[Fic] ...Shooting Up!!!... [MicXiah]
Author : Fz*FunkyBoyZ
Category : มันคือฟิกบาสที่เปนฟิกยูซู ~~ >///<
Fz*Talk : ฟิกใหม่มาอีกแล้ว ^^" อันเก่ายังไม่ได้อยู่ฟิลนั้นคับ (??) ขอเอาไว้ก่อนน้า ~ พลีสๆ
ฟิกเรื่องนี้เปนอะไรที่อยากเขียนมานานมากๆ เพราะว่าผมชอบอ่านการ์ตูนบาสและดูแข่งบาสอยู่แล้ว
แต่อย่าถามว่าชอบเล่นมั้ยนะคับ เพราะชอบดูแต่ไม่ชอบเล่น ฮ่าๆ (ขี้เกียจวิ่ง >///<)
เรื่องนี้อาจจะไม่ค่อยหวาน เพราะจะเน้นเรื่องชมรมบาสมากกว่า แต่คู่ยูซูมันต้องมีอยู่แล้วชัวร์คับ ~
ใครที่ชอบอ่านการ์ตูนบาสอย่าง slamdunk , dearboy , i'll แล้วก็เรื่องอื่นๆน่าจะชอบกันนะคับ
ถามว่าถ้าไม่เชี่ยวเรื่องบาสเลยจะอ่านรู้เรื่องมั้ย ผมว่ารู้เรื่องนะ เพราะผมก็ไม่ค่อยเชี่ยวเหมือนกัน ฮ่าๆ
(ตอนจะแต่งนี่คือ เอาการ์ตูน slamdunk 31 เล่มที่บ้าน มานั่งอ่านใหม่เลยคับ คิดดู TT^TT)
หวังว่าคงจะชอบกันนะคับผม ^^
หมายเหตุ : อินเตอร์ไฮ คือ การแข่งขันที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในวงการบาสระดับม.ปลายของประเทศญี่ปุ่น
----------------------------
[ Shooting Up !!! # intro ]
... พวกคุณทุกคนมีความฝันใช่มั้ยฮะ ...
... ผมเองก็มีเหมือนกัน ...
... ฝันของผม ...
... คือ การได้พิชิตอินเตอร์ไฮ ! ...
การแข่งขันอินเตอร์ไฮ ฤดูร้อน ประจำปี 2006
"เร็วๆสิจุนซู!! จะหมดเวลาแข่งอยู่แล้วนะ"
เสียงเรียกพร้อมแรงฉุดอย่างแรงที่แขน ทำให้ร่างเล็กที่กำลังก้มผูกเชือกรองเท้าอยู่เสียหลักจนแทบจะหน้าคว่ำลงกับพื้น
"เดี๋ยวสิชางมิน~~จะรีบอะไรกันนักหนาเล่า~~~"
จุนซุลุกขึ้นพลางทำหน้ามุ่ยใส่เพื่อนรักที่ความสูงต่างกันมากกว่าสิบเซนติเมตร "ใครจะไปขายาว วิ่งเร็วเป็นยีราฟอย่างนายกัน~"
"เดี๋ยวเหอะ!!"
คนตัวสูงกว่าแยกเขี้ยวใส่ ก่อนจะออกแรงดึงอีกฝ่ายให้วิ่งตามเข้าไปในสนามกีฬาที่อยู่เบื้องหน้า
... ที่ๆจะทำให้ชีวิตของคนทั้งสองเปลี่ยนไปตลอดกาล ...
"โหดูดิ~~อีกแค่ 5 นาทีจะหมดเวลา เพราะนายเลยจุนซู เพราะนายเลย!"
