[Part 7 : END]

เสียงฝีเท้าดังก้องทั่วทางเดินบริเวณบันไดหนีไฟ ปรากฏร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งเร่งฝีเท้าวิ่งขึ้นมาตามทางอย่างรีบเร่ง
ร่างสูงหอบหายใจด้วยความเหนื่อย แต่ก็ยังไม่ยอมหยุดพัก
มือหนาผลักประตูหนีไฟบานใหญ่เข้าไปพลางสาวเท้าเข้าไปใกล้จุดมุ่งหมายมากเข้าไปเรื่อยๆ

"จุนซู!!!!!!!!" เสียงทุ้มตะโกนก้อง หลังก้าวเท้าเข้าไปภายในบริเวณห้องพักในอพาตเมนต์ของจุนซู

.....แกร่ก!!!!....
เสียงแตกหักของวัตถุบางอย่างทำให้ร่างสูงตกใจเล็กน้อย และสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างที่อยู่ใต้เท้า
มือหนาเอื้อมลงไปหยิบด้วยความสั่นเทา พร้อมๆกับหัวใจที่ดิ่งวูบลงไปกองกับพื้น เมื่อเห็นของสิ่งนั้น

.....มือถือของจุนซู.....

ยูชอนเร่งฝีเท้าเข้าไปในบริเวณด้านในห้อง และค้นหาทุกซอกทุกมุมของห้องพัก แต่ก็ไม่มีวี่แววของร่างเล็กที่เขาตามหา
มือเรียวคว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดด้วยสีหน้าร้อนรน เสียงทุ้มพูดจนแทบจะตะโกนเมื่อได้ยินเสียงตอบรับจากปลายสาย

"ไอ่ยุน!!จุนซูหายไป!!!เค้าไม่อยู่ที่ห้อง!!!!แกรีบส่งคนออกตามหาเค้าด่วนเลยนะ เดี๋ยวชั้นตามไป!!!!"
ร่างสูงวางสายเมื่อทำความเข้าใจกับอีกฝ่ายเสร็จเรียบร้อยแล้ว พลางเหลือบมองโทรศัพท์ของร่างเล็กที่อยู่ในมืออีกข้างหนึ่ง

.....รอหน่อยนะจุนซู.......ชั้นจะไปช่วยนายเอง......

.
.
.

ร่างเล็กขยับตัวหนีเมื่อรู้สึกถึงสัมผัสที่ปลายเท้า ... มือของจุนซูถูกเปลี่ยนมามัดติดไว้กับหัวเตียงด้านหนึ่ง
พร้อมๆกับการแก้มัดที่ข้อเท้าทั้งสองข้างโดยชางมินที่ยังคงมองเขาด้วยแววตาแข็งกร้าว

"คุณจะทำอะไรน่ะชางมิน"
เสียงหวานร้องถามด้วยความตกใจ เมื่ออีกฝ่ายแยกขาเขาออกก่อนจะแทรกตัวเข้ามาคร่อมร่างของเขาเอาไว้
ใบหน้าของชางมินอยู่ใกล้แค่คืบ ลมหายใจร้อนและสีหน้าอันเรียบเฉยของอีกฝ่าย ทำให้ร่างเล็กรู้สึกกลัวจนแทบขาดใจ

"จุนซู...คุณต้องเป็นของผม...ของผมคนเดียวเท่านั้น"
ริมฝีปากหนากระซิบบอกพร้อมกับลิ้นเรียวลากไล้ลงเรื่อยลงมาจากใบหูถึงซอกคอขาว พลางขบเม้มจนเกิดเป็นรอยแดงจางๆ

"ชางมินอย่าทำแบบนี้....ผมขอร้อง....อย่าทำแบบนี้กับผม..."
ร่างเล็กเว้าวอนขอด้วยดวงตาใสที่มีน้ำตาคลอเบ้า แต่ก็ไม่อาจหยุดการกระทำของอีกฝ่ายได้

ชายหนุ่มปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของคนตัวเล็กออกเผยให้เห็นแผ่นอกขาวเนียนที่กำลังหอบหายใจด้วยความกลัว
แล้วก้มลงไปซุกหน้ากับหน้าท้องแบนราบ พลางสูดดมกลิ่นกายของอีกฝ่ายเข้าไปอย่างกระหาย

"อย่า!!ไม่นะ!!!"

