Note : หายไปนานกับฟิกยาวเพียงหนึ่งเดียวที่เหลืออยู่ของผม ~~ (รู้สึกปลอดโปร่งโล่งสบาย อิอิ)
ขอบคุณทุกคนที่ทวงถามและยังจำกันได้สำหรับเรื่องนี้นะคับผม ขอบคุณมากๆเลย ^^~
อยากจะบอกว่า ลืมไปแล้วว่าฟิกยาวต้องแต่งยังไง ฮ่าๆ ถ้ามีไรผิดพลาดไปขออภัยไว้ด้วยนะคับ T^T
-------------------------------------------------------
[Part #2]
"ให้ตายสิ...ทำไมคนอย่างชั้นต้องมาเตรียมน้ำให้เจ้าเด็กบ้านั่นอาบด้วยนะ"
ร่างสูงที่กำลังวัดอุณหภูมิในอ่างอาบน้ำโดยมีคนตัวเล็กยืนมองอยู่ห่างๆตรงขอบประตูบ่นอุบอิบด้วยสีหน้าไม่พอใจ
หลังจากที่ทนฟังองค์ชายจอมยุ่งนั่งบ่นอยู่นานจนเริ่มรำคาญ ว่าอะไรไปก็เถียงกลับ
จนทำให้ยูชอนเบื่อที่จะทะเลาะกับอีกฝ่าย จึงยอมมาเตรียมน้ำให้เจ้าตัวเล็กอาบอย่างเสียไม่ได้
"นี่ๆ ไอ่ยาวๆที่เจ้าถืออยู่ มันเรียกว่าอะไรเหรอ~"
เสียงเล็กเอ่ยถามด้วยความสงสัย องค์ชายจุนซูกวาดสายตาไปทั่วห้องน้ำแบบแปลกๆในสายตาของเจ้าตัว
ที่มีทั้งบ่อน้ำสีขาวขนาดใหญ่ที่ยูชอนกำลังเอามือจุ่มๆลงไปอยู่ แถมโถสีขาวหน้าตาแปลกๆอยู่ข้างๆ
แล้วยังจะแท่นหินอ่อนที่มีกระจกกับขวดบรรจุของอะไรมากมายตรงหน้า
ทำเอาองค์ชายน้อยถึงกับงง เพราะมันเป็นสิ่งที่ไม่เคยเห็นมาก่อนเลยในชีวิต
"มันคือฝักบัวรู้จักมะ ที่เขาเอาไว้อาบน้ำน่ะ"
ยูชอนตอบพลางหายใจอย่างเอือมๆกับอาการของจุนซูที่ร่างสูงทึกทักเอาเองว่า แอ๊บแบ๊ว ~
... คนบ้าอะไรวะ จะไม่รู้จักฝักบัวอาบน้ำ -*- ...
"เอ้าเสร็จละ เชิญองค์ชายจุนซูเสด็จมาอาบได้เลยนะครับบบ ... นี่สบู่ นี่แชมพู นี่ผ้าเช็ดตัว นั่นเสื้อผ้าของนาย
ใส่ชุดนี้ไปก่อนแล้วพรุ่งนี้ชั้นพานายไปซื้อใหม่ ... มีอะไรให้ข้าน้อยรับใช้อีกมั้ยขอรับ องค์ชาย~~"
ร่างสูงที่เตรียมน้ำเสร็จลุกขึ้นผายมือทำท่าทำเสียงล้อเลียนอีกฝ่ายแบบประชด ทำให้คนตัวเล็กที่เดินเข้ามาในห้องน้ำต้องค้อนขวับเข้าให้
"เสร็จแล้วก็ออกไปสิ!ข้าจะอาบน้ำ!!"
มือเล็กดันตัวอีกฝ่ายออกไปให้พ้นประตู ก่อนที่จะพยายามลากประตูปิดแบบเก้ๆกังๆ
(เพราะมันเป็นแบบลูกบิด แต่จุนซูดันจะลากปิดแบบประตูญี่ปุ่น) จึงทำให้ร่างสูงที่แอบขำอยู่ต้องดึงประตูปิดมาให้ซะเอง
... ให้ตายสิ เจ้าตัวเล็กนี่ตลกชะมัด ...
.
.
.
เวลาผ่านไปราวๆชั่วโมงครึ่ง...
