[Part 6]

....สั่งปิดบัญชีแก๊งค้าอาวุธเถื่อนและยาเสพติคข้ามชาติ......กวาดล้างผู้ค้ารายใหญ่ได้นับร้อย....

....ทะลายแก๊งแข่งรถย่านชานเมือง พบของผิดกฏหมายและยาเสพติดเป็นจำนวนมาก....

พาดหัวข่าวหนังสือพิมพ์สองสามฉบับถูกเขวี้ยงลงบนโต๊ะกระจกในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆแห่งหนึ่ง
ที่ภายในเต็มไปด้วยบรรดาชายหนุ่มประมาณ 4-5 คนนั่งคุยกันอย่างเคร่งเครียดอยู่ที่โซฟาตัวใหญ่

"นี่มันอะไรกันวะ!!!" ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งที่เพิ่งจะเขวี้ยงของลงไปเมื่อสักครู่สบถออกมาอย่างหัวเสีย
"ลูกค้าของเราโดนกวาดเรียบ ทั้งพวกฟุคุดะ พวกฮีจิน แล้วก็ไอ่เสี่ยฮ่องกงนั่นก็ด้วย.."ชายคนหนึ่งเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงบ่งบอกความเครียด
"เมื่อคืนก่อน พวกชั้นเองก็เกือบไม่รอดตอนไปส่งของที่ลานแข่ง แม่งแห่กันมายกฝูง"ชายอีกคนกล่าวพลางหันไปพยักเพยิดกับอีกสองคนที่เหลือ

"...มันคงจะบังเอิญเกินไปที่ลูกค้าของเราจะมาโดนจับพร้อมๆกันแบบนี้...แถมยังที่แข่งรถนั่นก็อีก.."
ดงแฮเอ่ยขึ้นพลางไล่ตรวจสอบรายชื่อในคอมพิวเตอร์เทียบกับข่าวในหน้าหนังสือพิมพ์

"รายชื่อของทุกคนที่โดนจับ อยู่ในไฟล์เอกสารลับที่มีแต่พวกเราเท่านั้นที่จะเข้าถึงได้....."
"แกคิดว่ามีคนทรยศงั้นเหรอ.." ชางมินที่นั่งเงียบอยู่นานพูดขึ้นมา ทำให้อีกสามคนที่เหลือต้องหันมามองหน้ากัน
"แกพูดอย่างงี้หมายความว่ายังไงวะดงแฮ.....แกหมายความว่าในพวกเรามีคนที่ทรยศอย่างงั้นเหรอ" ชายคนหนึ่งเอ่ยด้วยท่าทางระแวง
"ถ้าไม่ใช่พวกเรา....ก็ต้องเป็นคนอื่น" ชายร่างเล็กยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์เหมือนคนถือไพ่เหนือกว่า
"แกรู้อะไรก็รีบๆบอกมา!ดงแฮ!!" ชางมินตะคอกใส่เพื่อนรักด้วยความรำคาญ แต่ผลที่ได้ก้อมีแต่เพียงเสียงหัวเราะในลำคอจากอีกฝ่าย

"ชางมิน....ถ้าแกรู้ว่าเรื่องทั้งหมดเกิดขึ้นเพราะใคร....ชั้นอยากจะรู้จริงๆว่าแกจะทำหน้ายังไง"
"แกหมายความว่ายังไง.."

ชายร่างเล็กไม่ได้ตอบอะไร เพียงแต่เอื้อมมือไปกดรีโมตเปิดเครื่องเล่นวีดีโอที่ถูกหยุดค้างไว้
ภาพในจอสี่เหลี่ยมปรากฏการกระทำทั้งหมดเมื่อสองคืนที่ผ่านมาของจุนซูผ่านเลนส์ของกล้องวงจรปิด
ตั้งแต่เเรกเริ่มที่ชางมินพาจุนซูเข้ามาในห้อง ภาพที่ร่างเล็กเอายาใส่ในไวน์ รวมไปถึงภาพการค้นหาหลักฐานและถ่ายภาพต่างๆในห้อง

