[Part 15 # Promise]

"อือ...พวกแกกลับไปก่อนเลย...เดี๋ยวถ้าจุนซูหายแล้วชั้นจะตามกลับไป ..เอาไอ่สองตัวนั่นกลับไปด้วยล่ะ ....แค่นี้นะ"
ยูชอนวางสายจากคังอินที่โทรมารายงานความเรียบร้อยในการเดินทางกลับของชมรมคาราเต้ที่กำลังจะเดินทางออกจากบ้านพัก
ร่างสูงเดินกลับมาจากหน้าต่างบานเล็กพลางทรุดตัวลงนั่งบนเตียงนุ่มที่มีร่างของคนตัวเล็กนอนหลับอยู่....

เมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา...มีเสียงปืนดังมาจากป่าท้ายเกาะ ยูชอน ฮุคแจและคังอินจึงรีบวิ่งไปที่นั่น โดยให้แจจุงกับฮีชอลรออยู่ที่ค่าย
ระหว่างทางที่เข้าไปในป่านั้น เสียงยิงต่อสู้ดังแว่วมาเป็นระยะๆ ทำให้ยูชอนสังหรณ์ใจว่าจุนซูจะต้องอยู่ที่นั่นอย่างแน่นอน
ทั้งสามเร่งฝีเท้าเข้าไปใกล้เรื่อยๆ .... แต่สายตาของร่างสูงก็สะดุดเข้ากับชายเสื้อสีชมพูที่โผล่ออกมาจากหลังพุ่มไม้ข้างทางเสียก่อน
และที่นั่นก็ทำให้เขาพบกับจุนซูที่กำลังนั่งร้องไห้จนตัวสั่น ... กับใครอีกคนที่ไม่คิดว่าจะได้เจอในสถานที่แบบนี้

มือหนาเอื้อมไปหยิบผ้าขนหนูชุบน้ำที่หัวเตียง ลูบใบหน้าหวานอย่างเบามือ...
จุนซูที่ร้องไห้ตั้งแต่ในป่าจนมาถึงบ้านพัก ทำให้ดวงตามีรอยบวมช้ำขึ้นมาเล็กน้อย ...
ใบหน้าหวานที่ดูซีดเซียวซะจนต้องบังคับให้นอนพัก แต่เจ้าตัวเล็กดูเสียขวัญซะจนนอนไม่หลับ
ถึงขนาดที่ยูชอนจะต้องขึ้นไปนอนกอดปลอบเอาไว้จนร่างเล็กผลอยหลับไป

"...นายน้อยครับ ....นายให้มาตาม นายรออยู่ที่ห้องรับแขกครับ "
เสียงเรียกจากหน้าห้องนอนทำให้ร่างสูงต้องลุกขึ้นจากเตียง
ใบหน้าคมโน้มลงไปจูบหน้าผากมนของร่างเล็กที่หลับใหลไม่ได้สติอย่างแผ่วเบาๆ

"เดี๋ยวชั้นมานะ จุนซู...."

.
.
.

ยูชอนเดินมาตามทางเดินจนถึงประตูห้องรับแขก ...กลุ่มชายชุดดำที่เฝ้าอยู่ที่ประตูโค้งให้เล็กน้อยก่อนที่เขาจะเดินเข้าไป
ชายหนุ่มทรุดตัวลงนั่งกับโซฟา พร้อมๆกับที่หมอประจำตัวของอีริคเก็บอุปกรณ์ในกล่องยาและขอตัวออกไป ....

"เป็นไรมากรึป่าวป๊า" ร่างสูงเอ่ยถามอีกฝ่ายที่นั่งอยู่ที่โซฟาด้านขวาของเขา

อีริคในชุดเสื้อกล้ามสีขาว ที่ต้นแขนด้านขวามีผ้าพันแผลพันอยู่อย่างแน่นหนา คลี่ยิ้มบางๆตอบลูกชายอย่างอารมณ์ดี
"ไอ่นู๋ ...แกก็รู้ ...ป๊าดวงแข็งขนาดไหน ...แผลแค่นี้ ไม่ตายหรอกน่า"

"ทำไมป๊ามาโผล่ที่นี่ได้ล่ะ...ไหนป๊าบอกว่าจะไปดูบ่อนที่สิงคโปร์ไม่ใช่เหรอ" ยูชอนเอนตัวพิงกับโซฟาพลางเอ่ยถามบิดา

"เออ..พอดีมีปัญหานิดหน่อยน่ะ..ไอ่นู๋ แกมานั่งข้างๆป๊านี่ซิ ...ไม่เห็นหน้าตั้งนาน ตัดผมใหม่ดูดีขึ้นเยอะเลยนี่หว่า"
อีริคดปลี่ยนเรื่องพลางตบเบาๆที่โซฟาว่างข้างตัว ทำให้ยูชอนจำต้องลุกไปนั่งข้างๆอย่างช่วยไม่ได้ ....