ร่างสูงบ่นเสียงดัง เมื่อก้าวเข้ามาในสนามแล้วพบว่าเหลืออีกเพียง 5 นาทีสุดท้ายเท่านั้นที่จะหมดเวลาการแข่งขัน
... เพราะบ้านของชางมินกับจุนซูอยู่ในตัวเมืองโตเกียว แต่การแข่งอินเตอร์ไฮครั้งนี้จัดขึ้นที่ฮิโรชิม่า
ทั้งคู่เลยต้องนั่งรถไฟมา ... แต่เพราะจุนซูตื่นสาย เลยทำให้ต้องขึ้นรถไฟที่ผิดจากรอบที่ตั้งใจไว้ เลยทำให้มาดูการแข่งไม่ทัน
"พูดมากน่าชางมิน!~อะไรกันเนี่ย ทำไมคะแนนมันถึงได้ห่างกันแค่สองคะแนนเอง"
ดวงตาเรียวเล็กเบิกกว้างเมื่อเห็นผลคะแนนที่ขึ้นอยู่บนบอร์ดเป็น 45-43
เพราะทุกรอบที่ผ่านมา สาธิตโทโฮ ทีมบาสในดวงใจของจุนซู ไม่เคยปล่อยให้คู่แข่งไล่ทำคะแนนได้สูสีกันแบบนี้
"นายอย่าลืมสิ นี่มันรอบรองชนะเลิศอินเตอร์ไฮเชียวนะ แถมคู่แข่งยังเป็นซังโน คะแนนมันต้องเป็นแบบนี้แหละ"
ร่างสูงเอ่ยขณะที่สายตาจับจ้องกับการแข่งขันภายในสนาม ที่ตอนนี้บอลตกไปอยู่มือของผู้เล่นทีมซังโน
... 3 นาทีสุดท้ายผ่านไปอย่างรวดเร็ว โดนที่ยังไม่มีฝ่ายไหนทำคะแนนเพิ่มได้
เกมการเเข่งขันเป็นไปอย่างยืดเยื้อ เพราะไม่ว่าใครก็มองออกว่า
ซังโนพยายามยึดบอลไว้กับตัวเองจนจบการแข่งขัน เพื่อไม่ให้สาธิตโทโฮทำคะแนนได้...
"สงสัยทีมโปรดของนายจะแพ้แล้วล่ะจุนซู" ชางมินถอนหายใจเมื่อมองเห็นจุดจบของเกมส์อยู่เบื้องหน้า
ร่างสูงเดินหันหลังทำท่าจะออกไป แต่ต้องชะงักค้างไว้เมื่อเสียงฮือฮาของคนทั้งฮอลล์ดังขึ้น
พร้อมกับเสียงร้องของเพื่อนรักที่มองไปภาพเหตุการณ์ในสนามตาค้าง
... พอย์ทการ์ดของโทโฮที่แย่งบอลมาได้ในวินาทีสุดท้าย ฝ่าเข้าไปยังพื้นที่ใต้แป้นของซังโน
แต่ติดเข้ากับผู้เล่นของอีกฝ่ายที่ลงมาป้องกันกันอย่างหนาแน่น
แต่เขาก็อาศัยจังหวะนั้นส่งลูกไปยังด้านข้างที่มีเพื่อนร่วมทีมว่างอยู่
และชเวซีวอนก็เป็นคนชู้ตลูกสามแต้มลงห่วงไปในวินาทีสุดท้ายก่อนหมดเวลาการแข่งขัน...
45-46 ... สาธิตโทโฮ เป็นฝ่ายชนะ ได้เข้าชิงในการแข่งขันอินเตอร์ไฮรอบชิงชนะเลิศ !!!!
.
.
.
วันเปิดเรียนวันแรกของโรงเรียนสาธิตโทโฮ จังหวัดคานางาวะ ประจำปี 2007
"เมื่อไหร่จะเลิกเรียนซะทีน้า~~"
คนตัวเล็กบ่นเบาๆ ก่อนจะฟุบหน้าลงกับโต๊ะ โดยยกหนังสือเรียนขึ้นบังสายตาอาจารย์ที่กำลังสอนอยู่หน้าห้องเอาไว้
... จุนซูย้ายเข้ามาเรียนในระดับชั้นม.ปลายปีหนึ่ง ที่โรงเรียนสาธิตโทโฮ เพราะเขาสุดแสนจะประทับใจในนาทีสุดท้าย
กับลูกชู้ตสามแต้มที่ทำให้ทีมสาธิตโทโฮเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศได้ ... ถึงแม้สาธิตโทโฮจะแพ้ในรอบชิงชนะเลิศในวันต่อมา
"ตั้งใจเรียนหน่อยสิ!"
