Pairing : Yuchun & Junsu
Author : Fz*FunkyBoyZ feat. Akemi
Akemi Talk : ขอบคุณโปมากเลยงับที่ส่งฟิกเรื่องนี้มาให้แต่งเอ็นซี ดีใจมากที่ได้ร่วมเขียนกับโป
แล้วก็ขอโทษที่เราส่งงานช้า (มาก) มีการแอบทำฟิกเรื่องนี้หายด้วย (ตอนล้างคอม -*-)
ยังไงก็ขอบคุณโปและทุกคนมากเลยนะงับ
Fz*Talk : ลงเลยวันฮาโลวีนไปซะงั้น (เมื่อวานเข้า exteen ไม่ได้ แง่ง)
อยากแต่งแบบนี้มานานมากมายคับ แต่ไม่มีโอกาสสักที แถมยังมี NC อีกต่างหาก
เลยแอบขอให้กิ๊กมาช่วยแต่งฉาก NC ในเรื่องนี้ให้ ดีใจมากมาย~~
กิ๊กน่ารักมากมาย เลือดสาดกระจายกันเลยทีเดียว ขอบคุณมากมายเรยคับ
~~ ไม่อยากสปอยเนื้อเรื่องไปอ่านเองละกันเนอะ >///<
**เปิดจองเสื้อกับแท่งไฟยูซูแล้วนะคับ จิ้มเลยๆ **
---------------------------------------------------
เสียงพูดคุยเอะอะซะจนเกือบฟังดูเป็นการทะเลาะ ดังออกมาจากรถสปอร์ตสีขาวสุดหรู
ที่ยังแล่นอยู่ในท้องถนน แม้ยามนี้จะเป็นเวลาเกือบตีสองแล้วก็ตาม
"เพราะนายคนเดียวเลยแจจุง!เราถึงต้องกลับดึกๆดื่นๆ ทั้งที่ยังไม่ค่อยรู้จักทางแบบนี้"
เสียงของร่างเล็กที่นั่งหน้ามุ่ยอยู่ตรงที่นั่งข้างคนขับ บ่นเพื่อนรักที่กำลังขับรถอยู่เสียงดัง
"อย่าบ่นมากเลยน่าจุนซู!นายเองก็มัวแต่อ่อยเจ้าไก่อ่อนหน้าหล่อนั่นไม่ใช่รึไงกัน มันไม่ใช่ความผิดชั้นคนเดียวซักหน่อย!"
ร่างบางอีกคนที่กำลังขับรถอยู่ ทั้งที่หน้าแดงก่ำไปด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ เถียงอีกฝ่ายอย่างไม่ยอมแพ้
แจจุงกับจุนซูเพิ่งย้ายบ้านมาอยู่ที่หมู่บ้านเล็กๆ แถบชานเมือง ตามสายงานที่ได้รับมอบหมาย
ทั้งคู่ที่จัดว่าเป็นนักเที่ยวตัวยง จึงเกิดอาการเซ็งเล็กน้อย ที่ต้องย้ายมาอยู่หมู่บ้านกันดารแบบนี้
โชคยังดีที่มีร้านคาราโอเกะให้พอพักผ่อนหย่อนใจได้บ้าง แจจุงกับจุนซูเลยเผลอติดลมอยู่นานซะจนดึกดื่น
แต่แจจุงที่ซัดเบียร์ไปสองลังเต็มๆ แถมยังดื้อจะขับรถเอง กลับทำให้จุนซูเซ็งหนักเข้าไปอีก
"อะไรกัน!ชั้นไม่ได้อ่อยซักหน่อย นายเองนั่นแหละมัวแต่ดื่มจนเมาแอ๋แบบนี้ แล้วจะให้ชั้นนั่งคุยกับใครล่ะ"
คนตัวเล็กทำหน้างอ แถมยังพาลหงุดหงิดเข้าไปอีก เมื่อคิดถึงเด็กหนุ่มหน้าใสที่หล่อแต่คออ่อนชะมัด ...
"....."