"ผมทรงใหม่ดูเข้ากับแกดีนี่ ...หล่อเหมือนป๊าเลย เหอะๆๆ " อีริคหัวเราะพร้อมๆกับยกมือขึ้นขยี้หัวลูกชายอย่างมันส์มือ

"ผมไม่ใช่เด็กๆแล้วนะป๊า เล่นอะไรเนี่ย ..."
ร่างสูงทำหน้ารำคาญพลางเอียงหัวหลบฝ่ามือของผู้เป็นพ่อ ....ไม่อยากมานั่งข้างๆก็เพราะอย่างงี้แหละ -*- ...

อีริคยิ้มบางๆพลางมองลูกชายที่ทำหน้าตารำคาญอยู่ข้างๆ ....นี่ก็นานมากแล้วที่ไม่ได้เจอกับลูกชายหัวแก้วหัวแหวนคนนี้
เขาเองก็มัวแต่ทำงาน ดูแลบ่อนสาขานู้สาขานี้ บินไปบินมาเป็นว่าเล่น ....ทำให้ไม่ค่อยมีเวลาไปหายูชอนซักเท่าไหร่
........... เจ้าลูกชายคนนี้จะคิดถึงป๊า เหมือนที่ป๊าคิดถึงมันบ้างมั้ยนะ .............

"แล้วแกเป็นไงบ้าง ... นี่คงไม่ได้ไปก่อเรื่องจนเค้าไล่ออกแล้วหรอกนะ" ชายหนุ่มเอ่ยถามลูกชายพลางยกซิกก้าขึ้นมาสูบ
"ผมไม่ได้เป็นอันธพาลขนาดนั้นซักหน่อย ...แล้วอีกอย่าง ผมไม่ใช่เด็กๆแล้วนะป๊า"
ยูชอนบ่นด้วยสีหน้าหงุดหงิด ....เขารู้สึกว่า เวลาอยู่กับพ่อทีไร เขาดูเหมือนจะกลายเป็นเด็กไม่รู้จักโตเข้าไปทุกที ....

"เออๆๆ ไม่เด็กก็ไม่เด็ก..." อีริคหัวเราะหึหึในลำคอ .......ไม่ว่ายังไงสำหรับเขายูชอนก็ยังเด็กอยู่ดีนั่นล่ะ
"อืม...แล้วหนูจุนซูเป็นยังไงบ้างล่ะ...ตื่นรึยัง" ชายหนุ่มเอ่ยถามถึงคนตัวเล็กที่อยู่ในห้อง ...เขาเองก้อประหลาดใจเหมือนกัน
ที่จู่ๆร่างเล็กที่เขารู้จักโดยบังเอิญจะกลายมาเป็นรูมเมทของลูกชายและดูเหมือนว่าจะกลายเป็นสะใภ้ในอนาคตของเขาไปซะได้

"ป๊าถามถึงจุนซูทำไม ... อย่าแม้แต่จะคิดเลยนะป๊า" ยูชอนทำหน้าตาขู่ใส่ เมื่อเห็นท่าทีของพ่อ ที่มีต่อคนตัวเล็ก
... ทำไมเขาจะไม่รู้จักนิสัยของพ่อตัวเอง .... เจ้าของบ่อนที่ดูภายนอกอาจจะดูเป็นผู้ใหญ่ใจดีไม่มีพิษภัย
แต่จริงๆแล้ว อีริคคนนี้เป็นยิ่งกว่าเพลย์บอยชัดๆ ... ตั้งแต่แม่ของเขาตายไป ก็ไม่มีสาวคนไหนที่ป๊าจะคบได้เกินสองอาทิตย์เลยซักครั้ง
.... ยิ่งเห็นสายตาของป๊าที่มองจุนซูด้วยแล้ว ยิ่งไม่น่าไว้ใจใหญ่ ....

"ทำไมวะไอ่นู๋...ทีเมื่อก่อน ใครมายุ่งกับแกก้อเห็นยกให้ป๊าจัดการซะหมด....แล้วทำไมคราวนี้ ป๊าจะขอหนูจุนซูไม่ได้.."
ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆพลางเอ่ยหยอกลูกชายอย่างอารมณ์ดี เมื่อเห็นทีท่าเหมือนจงอางหวงไข่แบบนั้น....
.......ความจริงเขาก็แอบเล็งจุนซูไว้อยู่หรอกนะ แต่พอรู้ว่าเป็นแฟนของลูกชาย เลยไม่อยากจะยุ่งด้วย ...
ยิ่งได้เห็นภาพเจ้าลูกชายตัวดีทั้งกอดทั้งอุ้มทั้งประคองคนตัวเล็กแบบทะนุถนอมปานนั้น ....สงสัยคนนี้มันจะรักจริงแฮะ

"ไม่ได้นะป๊า!!...คนนี้ผมขอ ...ขอเลย ...ป๊าห้ามยุ่งเด็ดขาด !!" ร่างสูงชักเดือดเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายมีทีท่าสนใจร่างเล็กขึ้นมาจิงๆ
....ยูชอนเองเกิดอาการหวั่นใจลึกๆ เพราะที่ผ่านมา ถ้าป๊าลองได้ถูกใจใครคนไหนแล้วละก้อ ไม่มีทางปล่อยให้รอดไปได้แน่ๆ ....