ชางมินลุกขึ้นถอดเสื้อของตนออก ก่อนจะโถมตัวลงทาบทับร่างเล็กที่พยายามขัดขืนอย่างสุดกำลัง
ริมฝีปากหนาก้มลงไปบดขยี้กลีบปากบางที่สั่นระริกอย่างรุนแรง
ชายหนุ่มทั้งจูบทั้งกัดริมฝีปากของร่างเล็กพร้อมๆกับจับข้อเท้าทั้งสองข้างของอีกฝ่ายที่ดิ้นไปมาอย่างบ้าคลั่ง

"อื้ออ..."
เสียงหวานกรีดร้องมาด้วยความตื่นตระหนกแต่ก็ไม่อาจมีเสียงใดเล็กลอดออกมา
จุนซูพยายามดิ้นทุกวิถีทางจนเชือกที่มัดข้อมือเขาไว้อย่างแน่นหนารัดแน่นมากขึ้นเรื่อยๆ ทำให้ข้อมือบางเสียดสีจนเกิดแผล

ชางมินพยายามถอดกางเกงขาสั้นของคนตัวเล็กออกด้วยความยากลำบาก เพราะจุนซูทั้งดิ้นทั้งถีบสารพัด
จนทำให้เขาตัดสินใจชกเข้าที่ท้องน้อยของอีกฝ่ายอย่างแรง เป็นผลให้ร่างเล็กจุกจนตัวงอและหยุดดิ้นไป

".............." กลีบปากบางที่บวมช้ำเม้มเข้าหากันแน่นด้วยความรู้สึกความเจ็บปวด
เข่าทั้งสองงอเข้าหากัน แต่ก็เป็นได้ไม่นานเมื่อชางมินโถมตัวลงคร่อมร่างของเขาอีกครั้ง

ใบหน้าคมซุกไซร้ไปทั่วร่างกายของคนตัวเล็กอย่างหื่นกระหาย
ริมฝีปากหนาขมเม้ม จูบ กัด ตามความพอใจของตน โดยที่ไม่สนใจเลยว่าจะมีน้ำตาไหลออกมามากมายสักแค่ไหนจากร่างเล็กๆที่อยู่ข้างใต้

จุนซูที่ในตอนนี้เจ็บจนไม่มีแรงจะต่อต้านขัดขืนใดๆ ... ได้แต่นอนนิ่งน้ำตาไหลพรากด้วยความเจ็บปวดและทรมานใจ
ปล่อยให้อีกฝ่ายกระทำกับร่างกายของเขาตามใจชอบโดยที่ไม่อาจขัดขืนได้

.....ยูชอน...คุณอยู่ที่ไหนกัน......

หัวใจของจุนซูตอนนี้พร่ำเรียกหาแต่ชื่อของคนที่สัญญาว่าจะปกป้องเขา ... ยูชอนที่ให้สัญญาว่าจะปกป้องและดูแลเขา
..... คำพูดเพียงหนึ่งเดียวที่ร่างเล็กยึดมั่นและเชื่อมาโดยตลอด .....

........ ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหนกัน .... มาช่วยผมที ยูชอน ......
....... ได้โปรด ... มาช่วยผมที ..........

.
.
.

"ยังไม่ถึงอีกเหรอวะ!!!"
ร่างสูงสบถอย่างหงุดหงิดกับเพื่อนรักที่ตะบึงรถตำรวจพร้อมหน่วยสวาทหลายสิบนาย เพื่อไปช่วยเหลือร่างเล็กยังที่หมายที่เพิ่งสืบค้นเจอ
ยูชอนในตอนนี้จิตใจร้อนรุ่มดังถูกไฟเผา แทบนั่งไม่ติด เมื่อคิดถึงร่างเล็กที่ไม่รู้ว่าในตอนนี้จะเป็นตายร้ายดีอย่างไร

ชายหนุ่มแทบจะกระโดดลงจากรถเมื่อถึงที่หมาย สองเท้าวิ่งไปยังห้องพักที่ถูกระบุไว้โดยไม่ฟังคำทัดทานของตำรวจคนอื่นๆ

ยูชอนใช้เท้าถีบบานประตูเข้าไปทันที พร้อมกระชับกระบอกปืนในมือแน่น
แต่ก็ต้องชะงักเมื่อพบว่าภายในห้องว่างเปล่า มีเพียงแต่ร่างเล็กที่นั่งตัวสั่นอยู่บนเตียงเท่านั้น...

