[SF] something as sweetest
Author : Fz*FunkyBoyZ
Pairing : Yuchun x Junsu Feat. Chanwan (?)

Note : แฮปปี้เบิร์ดเดย์นะปาร์ก ขอให้มีความสุขมากๆ รักกับลูกสาวผมไปนานๆ อย่าคิดแม้แต่จะนอกใจ (หึหึ)
อย่าขี้งอนให้มากนะ เด๋วหัวจะเถิกมากไปกว่านี้ ... แล้วก็ขอให้ทำตัวดี เป็นสามีที่ดีอย่างนี้ตลอดไป
ถ้ารู้ว่าแกนอกใจน้องเซียเมื่อไหร่ ตายแน่ๆ (ลูกสาวผม สวยเลือกได้นะ ขอบอก)
ขอให้มีความสุขละกัน ... รักปาร์กนะ จุ๊บๆ

(แน่ใจว่า ที่ผ่านมาเรียกว่าอวยพร ^^")

=======================================

.... กริ๊ง ... กริ๊ง ....
เสียงลูกกระพรวนที่เเขวนยังประตูหน้าร้านดังขึ้น พร้อมกับประตูกระจกถูกเปิดเข้ามาโดยไม่สามารถมองเห็นตัวคนเปิดได้
ทำให้ร่างเล็กที่กำลังยืนจัดเค้กอยู่หน้าตู้กระจกต้องชะโงกหน้าผ่านเคาร์เตอร์เพื่อส่งยิ้มทักทายแก่ผู้มาเยือน

"ไง~อินฮวาน โรงเรียนเลิกแล้วเหรอคับ" เสียงเล็กเอ่ยทักทายเจ้าตัวน้อยที่ยืนจ้องเค้กตาแป๋วอยู่อีกด้านหนึ่งของเคาร์เตอร์

จุนซูเดินอ้อมมา แล้วทรุดตัวลงคุกเข่าตรงหน้าอีกฝ่าย
"วันนี้อินฮวานจะกินเค้กอะไรคับ ชีสเค้กของโปรดอินฮวานก้อมีน้า" ร่างเล็กถาม พลางยกมือลูบหัวเด็กน้อยเบาๆอย่างเอ็นดู

"พี่ชานฮียังไม่กลับมาอีกเหรอฮะ พี่จุนซู~" ฮินฮวานที่ทำท่ามองหาอะไรบางอย่างอยู่นานสองนาน เอ่ยถามอีกฝ่ายแบบอายๆ(?)

"ชานฮีออกไปซื้อของข้างนอก...เดี๋ยวก็กลับมาแล้วล่ะ"
ร่างเล็กหัวเราะเบาๆเมื่อเห็นท่าทางน่ารักของเจ้าตัวน้อย ก่อนจะจูงมืออีกฝ่ายไปนั่งรอตรงโซฟาที่ถูกจัดไว้ยังมุมหนึ่งของร้าน

"อินฮวานนั่งรอตรงนี้ก่อนนะคับ เดี๋ยวพี่จุนซูจะเอาขนมมาให้น้า ... ชีสเค้กกับนมปั่นเหมือนเดิมนะคับ"
จุนซูพูดพลางก้มลงหอมแก้มยุ้ยของเจ้าตัวน้อยเบาๆหนึ่งที ก่อนจะเดินกลับไปยังเคาร์เตอร์ทำขนม

... วันนี้ก็เหมือนทุกๆวัน ที่หนูน้อยอินฮวานหลานชายคนเดียวของนักธุรกิจหนุ่มไฟแรง ปาร์คยูชอน
จะต้องมานั่งเล่น กินขนม ทำการบ้าน ที่ร้านเบเกอรี่ของคิมจุนซู ทุกเย็นหลังเลิกเรียน จนกว่าร่างสูงผู้เป็นอาตัวจริงจะมารับกลับ

อินฮวานติดชานฮี น้องชายของจุนซู เอามากๆ .... มากพอๆกับที่ติดจุนซูนั่นแหละ
ถึงแม้ชานฮีจะชอบแกล้งเจ้าตัวเล็กคนนี้อยู่บ้าง แต่ลึกๆแล้ว ชานฮีเองก็ชอบที่จะให้อินฮวานมาเล่นกับเค้าทุกวันเหมือนกัน
แล้วก็ดูเหมือนว่า เจ้าตัวเล็กเองก็ยอมให้ชานฮีแกล้งเอาซะด้วยสิ ...