ยูชอนที่นั่งดีดกีต้าร์เล่นเพลินๆจนลืมไปเลยว่ายังมีใครบางคนอยู่ในห้องน้ำ ชะงักไป เมื่อได้ยินเสียงตะโกนเรียกของอีกฝ่าย
"นี่!!!! นี่!!!!!!!!!!!!!!!!! เจ้าน่ะ!!! เจ้าที่อยู่ข้างนอกน่ะ!!!!"
เสียงเล็กตะโกนดังออกมาโดยที่ไม่ได้เอ่ยชื่อของอีกฝ่าย (เพราะจุนซูจำชื่อไม่ได้)
"อะไรของนาย เรียกชั้นทำไม"
ร่างสูงที่เดินมาอย่างหงุดหงิดเพราะถูกขัดอารมณ์สุนทรีย์ เอ่ยถามอีกฝ่ายเสียงแข็ง
"ชุดของเจ้าน่ะ มัน...... โอ๊ย!!! อะไรเนี่ย!!! เข้ามานี่หน่อยได้มั้ยล่ะ!!!!"
น้ำเสียงที่งึมงำๆจากทีแรก เปลี่ยนเป็นอารมณ์หงุดหงิดอย่างรวดเร็ว แถมยังเสียงฟึบๆฟั่บๆ ที่ทำให้ยูชอนต้องสงสัยนั่นอีก
"อะไรของมันวะ ........ เฮ้ยยยยยยยยยยยยย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"
ภาพแผ่นหลังบาง ผิวขาวอมชมพูเนียนละเอียด ร่างเล็กที่เปลือยเปล่า ขณะกำลังเอาเสื้อใส่แทนกางเกงอยู่นั้น
ทำให้ยูชอนที่โผล่เข้าไปแบบไม่ได้เตรียมใจไว้ก่อนว่าจะต้องเหนภาพนี้ ถึงกับช๊อคคคคค ~~
"มัวยืนนิ่งอยู่นั่นแหละ มาช่วยข้าแต่งตัวสิ!! ชุดของเจ้าใส่ยากชะมัด!!!"
จุนซูที่ชินกับการต้องถูกนางกำนัลเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ทุกครั้งหลังอาบน้ำ ไม่ได้ตกใจหรือมีทีท่าเขินอายกับสายตาของร่างสูง
องค์ชายน้อยมองอีกฝ่ายที่นิ่งอึ้ง อ้าปากค้างอยู่กับที่ อย่างไม่เข้าใจ จึงตัดสินใจคว้าผ้าเช็ดตัวที่วางอยู่ ปาใส่ใบหน้าคมเข้าอย่างจัง
"นี่!!!!"
"อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!!!!!!!!!!!!!!~~~"
.
.
.
....บ้าๆๆๆๆ ....
ยูชอนนั่งเอามือขยี้ตาแถมยังสะบัดหัวไปมาด้วยท่าทางแปลกๆ
ทำให้องค์ชายจุนซูที่อยู่ในชุดนอนเรียบร้อยแล้วต้องเอียงคอมองอย่างงงๆ
"นี่ๆ!!เปนอะไรของเจ้าน่ะ~"
ร่างเล็กตัดสินใจลุกไปนั่งบนโซฟาตัวเดียวกันของอีกฝ่าย ซึ่งร่างสูงเองก็ดูเหมือนจะไม่รู้ตัว
จนกระทั่งได้ยินคำถามกับรู้สึกถึงแรงสะกิดที่แขน ทำให้เมื่อเขาหันไป ก็เจอเข้ากับใบหน้าหวานที่จ้องมาเต็มๆ
"เฮ้ย!!"