"จุนซู!!!!"
ร่างสูงพุ่งตัวเข้าไปกอดคนตัวเล็กที่มีเพียงผ้าห่มคลุมกายอยู่เพียงผืนเดียว พร้อมๆกับหน่วยสวาทและตำรวจที่เหลือตามเข้ามาสมทบ

"ฮึกกก.....คุณยูชอนน" จุนซูร้องไห้โฮเมื่อรู้สึกได้ถึงอ้อมกอดของคนตรงหน้า
มือเล็กยกขึ้นรั้งร่างสูงเข้ามาใกล้ พร้อมกับเบียดร่างกายอันสั่นเทาซุกเข้ากับอกแกร่งราวกับหาที่พึ่ง

"ไม่เป็นไรแล้วนะจุนซู...ไม่เป็นไรแล้ว..."
มือหนาโอบกอดร่างเล็กไว้แน่น ราวกับถ้าปล่อยมือนี้แล้ว คนในอ้อมกอดของเขาจะหายไป
ยูชอนก้มลงจูบผมของอีกฝ่ายเบาๆ พลางลูบศีรษะเล็กของคนที่กำลังร้องไห้สะอึกสะอื้น

"เจ้าชางมินมันหนีไปแล้ว!!"
ยุนโฮโผล่เข้ามาขัดจังหวะ พลางเอ่ยรายงานสถานการณ์ให้เพื่อนรักฟังด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
ชายหนุ่มตกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นสภาพของคนตัวเล็กที่อยู่ในอ้อมกอดของอีกฝ่าย

"แกพาจุนซูไปหาหมอก่อน เดี๋ยวพวกชั้นจะตามล่าเจ้าชางมินเอง" ยุนโฮเอ่ย พลางทอดสายตามองไปยังร่างเล็กด้วยความสงสาร

ร่างสูงพยักหน้าเบาๆเป็นเชิงรับรู้ ก่อนจะค่อยอุ้มร่างเล็กเดินออกจากห้องไป

.
.
.

ที่เซฟเฮ้าส์ของกรมตำรวจ...

ร่างเล็กที่นอนกึ่งนั่งอยู่บนเตียง เอ่ยขอบคุณแพทย์ที่เข้ามาทำการรักษาบาดแผลของเขา
พร้อมๆกับยูชอนที่นั่งเฝ้าอยู่ด้วยตลอด ลุกขึ้นไปส่งคุณหมอที่หน้าประตู แล้วกลับมาทรุดตัวลงนั่งข้างเตียงของร่างเล็ก

"ไม่เป็นไรแล้วใช่มั้ย" มือหนาเลื่อนขึ้นมากุมมือเล็กของอีกฝ่ายไว้อย่างทะนุถนอม
เกราะบางๆที่เขาพยายามสร้างขึ้นมาปิดกั้นความรู้สึกของตัวเองสลายไปแทบจะในทันที เมื่อเค้ารู้ว่าคนตรงหน้าต้องเจ็บปวดขนาดไหน

ร่างเล็กช้อนสายตาขึ้นมาสบตากับร่างสูง .... จุนซูคิดว่า สิ่งที่เกิดขึ้นราวกับความฝัน ยูชอนกำลังกุมมือเข้าไว้และมองมาที่เขาอย่างอ่อนโยน
..... หัวใจดวงน้อยเต้นถี่อย่างไม่เป็นจังหวะ .....

"เจ็บมากมั๊ย.....เจ้านั่น...ทำอะไรนายบ้างรึเปล่า..." เสียงทุ้มเอ่ยถามอย่างห่วงใย
จุนซูส่ายหน้าน้อยๆ พลางห่อไหล่เข้าหากัน ก่อนจะเอ่ยปากเล่าออกมาอย่างช้าๆ

ภาพของชางมินที่กำลังพยายามถอดเสื้อผ้าของเขาออกจนหมดแล่นเข้ามาในหัวอีกครั้ง..