"อันนี้มันก็ต้องขึ้นอยู่กับความสามารถล่ะไอ่นู๋ ....ของอย่างงี้ใครดีใครได้ว่ะ ฮ่าๆๆ"
อีริคหัวเราะพลางตบไหล่ลูกชายด้วยท่าทีเหนือกว่า สายตาคมจับจ้องหน้าตาลูกชายที่ทำหน้าไม่สบอารมณ์แบบขำๆ

"ไม่ต้องเลยนะป๊า....." ร่างสูงที่กำลังจะเถียงกลับชะงักไป เมื่อมีลูกน้องคนหนึ่งเดินเข้ามารายงานซะก่อน

"นายน้อยครับ....คุณจุนซูตื่นแล้วครับ"

.
.
.

"ยูชอน~~"
ร่างเล็กที่กำลังนั่งเหม่ออยู่บนเตียงเอ่ยขึ้นมาด้วยความดีใจ พลางขยับตัวลุกขึ้นไปหา เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายที่เปิดประตูเข้ามาเป็นใคร

"ลุกขึ้นมาทำไม หืมส์ นายไม่สบายอยู่นะ" ร่างสูงทรุดตัวลงนั่งบนเตียงพลางรั้งร่างเล็กลงมานั่งบนตัก
"ผมไม่ได้เป็นอะไรซักหน่อย ...ยูชอนหายไปไหนมา..ทำไมทิ้งผมอยู่คนเดียวล่ะ"
จุนซูซบหน้าลงกับไหล่กว้าง มือเล็กกอดเอวของอีกฝ่ายแน่น พลางพูดด้วยน้ำเสียงอู้อี้ในลำคอ..
"ชั้นออกไปข้างนอกแปปเดียวเอง..ไม่ได้ทิ้งนายไปไหนซักหน่อย.."
ร่างสูงยิ้มบางๆ พลางยกมือขึ้นลูบหัวคนตัวเล็กในอ้อมแขนเบาๆ

"ยูชอนรู้มั้ย..ตอนอยู่ในป่าผมกลัวมากเลย..ฮึก..ผมกลัว...ไม่มียูชอนอยู่..ผมกลัวมากเลย.."
ร่างเล็กกอดอีกฝ่ายแน่นแล้วเริ่มร้องไห้ออกมา เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมาเมื่อไม่กี่ชั่วโมงมานี้
...เวลาที่อยู่คนเดียวตามลำพังท่ามกลางเหตุการณ์ร้ายๆ สิ่งเดียวที่คิดถึงก็คือ อ้อมกอดของยูชอน...
.... สถานที่เดียวที่ทำให้จุนซูรู้สึกปลอดภัยมากที่สุด ....

มือหนาเชยคางมนให้เงยขึ้น พลางมองสบตาดวงตาใสที่ยังคงมีแววตื่นกลัวอยู่เล็กน้อย
"ชั้นอยู่ตรงนี้แล้วไงจุนซู..ไม่ต้องกลัว...มันผ่านไปแล้วนะ...ชั้นอยู่กับนาย อยู่กับนายตรงนี้"
นิ้วเรียวเกลี่ยน้ำตาบนใบหน้าหวานออกช้าๆ พลางก้มลงจูบเบาๆที่เปลือกตาของร่างเล็กที่หลับพริ้มเมื่ออีกฝ่ายเลื่อนหน้าเข้ามาใกล้
ร่างสูงยกมือเล็กขึ้นมาทาบไว้ที่หน้าอกของตัวเอง ก่อนจะเลื่อนริมฝีปากไปประทับที่กลีบปากบางอย่างนุ่มนวลและอ่อนหวาน
"ชั้นจะอยู่กับนายตลอดไป..จะอยู่ข้างๆนาย..กอดนายไว้ตลอดไป.."

สัมผัสอันแผ่วเบาและแสนจะนุ่มนวลราวกับถูกโอบล้อมด้วยความรักทั้งหมดที่มี..
อ้อมกอดอันแสนอบอุ่น อ่อนโยน ปัดเป่าความกลัวทั้งหลายให้หายไป..
..แค่มียูชอนอยู่ข้างๆ ...เพียงแค่นี้ ก็พอแล้ว ...

ดวงตาใสมองสบตากับอีกฝ่ายนิ่งราวกลับทบทวนความรุ้สึกทั้งหมดที่มีที่อัดแน่นอยู่ในหัวใจ
ริมฝีปากบางเอื้อนเอ่ยถ้อยคำที่ฟังดูแผ่วเบาราวกับความฝัน..แต่กลับสัมผัสได้ถึงกระแสแห่งความรุ้สึกที่เอ่อล้นเกินกว่าจะเป็นคำพูดใดๆ
...คำสามคำที่คนฟังเฝ้ารอมาตลอดระยะเวลาทั้งหมดที่ได้พบกัน...

"..ผมรักยูชอน.."

...รัก.....แค่นี้ก็เพียงพอแล้วมากกว่าคำพูดใดๆ...
...แม้ความรักที่ให้ไปไม่เคยหวังผลตอบแทน แต่ยามที่ได้ยินคำว่ารัก หัวใจกลับพองโตอย่างน่าประหลาด...