เสียงกระซิบดุจากคนข้างๆ ทำให้ร่างเล็กแอบเบะปากเล็กๆด้วยความเบื่อหน่าย
... ชางมินเองก็ย้ายมาเรียนที่สาธิตโทโฮเหมือนกันกับเขา แถมยังได้อยู่ห้องเดียวกันอีก
ติดแต่ว่านอกจากจะเป็นนักบาสฝีมือดีแล้ว ชางมินยังเรียนเก่งติดอันดับต้นๆของระดับชั้นตอนม.ต้น
เพราะฉะนั้นเรื่องความเข้มงวดกับการเรียนไม่ต้องพูดถึง ... แต่ที่ทำให้จุนซูเซง เพราะมันดันลามมาถึงเค้าด้วยนี่สิ -*-
และก่อนที่จะโดนชางมินบ่นยาวไปมากกว่านี้ เสียงออดเลิกเรียนก็ดังขึ้นช่วยชีวิตจุนซูไว้ซะก่อน ...
"Yeahh!!!~~"
คนตัวเล็กแทบจะกระโดดทั้งที่อาจารย์ยังเดินออกไปแทบจะยังไม่พ้นประตูห้อง
จุนซูเร่งชางมินให้รีบเก็บของ ก่อนจะดึงแขนอีกฝ่ายวิ่งออกไปยังโรงยิม โดยมีเสียงของชางมินโวยวายดังไปตลอดทาง
.
.
.
"เด็กปี 1 รวมตัวกันทางนี้!!!"
เสียงตะโกนของรุ่นพี่คนหนึ่งที่ดังก้องไปทั่วโรงยิม เรียกให้บรรดาเด็กหนุ่มยี่สิบกว่าคน
ที่นั่งคุยกันอยู่ตามมุมต่างๆวิ่งมาตั้งแถวตรงกลาง ซึ่งรวมไปถึงชางมินกับจุนซูที่อยู่ในชุดเล่นบาสเรียบร้อยแล้ว
... ด้วยความสูง 168 เซนติเมตรที่ดูจะน้อยกว่าคนอื่นๆของจุนซู
ทำให้ร่างเล็กต้องยืนอยู่แถวหน้าที่ต้องยืนประจันหน้ากับรุ่นพี่แบบใกล้สุดๆ
ส่วนชางมินที่สูง 183 โดนจับให้ไปอยู่แถวหลังสุดแบบไม่ต้องสงสัย ...
และอีกไม่กี่นาทีต่อมา บรรดารุ่นพี่ปี 2 และปี 3 ของชมรมบาสโทโฮก็ค่อยๆทยอยเดินออกมา
... หัวใจจุนซูแทบหยุดเต้นเมื่อชเวซีวอน คนที่ชู้ตลูกสุดท้ายในการแข่งขันวันนั้นหยุดยืนอยู่ตรงหน้าของเขาพอดี ...
"ยินดีต้อนรับ สมาชิกใหม่ของชมรมเราทุกคนนะ ... ชั้นคังอิน กัปตันทีมปีที่แล้ว ยินดีที่ได้รู้จัก"
ชายร่างสูงโปร่งท่าทางใจดีคนหนึ่งที่เดินออกมาอยู่ตรงกลางด้านหน้าเอ่ยแนะนำตัว
"ปีนี้ชั้นก็ขึ้นปีสามแล้ว คงจะต้องแบ่งเวลาให้กับการเรียนมากขึ้น เลยขอถอนตัวจากการเป็นกัปตันทีม ...
และนี่ก็คือ กัปตันทีมคนใหม่ของทีมเรา" คังอินผายมือไปด้านข้างที่ร่างสูงอีกคนเดินขึ้นมายืนข้างๆ
"ชั้นปาร์คยูชอน อยู่ปี 2 จะมาเป็นกัปตันทีมของพวกนาย นับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป"
ใบหน้าเรียวที่เรียบเฉย อีกทั้งไอเย็นที่แผ่ออกมาจากดวงตาคมที่กวาดมองสบตาสมาชิกใหม่ทุกคน
จนมาจบลงยังร่างเล็กที่ยืนอยู่ตรงหัวแถวของแถวหน้า เขาจ้องจุนซูจนแทบจะทะลุด้วยสายตาเย็นยะเยือก
ทำเอาคนตัวเล็กแทบจะลมจับเพราะความกลัวจนเกินเหตุ
"นายชื่ออะไร!"