"อย่านะชางมิน...."
เสียงหวานร้องห้ามอย่างอ่อนแรงเพราะความเจ็บปวดบริเวณท้องน้อย ร่างเล็กพยายามกระเถิบหนี แต่ก็ทำได้อย่างยากลำบาก

จุนซูรู้สึกรังเกียจทุกสัมผัสอันจาบจ้วงที่ชางมินกระทำต่อร่างกายของเขา
ในใจของจุนซูเรียกหาแต่ยูชอน จนเผลอพูดออกมา เป็นผลให้ชางมินชะงัก

"ฮึกกก....ยูชอน..."
เสียงหวานเปล่งออกมาอย่างแผ่วเบา ทำให้อีกฝ่ายที่กำลังจะถอดกางเกงของตัวเองออกหยุดชะงัก

"ยูชอน...."

"นายเรียกชื่อใครน่ะจุนซู!!!!"
ชางมินตวาดใส่ร่างเล็กที่นอนอยู่ใต้ร่าง ... ทั้งที่อยู่กับเขา แต่จุนซูกลับเรียกหาแต่ชื่อของคนอื่น
มือหนาบีบคางเล็กที่เบือนหน้าหนีเขา และไม่ยอมเอ่ยคำพูดใดๆ

"ชั้นถามว่านายเรียกชื่อใคร!!!" ชายหนุ่มตะคอกใส่คนตัวเล็กอีกครั้ง

"ผมจะเรียกชื่อใครก็เรื่องของผม ไม่เกี่ยวกับคุณ"
จุนซูตอกกลับด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว ถึงแม้ว่าจะอ่อนแรงแทบจะไม่มีเหลือ แต่ดวงตาของร่างเล็กนั้น ยังคงมีแววเข้มแข็งอยู่

"เค้าเป็นคนที่ผมรัก .... เค้าจะไม่มีวันทำร้ายผม .... ไม่วันทำร้ายผมเหมือนกับคุณ!!!!"
คำพูดและท่าทีที่แข็งกร้าวของอีกฝ่าย ทำให้ชางมินกระชากตัวร่างเล็กขึ้นมาเขย่า พร้อมกับความเจ็บปวดที่แล่นเข้ามาที่หัวใจ

"คุณบอกว่าคุณรักเค้า!!! ทั้งที่คุณอยู่กับผม!!! ทั้งที่คุณกำลังจะเป็นของผมอย่างนั้นเหรอจุนซู!!!!"

"ผมไม่มีวันเป็นของคุณ!...ถึงคุณจะได้ตัวผมไป แต่ผมจะไม่มีวันรักคุณ!!! ไม่มีทางรักคุณ!!!!"
ร่างเล็กตะโกนจนสุดแรง ดวงตาใสที่บัดนี้ไม่เหลือเค้าของความกลัวจ้องสบตากับคนตรงหน้าอย่างมั่นคง

"ทำไมล่ะจุนซู...ทำไมคุณถึงไม่รักผม....ไม่มีทางไหนที่คุณจะรักผมได้เลยเหรอ"
ชางมินเอ่ยถามร่างเล็กด้วยน้ำเสียงเจ็บปวด .... ดวงตาคมฉายแววโศกเศร้าอย่างที่ปิดไว้ไม่อยู่
..... ไม่ว่าจะทำยังไง .... ผมก็ไม่อาจมีค่าในสายตาคุณเลยใช่มั้ยจุนซู .....

"ปล่อยผมไปเถอะนะชางมิน....อย่าทำแบบนี้เลย" จุนซูพยายามอ้อนวอนขอเมื่อเห็นท่าทีของอีกฝ่ายที่อ่อนลงไปมาก

"แล้วจากนั้นซักพัก...ชางมินก็แก้มัดให้ผม สั่งให้ผมรออยู่ที่นั่น แล้วเค้าก็เดินออกไป โดยที่ไม่พูดอะไรซักคำ ....
...... ผมไม่เค้าใจสิ่งที่เค้าทำเลย ..... ไม่เข้าใจเลยซักนิด...."
ร่างเล็กเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเลื่อนลอย ดวงตาคู่สวยเหม่อมองไปทางปลายเท้าอย่างไร้จุดหมาย

"ผมรออยู่ที่นั่น.....ผมเชื่อว่าคุณยูชอนจะต้องมาช่วยผม .... แล้วคุณก็มาจริงๆ"
ร่างเล็กคลี่ยิ้มบางๆ ก่อนจะช้อนสายตาขึ้นสบกับคนตรงหน้า