"อ๊าา...พี่ชานฮีอ่ะ!!~" เสียงเล็กร้องขึ้นมาทันที หลังจากที่ถูกอีกฝ่ายเอานิ้วจิ้มเค้กที่เหลืออยู่มาป้ายหน้าตัวเอง
อินฮวานน้อยทำหน้ามุ่ยพลางเอามือถูรอยเปื้อนบนแก้มของตนไปมา แต่ก็ยิ่งทำให้มันเปื้อนมากขึ้นไปอีก ชานฮีที่นั่งมองอยู่จึงหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี
"ยิ่งถูก็ยิ่งเลอะน่า ... มานี่ๆ"
ชานฮีดึงร่างเล็กๆของคนตรงหน้าเข้ามาใกล้ ก่อนจะค่อยๆเกลี่ยเค้กบนแก้มใสออกช้าๆ ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มชอบใจ เมื่อได้สัมผัสแก้มนิ่มๆของอินฮวาน
จากที่เกลี่ยเค้กให้ออกไปจากแก้มของอีกฝ่าย กลับกลายเป็นว่า ชานฮีเกิดอาการมันส์มือซะจนเผลอดึงแก้มยุ้ยๆของอินฮวานเล่นไปมา

"อื้ออ..พี่ชานฮีอ่ะ~~~" อินฮวานร้องโอดครวญ พลางใช้มือเล็กดันตัวอีกฝ่ายออก
แต่ยิ่งดันมากเท่าไหร่ ชานฮีก็ยิ่งดึงทึ้งแก้มของเขามากขึ้นเท่านั้น แถมยังหัวเราะแบบสะใจสุดๆซะอีก

"ฮะฮะฮะ...ดูดี แก้มยานชะมัดเลย ... ฮะฮะฮะ ... อินฮวานหน้าเหี่ยว ... ฮ่าๆๆ"
"พี่ชานฮีอ่ะ!!!"

เสียงโวยวายของอินฮวานและเสียงหัวเราะชอบใจของชานฮี เรียกรอยยิ้มบางๆให้กับร่างเล็กที่กำลังล้างจานอยู่ในครัว
หลังจากที่ปิดร้านและทำความสะอาดแล้ว จุนซูก็เข้ามาล้างจานที่นี่ โดยให้ชานฮีนั่งเป็นเพื่อนอินฮวานรอคุณอาอยู่ข้างหน้าร้าน

ร่างเล็กเก็บจานให้เข้าที่ พลางเดินตรวจดูความเรียบร้อยภายในครัว และเดินออกมา
พร้อมๆกับเสียงกระดิ่งหน้าประตูร้านดังขึ้น ตามมาด้วยร่างสูงในชุดสูทที่คุ้นเคย

"ขอโทษนะครับที่มาช้า" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น หลังจากเดินผ่านประตูร้านเข้ามา
สายตาคมจับจ้องไปที่ร่างเล็กของเจ้าของร้านในชุดผ้ากันเปื้อนสีชมพู แทนที่จะมองหาหลานรักตัวน้อยที่วิ่งเข้ามาโผกอดขาตัวเองด้วยท่าทางน่ารัก

"อายูชอน~~พี่ชานฮีแกล้งผมอีกแล้วฮะ ... อายูชอน! ฟังผมอยู่รึป่าวฮะ!!~~"
ฮินฮวานฟ้อง พลางเขย่าขาอีกฝ่ายไปมา เมื่อเงยหน้าขึ้นมาสังเกตว่า อาของตนนั้นมัวแต่จ้องพี่จุนซูซะจนตาไม่กระพริบ

"หะ... อะไรนะคับอินฮวาน มีอะไร หืมส์"
ยูชอนที่ได้สติเพราะแรงเขย่าของลิงน้อยที่เกาะอยู่ตรงขา ทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าพลางลูบหัวหลานชายด้วยความเอ็นดู

"พี่ชานฮีแกล้งผมอีกแล้วฮะ อายูชอน~" เจ้าตัวน้อยฟ้องเสียงใส พลางชี้นิ้วป้อมๆไปยังตัวต้นเหตุที่หันไปออเซาะพี่ชายคนสวยของตัวเองซะแล้ว

"ไม่จริงนะฮะพี่จุนซู ... ผมช่วยเช็ดเค้กที่เลอะแก้มอินฮวานตังหาก" ชานฮีแก้ตัว แถมยังอ้อนพี่ชายด้วยการกอดเอวบางๆแน่นเข้าไปอีก

"จริงเหรอ~~ ไม่ได้แกล้งจริงเหรอ หืมส์" ร่างเล็กมองอีกฝ่ายด้วยสีหน้าล้อๆ .... ทำไมจุนซูจะไม่รู้ว่า ชานฮีชอบแกล้งอินฮวานขนาดไหน

"จริงๆฮะพี่จุนซู~~ พี่ชานฮีแกล้งผมม~~" อินฮวานรีบผละจากคุณอา วิ่งมาเกาะขาอีกด้านที่ว่างของจุนซูมาฟ้องถึงที่