"นี่แจจุง..ชั้นขับให้เอามะ"
จุนซูที่หันมามองอีกฝ่ายเพราะเห็นว่าเงียบไป ก็เห็นแจจุงกำลังสะบัดหัวไปมาอยู่แบบมึนๆ
จึงอาสาขับรถให้ แต่ก็ได้รับเพียงเสียงปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยของเพื่อนรัก
"ไม่ต้อง!!นายนั่งเฉยๆไปเลย ขับรถช้ายังกะโลมาคลานบนบก ยังจะมาอยากขับ!!"
"ชิ!!!"
ร่างเล็กจิ๊ปากด้วยความขัดใจ ..จะช่วยยังมาด่าอีก ไอ่เพื่อนบ้า~
ใบหน้าหวานเบือนออกไปนอกหน้าต่างที่สองข้างทางมีแต่ความมืด เต็มไปด้วยต้นไม้และหญ้ารก
บ้านคนก็ไม่มี แถมยังไม่มีไฟฟ้าข้างทาง ต้องอาศัยแค่ไฟจากรถของเค้าอย่างเดียว
... ถ้าเกิดมีตัวอะไรโผล่มา ชั้นจะทำยังไง ...
...เอี๊ยดดด !! ปังง!!!...
เสียงที่ดังขึ้นและแรงกระเทือนจากการเบรค แทบจะทำให้คนตัวเล็กหน้ากระแทกกับกระจก
โชคยังดีที่ทั้งคู่ใส่เข็มขัดนิรภัย จึงไม่ได้เป็นอะไรมาก
"อะไรน่ะแจจุง รถเป็นอะไร!"
จุนซูถามเพื่อนรักที่หายเมาไปชั่วขณะ ก่อนจะปลดเข็มขัดนิรภัยเดินตามแจจุงที่ลงจากรถไปดู
"บ้าชิบ!!ยางดันมาแตกอะไรตอนนี้วะ!!!"
ร่างบางโมโหจนเผลอเตะเข้ากับข้างตัวยางที่มีร่องรอยการแตก อันเปนสาเหตุของอุบัติเหตุเมื่อครู่นี้
"โอ้ยย!!ให้ตายสิ จะทำยังไงล่ะทีนี้ แถวนี้มืดจะตาย บ้านคนก็ไม่มีด้วย!!"
จุนซูโวยวายเสียงดัง ก่อนจะกวาดตามองไปรอบๆบริเวณ ...จะมืดไปไหนเนี่ย บ้าจริง~~~
"เงียบไปเลยนะจุนซู!นายโวยวายไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้นมา ชั้นหนวกหู!!"
แจจุงที่รำคาญเสียงเล็กๆของเพื่อนรักตวาดใส่อีกฝ่าย จนร่างเล็กต้องทำหน้ามุ่ย งอนจนหันหนีไปอีกทาง
แล้วสายตาเรียวเล็กก็ปะทะเข้ากับแสงไฟเล็กๆ ที่เห็นอยู่ไม่ไกลมากนัก ....... แต่เมื่อกี้ยังไม่เห็นเลยนี่นา
"แจจุงดูนั่นดิ!!~" คนตัวเล็กชี้ไม้ชี้มือให้เพื่อนรักดูแสงไฟที่อยู่ไกลๆอย่างตื่นเต้น
"ไฟอะไรยังไม่รู้เลย นายจะตื่นเต้นไปทำไมหะ!" ร่างบางถอนหายใจกับอาการเว่อร์จัดของอีกฝ่าย
"ก็เผื่อมันจะเป็นบ้านคน ไม่ก็ปั๊มไง!~ เราลองขับรถต่อไปอีกหน่อย คงไม่เปนไรมั้ง ขับช้าๆก็ได้นี่นา .. ชั้นไม่อยากอยู่ตรงนี้นานๆ มืดจะตาย!!"
จุนซูพูดเองเออเองเสร็จสรรพ แถมยังเดินกลับขึ้นไปนั่งรอบนรถเรียบร้อย
แจจุงจึงต้องลองทำตามอย่างที่เพื่อนรักพูดไว้อย่างเสียไม่ได้
...ปั๊มบ้าอะไรมันจะเปิดตอนตีสองหะ จุนซู !!...