"ทำไมนายถึงได้เชื่อมั่นในตัวชั้นขนาดนั้น...ทั้งๆที่ชั้น ดีแต่ทำให้นายต้องเจ็บปวด"
ใบหน้าคมสลดลงเมื่อคิดถึงเรื่องร้ายๆที่เขาทำกับร่างเล็กเอาไว้ .... แต่จุนซูก็ยังเชื่อในตัวเขา

"ผมไม่เคยโกรธคุณเลยนะฮะ....ผมไม่เคยโกรธคุณเลย ยูชอน" มือเล็กบีบเบาๆที่มือของอีกฝ่ายเพื่อยืนยันคำพูดที่ออกมาจากปาก

"จุนซู..."

"ผมรักคุณฮะ คุณยูชอน"

เสียงหวานที่เปล่งออกมาจากปากและใบหน้าหวานที่ช้อนขึ้นสบตาด้วยแววตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยรัก ทำให้จิตใจของร่างสูงตอนนี้ปั่นป่วนไม่หยุด
มือหนายกขึ้นลูบเบาๆที่แก้มของอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน และเอ่ยถาม

"รักชั้น ทั้งๆที่ชั้นมีแต่จะทำให้นายเสียใจอย่างนั้นเหรอ..."

"ผมรักคุณยูชอน"

"จุนซู..."

....มือหนารั้งร่างเล็กเข้ามากอดไว้แน่น....ยูชอนในตอนนี้ไม่อาจสรรหาคำพูดใดๆมาอธิบายความรู้สึกที่มี ได้แต่กอดอีกฝ่ายไว้กับอก ....
........ การที่ความรู้สึกของคนสองคนตรงกัน มันช่างอบอุ่นและรู้สึกดีอย่างน่าประหลาด ......

"กอดผมหน่อยได้มั้ย.."
เสียงเล็กเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบา พร้อมกับดวงตาใสบนใบหน้าแดงระเรื่อช้อนขึ้นมาสบตาที่ทำให้คนมองหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ

ร่างสูงอึ้งไปซักพักเมื่อได้ยินคำขอของคนในอ้อมแขน ใบหน้าคมจับจ้องอีกฝ่ายเพื่อขอความแน่ใจ เรียกรอยยิ้มบางๆจากอีกฝ่าย

"ผมอยากให้ยูชอนกอด....ผมอยากเป็นของคุณยูชอน....ของคนที่ผมรัก.....คุณกอดผมหน่อยได้มั้ยฮะ" ร่างเล็กเอ่ยด้วยใบหน้าแดงก่ำ ...
"หรือว่าคุณรังเกียจผม....คุณยูชอนรังเกียจผมเหรอฮะ.." ดวงตาคู่สวยเริ่มฉายแววไหวหวั่นเมื่อเห็นคนตรงหน้าเงียบไป

"ชั้นไม่เคยรังเกียจนายเลย...จุนซู" เสียงทุ้มกระซิบพร่าที่ข้างหู พร้อมกับค่อยๆเอนร่างเล็กในอ้อมกอดลงบนเตียง

มือหนาคว้าข้อมือบางที่ยังคงเป็นแผลถลอกยกขึ้นจูบเบาๆอย่างทะนุถนอม พลางจับจ้องคนข้างใต้ด้วยแววตาอ่อนโยน
"แต่ชั้นจะทำให้นายเจ็บนะจุนซู..." ร่างสูงเอ่ยด้วยความเป็นห่วง
....ถึงเขาอยากจะกอดคนตรงหน้ามากแค่ไหน....แต่ถ้าจุนซูต้องเจ็บ เขาก็ขอไม่ทำซะจะดีกว่า....

