่เหลืออยู่ทั้งหมดดันตัวอีกฝ่ายที่ถูกฤทธิ์ยานอนหลับเล่นงานออก ก่อนจะรีบลุกขึ้นนั่งด้วยท่าทางที่ยังตื่นตกใจอยู่
จุนซูถอนหายใจอย่างโล่งอกพลางก้มหน้าดูร่างสูงที่นอนสลบอยู่ทั้งๆที่อยู่ในชุดคลุมอาบน้ำ
ร่างเล็กรีบลุกขึ้นพลางจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อนจะยกสร้อยไม้กางเขนขึ้นมาพูดกรอกเสียงลงไป
ทำให้คนที่แอบฟังอยู่โล่งอก โดยเฉพาะร่างสูงที่ตั้งใจฟังอย่างใจจดใจจ่อ...
"สถานการณ์เรียบร้อยดีคับ .... ผมกำลังจะติดเครื่องดักฟัง แล้วก็เก็บหลักฐาน"
หน้าที่ของนายคือ สำรวจพื้นที่ ... เก็บหลักฐานข้อมูล .... แล้วก็ติดเครื่องดักฟัง ...
แล้วก็ถ้ามีอะไรก็พูดใส่ไมค์ที่ติดอยู่ที่ไม้กางเขนได้เลย ... พวกเราฟังอยู่ตลอดเวลา ...
เสียงกำชับของนีโอดังแว่วเข้ามาในหัว ทำให้ร่างเล็กรีบหยิบปากกาที่ใช้ถ่ายรูปออกมาถ่ายเก็บหลักฐานและข้าวของทั้งหมดในห้อง
จุนซูตรวจดูเอกสารและทุกๆอย่างที่อยู่ในห้องของชางมินพลางเหลือบตามองร่างสูงที่นอนสลบอยู่บนเตียงเป็นระยะๆ
ร่างเล็กเดินสำรวจทุกๆห้องก่อนจะเข้าไปยังห้องเล็กที่ถูกปิดไว้อยู่ ด้วยกุญแจที่ติดอยู่กับกุญแจรถของชางมินที่อยู่บนหัวเตียง
ภายในห้องมีโต๊ะคอมพิวเตอร์วางเด่นอยู่กลางห้อง รายล้อมไปด้วยกล่องกระดาษและลังไม้สูงท่วมหัว
ร่างเล็กเก็บภาพของทุกอย่างในห้องไว้ ก่อนจะนั่งลงกดเปิดคอมพิวเตอร์เพื่อดูข้อมูลที่อยู่ภายในเครื่อง
จุนซูนั่งมั่วรหัสอยู่ซักพักก่อนจะฟลุกถูกขึ้นมา ... มือบางรีบคลิกเม้าส์เพื่อเปิดข้อมูลต่างๆในเครื่อง
ซึ่งก็ไม่ผิดหวังเมื่อเจอเข้ากับไฟล์ลูกค้าที่เคยค้าขายกับชางมิน และใบออเดอร์สั่งสินค้าที่อยู่ในอีเมลล์
ร่างเล็กนั่งดาวน์โหลดข้อมูลใส่ลงไปในแฟลชไดร์ แล้วรีบปิดเครื่องเก็บทุกอย่างให้เข้าที่เพื่อทำลายหลักฐาน
ก่อนจะกลับเข้ามาในห้องนอนอีกครั้ง แล้วจัดท่านอนของชางมินให้เรียบร้อยก่อนจะรีบออกไปจากห้อง
....... โดยที่ไม่ได้เฉลียวใจเลยว่า ที่มุมหนึ่งของห้อง มีกล้องวงจรปิดจับภาพของเค้าอยู่ทุกฝีก้าว .......
######################## TBC
อ๊าาา .... เหนื่อย ๆๆ เขียนเซียยั่วนี่มันเหนื่อยจิงๆคับคนอ่านที่รัก TT^TT
พาร์ทนี้มีแต่มินเซียเนอะ .... ส่วนตาปาร์กได้แต่เก็บกดสินะ ^^
ไอ่เหล็กกับเนื้อนี่เดากันได้ป่ะคับ .... เหล็กก็คือพวกปืนกับอาวุธ อ่าคับ ส่วนเนื้อก็คือกัญชานั่นเอง ^O^
ไม่รู้ว่าตอนต่อไปจะเป็นยังไง แต่ที่แน่ๆในเรื่องนี้มี NC แน่นอนละกานเนอะ ชดเชยจากที่หายไปนานเป็นพักๆ ^^"
ขอบคุณที่ติดตามอ่านนะคับผม ~~ ทุกเมนต์มีค่ากับผมมากจิงๆน้า >O<
ทั้งที่เมนต์ในบลอก แล้วก็ในบอร์ด ต้องขอบคุณมากจิงๆนะคับ
จะรอดมั้ย งื๊ออออ ชางมินง่าน่ากัวมากมายเลยง่า เกือบแล้วมั๊ยล่ะ งื๊ออออ แอบหึงแทนมิค แง่งงง ทำเป็นโอบเอวโอบไหล่ ชิชิชิ งื๊ออออออ หึงๆๆๆ >---<
นะคะ อัพเร็วๆน๊า ~พี่โปสู้ๆๆ !!!! 