กระแสความรักในอ้อมกอดที่สัมผัสได้ เรียกร้องให้โอบกอดเอาไว้ให้แน่นขึ้น ราวกับจะถ่ายทอดความรู้สึกที่มีตอบกลับไป
....สัญญาว่าจะอยู่เคียงข้างกันตลอดไป...จะปกป้องเอาไว้ด้วยสองมือนี้....

"..ชั้นรักนายจุนซู.."

..คุณและผมเราได้รักกัน..
จากเดิมที่เคยเป็นแค่คนๆนึงบนโลกใบนี้

สำหรับคุณแล้วผมสามารถทำได้ทุกอย่างและรักคุณมากขึ้น
หัวเราะในอ้อมแขนของผม คุณเป็นของผมนะ
วันแห่งความปรารถนาและวันที่ร้ายๆเกิดขึ้นรอบๆตัวเรา เป็นเพราะโลกคอยรักษาเรา
คำสัญญาของผมที่จะคอยปกป้องคุณก็สำคัญเสมอ

...Yakusoku dakishimeteru...

.
.
.

เสียงพูดคุยหยอกล้อที่ดังมาจากในห้องครัวเรียกให้ชายหนุ่มที่กำลังจะเดินออกไปที่ห้องนั่งเล่นต้องชะเง้อมองด้วยความสนใจ
ภาพเบื้องหน้าปรากฏร่างของลูกชายตัวดีกำลังยืนกอดเอวร่างเล็กที่ยืนคนซุปอยู่หน้าเตาด้วยท่าทางหวานแหววสุดชีวิต

"หอมจังเลย...ยังไม่เสร็จอีกเหรอ..ชั้นหิวแล้วนะเนี่ย.."
ร่างสูงที่ดูเหมือนจะหิวมากจนต้องหันไปไซร้ซอกคอขาวเล่นเอ่ยขึ้น
ซึ่งคนถูกกระทำก็ได้แต่ดิ้นดุกดิ๊กไปมาในวงแขนแกร่งที่ทำยังไงก็ไม่ยอมปล่อยซักที

"อ๋า..ยูชอนอ่ะ เดี๋ยวซุปก็หกหมดหรอก" ใบหน้าหวานแดงระเรื่อพลางบิดไปมาด้วยความจั๊กจี้

"งั้นกินจุนซูก่อนได้ใช่มั้ย..หืม" ร่างสูงยิ้มให้กับความน่ารักของคนในอ้อมกอด พลางกดจมูกลงหอมแก้มใสอย่างอดไม่ได้

"ยูชอนอ่ะ~~"

"อะแฮ่มๆๆ!!..ทำอะไรกันอยู่หืม หนูจุนซู ยูชอน"
อีริคที่ยืนแอบดูอยู่นานจนเกิดอาการหมั่นไส้ลูกชายจึงเดินเข้ามาขัดจังหวะคู่รักแห่งปีที่กำลังสวีทหวานให้ชะงัก

"ซักผ้าอยู่มั้งป๊า..ก็เห็นอยู่" ร่างสูงบ่นเบาๆด้วยท่าทางเคืองๆที่อีกฝ่ายเข้ามาขัดจังหวะ
วงแขนแกร่งยังโอบรัดเอวบางไว้แน่นราวกับแสดงความเป็นเจ้าของ ผิดกับจุนซูที่ยิ้มหวานตอบกลับไปอย่างไม่รู้อีโหน่อิเหน่
"ทำซุปอยู่คับคุณอีริค..คุณอีริคทานข้าวรึยังคับ..ขอโทษด้วยนะคับที่เข้ามาใช้ครัวก่อนจะขออนุญาต ^^.."

"อื้อ..ไม่ไปเป็นไรหรอกหนูจุนซู คนกันเองทั้งนั้น...หอมจังเลย แถมยังน่ากินอีกต่างหาก"
ชายหนุ่มเดินมาประกบอีกข้างที่ว่างของร่างเล็กพลางเบียดร่างสูงของลูกชายให้ถอยห่างไป
มือหนาวาดมาโอบเอวบาง เอาคางเกยไหล่ร่างเล็ก แทนที่เจ้าของเดิมที่ถูกเบียดกระเด็นไปอีกทาง
ซึ่งจุนซูเองก็ไม่ได้ว่าอะไร เพราะคิดว่า อีริคเป็นพ่อของยูชอน ซึ่งก็คงจะเอ็นดูเขาเหมือนลูกชายอีกคน -*-

"ป๊า!"
ร่างสูงทำท่าฮึดฮัดเมื่อเห็นพ่อตัวเองมาเกาะแกะคนตัวเล็กที่ดูจะไม่รู้เรื่องอะไรกับเค้า
มือเรียวกระชากไหล่อีกฝ่ายเบาๆพลางทำหน้าขู่ใส่ แต่มีหรือที่อีริคจะสนใจ