"ยูชอนไม่มีทางปล่อยให้ผมเจ็บ....ผมเชื่ออย่างนั้นนะ" ร่างเล็กตอบและจ้องกลับมาด้วยดวงตาอันใสซื่อ ที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความเชื่อมั่น

"ชั้นรักนาย...จุนซู"

ริมฝีปากหนาประทับจูบลงบนกลีบปากบางที่ยังคงบวมช้ำของร่างเล็กอย่างทะนุถนอม
สัมผัสอันแผ่วเบาและนุ่มนวลราวกับจะปัดเป่าความเจ็บปวดให้หายไปจนหมดสิ้น

แขนเล็กยกขึ้นคล้องคออีกฝ่าย พลางเผยอปากออกเพื่อให้อีกฝ่ายแทรกลิ้นเข้ามา
ลิ้นเรียวกวาดไล้ทั่วโพรงปากอันหอมหวานอย่างนิ่มนวล และประทับจูบย้ำลงไปซ้ำๆ อย่างแผ่วเบา

มือหนาค่อยๆปลดกระดุมเสื้อของร่างเล็กออก เผยให้เห็นแผงอกเนียนและไหล่เล็กที่มีรอยช้ำเป็นจ้ำๆรวมไปถึงรอยฟันในบางจุด
ยูชอนถอนริมฝีปากออก พลางก้มลงมองภาพนั้นด้วยแววตาเจ็บปวด ........ เจ็บที่ปล่อยให้ร่างเล็กต้องมาเจออะไรแบบนี้

"เจ็บมากมั้ยจุนซู..." มือหนาลูบไปตามบาดแผลบนอกเนียนเบาๆ ... แววตาของยูชอนเต็มไปด้วยความเสียใจ

"คุณทำให้มันหายไปได้มั้ยฮะ....ทำให้มันหายไปที" เสียงเล็กเอ่ยเว้าวอน พลางยกมือขึ้นกุมมือของอีกฝ่ายเอาไว้

ริมฝีปากหนาคลี่ยิ้มอย่างอ่อนโยนก่อนก้มลงจูบไปตามบริเวณบาดแผลของคนตัวเล็กอย่างทะนุทนอมราวกับจะช่วยรักษาเยียวยา
ใบหน้าคมซุกไซร้ซอกคอขาว ประทับตราแสดงความเป็นเจ้าของแทนรอยเดิมที่มีอยู่ .... สันจมูกคมไล้ลงเรื่อยมาจนถึงแผ่นอกเล็ก

ร่างสูงจูบลงตรงยอดอกสีสวยที่ตั้งชันอยู่ด้วยแรงอารมณ์ ... พลางขบเม้มไปมาเบาๆ เรียกเสียงครางกระเส่าจากคนข้างใต้
ร่างเล็กครางดังขึ้นเรื่อยๆ เมื่อรู้สึกสัมผัสของอีกฝ่าย พร้อมๆกับที่มือหนาเอื้อมลงไปถอดกางเกงของคนตัวเล็กออกอย่างช้าๆ

ริมฝีปากของยูชอนยังคงพรมจูบไปทั่วกายของร่างเล็ก พลางลูบไล้เรียวขาเนียนที่ปราศจากสิ่งปกปิดใดๆ
ร่างสูงเลื่อนตัวลงมาด้านล่างแยกขาของคนตัวเล็กที่หน้าแดงด้วยความเขินอายออก
ก่อนจะก้มลงจูบและประทับรอยแสดงความเป็นเจ้าของไว้ทั่วซอกขาขาวด้านใน...

"อื้ออ....คุณยูชอน....." เสียงหวานครางกระเส่าเมื่อรู้สึกถึงนิ้วเรียวที่ไล้วนอยู่รอบปากทางเข้าของตน

ร่างสูงแทรกนิ้วเข้ามาอย่างช้าๆ เพราะกลัวอีกฝ่ายจะเจ็บ พลางกระซิบปลอบโยนที่ข้างใบหูเล็ก
นิ้วเรียวถูกดึงเข้าออกเป็นจังหวะอย่างช้าๆเพื่อรอการปรับตัวของอีกฝ่าย

"อื้อออ..............อาาาา........"
เสียงครางจนจับใจความไม่ได้ของร่างเล็ก เริ่มทำให้ยูชอนอารมณ์ปั่นป่วน
ร่างสูงเพิ่มขึ้นเข้าไปอีก พร้อมๆกับเร่งจังหวะการเข้าออกให้เร็วมากขึ้นเรื่อยๆ

"อื้ออ....ยูชอน.....คุณยูชอน......"
ร่างเล็กที่อารมณ์กระเจิดกระเจิงไปกับการปลุกเร้าของอีกฝ่าย เผลอโยกสะโพกไปตามจังหวะของร่างสูง
เสียงหวานเรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ทำให้เจ้าของชื่อเริ่มจะหักห้ามใจไว้ไม่อยู่