ท่าทางน่ารักของเด็กทั้งสอง ทำให้ผู้ใหญ่อย่างจุนซูกับยูชอน อดหัวเราะออกมาด้วยความเอ็นดูไม่ได้

"โอเคๆ ... ไม่ทะเลาะกันแล้วนะคับ ... อืม เด็กๆ หิวข้าวกันรึยังเอ่ย~ หิวมั้ยคับอินฮวาน ชานฮี"
ร่างเล็กลูบหัวเด็กทั้งสอง พลางเปลี่ยนเรื่องเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ

"หิวคับ!!!!" อินฮวานกับชานฮีตะโกนตอบรับเสียงใสโดยไม่ได้นัดหมาย
ก่อนจะแย่งกันไปจัดโต๊ะอาหารตามคำสั่งของร่างเล็กที่ปลีกตัวไปทำกับข้าวในครัว โดยมีร่างสูงอาสาตามไปเป็นลูกมือเหมือนอย่างเคย

.
.

"วันนี้ทำข้าวห่อไข่แล้วกันนะฮะ" ร่างเล็กเอ่ย พลางรื้อของออกจากตู้เย็น ส่วนยูชอนก็หันไปเตรียมอุปกรณ์ทำครัวอย่างคล่องแคล่ว

... เป็นเวลาเกือบครึ่งปีแล้วที่ยูชอนกับอินฮวานมาฝากท้องตอนเย็นที่ร้านของจุนซู
ตั้งแต่วันที่อินฮวานหลงทางกับยูชอนตอนมาเดินซื้อของ แล้วมานั่งร้องไห้อยู่ที่หน้าร้านของจุนซู
ซึ่งร่างเล็กเองก็ดูแลเจ้าตัวน้อยเป็นอย่างดี ทั้งปลอบ ทั้งเอาขนมมาล่อ
จนกว่าที่ยูชอนจะหาตัวเจอ ... อินฮวานก็นอนหลับปุ๋ยคาตักของจุนซูไปแล้ว

ตั้งแต่นั้นมา ทุกเย็นหลังเลิกเรียน อินฮวานก็เลยมานั่งรอยูชอนที่เลิกงานดึกดื่นทุกวันที่ร้านของจุนซู
แล้วเอาไปเอามา ทั้งคู่ก้อเลย ถือโอกาสขอฝากท้องกับอาหารเย็นอร่อยๆจากฝีมือจุนซูไปอย่างเนียนๆ ...

"ไม่ใช่อย่างนั้นสิฮะคุณยูชอน~"
ร่างเล็กร้องห้ามเมื่อหันไปเห็นการหั่นแครอทจากฝีมือของร่างสูงที่ดูจะบูดๆเบี้ยวๆชอบกล
แถมยังทั้งใหญ่ทั้งหนา ... แบบนี้จะเอาไปใส่ในข้าวผัดได้ยังไงกัน

มือเล็กแย่งแครอทจากมืออีกฝ่ายไปหั่นซะเอง โดยมียูชอนคอยจับจ้องอีกฝ่ายด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม
... เขาประทับใจในความเป็นจุนซูเอามากๆ .... ร่างเล็กที่ทั้งใจดีและอ่อนโยน อ่อนหวาน
รอยยิ้มของจุนซูที่ส่งมาให้เขาในวันแรกที่ได้เจอกัน สะกดใจเขาซะอยู่หมัด
.... บางที่อาจจะเป็นโชคชะตาก็ได้ ที่ทำให้เขาทั้งสองคนมาพบกัน ....
ยูชอนรู้สึกมีความสุขทุกครั้งที่ได้อยู่กับจุนซูในร้านเบเกอรี่เล็กๆแห่งนี้ แล้วเขาเองก็รู้ว่าอินฮวานเองก็ชอบที่นี่มากเช่นกัน
..... มันคงจะดี ถ้าทุกอย่างจะเป็นอย่างนี้ตลอดไป ....