"...ชั้นคิดมาตลอดจนถึงเดี๋ยวนี้.....ชั้นไม่เคยไว้ใจจุนซูเลย ...... เพราะฉะนั้นพอมีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้น
คนแรกที่ชั้นสงสัยก็คือหมอนี่..แล้วแกก็พาหมอนี่ไปที่ห้องเมื่อสองคืนก่อนที่จะเกิดเรื่องอีกด้วย ชั้นเลยลองเอาวีดีโอจากกล้องวงจรปิดมาเปิดดู
..แกปล่อยให้เค้าเข้ามาใกล้เกินไป...ชางมิน....คนสวยที่แกหลงนักหลงหนาเป็นสายตำรวจ หึ ...ชั้นจะสงสารหรือสมเพชแกดีนะ"

"...จุนซู...."
เสียงพึมพำดังลอดออกมาจากปากของร่างสูง มือหนากำหมัดแน่นพร้อมๆกับสายตาคมที่ยังคงจับจ้องภาพที่กำลังเคลื่อนไหวบนหน้าจอสี่เหลี่ยม

"....คุณทำอย่างนี้กับผมได้ยังไง....."

.
.
.

"เฮ้อ..ที่เหลือก็แค่จับไอ่เจ้าชางมินได้ เราก็ปิดคดีนี้ได้กันซักที" ยุนโฮพูดพลางเอนหลังบิดขี้เกียจ

บรรยากาศในห้องประชุมของกองสืยสวนคดีพิเศษในวันนี้ดูผ่อนคลายและไม่ตึงเครียดเท่าไหร่นัก
อาจเป็นเพราะ ผลงานก็ทลายแก็งค้าอาวุธเถื่อนที่เฝ้าติดตามมาเป็นปีๆ ใกล้จะสำเร็จแล้วก็เป็นได้

"ทั้งหมดนี้ต้องยกความดีความชอบให้จุนซูเลยนะคับเนี่ย..ถ้าไม่มีจุนซูช่วย งานของเราคงไม่เสร็จง่ายๆ"
ไรอันพูดพลางส่งสายตาหวานเยิ้มให้คนตัวเล็กที่นั่งเงียบ ตั้งแต่เริ่มประชุม

...เขาควรจะดีใจที่งานสำเร็จไม่ใช่เหรอ...แต่ทำไมถึงรู้สึกใจหายแบบนี้นะ...

ร่างเล็กถอนหายใจออกมาเบาๆ พลางเหลือบสายตาขึ้นมองคนที่นั่งอยู่ตรงกันข้าม
ตั้งแต่วันนั้น เค้ากับยูชอนก็ไม่ได้คุยกันอีกเลย แถมเจอหน้ากันที่ไร ยูชอนก็เอาแต่เลี่ยง เอาแต่หลบตาเค้าอยู่เสมอ
แม้กระทั่งตอนนี้ ทั้งๆที่อยู่ตรงหน้า แต่เขากลับไม่อยู่ในสายตาของยูชอนเลยซักนิด
...คุณเกลียดผมแล้วเหรอ คุณยูชอน...

"จุนซู..จุนซู..จุนซู !!!" เสียงเรียกที่ดังขึ้นข้างๆหูทำให้ร่างเล็กหลุดจากภวังค์
"อ่อ..ฮะ..มีอะไรเหรอคุณฮุคแจ" คนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นถามอีกฝ่ายที่ยืนอยู่เยื้องไปทางด้านข้าง
"ผมบอกว่า คืนนี้พวกเราจะไปฉลองด้วยกัน..จุนซูต้องไปนะคับ" ตำรวจหนุ่มหัวแหลมพูดพลางยิ้มกว้าง

"ให้มันน้อยๆหน่อย ฮุคแจ..เรายังไม่ได้จับไอ่เจ้าชางมินเลย ขึ้นจุนซูออกไปเดินเพ่นพล่าน เปนเรื่องขึ้นมาจะทำยังไง..จิงมะ ยูชอน"
ยุนโฮโยนลูกไปให้เพื่อนรักที่นั่งเงียบอยู่ ...เขาเองก็ไม่สบายใจเลยที่ยูชอนเปนแบบนี้ ทำไมสองคนนี้ไม่พูดกันให้รู้เรื่องฟะ...