"อืม..แต่ป๊าเจ็บแขนน่ะหนูจุนซู คงทานไม่สะดวก.."
ชายหนุ่มที่เปลี่ยนสรรพนามแทนตัวเองว่าป๊า ตีหน้าเศร้าเรียกร้องความสนใจจากร่างเล็ก ซึ่งก็ดูเหมือนจะได้ผล

"งั้นเดี๋ยวผมป้อนให้เองคับ คุณอีริคจะได้ไม่เจ็บแผล" ร่างเล็กคลี่ยิ้มกว้างพลางคิดว่า เป็นการตอบแทนที่อีริคเคยช่วยเขาไว้

"ไม่ต้องหรอกจุนซู...เดี๋ยวชั้นป้อนป๊าเอง" ยูชอนรีบห้ามพลางยิ้มแสยะส่งกลับไปให้คุณป๊าสุดที่รัก

...เล่นงี้ใช่มั้ยป๊า...

"ไม่ต้องหรอก แกไปรับซัลเฟอร์ที่โรงบาลให้ป๊าที ..เมื่อกี้เด็กบอกว่า มันออกจากโรงบาลแล้ว"

...ป๊าไม่ยอมแพ้แกหรอกไอ่นู๋...

"แล้วทำไมป๊าไม่ให้คนอื่นไปรับอ่ะ..ทำไมต้องให้ผมไปด้วย"

"คนอื่นเค้าก้อทำงานสิวะ..ชั้นเห็นแกอยู่เฉยๆไม่ได้ทำอะไรนี่"

"แต่ผม.."

"ยูชอนก็ไปรับคุณซัลเฟอร์กลับมาก่อนสิ...แล้วพอกลับมาซุปก็เสร็จพอดีเลยไง"
จุนซูเสนอเพราะเห็นว่า ยูชอนอยู่ก็ไม่ได้ช่วยอะไร ถ้าออกไปรับซัลเฟอร์ก็คงจะไม่เสียหายอะไร

"แต่จุนซู.."

"อ่ะ..กุญแจ...รีบไปรีบกลับนะไอ่นู๋..ป๊าจะรอ"
อีริคยัดกุญแจใส่มือร่างสูง ก่อนจะเบี่ยงเบนความสนใจของจุนซูไปที่หม้อซุปที่กำลังเดือดได้ที่
ทำให้ยูชอนได้แต่กระฟัดกระเฟียดเดินออกไปอย่างไม่เต็มใจ..

...ฝากไว้ก่อนเหอะป๊า...

.
.
.

"หนูจุนซู คบกันเจ้ายูชอนมานานรึยังหืมส์" อีริคเอ่ยถามขึ้นขณะกำลังรอร่างเล็กคนซุปให้เย็นเพื่อเตรียมจะป้อนเขา
สายตาคมจับจ้องไปที่คนตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้างๆบนโซฟาตัวเดียวกันด้วยความเอ็นดูในท่าทางที่แสนจะไร้เดียงสานั้น

ร่างเล็กชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำถาม แก้มใสเป็นสีชมพูระเรื่อ ก่อนจะเอ่ยปากตอบคำถามด้วยท่าทางอายๆ
"ก็ไม่นานหรอกคับ ไม่กี่เดือนนี้เอง.."

"แล้วไอ่นู๋ดูแลหนูจุนซูดีรึป่าว..มันรังแกอะไรหนูบ้างมั้ย" ชายหนุ่มถามพลางอ้าปากรับซุปจากช้อนในมือจุนซู

"ไม่เลยคับคุณอีริค..ยูชอนดูแลผมดีมากๆเลย...เค้าใจดีมากเลยนะคับ ไม่เคยดุผมเลยซักครั้ง"
ร่างเล็กคลี่ยิ้มกว้างอย่างมีความสุข เมื่อนึกถึงเรื่องราวที่ผ่านมาระหว่างเค้ากับยูชอน

"อืม..ป๊าเองก็ไม่เคยเห็นเจ้านี่อ่อนโยนกับใครเท่าหนูเหมือนกัน..มันคงจะรักหนูมากนะจุนซู มันถึงดูแลหนูดีขนาดนี้"
อีริคเอื้อมมือไปลูบหัวคนตัวเล็กที่กำลังเขินอยู่เบาๆ ... ก็น่ารักซะขนาดนี้ เจ้ายูชอนถึงได้รักซะมากมายสินะ

"ป๊าเองก็ไม่ค่อยมีเวลาจะได้เจอเจ้ายูชอนซักเท่าไหร่..ป๊าต้องบินไปนู่นมานี่ไม่ค่อยได้อยู่ที่ไหนนานๆ..
กว่าจะว่างโทรหามันแต่ละทีก็นานเป็นเดือน แถมพอคุยกันยังจะพาลทะเลาะกันอีก.." ชายหนุ่มเล่าพลางคลี่ยิ้มบางๆ

"ยูชอนน่ะ อาจจะดูปากร้ายนะ ทำท่าทางนักเลงไปอย่างงั้น แต่ที่จริงแล้ว เจ้านี่น่ะใจดีเอามากๆเลยล่ะ
ตอนเด็กๆเวลามีเด็กโดนรังแก ก็จะมีแต่เจ้ายูชอนนี่แหละเข้าไปช่วย จนโดนต่อยหน้าแหกกลับมาทุกที.."
อีริคเล่าถึงลูกชายด้วยความภาคภูมิใจ โดยมีจุนซูนั่งฟังด้วยความสนใจและคอยป้อนซุปให้อีกฝ่ายไปเรื่อยๆ