ร่างสูงถอนนิ้วออก ก่อนจะแทรกกายเข้าไปในตัวของจุนซูอย่างช้าๆ เพราะเริ่มสังเกตเห็นสีหน้าแสดงความเจ็บปวดของร่างเล็ก

"เจ็บรึเปล่าจุนซู..." ยูชอนชะงักไป พลางเอื้อมมือไปลูบใบหน้าหวานที่บิดเบี้ยวเล็กน้อย เมื่อรู้สึกถึงความคับแน่นที่ช่องทางเล็กของตน

ร่างเล็กส่ายหน้าเบาๆ แล้วเอื้อมแขนไปรั้งใบหน้าคมของอีกฝ่ายเข้ามาจูบ เพื่อบรรเทาความเจ็บปวด
ร่างสูงแทรกกายเข้าไปจนสุด พร้อมกับค่อยๆโยกกายเข้าออกอย่างเป็นจังหวะ

"อื้ออออ.......... ยูชอน...........อื้อออ........."
มือเล็กโอบรอบไหล่กว้างที่กระแทกกายเข้าหาตนเร็วขึ้นเรื่อยๆ สะโพกบางโยกรับไปตามจังหวะของอีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัว
จุนซูที่ยามนี้หัวสมองขาวโพลน สัมผัสได้แต่ความสุขที่อีกฝ่ายมอบให้ ...... ความสุขที่เพิ่มมากขึ้นทุกที

"จุนซู......อาาา........."
เสียงทุ้มครางออกมา เมื่อรู้สึกเหมือนใกล้จะปลดปล่อย .... ร่างสูงกระแทกกายเข้าไปแรงๆอีกครั้ง พร้อมๆกับความสุขที่ไหลทะลักออกมา

...... ยูชอนล้มตัวลงนอนข้างๆคนตัวเล็กที่หอบหายใจอยู่ และรั้งร่างบางเข้ามากอดในอ้อมแขน
ริมฝีปากหนาจูบลงเบาๆบนแก้มใสอันแดงระเรื่อของอีกฝ่ายที่พลิกตัวมากอดแล้วซุกหน้าลงกับอกของเขา.....

"ผมรักยูชอนนะฮะ..." เสียงหวานพูดอู้อี้อยู่กับอกแกร่ง แขนเล็กโอบรอบเอวคนตรงหน้าไว้แน่น

.... อ้อมกอดอันอบอุ่นและสัมผัสอันแสนหวานที่เพิ่งผ่านพ้นไป ทำให้ร่างเล็กเชื่อมั่นว่า
............. ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น .... ก็จะมียูชอนที่คอยปกป้องเขาและกอดเขาไว้อย่างนี้ตลอดไป ........

"ชั้นก็รักนายจุนซู..."

.
.
.

สองอาทิตย์ต่อมา....ที่ย่านเมียงดง ในร้านกาแฟเล็กๆแห่งหนึ่ง

"ทำไมมาช้าจังล่ะฮะ"
ร่างเล็กในชุดพนักงานเสริฟเอ่ยเสียงกระเง้ากระงอด เมื่อเห็นอีกฝ่ายเพิ่งเดินเข้าร้านมา ทั้งที่ร้านกำลังจะปิด

"มัวแต่รอเค้าทำไอ่นี้อยู่น่ะเลยมาช้า .... เพิ่งเลิกประชุมเมื่อกี้เอง"
ยูชอนยื่นช่อดอกกุหลาบสีแดงอันเล็กให้คนตัวเล็กที่เมื่อมองเห็นช่อกุหลาบก็เกิดอาการหน้าแดงเถือก

"ซื้อมาให้ทำไมฮะ....เปลืองเงินเปล่าๆ....ไม่ได้มีโอกาสพิเศษอะไรซักหน่อย"
จุนซูที่ปากก็พูดไปอย่างนั้น แต่ยิ้มจนหน้าบานไปถึงไหนต่อไหน ก้มลงดูช่อกุหลาบในมือด้วยความชอบอกชอบใจ

"ก็ครบรอบที่เราเป็นแฟนกันได้สองอาทิตย์แล้วไง รึนายจำไม่ได้ หืมส์"
มือหนารั้งเอวบางเข้ามากอด พลางก้มลงจ้องหน้าอีกฝ่ายที่ทำหน้าตาไม่รู้ไม่ชี้