"ทำไมจ้องหน้าผมแบบนั้นล่ะฮะ ... หน้าผมเปื้อนเหรอ" จุนซูเอ่ยถาม เมื่อเหลือบไปเห็นอีกฝ่ายเอาแต่จ้องหน้าตนนิ่งๆอยู่นานสองนาน

"ต้องขอโทษด้วยนะครับ ที่ผมกับอินฮวานมารบกวนคุณทุกวันแบบนี้"
ร่างสูงหาเรื่องเอ่ยขึ้นแก้เก้อ เมื่อถูกจับได้ว่า เขามัวแต่จ้องหน้าหวานๆนั้นจนไม่เป็นอันทำอะไร

"ไม่เป็นไรหรอกคับ รบกวนอะไรกัน ... คนเยอะๆ สนุกดีออกนะฮะ" ร่างเล็กส่งยิ้มหวานมาให้อย่างจริงใจ
... จริงๆแล้วจุนซูเองก็มีความสุขด้วยซ้ำไป ที่ยูชอนกับอินฮวานมากินข้าวเย็นด้วยทุกวันแบบนี้
ร่างเล็กอาศัยอยู่กับน้องชายเพียงสองคน ... การที่มียูชอนกับอินฮวานเข้ามาในชีวิตนั้น ก็ทำให้รู้สึกดีไปอีกแบบเช่นกัน
.... แล้วยังจะอาการเต้นแบบแปลกๆในหัวใจ ตอนที่ยูชอนเข้ามาอยู่ใกล้ๆอีก ...

"ขอบคุณมากนะคับคุณจุนซู ที่เอ็นดูอินฮวานมากขนาดนี้ ... แกรักคุณมากเลยนะคับ" ยูชอนกล่าวขอบคุณ
... อินฮวานหลานชายคนเดียวของเขา ... หลังจากที่พี่สาวกับพี่เขยของยูชอนตายไปด้วยอุบัติเหตุ
ร่างสูงก็เลยต้องเลี้ยงเจ้าตัวเล็กตั้งแต่แบเบาะจนกระทั่งโตมาได้ถึงขนาดนี้ด้วยความทุลักทุเล ...

ยูชอนเองก็งานยุ่งแทบจะไม่มีเวลาว่าง เลยไม่ได้มีเวลาดูแลอินฮวานเท่าไหร่
แต่ว่าถ้ามีโอกาสเขาเองก็จะหาเวลาว่างเพื่อใช้ชีวิตอยู่กับหลานชายสุดที่รักคนนี้อยู่เสมอ
อินฮวานเองก็ไม่เคยเรียกร้องอะไร เจ้าตัวเล็กเข้าใจดีว่าเขางานยุ่งขนาดไหน แต่นั่นก็ยังทำให้ยูชอนรู้สึกผิดอยู่ดี

จนกระทั่งได้มาเจอกับจุนซูและชานฮี .... อินฮวานดูมีความสุขขึ้นมามากๆ
ความอ่อนโยนที่จุนซูมอบให้หลานชายของเขา ทำให้ยูชอนยิ่งประทับใจในร่างเล็กมากขึ้นไปทุกทีๆ

.... บางที สิ่งที่จะเข้ามาเติมเต็มชีวิตที่ขาดหายไป ... เขาอาจจะพบมันแล้วก็ได้ ....

"ผมรักอินฮวานฮะ ... แกน่ารักมากจริงๆ" จุนซูเอ่ยขณะกำลังลงมือผัดข้าวในกระทะ

"แล้วคุณจุนซู ไม่สนใจจะรักอาของอินฮวานบ้างเหรอครับ"
ร่างสูงเดินเข้ามาซ้อนหลังของอีกฝ่าย ใกล้ซะจนแผ่นหลังบางแนบชิดกับอกแกร่ง
เสียงทุ้มเอ่ยกระซิบข้างหู พลางเลื่อนมือไปจับมือเล็กที่กำลังคนข้าวอยู่ในกะทะ

เสียงหัวใจของจุนซูเต้นแรง ราวกับจะระเบิด ... ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่อ แต่ก็ไม่ยอมหันมาสบตากับอีกฝ่ายที่ยื่นหน้ามาอยู่ข้างๆหู

"ว่าไงล่ะครับ ... คุณจุนซูไม่สนใจจะรักผมบ้างเหรอครับ..."
ยูชอนรุกถามเข้าไปอีก ... ท่าทางเขินอายของจุนซู ยิ่งทำให้เขาได้ใจ ... อยากจะหอมแก้มใสๆนั้นใจจะขาด
ร่างสูงเบียดตัวเข้าไปแนบชิดให้แผ่นหลังบางแนบกับอกกว้างของตนมากขึ้นไปอีก

"คุ... คุณยูชอน~~" เสียงหวานเอ่ยขึ้นมาอย่างตะกุกตะกัก เมื่อรับรู้ว่าระยะห่างของเขาทั้งสองใกล้เข้ามาอีกจนเหลือน้องเต็มที
ร่างเล็กพยายามดึงมือออกจากการเกาะกุม แต่เรี่ยวแรงที่มี หายไปไม่มีเหลือ เมื่อรู้สึกได้ถึงไอร้อนของลมหายใจของอีกฝ่ายที่รดลงข้างแก้มเขา

"ยังไม่เสดอีกเหรอฮะ!!!~~" เสียงเล็กตะโกนดังเข้ามาก่อนตัว ทำให้ยูชอนที่กำลังจะถือโอกาสหอมแก้มจุนซูต้องรีบผละออก
ซึ่งไม่อีกกี่อึดใจ เจ้าตัวเล็กก็วิ่งเข้ามาในครัว โดยมีชานฮีวิ่งตามมาติดๆ

.... ให้ตายสิอินฮวาน ขัดจังหวะอาจนได้สิน่า .....