"อ่อ...อืม.." ร่างสูงสะดุ้งเลยน้อยเมื่อจู่ๆยุนโฮก็ถามออกมา
สายตาคมเหลือบมองขึ้นสบตากับร่างเล็กเพียงชั่วครู่ ก่อนที่จะมองก้มลงไปต่ำเหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
..เขายังรู้สึกผิด...รู้สึกผิดที่ทำเรื่องร้ายๆไว้กับจุนซู...รู้สึกผิดจนไม่กล้ามองหน้าคนตัวเล็กคนนี้อีกต่อไป

"จุนซู..คืนนี้คุณต้องค้างที่นี่ไปก่อนนะ พวกเรายังไม่อยากให้นายไปเสี่ยงอันตราย..
เพราะผมคิดว่าตอนนี้เจ้าพวกนั้นคงรู้เเล้วว่าคุณเป็นสายของเรา" นีโอเงยหน้าขึ้นมาจากโน๊ตบุ๊กที่เปิดไฟล์แฟ้มคดีอยู่

"พวกมันรู้แล้วเหรอคับ" ร่างเล็กทำหน้าตาสงสัย ..จุนซูเองก็มั่นใจว่า เขาไม่ได้ทำอะไรผิดพลาด แล้วเจ้าพวกนั้นจะรู้ได้ยังไง

"อืม..วันนี้เราไปค้นห้องชางมิน แล้วเจอเข้ากับกล้องวงจรปิดที่ซ่อนอยู่น่ะ และที่สำคัญเทปที่อยู่ในนั้นก็ไม่อยู่แล้วด้วย
..ผมว่าคุณควรจะอยู่ที่นี่ซักพัก..จนกว่าเราจะปิดคดีได้สำเร็จจริงๆจะดีกว่า"

"ทำไมชั้นไม่รู้เรื่องนี้มาก่อนเลย!ทำไมนายไม่บอกชั้นนีโอ!!" ยูชอนหันไปถามอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงฉุนเฉียว
..ถ้าเปนแบบนี้...ในตอนนี้ คนที่ตกอยู่ในอันตรายมากที่สุด ก็คือจุนซูน่ะสิ..

"ก็ผมไม่เห็นว่ามันสำคัญอะไรนี่..ตอนนี้ผู้หมวดฮันก็ยกกำลังไปจับเจ้าพวกนั้นอยู่แล้ว..พอจับชางมินได้ทุกอย่างก็จบ.."
นีโออธิบาย..ก็ในเมื่อตอนนี้ผู้หมวดฮันเกียงกำลังยกหน่วยสวาทเข้าจับกุมพวกของชางมินที่แหล่งกบดาน
ซึ่งอีกไม่นานก็คงจะจับกุมได้หมด...เขาเองก็ไม่จำเป็นต้องบอกให้ยูชอนรู้ก็ได้..

"นายคิดว่าความปลอดภัยของจุนซูไม่สำคัญงั้นเหรอ!!"
ร่างสูงลุกขึ้นกระชากคอเสื้อผู้กองหนุ่มที่ทำท่าสบายๆอยู่ด้วยความโมโห จนทำให้เพื่อนตำรวจต้องเข้ามาห้าม
ยูชอนสะบัดตัวหลุดจากการจับกุมของเพื่อน ก่อนจะเดินหนีออกไปนอกห้อง โดยมีสายตาของร่างเล็กมองตามอย่างไม่เข้าใจ

...นี่คุณเป็นห่วงผมเหรอ คุณยูชอน...

.
.
.

ที่ดาดฟ้าของตึก...

ร่างสูงถอนหายใจยาวก่อนจะเดินขึ้นไปยืนเกาะกำแพงลวดเหล็กที่ขึงกั้นอยู่ สายตาคมก้มลงมองเบื้องล่างด้วยความกงัวล
มือเรียวคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดเบอร์อย่างรวดเร็ว และเมื่อรอได้ซักพักก็มีเสียงตอบรับจากปลายสาย