เสียงทุ้มเอ่ยเสียงดังยังกับจะตะคอก ทำให้จุนซูสะดุ้งก่อนจะรีบตอบอีกฝ่ายอย่างตะกุกตะกัก
"ผะ...ผม คิมจุนซู อยู่ปี 1 ฮะ สะ...สูง 168 ตอนม.ต้นเล่นปะ...เป็นพอย์ทการ์ดฮะ~"
ใบหน้าหวานก้มลงต่ำเพราะไม่กล้าสบตาคนตรงหน้า ยิ่งเห็นใกล้ๆก็ยิ่งรู้สึกถึงไอเย็นอำมหิตมากเข้าไปอีก
จุนซูก็จำได้เเม่นว่าผู้ชายคนนี้เป็นคนเดียวกับพอย์ทการ์ดที่ส่งลูกให้ซีวอนในการแข่งขันครั้งนั้น...
สายตาคมมองกวาดไปทั่วร่างของคนตัวเล็กตั้งแต่หัวจรดเท้า ถึงแม้จะเตี้ย แต่ท่าทางคล่องแคล่ว เอาการเอางาน
แต่ใบหน้าหวานที่ติดจะเหมือนผู้หญิงไปซักหน่อย มันทำให้ปาร์คยูชอนรู้สึกขัดใจ ... แล้วยังจะผิวใสอมชมพูนั่นอีก
"ที่นี่น่ะ ไม่รับคนเจ้าสำอางเหยาะแยะหรอกนะ! ท่าทางอ้อนแอ้นแบบนาย ดูท่าคงจะไปไม่รอด!!"
ยูชอนพูดเสียงเย็น พลางจ้องหน้าอีกฝ่ายที่อ้าปากค้างทำหน้างงๆ ... นี่เขายังไม่ทันจะได้ทำอะไรเลยนะ ??
"ผมตั้งใจจะเข้าชมรมนี้มากเลยนะฮะรุ่นพี่ ... ตอนม.ต้น ผะ...ผมเองก็เคยแข่งระดับจังหวัดมาแล้วด้วย~"
ร่างเล็กพยายามอธิบายให้อีกฝ่ายเข้าใจ ทั้งที่ยังกล้าๆกลัวๆ
"ม.ต้นกับม.ปลายมันไม่เหมือนกันหรอก! แล้วอีกอย่าง ............
.......... ชมรมบาสที่นี่ ไม่รับคนที่สูงน้อยกว่า 170 เซน !"
############## TBC
อ๊าาา~ ไม่ได้แต่งฟิกนาน กลุ้มและเกร็งมากมาย TT^TT
แถมยังกระแดะอยากแต่งฟิกบาส บรรยายไม่เก่งอีกต่างหาก เหอะๆ อนาจตัวเองคับ ~
ถ้ามีไรผิดพลาดหรือสำนวณแปลกไปบ้างก็ขออภัยอย่างแรงเรยนะคับ
ตอนนี้มันเป็นอินโทรเลยสั้น อย่าบ่นน้า อิอิ คราวหน้าต้องมาต่อไวแน่ๆ
ตัวละครยังออกไม่ครบเรยคับ ปารกเพิ่งออกได้นิดเดียวเรย ~~
จุนซูไม่ค่อยหวานมากนะคับเรื่องนี้ ขอโทษด้วยน้า เพราะน้องสนบาสมากกว่าสนผู้ชาย 55
ฝากเรื่องนี้ด้วยนะคับผม เม้นท์ให้ผมด้วยน้า แบบว่าต้องการกำลังใจ เพราะห่างหายไปนาน *อ้อน*
ขอบคุณมากมายค้าบ ~~
)
นี่พล่ามอะไรออกไป) เด๋วสงสัยโปส่งเครนมาอัญเชิญออกจากบล็อกอีก เห็นจะต้องรีบจรลี 
ดูปาร์คท่าทางหาเรื่องจุนซูเราน่าดูเลย แต่เดี๋ยวเดียวแกก็ตกหลุมรักเค้าแน่ อิยะฮ่าฮ่า(?)ห่างหายจากฟิคพี่โปไปนานมากกกกกกก คิดถึงจัง แต่งเรื่องใหม่มาจะติดตามนะคะ แต่อย่าลืมฟิคเรื่องเก่าๆที่ค้างไว้น้า อยากอ่านเหมือนกัน