"แล้วงานเป็นยังไงบ้างฮะ....ประชุมกันว่ายังไงบ้าง" จุนซูหาทางเปลี่ยนเรื่อง เพื่อซ่อนสีหน้าที่เป็นสีชมพูมากขึ้นทุกที

"ชางมินหนีไปญี่ปุ่นแล้ว ... เราเลยโอนเรื่องให้ทางนั้นจัดการรับช่วงต่อ"
ร่างสูงอธิบาย ถึงคนตัวเล็กที่ได้ฟังก็พยักหน้าขึ้นลงไปมา ทั้งที่ยังเล่นเจ้าช่อกุหลาบในมือ

"ถ้าชางมินกลับมาที่นี่อีก....นายจะกลัวมั้ย" ยูชอนเอ่ยถามคนในอ้อมกอดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"ผมไม่กลัวหรอก ... ก็ผมมียูชอนอยู่แล้วทั้งคนนี่นา"
ร่างเล็กพูดอย่างมั่นใจพลางคลี่ยิ้มน่ารัก .... เขาเชื่อ ว่ายูชอนปกป้องเขาได้ .... เชื่อแบบนั้นมาตลอดและจะเชื่อตลอดไป ....

"ชั้นจะอยู่ข้างๆนาย .... จะปกป้องนายไว้ตลอดไป ... จุนซู"
เสียงทุ้มเอ่ยพลางประทับจูบลงบนกลีบปากบางอย่างนุ่มนวล วงแขนแกร่งรั้งเอวบางเข้ามาใกล้และกดจูบซ้ำๆให้ลึกซึ้งมากกว่าเดิม

"ชั้นรักนาย..จุนซู"

ภายนอกกระจกที่อยู่ด้านนอกของร้านกาแฟที่ทั้งสองคนยืนอยู่ ปรากฏร่างของชายร่างสูงคนหนึ่งจ้องมองมายังเขาทั้งสอง
ดวงตาสีน้ำตาลมีแววโศกเศร้าอยู่เล็กน้อย .... ก่อนที่ชายคนนั้นจะตัดสินใจหันหลังเดินหายเข้าไปในตรอกแคบๆอีกด้านหนึ่ง

..... ขอให้คุณมีความสุขนะจุนซู ...... จุนซูของผม ......

###################### END #####################

จบแล้ววว ~~~~ (จุดพลุ) จบแบบแฮปปี้แอนด์ดิ้งเลยเนอะ ^^
สุดท้ายน้องมินก็เปนคนดีและไม่ได้แอ้มน้องเซีย
ถึงแม้จะมีนิดหน่อยพอเป็นกะไสย แต่ก็ทำใจอยู่นาน ที่จะเขียนให้นู๋เซียเจ็บปวดแบบนั้น TT^TT
แถมยังมี NC ส่งท้ายตามคำขอ (ใครก็ไม่รู้แหละแถวนี้ ขอกันเยอะเชียว หุหุ)
แต่อาจจะเป็น NC ที่ไม่ได้อารมณ์ซักเท่าไหร่นะคับ (อารมณ์อะไร??)
เพราะมันแบบว่าไม่ถนัดเลยกับ NC ที่ประมาณว่า ปาร์กต้องไม่หื่น เซียต้องไม่เจ็บ แล้วก็อ่อนโยน ทะนุถนอม แบบนี้
(เพราะปกติจะถนัดแบบหื่นๆ ---- ไม่ใช่ละๆ)

ฟิกเรื่องนี้ก็จบลงด้วยประการละฉะนี้คับผม
ขอบคุณทุกคนมากๆที่ติดตาม และคอยคอมเม้นต์ คอยทวงนะคับ ^^
ฟิกเรื่องนี้เป็นฟิกที่ผมแต่งขึ้นด้วยอารมณ์ชั่ววูบ แต่ก็มาได้ขนาดนี้เพราะแรงเชียร์จากทุกคน
ต้องขอบคุณมากจริงๆคับ <(_ _)> (โค้งงามๆ)

ครั้งหน้าก็ตอนจบของ Alterable แล้วนะคับ ~~~ ถ้ายังไงก็ช่วยติดตามด้วยน้า ^^