ยูชอนขยับตัวถอยห่างจากอีกฝ่ายมาเกือบครึ่งเมตรจนเกือบจะตกโซฟา
...ร่างเล็กที่ทำให้เขาหลอนกับผิวพรรณและรูปร่างที่บอบบาง นุ่มนวลราวกับหญิงสาว
ทั้งที่อยากจะหนีออกมาใจจะขาด แต่เจ้าตัวเล็กนี่ก็รั้งเค้าให้ช่วยแต่งตัวให้จนเสร็จ ... บ้าไปแล้ว แกบ้าไปแล้วปาร์คยูชอน~~
"เจ้าเป็นอะไรน่ะ~ ทำไมต้องถอยห่างจากข้าแบบนั้นด้วย"
องค์ชายน้อยขยับเข้าไปใกล้อีกฝ่ายอย่างสงสัย ถึงยูชอนก็หมดทางหนี เพราะเค้านั่งเกือบจะตกขอบโซฟาอยู่แล้ว
"นี่!!ข้าถามแล้วทำไมไม่ตอบ!!!" ร่างเล็กขึ้นเสียงด้วยความไม่พอใจ ที่อีกฝ่ายเอาแต่ถอยหนีเขาจนน่าหงุดหงิด
"ชั้นไม่ได้ชื่อ 'นี่' นะ! เอาแต่เรียก นี่ นี่ นี่ อยู่ได้!~~" ยูชอนที่ได้สติจากเสียงตวาด ตอกกลับอย่างเป็นปกติ
...เออ!! มาอารมณ์นี้ดิวะ ค่อยกล้าเล่นด้วยหน่อย ...เมื่อกี้เล่นทำตาแป๋วจ้องเอา จ้องเอา ...ทำเอากรูไปไม่เป็นเลย -*- ...
"ก็ข้าจำชื่อเจ้าไม่ได้ ชื่อเจ้าจำยากจะตาย แล้วข้าก็ไม่อยากจำด้วย!~"
ร่างเล็กกอดอกพลางเบือนหน้าหนีอีกฝ่าย เมื่อเห็นว่าร่างสูงกลับมาเป็นปกติแล้ว ....เจ้าบ้านี่ ผีเข้าผีออกจริงๆ ให้ตายสิ
"แต่นายต้องจำ! ชั้นชื่อ ยูชอน ...ปาร์คยูชอน ! จำไว้ด้วยล่ะ เข้าใจใช่มั้ย"
"ไม่เข้าใจ"
เสียงเล็กสวนขึ้นมาแทบจะในทันที ทำให้ร่างสูงชะงักแล้วหันมาจ้องหน้า แต่ด้วยความที่เขาเริ่มจะง่วงเต็มแก่แล้ว จึงไม่อยากทะเลาะด้วย
"เออๆแล้วแต่นายละกัน ชั้นขี้เกียจเถียง ไปนอนล่ะ" ร่างสูงทำท่าจะลุกเดินเข้าห้องนอนไป แต่มือเล็กก็ดึงเอาไว้ซะก่อน
"แล้วข้าล่ะ ที่บรรทมของข้าอยู่ที่ใดกัน"
"นั่นไงที่บรรทมของนาย ตรงนั้นเลย ชั้นเอาผ้าห่มออกมาไว้ให้แล้ว"
ร่างสูงชี้มือไปยังโซฟายาวที่มีกองหมอนและผ้าห่มวางอยู่
"อะไรกัน! ข้านอนที่แบบนั้นไม่ได้หรอกนะ!! อ้าว!! เจ้า! หายไปไหนแล้ว!!~นี่!!"
องค์ชายน้อยที่มัวแต่หันไปมองที่นอนจนหันมาอีกทีก็ไม่เจออีกฝ่ายเสียแล้ว โวยวายกับความว่างเปล่าอย่างหัวเสีย
ร่างเล็กจึงตัดใจเดินลงไปนอนกับโซฟา นอนบ่นอุบอิบอยู่คนเดียว พลางดึงๆทึ้งๆหมอนกับผ้าห่มไปมา จนกระทั่งเผลอหลับไปอย่างไม่รู้ตัว
.
.
.
...ปี๊บ!...
"แถ๊นนนน!!!~ แถ๊นนน!!! แท้นนนน !!!!"
"........"
"อ๊าาาาาา!!!"
..เพล้ง!!..
"เฮ้ยยยย !!!!"
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วในยามเช้าตรู่ของวันใหม่ สิ้นสุดลงที่เสียงร้องตะโกนอย่างตกใจของร่างสูง
เมื่อจอทีวีพลาสม่าที่เพิ่งซื้อมาใหม่ๆ ถูกที่เขี่ยบุหรี่เขวี้ยงเข้าใส่เต็มๆจากฝีมือการขว้างอย่างแม่นยำของร่างเล็ก
"นายทำอะไรของนายน่ะเจ้าเด็กบ้าาาาา!!!"