"ผู้หมวดครับ..การจับกุมเป็นยังไงบ้าง" เสียงทุ้มกรอกไปทางโทรศัพท์
("หน่วยสวาทของเรากำลังทำงานปิดล้อมที่กบดานอยู่..ผมว่าอีกไม่นานเราคงได้ตัวพวกมัน..แกโทรมาทำไมยูชอน")
"เอ่อ...ผม.."
("แกกลัวว่าชั้นจะจับเจ้าชางมินไม่ได้..แล้วจุนซูของแกจะเป็นอันตรายงั้นเหรอ") ฮันเกียงพูดอย่างอารมณ์ดี
"เอ่อ..ไม่ใช่อย่างงั้นนะครับ" ร่างสูงอึกอัก
("ไม่ต้องห่วงหรอก..แกก็รู้หน่วยสวาทของเราเคยทำงานพลาดที่ไหน..อ๊ะ!!มานู่นแล้วไง")
"...."
("เจ้าพวกนั้นถูกคุมตัวออกมาหมดแล้ว..เออ!นายไม่ต้องห่วงนะ อ่าๆๆ!!ฝากบอกคนอื่นๆด้วยล่ะ..ชั้นต้องลงไปดูก่อน แค่นี้นะ")

เสียงเอะอะโวยวายจากปลายสายเงียบไป พร้อมๆกับความโล่งใจเข้ามาแทนที่
ริมฝีปากหนาคลี่ยิ้มบางๆอย่างยินดี ก่อนจะหมุนตัวทำท่าจะกลับลงไปข้างล่าง
แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นร่างเล็กของใครบางคนยืนอยู่ด้านหลัง

"..จุนซู.."
ร่างสูงพูดออกมาเบาๆเมื่อสบสายตาเข้ากับคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ตรงหน้า สายตาคมเบือนหนีไปทางอื่นเมื่อรู้สึกได้ถึงแรงบีบที่เกิดขึ้นในหัวใจ

"........" ร่างเล็กอึ้งไปเล็กน้อย เมื่อเห็นอีกฝ่ายเบือนหน้าหนีไปอีกทาง
เขาไม่เข้าใจความรู้สึกของยูชอนเลยซักนิด...หรือเขาเองจะเข้าใจผิดไป ว่ายูชอนเป็นห่วงเขา
..คงจะเข้าใจผิดไปสินะ...เพราะขนาดมองหน้า ยูชอนยังไม่ยอมมองหน้าเขาเลย..
จุนซูตัดสินใจเดินหันหลังกลับออกไป ทั้งๆที่ตั้งใจเดินตามอีกฝ่ายขึ้นมาเพื่ออยากจะปรับความเข้าใจด้วยแท้ๆ

"เดี๋ยว..จุนซู.." มือหนายกขึ้นดึงรั้งข้อมือบางไว้อย่างอัตโนมัติ เมื่อเห็นอีกฝ่ายทำท่าจะหันหลังกลับ
ทั้งๆที่ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรกับคนตรงหน้าดี...แต่ว่า...ไม่อยากให้ไป

ร่างเล็กเงยหน้าขึ้นมองสบตาอีกฝ่าย..ใบหน้าหวานร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีที่รู้สึกถึงสัมผัสของมืออุ่นที่รั้งเขาไว้
หัวใจดวงน้อยเต้นถี่...ไม่ว่าเมื่อไหร่ มือของปาร์กยูชอนก็สร้างความอบอุ่นปลอดภัยให้เขาอยู่เสมอ...

"มีอะไรเหรอฮะ" ใบหน้าหวานเงยขึ้นสบตากับอีกฝ่ายที่จ้องหน้าเค้าอยู่เงียบๆ
...ทั้งๆที่ไม่กี่วัน แต่ทำไมรู้สึกเหมือนนานเหลือเกิน ที่ไม่ได้อยู่ใกล้กันแบบนี้...

"เอ่อ...ชางมินโดนจับแล้ว.."
ทันทีที่คำพูดหลุดจากปาก ยูชอนก็อยากจะตบปากของตัวเองแรงๆซักที
...ทั้งที่มีเรื่องอื่นอยากจะพูดอีกมากมาย แต่ตัวเขาเองกลับพูดแบบนี้ออกมาได้...

"......"
ร่างเล็กนิ่งไปซักพักเมื่อได้ยินคำพูดนั้น ดวงตาใสจับจ้องอีกฝ่ายราวกับจะค้นหา ...แต่ยูชอนก็เป็นฝ่ายหลบตาเค้าเหมือนเดิม
กลีบปากบางเหยียดยิ้มเบาๆ พลางสูดหายใจเข้าไปลึก ก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงร่าเริงที่ฟังดูก็รู้ว่าฝืนขนาดไหน

"ดีจังเลยนะคับ..ที่ก็ปิดคดีได้ซักที...ผมเองก็จะได้กลับบ้านไปหาพี่แจจุงแล้วสินะคับเนี่ย"

"..จุนซู.."