.
.
.
...แต่นี่อาจจะเป็นโชคดีของทั้งคู่ เพราะแสงไฟที่เห็นไม่ใช่ปั๊ม
กลับมันเป็นแสงไฟจากร้านซ่อมรถเก่าๆ ที่ตั้งอยู่กลางทุ่งนานี่ต่างหากล่ะ...
ตึกสีขาวเก่าๆที่ด้านล่างถูกทำเป็นอู่ซ่อมรถ คราบน้ำมันแห้งเกรอะไปทั่วบริเวณเป็นจุดๆ
ด้านในเป็นรถที่ยังถูกแม่แรงแขวนไว้ระหว่างซ่อม ส่วนด้านข้างเป็นซากรถเก่าๆกองทับๆกันอยู่
"เห็นมั้ยล่ะ!!โชคดีชะมัดเลย!!"
จุนซูที่ออกอาการตื่นเต้น ตั้งแต่เริ่มเห็นว่านี่เป็นร้านซ่อมรถ รีบลงจากรถทันทีที่จอด
ร่างเล็กห่อตัวเล็กน้อย พลางดึงแขนเสื้อเชิ้ตสีชมพูตัวบางของตัวเองลง เมื่อรู้สึกว่าจู่ๆอากาศก็หนาวขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ
มือเรียวถูเข้ากับต้นขาเนียนที่โผล่พ้นกางเกงขาสั้นตัวเล็กเพื่อคลายความหนาว
ก่อนจะเดินไปกดออดที่ติดอยู่ตรงกำแพงหน้าบ้าน ทำเอาแจจุงที่เพิ่งลงรถมา ห้ามไม่ทัน
"จะบ้ารึไงจุนซู!ตั้งตี 2 ตี 3แล้ว ไปกดออดปลุก เดี๋ยวเค้าก็ตื่นมาด่าหรอก!"
"ไม่เปนไรหรอกครับ.."
เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นจากด้านหลังของร่างเล็ก ทำเอาจุนซุสะดุ้งสุดตัว แต่ก็ต้องตะลึงค้างไป
เพราะคนที่เพิ่งปรากฏกายให้เห็น หล่อซะยิ่งกว่าผู้ชายคนไหนๆที่เขาได้เจอะเจอมาในละแวกนี้
ใบหน้าคมที่ดูดีจนไม่น่าเชื่อว่าจะอยู่แถบชานเมือง ริมฝีปากอิ่ม นัยน์ตาคมที่มองมาแทบจะทำให้ละลาย
ทำเอาคนพูดเก่งอย่างจุนซู ตะลึงค้าง แบบพูดไม่ออก
แล้วก็ยิ่งเป็นหนักมากเข้าไปอีก เมื่อเห็นใครอีกคนเดินตามเข้ามาสมทบ
ร่างสูงอีกคนในชุดเสื้อกล้ามซ้อนกันหลายชั้น โชว์กล้ามแขน กับใบหน้าเรียวที่หล่ออย่างลงตัว
...ให้ตายสิ ช่างซ่อมรถอะไรหล่อลากเลือดขนาดนี้...