.
.
.

"แล้วพรุ่งนี้เจอกันนะครับ" ร่างสูงชะโงกหน้ามาบอกลาจุนซูกับชานฮีที่เดินมาส่ง ขณะกำลังคาดเข็มขัดนิรภัยให้เจ้าตัวเล็กที่นั่งคู่กันอยู่เบาะหน้า

จุนซูโลกมือบ๊ายบายอินฮวานที่นั่งยิ้มแป้นเกาะหน้าต่าง พลางยื่นแก้มออกมาให้หอมอย่างน่ารัก

"พี่จุนซูหอมแก้มอินฮวานด้วยสิฮะ ... หอมสิๆ"
เสียงเล็กเอ่ยอ้อน เรียกรอยยิ้มบางๆจากผู้ใหญ่ทั้งสองได้เป็นอย่างดี จะมีก็แต่ชานฮีที่ทำหน้าหมั่นไส้นิดๆ

... จุ๊บ!~ ...
ร่างเล็กก้มลงหอมแก้มของอินฮวานตามคำขอของเจ้าตัว ซ้ายที ขวาที จนลามไปถึงการจุ๊บปากเบาๆซะหนึ่งที ... ทำเอาร่างสูงที่นั่งมองอยู่อดอิจฉาไม่ได้

.... ถ้าคืนนี้กลับไปเก็บรอยซ้ำ จะได้มั้ยนะ ....

.
.
.

"ยังไม่นอนอีกเหรอชานฮี.." จุนซูที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จเอ่ยถามน้องชายที่นั่งดูรูปขนมเค้กอยู่บนเตียง

"พี่จุนซูฮะ ... อินฮวานบอกว่า พรุ่งนี้เป็นวันเกิดพี่ยูชอน เจ้านั่นเลยอยากทำขนมเค้กให้อ่ะคับ"
ชานฮีพูด ทั้งๆที่ตายังคงจ้องไปตามหน้าหนังสือแบบเค้กที่เปิดผ่านไปเรื่อยๆอยู่

"จริงเหรอเนี่ย ~ วันเกิดคุณยูชอน~~" ร่างเล็กทรุดตัวลงนั่งข้างๆน้องชาย พลางคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย
... วันเกิดคุณยูชอน ก็ต้องทำเค้กให้สินะ ... เอาเค้กอะไรดีน้า จะได้พิเศษๆ เหมาะกับวันเกิด ...
... อ๊าาา แล้วนี่ทำไมเราต้องกระตือรีอร้นขนาดนี้เนี่ย .... จุนซูส่ายหัวไปมากับตัวเองเบาๆ
ใบหน้าหวานจู่ๆก็แดงขึ้นมา เมื่อนึกถึง เหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นไปในห้องครัว เมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา

"พี่จุนซูเป็นอะไรรึป่าวฮะ ... อยู่ๆก็หน้าแดง" ชานฮีเงยหน้ามามองพี่ชายที่นั่งหน้าแดงเถือกอยู่

"เอ๋... ป่าวซักหน่อย~~ แล้วนี่ชานฮีจะช่วนอินฮวานทำขนมเค้กให้คุณยูชอนเหรอ ... ไปญาติดีกันตั้งแต่เมื่อไหร่ หืมส์"
ร่างเล็กรีบเปลี่ยนเรื่อง หันมาซักไซร้อีกฝ่ายแทน

"ผมไม่ได้โกรธอะไรอินฮวานซักหน่อยนี่ฮะ ก็แค่ชอบแกล้งเฉยๆแค่นั้นเอง" เด็กน้อยพูดพลางก้มหน้าก้มตาดูรูป

"แล้วทำไมถึงชอบแกล้งอินฮวานล่ะ ... พี่เห็นชานฮีชอบแกล้งแต่อินฮวานคนเดียวเลยน้า~~"
จุนซูทำท่าล้อๆ แล้วก้มลงไปมองหน้าน้องชายที่ถ้าดูไม่ผิด ก็เห็นชานฮีหน้าแดงด้วยล่ะ

"ไม่รู้ฮะ ... ผมนอนแล้วดีกว่า"
เด็กชายชานฮีโยนหนังสือไว้ข้างเตียง ก่อนจะรีบมุดตัวลงในผ้าห่ม แล้วนอนไปเลย ทิ้งให้จุนซูนั่งหัวเราะเบาๆอยู่คนเดียว

.
.
.