"ขอบคุณมากเลยนะคับคุณยูชอน..ถ้าไม่ได้คุณ..ผมคงไม่มีโอกาสได้ทำอะไรที่ตื่นเต้นแบบนี้.."

"จุนซู...ชั้น.."

"ผมไปก่อนนะฮะ..ขอบคุณมากนะฮะ คุณยูชอน"

เสียงหวานที่ดูสั่นเครือในตอนท้ายหายไปพร้อมกับน้ำตาที่ไหลลงมาอย่างอดกลั้นไว้ไม่ได้ของคนตัวเล็ก
ที่ในตอนนี้รีบหันหลังเดินกลับลงมาจากดาดฟ้าอย่างเร็วที่สุด ....จุนซูจะรู้มั้ยนะ ว่ารอยยิ้มสุดท้ายที่เค้ามอบให้ยูชอน ช่างดูเศร้าเหลือเกิน

..สุดท้าย ก็ทำอะไรไม่ได้เลย..

ริมฝีปากหนาเม้มแน่น มือของยูชอนยังคงค้างอยู่ในท่าเดิม...เขามองจุนซูเดินจากไป โดยที่ทำอะไรไม่ได้เลย
แม้แต่ขอโทษ แม้แต่จะรั้งไว้ ... เขาทำอะไรไม่ได้เลย

...คนอย่างชั้น คงจะดีแต่ทำให้นายเจ็บปวดเท่านั้นสินะ จุนซู...

.
.
.

"แกหายไปไหนมาวะยูชอน!จุนซูไปแล้วนะเว้ย!!"
ร่างสูงโปร่งเอ่ยทักขึ้นทันทีเมื่อเห็นเพื่อนรักเดินกลับเข้ามาในห้องประชุม ที่เหลือเพียงแต่เขาที่กำลังเก็บเอกสารอยู่
ยูชอนนั่งลงอย่างซึมกะทือกับเก้าอี้ในโต๊ะประชุมตัวหนึ่งก่อนจะฟุบหน้าลงกับโต๊ะอย่างเงียบๆ..ท่าทางที่ทำให้ยุนโฮต้องประหลาดใจ

"สุดท้าย ชั้นก็ไม่ได้ขอโทษเค้า...ชั้นทำอะไรไม่ได้เลย ทั้งๆที่เค้ากำลังจะไป"
เสียงทุ้มดังอู้อี้อยู่ในลำคอทั้งที่ยังฟุบหน้าอยู่ แต่ก็ชัดเจนพอที่จะทำให้ยุนโฮต้องเดินเข้ามาดูอาการเพื่อนรักใกล้ๆอย่างเป็นห่วง

"แกไม่ได้พูดอะไรกับเค้าซักคำเลยเหรอ"

ยูชอนเงยหน้าขึ้นมาพยักหน้าแทนคำตอบด้วยอาการซึมเศร้า เขาถอนหายใจยาวพลางเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ด้านหลัง

"ชั้นไม่รู้จะพูดอะไร..ชั้นมีแต่จะทำให้เค้าเสียใจ มีแต่จะทำเรื่องร้ายๆให้เค้า..แต่จุนซูก็ยังยิ้มให้ชั้น..ยิ้มให้กับชั้น"
ภาพรอยยิ้มสุดท้ายของร่างเล็กที่มอบให้ แวบเข้ามาในหัว....รอยยิ้มที่ทำให้เขารู้สึกเจ็บปวด

"เค้าไม่เคยโกรธนายเลยยูชอน...จุนซูไม่มีวันโกรธนายหรอก"
ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นพลางสบตากับเพื่อนรักที่มองมาอย่างไม่เข้าใจ

"ชั้นก็ไม่รู้จะอธิบายว่ายังไงนะยูชอน..แต่ชั้นเชื่อ เชื่อว่าจุนซูไม่มีทางโกรธนาย..ไม่อย่างนั้นเค้าจะตามนายขึ้นไปบนดาดฟ้าเหรอ"

"ความรักมันพูดยากนะยูชอน...แต่ชั้นว่า บางที ถ้าเราแสดงความรู้สึกที่แท้จริงออกมาให้เค้าได้รับรู้
มันก็คงดีกว่านิ่งเงียบ จนเค้าไป...แล้วมานั่งเสียใจอยู่แบบนี้ไม่ใช่เหรอ..." มือหนาตบเบาๆที่ไหล่ของเพื่อนรักเบาๆเพื่อเตือนสติ

"ทำให้คนที่เรารักต้องร้องไห้..มันไม่ดีหรอกนะ..ยูชอน.."