"รถของเรายางแตก คุณช่วยซ่อมให้หน่อยได้มั้ย"
แจจุงที่ไม่ได้บ้าคนหล่ออย่างจุนซูมากมายรีบเข้าเรื่อง ก่อนที่เพื่อนตัวเล็กจะเคลิ้มมากไปกว่านี้
เสียงเรียกจากร่างบาง ทำให้ชายคนที่ใส่เสื้อกล้ามเดินเข้ามาดูรอยแตกที่ยางใกล้ๆ
"สงสัยต้องเปลี่ยนยางนะครับ คิดว่าน่าจะไม่เป็นอะไรมาก"
ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นมาบอกแจจุงที่จัดการลากจุนซูมายืนใกล้ๆตัวเอง
เพราะเหลือบไปเห็นสายตาของผู้ชายอีกคน ที่เอาแต่จ้องขาขาวๆของเพื่อนรักซะจนตาไม่กระพริบ
"แล้วจะนานมั้ย ถ้าต้องเปลี่ยน"
"ก็ราวๆ 1 ชั่วโมงครับ"
"แจจุง~ชั้นอยากเข้าห้องน้ำ~~"
เมื่อได้ยินว่าจะต้องรอนานขนาดนั้น จุนซูที่ทนปวดมานานร้องบอกเพื่อนรัก แถมยังบิดไปบิดมาทำหน้ามุ่ย
"ถ้าไม่รังเกียจเข้าที่นี่ก็ได้นะครับ เดี๋ยวผมพาไป"
ชายคนที่ยืนจ้องจุนซูอยู่เอ่ยขึ้นมา ทำให้ร่างเล็กยิ้มกว้างอย่างยินดี...
"เดี๋ยวชั้นไปเป็นเพื่อน"
แจจุงรีบห้ามเพราะไม่ค่อยไว้ใจผู้ชายคนนั้นเท่าไหร่ แต่ก็ต้องชะงักไปเมื่อได้ยินเสียงเรียกถามของคนที่กำลังซ่อมรถอยู่
แล้วพอหันไปอีกที จุนซูก็หายไปกับชายคนนั้นเสียแล้ว
.
.
.
"ต้องขอโทษด้วยนะครับ ร้านของเราออกจะเก่าไปซักหน่อย"
เสียงทุ้มที่เดินนำหน้าอยู่เอ่ยกับอีกฝ่ายที่กำลังมองไปรอบๆบริเวณด้านในของร้าน
"ไม่เปนไรหรอกฮะ ถ้าไม่ได้ที่นี่ พวกเราคงแย่แน่ๆเลย"
แสงไฟสลัวๆ กับกลิ่นน้ำมันเครื่องที่ฟุ้งไปทั่วทำเอาคนตัวเล็กต้องย่นจมูกอย่างไม่ชอบใจนัก
สองขาเรียวเดินตามอีกฝ่ายขึ้นไปชั้นบน ที่ดูดีขึ้นมาจากข้างล่างเอามากๆ
เพราะถูกแบ่งให้เป็นห้องนอนสองห้องโดยมีห้องน้ำคั่นอยู่ตรงกลาง
"ขอบคุณมากนะฮะ"
จุนซูหันมากล่าวขอบคุณอีกฝ่ายที่มาส่งตนถึงหน้าห้องน้ำ
ร่างเล็กนิ่งอึ้งไปอีกครั้งที่เห็นหน้าอีกฝ่ายชัดๆจากแสงสว่างที่ส่องมาจากไฟห้องน้ำ
...ผู้ชายคนนี้หล่อเป็นบ้าเลยแฮะ...
"คุณชื่ออะไรเหรอครับ"
แต่ไม่ใช่คนตัวเล็กที่เป็นฝ่ายถามก่อน ชายคนนั้นเป็นผู้เอ่ยถาม
สายตาคมจับจ้องไปที่ใบหน้าหวานด้วยสายตาที่บอกความรู้สึกแปลกประหลาด ทำให้จุนซูถึงกับร้อนๆหนาวๆ
"ผมชื่อจุนซูฮะ คิมจุนซู"
"ผมปาร์คยูชอน ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ"
ร่างสูงคว้าเอามือเล็กๆของจุนซูที่จะยื่นมาเชกแฮนด์ขึ้นมาจูบโดยที่อีกฝ่ายไม่ทันได้ตั้งตัว
เล่นเอาคนตัวเล็กยิ้มค้างไป ใบหน้าหวานแดงระเรื่อขึ้นมาจนแทบจะไม่ต้องเพิ่งเครื่องสำอาง
"เอ่อ..ผมขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะฮะ"
จุนซูรีบชิ่งเข้าห้องน้ำปิดประตูลงกลอน ก่อนจะถอนหายใจกับตัวเองดังเฮือก
...โดนคนหล่อขนาดนั้นจู่โจม เขาก็หวั่นไหวเป็นเหมือนกันนะเนี่ย >//<...