ยูชอนตะโกนใส่จุนซุ ที่พอขว้างเสร็จก็รีบกระโดดขึ้นโซฟายกหมอนขึ้นมา ปิดหน้าปิดตาด้วยท่าทางแปลกๆ
"นี่ชั้นถามว่านายเป็นบ้าอะไร!!ทำไมมาขว้างทีวีชั้นแบบนี้ หา!!!"
ร่างสูงก้าวเข้าไปใกล้อีกฝ่าย พลางออกแรงดึงร่างเล็กออกจากหมอน ให้มาพูดกันให้รู้เรื่อง
"ก้อข้าเห็น...ตัวอะไรก็ไม่รู้ในกล่องนั่น ฮึกก"
จากที่คิดว่าคนตัวเล็กจะเถียงกลับเหมือนอย่างเคย
แต่ภาพที่เห็นกลับเปนใบหน้าหวานที่ดูเหมือนจะร้องไห้เต็มแก่ ทำเอาอารมณ์ที่ฉุนเฉียวของยูชอนลดลงจนเเทบไม่เหลือ
ร่างสูงนั่งลงข้างตัวอีกฝ่ายที่ซุกหน้ากอดหมอนไว้แน่น พลางเอ่ยถามอีกฝ่ายอย่างกล้าๆกลัวๆ(?)
"นายเห็นอะไร แล้วนั่นนายร้องไห้ทำไมน่ะ" ...ชั้นต่างหากที่ต้องร้อง พลาสม่าลูกพ่อออ~~ TT^TT
"ก็..ตัวอะไรไม่รู้สีดำๆ มีฟันแหลมๆด้วย มัน...โผล่ออกมาจากกล่องนั้น...ฮึกก ข้ากลัวว ...ฮืออออออ"
องค์ชายน้อยพูดด้วยสีหน้าหวาดกลัว ก่อนจะปล่อยโฮออกมา จนยูชอนแทบจะทำอะไรไม่ถูก
..สีดำๆ มีฟันแหลมๆ..
ร่างสูงนั่งคิดในใจ ... ก็เมื่อกี้พอเค้าตื่นมาก็ลุกมาเปิดทีวีตามปกติ แล้วก็เดินไปในครัว จะไปชงกาแฟ
เอ๊ะ!!!ตอนที่เปิดทีวี รู้สึกจะเป็นช่องรายการเด็กนี่หว่า ...เห็นอุลตร้าแมนแวบๆ
..สีดำๆ มีฟันแหลมๆ..
นั่นไง !!! ใช่เลย ~~ ก๊อตซิล่าชัวร์ ...ไอ่ตัวเล็กนี่กลัวก๊อตซิล่าชัวร์ ฮ่าๆๆๆ
ยูชอนพยายามกลั้นยิ้มไม่ให้ตัวเองหัวเราะออกมา กับความไม่รู้เรื่องรู้ราวขององค์ชายน้องหลงยุค
มือหนาเอื้อมไปตบแผ่นหลังเล็กเบาๆ พลางพูดปลอบใจอีกฝ่ายไม่ให้ร้องไห้
"อย่ากลัวไปเลย มันก็แค่ละครน่า มันเป็นการแสดงน่ะ แค่เรื่องสมมติ"
เสียงทุ้มที่เอ่ยปลอบโยน ทำให้ร่างเล็กเงยหน้าขึ้นมาฟังอย่างสนใจ
"การแสดง...เรื่องสมมติ...อย่างไรกัน" องค์ชายน้อยเอ่ยถามด้วยความสงสัย
"ก็กล่องที่นายเห็น เค้าเรียกว่าทีวี มันก็จะมีรายการทีวี ..เอ่ออ แบบมีการแสดง มีละคร มีหนังอะไรอย่างงี้อ่ะ"
ยูชอนพยายามอธิบายให้อีกฝ่ายเข้าใจ แต่ก็เป็นไปด้วยความยากลำบาก
"ละคร...เหมือนกับคณะละครที่แสดงนิทานปรัมปรางั้นรึ"
ร่างเล็กที่เลิกร้องไห้เพราะมีเรื่องอื่นน่าสนใจมากกว่า ถามอีกฝ่ายด้วยแววตาอยากรู้อยากเห็น
"ก้อทำนองนั่นแหละ..มั้ง" ยูชอนที่ไม่เค้าใจว่านทานปรัมปราคืออะไรตอบรับแบบมั่วๆ
"แล้วเหตุใด มันถึงไปอยู่ในกล่องนั้นได้ล่ะ"
"เอ่ออ...ก็...มันคือเรื่องสมมติไง เอาเถอะน่า สรุปว่า นายไม่ต้องกลัวเข้าใจมั้ย แล้วก็ไม่ต้องร้องไห้ด้วยนะ"
ร่างสูงยิ้มบางๆให้อีกฝ่าย ซึ่งเจ้าตัวเล็กก็พยักหน้ารับด้วยท่าทางน่าเอ็นดู
จนทำให้ยูชอนแทบจะลืมไปเลยว่า พลาสม่าลูกรักของเขาเพิ่งจะพังไปด้วยน้ำมือองค์ชายตัวน้อยคนนี้
.