.
.
.

"ส่งแค่นี้ก็ได้คับ..ขอบคุณทุกๆคนมากเลยนะฮะ" ร่างเล็กหันกล่าวขอบคุณบรรดาตำรวจหนุ่มที่แห่แหนมาส่งตนจนถึงที่
"อย่าลืมนะจุนซู..พรุ่งนี้ห้ามเบี้ยวงานเลี้ยงฉลองล่ะ" ฮุคแจกำชับ โดยมีคนอื่นๆพยักหน้าตามเป็นลูกคู่
"ให้ผมมารับมั้ยครับจุนซู..คุณจะได้ไม่ต้องลำบาก" ไรอันรีบเสนอตัวแต่ก็ถูกนีโอขัดไว้ซะก่อน
"ไม่ต้องเลยนะแก..เดี๋ยวให้ยูชอนมารับจุนซู นายไม่ต้องยุ่งเลย"

ร่างเล็กยิ้มค้างเมื่อได้ยินชื่อของใครบางคนที่ให้รู้สึกเจ็บแปลบในอก ริมฝีปากบางฝืนคลี่ยิ้มกว้างก่อนจะขอตัวออกมาด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูร่าเริง
"ไม่เป็นไรหรอกฮะ..เดี๋ยวผมไปเองดีกว่า...พรุ่งนี้เจอกันนะฮะทุกคน ขอบคุณมากๆเลย"

จุนซูโบกมือลาทุกคนก่อนจะขอตัวเดินขึ้นไปยังอพาร์ตเมนต์ที่พัก

.
.
.

"พี่แจจุงฮะ..ผมลาออกจากงานแล้วนะฮะ" เสียงใสเอ่ยขึ้นกับพี่ชายคนสวยขณะกำลังนั่งรับประทานอาหารเช้าอยู่ในห้อง
"ทำไมล่ะจุนซู..มีปัญหาอะไรรึเปล่า" ร่างบางเอ่ยถามน้องชายด้วยความเป็นห่วง...สีหน้ายามนี้ของจุนซูดูไม่ดีเท่าไหร่
"ไม่มีอะไรหรอกฮะ..ผมก็แค่ไม่อยากทำงานตอนกลางคืนแล้วเท่านั้นเองแหละ.." ร่างเล็กพยายามคลี่ยิ้มกว้างเพื่อให้พี่ชายหมดความสงสัย

"ดีแล้วล่ะ พี่เองก็อยากให้นายเลิกทำอยู่หมือนกัน..ทำงานกลางคืนแบบนั้น อันตรายจะตายไป" แจจุงยิ้มบางๆก่อนจะถามไปอีกว่า
"แล้วคุณยุนโฮกับคุณยูชอนเค้ายอมเหรอ..เห็นว่านายจำเป็นกับร้านของเค้าไม่ใช่รึไง"

"เค้าหานักร้องใหม่ได้แล้วล่ะคับ ผมเลยลาออก" ร่างเล็กฝืนยิ้ม...ทำไมเค้าต้องรู้สึกเจ็บทุกที ที่ได้ยินชื่อของยูชอนกันนะ

"อื้อ..ดีแล้วละ งั้นพี่ไปทำงานก่อนนะ..ดูแลบ้านดีๆด้วยนะ เข้าใจมั้ย" แจจุงลุกขึ้นจากโต๊ะเมื่อเหลือบไปเห็นนาฬิกาที่กำลังจะชี้ไปที่เลขแปด

"ผมรักพี่นะฮะ" ร่างเล็กหอมแก้มพี่ชายคนสวยเบาๆ ก่อนที่ร่างบางจะเดินออกจากประตูไป

ในช่วงบ่ายของวันนั้น...