ร่างเล็กสะบัดหัวละความคิดฟุ้งซ่าน ก่อนจะจัดการทำธุระให้เรียบร้อยจนเสร็จ
มือเล็กเอื้อมมือไปปลดล็อคกลอนประตู ทำท่าจะเดินออกไป แต่ก็ขึ้นได้ว่ายังไม่ได้ล้างมือ จึงกลับมาที่อ่างล้างหน้าอีกครั้ง
"อ๊าาาาา~~!!~"
สายน้ำพุ่งออกมาจากก๊อกเก่าๆขึ้นสนิมนั่นทุกทิศทางแทนที่จะไหลออกมาอย่างปกติ ทำเอาจุนซูลนลานปิดแทบไม่ทัน
เสียงร้องของคนตัวเล็กที่ดังมาจากในห้องน้ำ ทำให้ร่างสูงที่รออยู่นอกห้องรีบเปิดประตูเข้ามาดู
ก่อนจะช่วยอีกฝ่ายปิดก๊อกน้ำ ซึ่งกว่าจะทำได้ก็เล่นเอาเปียกกันไปเป็นแถบๆ
"ผมลืมบอกคุณไป ว่าก๊อกมันเสีย"
ยูชอนตรวจดูว่าก๊อกปิดสนิทดีแล้ว ก่อนจะหันไปหาอีกฝ่ายที่พยายามสะบัดน้ำออกจากเสื้อผ้าอยู่
ด้วยความที่ห้องน้ำมันแคบ ทำให้ร่างของทั้งสองอยู่ใกล้กันมาก
เสื้อเชิ้ตตัวบางของจุนซูที่เปียกน้ำจนชุ่มรัดรูปซะจนเห็นทรวดทรงของร่างเล็กชัดเจน และมองทะลุไปถึงไหนต่อไหน
ใบหน้าหวานเงยขึ้นมามองอีกฝ่าย ริมฝีปากบางกำลังจะขยับเพื่อถามคำถาม
แต่ก็ต้องชะงักไป เมื่อถูกวงแขนแกร่งรวบเอาร่างของเขาเข้าไปไว้ในอ้อมกอด
พร้อมๆกับที่ ริมฝีปากหนาของอีกฝ่ายประกบจูบลงมาอย่างรวดเร็ว
“อึ๊....อืม” ริมฝีปากได้รูปสวยของยูชอนดูดเม้ม และไล้เลียริมฝีปากสีกุหลาบของคนตัวเล็กอย่างเชื่องช้า
ดวงตาคู่สวยของจุนซูเบิกโตจนกว้างด้วยความตกใจ เขาแปลกใจไม่น้อยที่ถูกฝ่ายตรงข้ามจู่โจมด้วยความรวดเร็วแบบนี้
เปลือกตาบางปรือตามองใบหน้าหล่อเหลาของคนตรงหน้าที่มองสบตาของเขาเช่นเดียวกัน
สายตาคมที่มองกลับมาอย่างร้อนแรง ทำให้หัวใจดวงน้อยของจุนซูเต้นเสียงดังจนไม่เป็นจังหวะ
ใบหน้าหวานของคนตัวเล็กเปลี่ยนจากสีชมพูระเรื่อมาเป็นสีแดงซ่านโดยไม่รู้สาเหตุ
"อื้อ~” มือเล็กของจุนซูพยายามเลื่อนขึ้นมาราวกับจะขัดขืน หากแต่ยูชอนกลับไม่ยอมให้เขาได้ทำแบบนั้น
วงแขนแกร่งโอบกระชับร่างของอีกฝ่ายให้เข้ามาแนบชิดสนิทแน่นมากยิ่งขึ้น
ทำให้แผ่นอกบางภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวที่เปียกชุ่มนั้นปะทะเข้ากับหน้าอกแกร่งของยูชอนเข้าอย่างจัง
“ฮึก...อาา” ปลายนิ้วเรียวที่จับไหล่กว้างของยูชอนเอาไว้นั่นเริ่มหดเกร็ง คนตัวเล็กปิดเปลือกตาของตัวเองเอาไว้จนแน่น