.
.
"นี่อะไร"
"ป้ายโฆษณา"
"นั่นล่ะ"
"ไฟจราจร"
"แล้วนั่นล่ะ"
"รถไฟฟ้า"
"แล้วนั่น.."
"เงียบๆก่อนได้มั้ย ชั้นขับรถอยู่นะ"
ร่างสูงรีบพูดเบรคอีกฝ่าย ก่อนที่เขาจะชนเข้ากับอะไรข้างทางเสียก่อน
เพราะมัวแต่หันไปหันมาเพื่อตอบคำถามของคนตัวเล็กที่ชี้นู่นชี้นี้ให้ดู จนแทบจะไม่ได้มองถนน
เมื่อกี้กว่าจะหลอกให้ขึ้นรถมาได้ก็แทบตาย จนต้องอธิบายว่าเป็นรถม้านั่นแหละถึงจะยอมขึ้น -*-
"เชอะ~"
องค์ชายจุนซูสะบัดหน้าหนีไปอีกทาง เมื่ออีกฝ่ายไม่ยอมตามใจตอบคำถามที่สงสัยเหมือนเคย
ร่างเล็กนั่งจ้องวิวข้างทางได้ซักพัก ก่อนจะอดถามขึ้นมาใหม่อีกไม่ได้
"เจ้าจะพาข้าไปที่ใด"
"ไปห้าง พานายไปซื้อเสื้อผ้าไง"
"แล้วห้างคืออะไร"
"เดี๋ยวนายก็รู้เองล่ะน่า"
.
.
.
"อาาา..ใหญ่จัง ใหญ่กว่าวังของข้าอีก"
ร่างเล็กที่ยืนอยู่ใจกลางของห้างสรรพสินค้าชื่อดังของกรุงโซลเงยหน้าขึ้นไปมองตามชั้นต่างๆที่อยู่รอบๆตัวเค้า
ท่าทางตื่นเต้นราวกับเด็กๆนั้น ทำให้ยูชอนอดยิ้มออกมาไม่ได้ ...เจ้านี่พิลึกคนจริงๆ
"เอาเถอะๆ รีบๆไปซื้อเสื้อได้แล้ว เดี๋ยวชั้นต้องไปซ้อมดนตรีต่ออีก"
ร่างสูงดึงแขนเสื้อของอีกฝ่ายให้เดินตามมา ก่อนจะพาเข้าไปในร้านเสื้อผ้าสำหรับวัยรุ่นยี่ห้อดังร้านหนึ่ง
"นายชอบตัวไหนก็หยิบๆมาลองนะ เดี๋ยวชั้นไปนั่งรอตรงนู้น ...ช่วยดูแลให้ด้วยนะครับ"
ยูชอนเอ่ยกับจุนซุที่กำลังมองเสื้อผ้าบนราวอย่างสนใจ ก่อนจะหันไปฝากฝังร่างเล็กกับพนักงานของร้านที่เข้ามารับรองลูกค้า
ร่างสูงเดินไปนั่งตรงมุมรับรองแขกอีกด้านหนึ่งของร้าน พลางหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาอ่าน
แต่ก็ทำได้ครู่เดียว เมื่อได้ยินเสียงโวยวายดังออกมาจากที่ๆเพิ่งเดินจากมาเมื่อสักครู่นี้
..เจ้าเด็กบ้านั่น ก่อเรื่องอะไรอีกแน่ๆ!!..
"เจ้ามีสิทธิอะไรมาห้ามข้ากัน!!!"