"เจ้านี่น่ะรักคาราเต้มากเลยล่ะ ตอนเด็กๆป๊ากับยุชอนต้องซ้อมคาราเต้ด้วยกันทุกเย็นตั้งแต่เจ้ายูชอนอยู่ป.1
ตอนนั้น มันตัวเล็กนิดเดียวเองนะหนูจุนซู แต่ก็สู้ป๊าไม่ถอย ไม่เคยยอมแพ้ง่ายๆ ..
เจ้านี่น่ะเป็นอย่างงี้มาตั้งแต่เด็กจนติดมาถึงเดี๋ยวนี้ ..ไอ่นิสัยไม่ยอมคนนี่คงจะแก้ไม่หายแล้วล่ะ หึหึหึ"

"คุณอีริคคงจะรักยูชอนมากนะคับ...ผมว่ายูชอนจะต้องดีใจมากเลยแน่ๆที่รุ้ว่าคุณอีริคภูมิใจในตัวเค้ามากขนาดนี้"
ร่างเล็กเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้ามีความสุขที่ได้ฟังเรื่องราวในวัยเด็กของยูชอน ที่ร่างสูงไม่เคยเล่าให้เขาฟังซักเท่าไหร่

"รักสิ..ป๊ามีมันเป็นลูกชายคนเดียว ถึงจะดื้อ นิสัยเสียยังไง..ป๊าก็เกลียดมันไม่ลงหรอก..
เจ้านั่นมันคงไม่รู้หรอกว่าป๊ารัก ป๊าห่วงมันขนาดไหน ...เจอหน้ากันแต่ละที่ก็มีเรื่องให้ปวดหัวตลอด
แต่ก็นั่นแหละน้า เด็กผู้ชายมันคงจะเก็กไปตามเรื่องตามราวนั่นแหละ..ป๊าก็ได้แต่หวังว่ามันคงจะคิดถึงป๊าบ้างอย่างที่ป๊าคิดถึงมัน"

ร่างเล็กเอื้อมมือไปกุมมือชายหนุ่มไว้พลางคลี่ยิ้มบางๆให้กำลังใจ
"ยูชอนเค้าต้องคิดถึงคุณอีริคแน่ๆคับ...เค้าต้องภูมิใจมากที่มีพ่อแบบคุณ ยูชอนต้องดีใจมากแน่ๆที่คุณอีริครักเค้ามากขนาดนี้"

อีริคยิ้มตอบกลับมาพลางลูบหัวร่างเล็กด้วยความเอ็นดู
"คุณพ่อคุณแม่ของหนูก็ต้องภูมิใจมากแน่ๆที่มีลูกน่ารักๆแบบหนูจุนซู..ป๊าเองยังอยากได้หนูจุนซูเป็นลูกเลยรู้มั้ย"

"งั้นผมขอเรียกคุณอีริคว่าป๊าได้มั้ยคับ..คุณพ่อผมเสียไปแล้ว เวลาอยู่กับคุณอีริค ผมคิดถึงคุณพ่อมากเลย.."
คนตัวเล็กเริ่มจะน้ำตาคลอเมื่อคิดถึงบิดาที่จากไปตั้งแต่เค้ายังเด็ก ทำให้ชายหนุ่มต้องรั้งร่างเล็กเข้ามากอดพลางลูบหลังเบาๆอย่างอ่อนโยน

"ทำไมจะไม่ได้ล่ะ หืมส์..อีกหน่อยหนูจุนซูก็จะกลับมาเป็นลูกสะใภ้ป๊าแล้วนี่นา..ซ้อมเรียกไว้ตั้งแต่ตอนนี้แหละดีแล้ว ฮ่าๆๆ"
อีริคเอ่ยแซวพลางหัวเราะอย่างอารมณ์ดี ทำเอาร่างเล็กอายหน้าแดงเถือกจนลืมตัวเอาหน้าซุกกับอกแกร่งของอีกฝ่ายด้วยความเขิน

"ทำอะไรกันน่ะ!!!"
เสียงทุ้มตะโกนเสียงดังจนเกือบจะเหมือนตะคอก เมื่อเห็นคนรักนั่งกอดกับบิดาของตัวเองอยู่ที่โซฟาแถมยังหน้าแดงเถือกซะอีก
ยูชอนรีบเข้าไปดึงจุนซูออกมาจากอ้อมกอดของพ่อที่มองท่าทางหวงก้างของลูกชายอย่างขำๆ...