"อินฮวานอย่าเอาไปเล่นสิ!" เสียงชานฮีตะโกนดังขึ้น เมื่อเห็นเจ้าตัวเล็กหยิบเอาแม่พิมพ์ขนมไปเล่น

ในตอนนี้ ทั้งอินฮวาน ชานฮี และจุนซู กำลังช่วยกันทำเค้กวันเกิดให้ยูชอนอยู่ ที่ร้านเบเกอรี่
ซึ่งในอีกไม่กี่ชั่วโมง ก็จะถึงเวลาที่ยูชอนจะมารับอินฮวาน ... แล้วงานเซอรไพรต์วันเกิดเล็กๆที่ทั้งสามตั้งใจทำ ก็จะเริ่มขึ้น

"เสร็จแล้วจ้าา"
ร่างเล็กร้องบอกเด็กทั้งสองที่กำลังแย่งแม่พิมพ์ขนมอยู่ ทำให้อินฮวานกับชานฮีต้องวิ่งไปชะโงกดูหน้าเค้กที่เพิ่งแต่งเสร็จใกล้ๆ

เค้กวนิลาที่ไม่หวานมากนัก ถูกแต่งด้วยผลไม้เชื่อมสีสันสดใส ด้านหน้าเค้กเขียนไว้อย่างสวยงามว่า
"Happy Birthday Yuchun"

"น่ากินจังเลยฮะ" อินฮวานทำหน้าตื่นเต้นสุดๆ เมื่อได้เห็นเค้กน่าตาน่ากินวางอยู่ตรงหน้า

"ที่เหลือก็แค่ รอให้คุณยูชอนกลับมาเท่านั้นแหละเนอะ" จุนซูยิ้มภูมิใจกับผลงานที่เขาตั้งใจทำอย่างสุดฝีมือ

"งั้นเราไปจัดโต๊ะกันดีกว่านะฮะพี่จุนซู" ชานฮีเสนอ

... จากนั้น ทั้งสามคนก็ได้ช่วยกันตกแต่งร้าน และจัดสถานที่สำหรับงานวันเกิด
ซึ่งก็อีกไม่กี่ชั่วโมง ก็จะถึงเวลาที่ยูชอนมารับอินฮวานเป็นประจำ .... ซึ่งก็คือ เวลาสองทุ่มตรง

... แต่ตอนนี้เกือบจะสี่ทุ่มครึ่งแล้ว ยูชอนก็ยังไม่มา ... ทั้งสามที่นั่งรอซะจนเบื่อ แถมยังกังวลใจไปสารพัด
จุนซูเองก็พยายามโทรติดต่อร่างสูงเพราะมาช้าเกินไป แต่ก็ไม่สามารถติดต่อได้
อินฮวานทำท่าจะร้องไห้อยู่หลายที เพราะน้อยใจที่อุตส่าห์จัดงานวันเกิดให้แท้ๆ แต่คุณอาที่รักก็ยังไม่มาซักที จนชานฮีต้องคอยปลอบ

"ฮึกกก ... อายูชอนใจร้าย ... อายูชอนไม่รักผมแล้ว ฮืออออออ"
เจ้าตัวเล็กที่นั่งหน้างออยู่นาน ... จู่ๆก็ร้องไห้โฮออกมา ชนิดที่ว่าชานฮีที่นั่งปลอบอยู่ ตั้งตัวแทบไม่ทัน

"ไม่ใช่อย่างนั้นนะคับอินฮวาน ... คุณอาคงงานยุ่ง ... เดี๋ยวอายูชอนก็มาแล้วนะ ... ไม่ร้องนะคับ ไม่ร้องน้า"
จุนซูรีบอุ้มเจ้าตัวเล็กที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นขึ้นมาปลอบ พลางลูบหลังเบาๆ

"อายูชอนไม่มา ... อายูชอนไม่รักผมแล้ว ... ฮือออ"
อินฮวานยังคงร้องไห้ไม่หยุด ทำให้จุนซูกับชานฮีต้องช่วยกันปลอบ จนกระทั่งเจ้าตัวเล็กร้องไห้จนเหนื่อย แล้วเผลอหลับไปเอง
ซึ่งคนปลอบอย่างชานฮีก็เผลอหลับไปด้วยอีกคน ... เพราะนี่ก็เป็นเวลาตั้งห้าทุ่มกว่าๆ เข้าไปแล้ว