...ครืดดด...ครืดดด....ครืดด...

เสียงมือถือเครื่องเล็กที่วางไว้บนโต๊ะกระจก ทำให้ร่างเล็กที่เผลอหลับขณะดูทีวีอยู่ที่โซฟาต้องงัวเงียตื่นขึ้นมา
และก็ต้องตกใจมากขึ้นกว่าเดิมเมื่อเห็นชื่อของคนที่โทรเข้ามาบนหน้าจอ

"..คุณ ยูชอน.."

...ก๊อกๆๆ...ก๊อกๆๆๆ...
เสียงเคาะประตูหน้าห้องดังขึ้น ทำให้ร่างเล็กที่เผลอจ้องโทรศัพท์อยู่นานหลุดจากภวังค์
ขาเรียวลุกขึ้นพาตัวเองไปเปิดประตู พร้อมๆกับที่ตัดสินใจกดรับสายจากโทรศัพท์ไปด้วย

("ฮัลโหล!!จุนซู!!นายอยู่ที่ไหน!!")
น้ำเสียงที่ฟังดูร้อนรนของคนปลายสายทำให้ร่างเล็กต้องขมวดคิ้วอย่างแปลกใจ

"ผมอยู่ที่บ้าน มีอะไรเหรอคับ คุณยูชอน"
จุนซูตอบกลับไป พลางเอื้อมมือไปบิดลูกบิดประตูออกอย่างช้าๆ

("นายฟังชั้นนะจุนซู!..นายห้ามออกไปไหนตอนนี้!..เมื่อคืนนี้ชางมินแหกคุกหนีออกมาได้!
ตอนนี้นายกำลังอยู่ในอันตราย!..ชั้นกำลังจะไปรับนายที่บ้าน!..อย่าออกไปไหน!เข้าใจมั้ยจุนซู!!")

เสียงพูดจากปลายสายดังขึ้นพร้อมๆกับที่ร่างเล็กๆเปิดประตูออกไปพอดี

...ตุบ!!!..

("จุนซู!!ฮัลโหล!!จุนซู!!ตอบชั้นสิ!!จุนซู!!")

.
.
.

แพขนตาหนาเปิดขึ้นมา พร้อมๆกับความเจ็บปวดที่ข้อมือ..ร่างเล็กกระพริบตาถี่ๆ ก่อนจะมองไปรอบๆสถานที่ๆตนเองอยู่
เขาอยู่บนเตียงนอนเก่าของห้องเล็กๆแคบๆที่ดูสกปรก..ห้องสีขาวที่ไม่มีอะไรเลย นอกจากปืนที่วางอยู่บนโต๊ะเล็ก

..แกร็ก!..

"ตื่นแล้วเหรอครับคนสวย" เสียงเปิดประตูดังขึ้น ก่อนที่ร่างคุ้นตาของใครบางคนจะก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเย็นๆ

"..ชางมิน.."

ร่างเล็กรำพึงออกมาเบาๆอย่างตกตะลึง ก่อนที่ความทรงจำที่ผ่านไปเมื่อสักครู่จะย้อนกลับมา
...ยูชอนโทรมาเตือนเค้า..แต่พอเค้าเปิดประตูออกไป ก็ถูกผ้าอะไรไม่รู้ปิดปาก แล้วก็ไม่รู้สึกตัวอะไรเลย...

"ตกใจมากเหรอที่เห็นผม...ผมต้องโดนจับไปแล้วสินะ...โดนจับเพราะคุณ..ผมต้องโดนจับเพราะคุณ!!"
เสียงทุ้มตวาดลั่นในประโยคสุดท้าย พร้อมๆกับที่มือหนาพุ่งเข้ามาบีบคางเรียวอย่างแรงจนจุนซูรู้สึกเจ็บ
ร่างเล็กพยายามถอยหนีจนหลังชนกำแพง แถมข้อมือข้อเท้าก็ถูกมัดเอาไปซะอีก