"แต่นี่มันไม่ใช่นะคะคุณ~"
"เจ้ากล้าดียังไงมาเถียงข้า!!"
"หยุดนะจุนซู!"
ยูชอนคว้าตัวองค์ชายน้อยที่กำลังทำท่าจะเอาเสื้อเขวี้ยงหน้าพนักงานขายเอาไว้ได้อย่างหวุดหวิด
"นายจะทำอะไรน่ะ ไปทะเลาะกับเค้าทำไม!"
"นางห้ามไม่ให้ข้าใส่ฮันบกตัวนี้!~ นางมาสิทธิอะไรมาห้ามข้า!!"
คนตัวเล็กตอบด้วยน้ำเสียงโกรธๆ ดวงตาเรียวจ้องไปยังพนักงานสาวที่ยืนอยู่ห่างๆ ด้วยความไม่พอใจ
"ฮันบก?...ฮันบกไหน?"
ร่างสูงทำหน้างง ก่อนจะโน้มตัวมาข้างหน้า เพื่อดูของเจ้าปัญหาที่อยุ่ในมืออีกด้านหนึ่งขององค์ชายจุนซู
..ชุดแซกยาวสีขาว ระบายขอบกระโปรงด้านล่างด้วยลายลูกไม้เล็ก...มันก็สวยดีอยู่หรอกนะ แต่มันเป็นชุดของผู้หญิงนี่หว่า !!!
"เจ้ามีสิทธิอะไรมาห้ามข้า!ก้มหัวลงขอโทษข้าเดี๋ยวนี้นะ"
คนตัวเล็กยังดื้อไม่เลิก แถมยังดึงดันจะไปจับพนักงานสาวคนนั้นให้คุกเข่าขอโทษตนอีก
"เอ่อ..ขอโทษด้วยนะครับ ขอโทษด้วยจริงๆ"
ยูชอนรีบก้มหัวขอโทษพนักงานคนนั้น ก่อนจะลากเจ้าตัวยุ่งออกไปจากร้านอย่างเร็ว โดยที่องค์ชายน้อยทั้งดิ้นทั้งโวยวายไปตลอดทาง
"อะไรกัน!!!เจ้าไปขอโทษนางทำไม!!นางต้องขอโทษสิ!!แล้วเจ้าจะพาข้าไปไหน!นี่!!!"
.
.
.
"พอกันที!ต่อไปนี้ชั้นจะไม่พานายไปไหนอีกแล้ว!"
ยูชอนพูดอย่างหัวเสียกับอีกฝ่าย ขณะกำลังขับรถออกมาจากห้างหรู ซึ่งคนฟังแทนที่จะสำนึกผิด แต่กลับเถียงออกมาอย่างไม่ยอมแพ้
"แล้วข้าทำผิดตรงไหนกัน!นางเองต่างหากที่ผิด!!"
"นั่นมันชุดผู้หญิง!นายจะใส่เข้าไปได้ยังไง!!~"
ร่างสูงพูดอธิบายเหตุผลแบบเอือมๆ ที่คนตัวเล็กไม่ยอมฟังอะไร เอะอะก็โวยวายตลอด
"ก็...ก็ข้าไม่รู้นี่นา ข้าเห็นมันสวย ข้าชอบ ผิดรึไง!!!!"
เสียงเล็กที่พูดอ่อยๆในตอนแรก แต่กลับตะโกนลั่นอย่างไม่ยอมแพ้ในช่วงท้าย พร้อมกับสะบัดหน้าหนีหันไปอีกทาง
"แล้วทำไมนายต้องหน้าแดงด้วยล่ะ"
ร่างสูงเหลือบมองคนตัวเล็กที่แก้มใสขึ้นสีชมพูระเรื่อ อย่างงงๆ ...แต่ว่า ดูไปดูมาก็น่ารักดีแฮะ ^^
"เรื่องของข้า อย่ายุ่ง!!!!~"
องค์ชายน้อยหันมาค้อนใส่ ก่อนจะรีบหันกลับไปเหมือนเดิม พลางส่ายหัวดุ๊กดิ๊กไปมาคนเดียวเบาๆ
ทำให้ยูชอนต้องแอบหัวเราะออกมากับอาการอาย เพราะหน้าแตก ของอีกฝ่าย
รถสปอรตคันหรูแล่นไปตามท้องถนนเพื่อไปมุ่งไปยังจุดหมายใหม่ โดยที่คนทั้งสองไม่ได้พุดอะไรกันอีกเลย
จนกระทั่งถึงที่หมาย...