"ป๊าทำอะไรจุนซูอ่ะ!..มากอดอะไรได้ไง!..แล้วทำไมนายหน้าแดงแบบนี้หะจุนซู"
ร่างสูงโวยวายใส่บิดา พลางหันมาจับใบหน้าหวานที่ยังคงแดงระเรื่อให้เงยขึ้นมาสบตา...ไม่อยุ่แป๊บเดี๋ยวโดนป๊าคว้าจุนซูไปกอดแล้วเหรอเนี่ย

"แกจะโวยวายอะไรนักหนาหะไอ่นู๋..ก็เเค่ป๊ากอดหนุจุนซูผิดรึไง"
อีริคทำหน้าเอือมๆ เมื่อเห็นว่า เจ้าลูกชายตัวดีเริ่มจะหึงออกนอกหน้านอกตามากเกินไป

"กอดไม่ได้ป๊า!! แฟนผม!! ป๊าอย่ายุ่ง!!"

"ยูชอนไปตะโกนใส่ป๊าได้ยังไง~~ไม่ดีนะรู้มั้ย" จุนซูที่หายเขินเพราะกำลังไม่ชอบที่ยูชอนตะโกนใส่พ่อตัวเอง ดุร่างสูงเป็นครั้งแรกในชีวิต

"นายเข้าข้างป๊าเหรอจุนซู!!" ยูชอนหันมามองร่างเล็กอย่างไม่เชื่อสายตา เมื่อได้ยินคนตัวเล็กพูดดุเขา

"ไม่ได้เข้าข้างนะ..แต่ยูชอนไปตะโกนแบบนั้นมันไม่ดีนี่"

"ก็ป๊ากอดนาย..ชั้นไม่ชอบ!"

"ทำไมยูชอนเป็นคนไม่มีเหตุผลแบบนี้ล่ะ ก้อแค่กอดเฉยๆ ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย"

"จุนซู!..นายไม่เข้าใจ!!!...โธ่เว้ย !!!~"
ยูชอนที่หงุดหงิดกับร่างเล็กที่ดูจะไม่เข้าใจอะไรเลยสบถออกมา ก่อนจะเดินหนีออกไปข้างนอก

...ฟุ่บ!!...
ร่างเล็กทิ้งตัวลงนั่งที่โซฟาด้วยความรู้สึกผิด ..ถึงแม้จุนซูจะไม่เข้าใจว่ายูชอนโกรธเรื่องอะไร แต่เขาก็ไม่สบายใจที่ทำให้ยูชอนโกรธแบบนั้น

"ผมพูดอะไรผิดคับคุณอีริค ทำไมยูชอนต้องโกรธผมด้วยล่ะ"
จุนซูนั่งก้มหน้า ทำหน้ามุ่ยเหมือนจะร้องไห้ ...อีริคจึงขยับเข้ามาใกล้พลางรั้งร่างเล็กมาพิงไหล่ของตนเอาไว้ พลางลูบหัวเบาๆ

"ไอ่นู๋มันหึงหนูน่ะ..มันคงไม่ชอบใจเวลาที่ป๊ากอดหนูล่ะมั้ง"
ชายหนุ่มพูดอย่างปลงๆ เขาเองก็ไม่คิดเหมือนกันว่า เรื่องราวจะบานปลายจนทำให้ทั้งคู่ทะเลาะกันแบบนี้

"ทำไมล่ะคับ ก็แค่กอดเท่านั้นเองนี่คับ ผมนับถือคุณอีริคเหมือนพ่อ แล้วผมกอดคุณอีริค แล้วมันผิดตรงไหนล่ะคับ"
ร่างเล็กเงยหน้าขึ้นมาถามอีกฝ่ายด้วยความไม่เข้าใจ

"จุนซู..บางทีคนเรา ถ้ายิ่งรักมากก็ยิ่งหวงมากรู้มั้ย...ไม่มีใครอยากเห็นคนที่เรารักไปกอดกับคนอื่นหรอกนะรู้มั้ย"

"แต่คุณอีริคเป็นพ่อยูชอนนะคับ ไม่ใช่คนอื่นซักหน่อย"
คนตัวเล็กตอบด้วยสีหน้าจริงจังแต่ยังดูไร้เดียงสา ทำเอาอีกฝ่ายอดจะหัวเราะออกมาเบาๆไม่ได้

"งั้นเอาเป็นว่า หนูจุนซูไปง้อมันก่อนดีมั้ย .. เดี๋ยวไอ่นู๋มันโมโหจนไปหาเรื่องตีกับใครเค้าขึ้นมาจะยุ่งเปล่าๆ"
อีริคแนะนำลูกสะใภ้ในอนาคต ซึ่งร่างเล็กเองก็ทำตาม ทั้งๆที่ยังไม่รู้ว่าจะง้อคนขี้หึงยังไง

.
.
.

บริเวณหาดทรายหน้าบ้านพักของอีริค..ที่ๆยูชอนกำลังยืนกระฟัดกระเฟียดเตะลมไปมาด้วยความหงุดหงิด

...ให้ตายสิ ทำไมต้องมาทะเลาะกับจุนซูด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่องแบบนี้นะ...

ร่างสูงทรุดตัวลงนั่งด้วยอารมณ์ขุ่นๆ พลางคิดไปถึงคำบอกรักกับอ้อมกอดอันแสนหวานของร่างเล็กที่เพิ่งผ่านไปได้ไม่นาน
ทั้งๆที่เพิ่งได้ยินคำบอกรักจากปากของจุนซูเเท้ๆ แต่เค้ากลับงี่เง่าหาเรื่องทะเลาะกับคนตัวเล็กซะได้

...แกนี่ทั้งโง่ ทั้งบ้าจริงๆ ปาร์คยูชอน...