ร่างเล็กเอาผ้ามาห่มให้เด็กน้อยทั้งสองที่นั่งเอาหัวพิงกันอยู่ที่โซฟา ก่อนจะกดโทรศัพท์หาร่างสูงอีกครั้ง
แต่เสียงกระดิ่งที่หน้าประตูร้านก็ดังขึ้นซะก่อน ทำให้จุนซูรีบเดินไปดู

"ขอโทษจริงๆนะครับ พอดีวันนี้ผมติดประชุมจนดึก" ยูชอนที่หน้าตาตื่นเดินเข้ามา เอ่ยขอโทษร่างเล็กที่ดูอารมณ์ไม่ดีนัก

"คุณไปไหนมาฮะคุณยูชอน ... คุณรู้รึเปล่า อินฮวานร้องไห้รอคุณจนหลับไปแล้วนะ" จุนซูต่อว่าอีกฝ่ายด้วยความโมโห

"ผมขอโทษ ขอโทษจริงๆนะครับ" ร่างสูงเอ่ยขอโทษด้วยความรู้สึกผิด แล้วก็ยิ่งรู้สึกผิดมากขึ้นไปอีก
เมื่อเห็นการตกแต่งในร้าน และขนมเค้กก้อนเล็กๆที่เขียนแฮปปี้เบิร์ดเดย์เค้า

.... วันนี้วันเกิดเรานี่นา .... ลืมไปซะสนิท ....

ร่างสูงก้มลงลูบหัวอินฮวานที่หลับเอาหัวอิงไหล่ชานฮี ก่อนก้มลงหอมแก้มใสที่เปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา

"ขอโทษนะคับอินฮวาน ... อาขอโทษจริงๆนะ" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความเสียใจ
สายตาของยูชอนที่มองไปยังอินฮวานนั้นเต็มไปด้วยคำขอโทษ ซึ่งก็ทำให้จุนซูเกิดใจอ่อนขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

"อย่าทำหน้าเศร้าอย่างนั้นสิฮะคุณยูชอน .. อินฮวานต้องเข้าใจคุณแน่ๆฮะ"
ร่างเล็กจับไหล่ของอีกฝ่ายไว้เป็นเชิงปลอบใจ ก่อนจะหาเรื่องทำให้ยูชอนสดชื่นขึ้น

"วันนี้วันเกิดคุณยูชอนนะฮะ ... มาทานเค้กกันดีกว่า เดี๋ยวก็จะเลยวันเกิดคุณไปแล้วนะฮะ"
จุนซูยื่นมีดตัดเค้กให้อีกฝ่ายพลางส่งยิ้มกว้าง ทำให้ยูชอนรู้สึกดีขึ้นมาอย่างน่าประหลาด

"จะไม่อธิษฐานก่อนเหรอฮะ"
ร่างเล็กเอ่ยถามคนตรงหน้าที่ทำท่าจะเป่าเทียน ทั้งที่ยังไม่ได้อธิษฐานขอพร

"ขอให้พวกเราได้มีความสุขด้วยกันแบบนี้ตลอดไป"
ยูชอนอธิษฐานขอพร พลางเงยหน้าขึ้นสบตาร่างเล็กอย่างหวานซึ้ง ทำเอาจุนซูเขินจนหน้าแดงระเรื่อ

ร่างสูงเป่าเทียนจนดับ พลางเลื่อนมือไปกุมมือเล็กเอาไว้ทั้งสองข้าง

"คุณทำให้ชีวิตของผมกับอินฮวานที่ขาดหายไปเติมเต็มขึ้นมา ... ผมชอบคุณมากเลยนะครับจุนซู ผมชอบคุณมากจริงๆ"
เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น ... สายตาคมมองสบตาไปยังร่างเล็กด้วยแววตาที่แสดงว่า สิ่งที่เค้าพูด มันออกมาจากความรู้สึกข้างในจริงๆ

"คุณยูชอน...."
ใบหน้าหวานแดงระเรื่อ ก่อนจะก้มหน้าหลบสายตาอีกฝ่ายด้วยความเขิน
จนทำให้ร่างสูงต้องเชยคางให้ขึ้นมาสบตา พลางรั้งเอวบางเข้ามากอด

"คุณกับอินฮวาน แล้วก็ชานฮี เป็นของขวัญวันเกิดที่ดีที่สุดในชีวิตของผมนะครับ จุนซู"

ริมฝีปากหนากระซิบลงที่ข้างหู ก่อนจะเลื่อนลงมาประทับจูบอย่างอ่อนโยนที่กลีบปากบางของคนตรงหน้า
จูบที่เต็มไปด้วยความรัก กับบรรยากาศอบอุ่นที่โอบล้อมพวกเขาทั้งคู่เอาไว้ .... ในงานวันเกิดที่พิเศษที่สุดในชีวิตของปาร์คยูชอน

"ผมรักคุณนะครับ จุนซู..."