ร่างสูงเปิดประตูลงจากรถ พลางเดินลงไปเอากีต้าร์ในกระโปรงหลังรถ
มือหนาคว้ากระเป๋ากีต้าร์ขึ้นมาสะพาย ก่อนจะเดินอ้อมมาอีกฝั่งเพื่อเปิดประตูให้ร่างเล็ก (เพราะรู้ว่าจุนซูเปิดไม่เป็น)
"ไม่ต้อง!!"
เสียงตวาดดังออกมา ทั้งที่เจ้าตัวเเสบยังอยู่ในรถ มือเล็กพยายามกด งัด แงะ ทุกบริเวณของประตู เพื่อที่จะเปิดมันออก
องค์ชายน้อยยังงอนอีกฝ่ายอยู่ จึงไม่ต้องการขอความช่วยเหลือจากร่างสูง ที่ยืนยิ้มมองพฤติกรรมนั้นอยู่แบบขำๆ
..พลั่ก!..
จะด้วยดวงหรืออะไรก้อไม่ทราบ แต่ประตูก็เปิดออก พร้อมๆกับที่ร่างเล็กๆแทบจะถลาลงมาหน้าทิ่มพื้น
แต่ด้วยความเป็นองค์ชายจึงต้องรักษามาดไว้ก่อน คนตัวเล็กจึงยืดตัวขึ้นมาอย่างสวยงาม พลางส่งสายตาเยาะเย้ยไปให้อีกฝ่าย
ทำให้ยูชอนต้องส่ายหัวเบาๆให้กับพฤติกรรมเด็กๆนั้นอย่างอ่อนใจปนเอ็นดู
ร่างสูงจัดการปิดประตูรถ ก่อนจะเดินนำเข้าไปยังผับเล็กๆแห่งหนึ่ง ที่ป้ายหน้าร้านเขียนไว้ว่า "The Princess"
ผับเล็กๆที่ตกแต่งด้วยสีดำทั้งหมด ตัดกับของตกแต่งร้านที่มีตีมเป็นมงกุฎเพชรประดับอยู่ตามสถานที่และเครื่องใช้ต่างๆ
สองขายาวก้าวเดินเข้าไปอย่างคุ้นเคย โดยมีร่างเล็กเดินตามไปติดๆเพราะกลัวบรรยากาศมืดๆสลัวๆในผับที่ยังไม่เปิดให้บริการ
เป็นระยะทางไม่ไกลนัก เมื่อเข้าไปในส่วนด้านหลังของผับ มือหนาผลักบานประตูเข้าไปในห้องๆหนึ่ง
ที่ภายในมีคน 2-3 คน นั่งๆนอนๆรออยู่ก่อนแล้ว ...และที่นั่น รอยยิ้มกว้างก็ปรากฏบนใบหน้าของร่างเล็กขึ้นมาทันที
"ท่านพี่ยุนโฮ!!!~~"
องค์ชายน้อยยิ้มอย่างดีใจ ก่อนจะถลาเข้าไปหาอีกฝ่ายที่ส่งยิ้มตอบรับมาให้เขา
แบบไม่สนใจอย่างอื่นรอบกาย แม้กระทั่งยูชอนที่เป็นคนเดินนำมาแท้ๆ
จนกระทั่งดวงตาเรียวเล็กสะดุดเข้ากับร่างบางที่กำลังนอนหนุนตักพี่ชายของเขาอยู่
"เจ้าเป็นใคร!!กล้าดียังไงมานอนหนุนตักท่านพี่!!!"
มือเล็กเข้ามากระชากตัวร่างปริศนาออกจากตักของยุนโฮด้วยแรงทั้งหมดที่มี จนหูฟังของอีกฝ่ายหลุดกระเด็น
และก่อนที่ใครจะได้ทำอะไรนั้น ฝ่ามือเล็กๆขององค์ชายน้อยก็ฟาดลงบนใบหน้าขาวๆของชายคนนั้นเค้าอย่างจัง!
..ผัวะ!!!...
"จุนซู!!/แจจุง!!!"
############## TBC