เรียวลิ้นหนาร้อนของยูชอนไล่เลียไปตามเรียวลิ้นเล็กที่ตื่นตระหนกด้วยความหวาดกลัว
เสียงหวานที่ครางต่อต้านดังเล็ดลอดอยู่ในลำคอ ภายในโพรงปากเล็กนั้นลิ้นอ่อนนุ่มชุ่มชื้น
ถูกตวัดและเกี่ยวรัดเอาไว้จนแนบแน่น ยูชอนดูดเลียลิ้นนุ่มของอีกฝ่ายด้วยความเร่าร้อน
ความร้อนจากร่างกายของทั้งสองที่โอบกอดกันเอาไว้นั้นเริ่มทวีความร้อนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ
เสียงจูบของคนทั้งสองดังกึกก้องสะท้อนไปทั่วทั้งบรรยากาศภายในห้องน้ำที่เงียบสงัด
จนคนตัวเล็กในอ้อมกอดแกร่งรู้สึกอับอาย ลิ้นเรียวเล็กพยายามจะเขยิบเลื่อนถอยหนี
แต่ทว่าปลายลิ้นร้อนผ่าวของยูชอนกลับไล่ตามไปทุกที่ ปลายลิ้นหนาร้อนตวัดพัวพันไปจนทั่วทุกรอบด้าน
“อื้อ~” คิ้วเล็กถูกขมวดขึ้นเป็นปมแน่น เมื่อยูชอนใช้ลิ้นตวัดเลียเพดานปากของเขา แล้วไล่เลียไปตามซี่ฟันขาวทีละซี่
ให้ตายสิ...ผู้ชายคนนี้จูบเก่งเหลือเกิน เพียงแค่ถูกจูบเรี่ยวแรงที่มีอันน้อยนิดของเขาก็ราวกลับว่าจะเลือนหายไปโดยทันที
มือเล็กที่ตอนแรกจะผลักไสร่างสูงให้ออกไปนั้น บัดนี้กลับอ่อนแรงและไร้สิ้นพละกำลังลง
ถ้าวงแขนแกร่งของยูชอนไม่โอบกระชับร่างบางของเขาเอาไว้ ป่านนี้จุนซูคงทรุดฮวบลงไปนั่งกับพื้นห้องน้ำ....
“อืม...อาาา” ในที่สุดช่วงเวลาไม่นานนัก ริมฝีปากสีกุหลาบที่ถูกยูชอนครอบครองนั้นก็ได้รับการปลดปล่อยให้ได้รับอิสระอีกครั้ง
สายน้ำลายไหลยืดออกมากจากริมฝีปากของคนทั้งคู่ รอยยิ้มพอใจปรากฏขึ้นที่ริมฝีปากได้รูป
ก่อนที่ยูชอนจะไล่ตามเส้นทางน้ำใสๆเหล่านั้นเข้ามาประกบจูบกลีบปากสวยของจุนซูอีกครั้ง แล้วปล่อยให้คนตัวเล็กได้หายใจเองบ้าง
"คุณจูบผมทำไม..."
จุนซูหอบหายใจแรง เขายืนพิงร่างของอีกฝ่ายเอาไว้ ใบหน้าหวานเงยหน้าขึ้นมา พลางมองลึกลงไปในดวงตาสีนิลนั่นด้วยความไม่เข้าใจ
... จริงอยู่ที่จุนซูเป็นนักเที่ยวตัวยง แถมยังดูออกจะแรงในสายตาคนอื่น
แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็เป็นคนหวงเนื้อหวงตัวและจะยอมโอนอ่อนให้กับคนที่เขาเต็มใจจะยอมเท่านั้น ...