"ชะ..ชางมิน..ผมเจ็บ..ปล่อย.." ร่างเล็กพยายามพูดอย่างยากลำบาก

"แค่นี้คุณเจ็บเหรอ!จุนซู!!!มันเทียบไม่ได้เลยด้วยซ้ำกับการที่ผมต้องเจ็บ!!คุณรู้มั้ยว่าการที่ถูกคนที่เรารักหักหลังมันเป็นยังไง!!!"
ร่างสูงตวาดเสียงดังด้วยน้ำเสียงกร้าว แววตาคมฉายแววเจ็บปวดชั่วครู่ ก่อนที่จะผละออกมาจากตัวของร่างเล็ก
ชางมินถอนหายใจยาว ก่อนจะพูดขึ้นโดยที่ยังคงหันหลังในอีกฝ่ายที่ยังอยู่บนเตียง

"ผมชอบคุณมากนะจุนซู...คุณเป็นคนเเรกที่ทำให้ผมรู้สึกอะไรแบบนี้...ชอบคุณมาก.."
เสียงทุ้มพูดแผ่วลงเรื่อยๆ แล้วเงียบไปในที่สุด ...คำพูดที่ทำให้จุนซูรู้สึกสงสารและเห็นใจคนตรงหน้า

"ชางมิน...ผม..."
ร่างเล็กเอ่ยขึ้นอย่างช้าๆ ...เขาเข้าใจความรู้สึกของชางมินดี การที่ถูกคนที่รักหักหลังมันคงจะเจ็บปวดมาก

"คุณทำอย่างนี้ได้ยังไง..จุนซู.."
ใบหน้าคมหันกลับมามองคนตัวเล็กที่อยู่ตรงหน้าพลางพูดด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความเจ็บปวด
..จุนซูที่ผมรัก...คุณทำกับผมแบบนี้ได้ยังไง..

"ชางมิน..ผมขอโทษ..ฮึกก.."
น้ำตาใสๆไหลออกมาจากดวงตาคู่สวย พร้อมๆกับคำขอโทษ...จุนซูรู้สึกผิดเหลือเกินที่เขาหลอกชางมินมาตลอด
ถึงแม้ว่าชางมินจะเป็นผู้ร้าย แต่ว่า มันคงจะเจ็บปวดเกินไปที่ถูกคนที่รักหักหลังแบบนี้..

...ใบหน้าหวานที่เปรอะไปด้วยคราบน้ำตา ทำให้คนมองรู้สึกเจ็บแปลบ...
ทั้งที่อยากจะเข้าไปกอดเอาไว้เหลือเกิน แต่ทว่า สิ่งที่ร่างเล็กตอบแทนความรักที่เขามีให้ มันทำให้เจ็บปวดซะมากกว่า

ชางมินเบือนหน้าหนีจากภาพตรงหน้า ก่อนที่จะหันกลับมามองร่างเล็กด้วยแววตาแข็งกร้าวอีกครั้ง

"..คุณจะต้องเจ็บมากกว่าที่ผมเจ็บหลายเท่า..จุนซู...ผมจะทำให้คุณเจ็บ...และจดจำผมไปจนวันตาย.."

#################### TBC

หายไปนาน ขอโทษน้าค้าบบ (โค้ง) มาต่อแล้วน้า แถมตอนนห้าก็(อาจจะ)จบแล้วด้วย
ยังไงก็ช่วยติดตามกันด้วยนะคับ ~~~ ^^

ตอนนี้เขียนนานมาก แบบว่าไม่ค่อยโปรเรื่องฟิกเศร้าซักเท่าไหร่
แต่งออกมาเลยต้องถามความเห็นจากใครหลายๆคน เพื่อให้เกิดความมั่นใจ
(ขอบคุณ frenzykiyo กะ sinssthน้องรัก ด้วยนะคับที่ช่วยดูให้)

อ่านแล้วแอบสงสารชางมิน แฮะ -*- ไม่ได้ๆ อย่าใจอ่อน TT^TT
เอาเปนว่าผลจะออกมาเปนยังไง ตอนหน้ามี NC แน่นอนละกันเนอะ ~~

.

.

เข้าเรื่องสำคัญที่รอมานาน (ไม่มีใครรอ..แป่ว ^^")

เปิดจองรวมเล่มฟิกแล้วคับผม "With Love...With Yusoo~"

ขอบคุณมากมายที่ติดตามมาโดยตลอดน้า ~~

อย่าลืมเข้าไปดูรวมเล่มด้วยนะคับ 555+ (ขายของซะงั้น^^")

.

.