ใบหน้าคมซบลงกับหัวเข่าข้างหนึ่งที่ยกขึ้นมากอดไว้หลวมๆ พลางถอนหายใจ
แต่ก็ต้องรีบเงยหน้าขึ้น เมื่อรู้สึกถึงวงแขนเล็กที่โอบรัดมาจากทางด้านหลัง..

"..จุนซู.."

ร่างสูงหันไปด้านหลังก็พบกับคนตัวเล็กที่นั่งคุกเข่ากอดเขาไว้ ใบหน้าหวานซบลงบนไหล่กว้าง
พลางเอ่ยเสียงหวานด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความรู้สึกผิด

"ขอโทษนะยูชอน..ผมไม่น่าพูดไม่ดีกับยูชอนแบบนั้นเลย"
จุนซูเอ่ยพลางรัดวงแขนเข้ากับเอวของอีกฝ่ายแน่น ร่างสูงจึงพลิกตัวหันกลับไปพลางรั้งตัวร่างเล็กให้ขึ้นมานั่งบนตัก

"ยูชอนอย่าโกรธผมเลยนะ..ผมขอโทษนะยูชอน"
ร่างเล็กที่เห็นอีกฝ่ายเงียบไปก็เริ่มใจคอไม่ดี จึงรีบเอ่ยขอโทษอีกครั้ง ดวงตาใสเริ่มจะมีน้ำตารื้นขึ้นมาอย่างช้าๆ

"ถ้าชั้นโกรธนาย..ชั้นจะกอดนายไว้แบบนี้เหรอจุนซู"
เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นด้วยความเอ็นดูที่ร่างเล็กกังวลซะจนไม่ทันสังเกตว่าตัวเองอยู่ในอ้อมกอดของเขามานานขนาดไหนแล้ว

"ชั้นต่างหากที่ควรจะขอโทษนาย..ชั้นไม่น่าทำตัวงี่เง่าแบบนั้นเลย..ขอโทษนะจุนซู"

"อย่าพูดแบบนั้นสิยูชอน..ยูชอนไม่ได้งี่เง่าซักหน่อย อย่าพูดอย่างงี้สิ"
มือเล็กเอื้อมไปแตะริมฝีปากหนาเป็นเชิงห้าม พลางส่ายหัวไปมาอย่างน่าเอ็นดู

"นายไม่เบื่อใช่มั้ยที่ชั้นเป็นคนแบบนี้..ไม่เบื่อใช่มั้ยที่ชั้นหวงนายมาก..ขนาดนี้"
สายตาคมมองสบดวงตาใสพลางเอ่ยถามความรู้สึกของร่างเล็ก...เขาเองก็กลัวว่าจุนซูจะรำคาญเหมือนกันที่เขาทำตัวแบบนี้

"ไม่หรอก ไม่เบื่อเลย...คุณอีริคบอกว่า บางทีคนเรา ถ้ายิ่งรักมากก็ยิ่งหวงมาก..
ถ้ายูชอนหวงผมก็แสดงว่ายูชอนรักผม ...เพราะฉะนั้น ผมไม่เบื่อหรอกที่ยูชอนหวงผม" จุนซูคลี่ยิ้มอย่างน่ารัก

"ชั้นรักนายจัง..จุนซู"
วงแขนแกร่งโอบรัดคนตัวเล็กแน่นด้วยความรักที่เอ่อล้นเต็มหัวใจ

...นายกำลังทำให้ชั้นรักนายมากขึ้นทุกทีแล้วนะจุนซู...

"ผมก็รักยูชอน"

ฉันได้ยินลมหายใจอันอบอุ่นของเธอ
ฉันจะโอบไหล่เธอใกล้ๆแบบนี้
I'll be there ... I'll be there for U everyday
ความรักที่มีคุณค่าเหลือเกิน ที่ฉันจะบอกให้เธอได้รู้ ...I'll be there for U

############### TBC

เน่า สั้น มาช้า ไม่หนุก .... ฮืออออ ขอโทดน้าค้าบ TT^TT
พิมพ์ตั้งแต่บ่าย จนนี่ก็จะตีห้าละ -*- (หลับไปหลายยกเรยทีเดียว 55)
หวังว่า ทุกคนจะพอรับได้กับตอนนี้นะคับ ^^"

น้องเซียบอกรักปาร์กแล้ว หุหุ
ที่จิงจะบอกอีกตอนนะคับ แต่บอกตอนนี้ดีกว่า รักมันล้นอก ^^

อีก 2 ตอนจะจบแล้ว ติดตามกันด้วยนะคับ ~~

ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามน้า >O<

P.s. เรื่องรวมเล่ม ไม่เกิน 300 คับ เก็บตังค์ไว้รอน้า >///<

P.s. ll เปลี่ยน Theme ใหม่อีกแล้ว แหะๆๆ