แต่กับคนๆนี้ ... ถึงเค้าชอบคนหล่อก็เถอะ อยู่ๆก็ดึงเข้ามาจูบแบบนี้ จุนซูก็ตกใจจนแทบจะทำอะไรไม่ถูกเหมือนกัน
"ผมชอบคุณนะ...ชอบมากเลย" ใบหน้าคมกระซิบลงข้างหู ใกล้จนคนตัวเล็กขนลุก
และก็ต้องสะดุ้งตกใจมากขึ้นไปอีก เมื่อจู่ๆปลายนิ้วแกร่งของยูชอนได้ลากไล้ลงมาสัมผัสที่แผ่นอกบางของเขา
ร่างสูงสอดมือของตัวเองเข้าไปสัมผัสติ่งเนื้อเล็กสีชมพูอ่อนที่เริ่มตั้งขึ้นมาเต่งตึงแข็งเป็นไต
“อย่าจับ..ไม่เอานะ..” น้ำตาใสเริ่มเอ่อล้นที่ขอบตาสวย มือเล็กของจุนซูพยายามเลื่อนขึ้นมาปัดมือของยูชอนออก
แต่ทว่าร่างสูงกลับไม่ยอม ฝ่ามือใหญ่ร้อนผ่าวประทับลงมาแล้วนวดเฟ้นที่เนินอกบางของจุนซูโดยที่ไม่สนใจคำร้องห้ามของคนตัวเล็ก
“หยุด...นะ” สัมผัสจากปลายนิ้วแกร่งของยูชอนนั่น ความเสียววูบที่จุนซูไม่คุ้นเคยเริ่มคืบคลานเข้ามา
สัมผัสจาบจ้วงที่ลูบไล้อย่างช่ำชอง ทำให้จุนซูเบลอไปหมด .... เขาคิดอะไรไม่ออกเลยในตอนนี้
“คุณสวยเหลือเกิน” ลิ้นเรียวไล้บริเวณด้านข้างของใบหูนุ่ม จนร่างเล็กรู้สึกเคลิ้ม
ก่อนที่ริมฝีปากได้รูปจะเลื่อนลงมาขบเม้มที่ซอกคอขาวงามระหงส์ของจุนซูจนเกิดร่องรอยรักสีแดงช้ำ
ฝ่ามือหนาของยูชอนเลื่อนมาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวของจุนซูออกจนครบทุกเม็ด
ก่อนที่เขาจะถอดเสื้อของจุนซูออกอย่างง่ายดาย โดยที่ร่างเล็กยังไม่ทันจะได้ขัดขืนอะไร
“อย่านะ..จะทำอะไร ? ” ร่างบอบบางของคนตัวเล็กสั่นระริก เมื่อถูกร่างสูงพลักให้เข้ามาแนบชิดติดกับผนังห้องน้ำ
แสงของดวงจันทร์ที่สาดส่องผ่านกระจกใสบานเล็กตรงนี้เข้ามา ทำให้ยูชอนมองเห็นร่างกายของคนตรงหน้าชัดเจนมากยิ่งขึ้น
คนตัวเล็กผมสีน้ำตาลอ่อนรับกับใบหน้าหวานราวกับเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ริมฝีปากได้รูปสวยสีชมพูดั่งกลีบกุหลาบ
เรือนร่างบอบบาง...ผิวขาวที่มองทะลุแทบจะเห็นเส้นเลือดที่ไหลเวียนอยู่ภายใน งดงามราวกับนางฟ้าตัวน้อยๆ ก็ไม่ปาน....
“อ๊ะ!..ปล่อยผมนะ ”
จุนซูร้องห้าม เมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวของยูชอนลากเลื่อนลงมาเลียหน้าอกของเขา คนตัวเล็กเม้มริมปากของตัวเองเอาไว้จนแน่น
... ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงควบคุมร่างกายให้ขัดขืนคนตรงหน้าไม่ได้ แค่เพียงสบตาอีกฝ่าย ตัวเขาก็ดูเหมือนไร้เรี่ยวแรงจนทำอะไรไม่ถูก
อยากจะวิ่งหนีออกไปจากที่ตรงนี้แทบบ้า แต่ทว่าส่วนลึกภายในจิตใต้สำนึกกลับร่ำร้องบอกว่า อยากให้ผู้ชายคนนี้ได้โอบกอดและสัมผัส
.... คิมจุนซู ! นายเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆ ....