.
.
.

( แถม )

"ทำไมเราต้องแกล้งหลับด้วยล่ะพี่ชานฮี"
เสียงเล็กกระซิบถามคนข้างๆ พลางหรี่ตามองฉากสวีทของคุณอากับพี่ชายคนสวยที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล

.... อันที่จริงอินฮวานตื่นตั้งแต่ยูชอนเข้ามาแล้ว แต่ชานฮีบอกให้แกล้งหลับไปก่อน .....

"ก็จะได้ให้ผู้ใหญ่เค้าสวีทกันยังไงเล่า"
ชานฮีกระซิบตอบ แถมยังแอบอมยิ้ม เมื่อเห็นพี่ชายคนสวยของคนยังถูกคุณอาของอีกฝ่ายมอบจูบให้ไม่เลิก

"แล้วทำไมพี่ชานฮีต้องกอดผมด้วยล่ะ" เจ้าตัวเล็กดิ้นยุกยิกไปมา เมื่อรู้สึกถึงสัมผัสที่เอวเล็กๆของตน ซึ่งถูกชานฮีดึงเข้ามาพิงใกล้ๆ

"พูดมากน่า หลับไปซะเจ้าเตี้ย" เด็กชายตอบ พลางกดหัวอีกฝ่ายลงกับอกเบาๆ เพื่อไม่ให้อินฮวานเห็นใบหน้าแดงๆของตน

"อะไรกัน..." อินฮวานบ่นอุบอิบ แต่ก็ยอมหลับไปในอ้อมกอดของอีกฝ่ายทั้งอย่างนั้น

.... คืนนี้ คงเป็นคืนที่มีความสุขของพวกเขาทั้งสี่คนเลยกระมัง ....

################### END #####################

โฮกกกก .... จบแล้ววววว นึกว่าจะไม่ทันซะแล้ว TT^TT
แต่งมาราธอน สี่ทุ่ม จนเกือบ ตีสาม .... เพื่อแกเลยนะปาร์ก -*-

ฟิก HBD มิกกี้ ครั้งที่สองของผมแล้วสินะคับ ^^ (ครั้งแรกก็ที่นู๋เซียท้องนั่นเอง -- ไปหาอ่านในบลอกนะ >O<)
ที่จริงคราวนี้กะไม่แต่ง เพราะช่วงนี้งืม ๆ ... แต่มีคนเรียกร้อง (ใครกัน ฮ่าๆ)

ฟิกเรื่องนี้ช่วยกันคิดพลอตกับคุณพี่สุดที่รัก luv_micxiah คับ (ไม่มีเทอเรื่องนี้ก็อาจจะไม่จบ ฮ่าๆ)
แอบมีคู่เด็กด้วย ... ชอบชานฮีลุกนี้มากๆเรย กวนใช้ได้ ^^ อินฮวานก็น่ารักเสมอต้นเสมอปลายอยู่แล้วเนอะ ~~

>>> สำหรับเรื่อง หนังสือรวมเล่ม With Love ... With Yusoo นะคับ

ดีใจและปลื้มใจมากมายเรยที่ทุกคนชอบกัน (น้ำตาไหลพราก) ปลื้มจิงๆนะคับ
แล้วก็ต้องขอบคุณทุกคนมากๆเลยที่ให้การสนับสนุนเป็นอย่างดี (กระโดดกอด)

ถ้ามีข้อผิดพลาดก็ขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคับผม ครั้งหน้าจะทำให้ดีกว่านี้แน่นอนเรย (ถ้ามีครั้งหน้านะ ^^")

** สำหรับหนังสือรวมเล่ม With Love ... With Yusoo รอบรีพริ้นท์ 50 เล่มสุดท้าย ยังมีอยู่นะคับ
ถ้าอยากได้ก็ดูรายละเอียดที่ลิงค์ข้างล่างได้เลย ... แล้วก็จะเอาไปวางขายที่ร้านพี่มดดำในเร็วๆนี้ด้วยนะคับ
(ตอนแรกว่าจะไม่เอาลง แต่ว่าก็เอาไปลงจนได้ ~~ ขอโทษด้วยนะคับ ^^)(ของที่ร้านพี่มดดำก็ไม่มีปก CD กะกล่องเช่นกันนะคับ)

ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามคับผม ~~

(ขอลา 1 อาทิตย์ ... สามารถตามตัวได้ที่ warm up , the breeze , รีเวอร์ไซต์ และร้านเหล้าหลังมช.ได้ทุกที่ ฮ่าๆๆ)

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะคับ ขอบคุณจริงๆ <(_ _)>