“อา.....อ๊ะ!”
ยอดอกเต่งตึงถูกลิ้นหนาร้อนของยูชอนดูดเลียและขบเม้มหยอกเย้า ขณะที่ฝ่ามือใหญ่อีกข้างนึงก็บดขี้ยอดอกของเขาไปด้วย
ความเสียวซ่าบซ่านเริ่มแล่นริ้วปรี่ล้นเข้ามาในร่าง ดวงตาสีนิลของยูชอนเหลือบขึ้นมามองใบหน้าหวานของจุนซูที่มีแดงก่ำราวกับลูกเชอร์รี่
ปลายลิ้นร้อนถูกผละออก ริมฝีปากคมลอบยิ้มที่มุมบางบางๆ เมื่อเห็นอีกฝ่ายเริ่มมีอารมณ์ พลางก้มลงเลียยอดอกนุ่มซ้ำ...
“อะ..อื้อ~ ” มือเล็กเลื่อนเข้ามาปิดริมฝีปากของตัวเองเอาไว้
เพื่อปิดกั้นเสียงร้องครางที่ฟังดูน่าอายของตัวเองออกมา เมื่อติ่งเนื้อนุ่มถูกยูชอนโลมเลียและขับกัดหยอกเย้า
เลือดสีแดงถูกฉีดพ่นขึ้นมายังใบหน้าหวาน เมื่อเรียวขาบางของเขาถูกคนตรงหน้าจับแยกออกจากกันจนกว้าง
ยูชอนกำลังปลดเข็มขัดและดึงกางเกงของจุนซูลง พลางก้มลงมองท่อนเนื้อเล็กสีอ่อนของจุนซู
ที่ตั้งขึ้นมาจนแทบจะทะลุกางเกงชั้นในตัวเล็กที่ร่างบางสวมใส่อยู่
“ไม่นะ..อย่านะ..อย่าทำแบบนั้น” มือเล็กของจุนซูพยายามเลื่อนลงมาปัดมือของยูชอนที่พยายามจะดึงกางเกงชั้นในของเขาออก
... จุนซูรู้ดีว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป ... แต่เขายังไม่อยากเสียเวอร์จิ้นให้กับคนที่เพิ่งเจอกันครั้งแรกแบบนี้ ...
คนตัวเล็กขัดขืนอย่างสุดความสามารถ แต่ก็สู้แรงอีกฝ่ายไม่ไหว
“อ๊ะ!” ใบหน้าหวานเงยขึ้น เมื่อถูกฝ่ามือร้อนของยูชอนกอบกุมส่วนนั้นของเขาเอาไว้หลวม ๆ
ความรัญจวนใจในแบบที่เขาไม่เคยรู้สึกมาก่อน แผ่กระจายไปทั่วจุดอ่อนไหวอันเล็กของจุนซู
รอยยิ้มพอใจปรากฏที่ใบหน้าหล่อเหลาของยูชอน เขาเลื่อนตัวลงมา ก่อนที่ริมฝีปากได้รูปจะจุมพิตที่แกนกายอันเล็กของจุนซูเบาๆ
“อ๋า!~ ” คนตัวเล็กร้องขึ้นราวกับตกใจ จุนซูก้มลงมามองผู้ชายคนนี้ที่กำลังเลียส่วนนั้นของเขาอยู่
“อา..มะ..ไม่เอานะ” ขาเล็กพยายามเขยิบเข้าหากัน แต่ก็ไม่เป็นผล เมื่อถูกมือของยูชอนกันเอาไว้
ยูชอนใช้ลิ้นหนาร้อนของตัวเองไล้เลียส่วนปลายที่ไวต่อสัมผัสของคนตัวเล็ก ก่อนที่เขาจะอ้าปากรับแกนกายอันเล็กของจุนซูเข้ามาในปาก
“อ๊ะ..อื้อ” ลมหายใจของจุนซูที่ปลดปล่อยออกมานั้นร้อนผ่าวราวกับจะเผาไหม้ หัวใจดวงน้อยของจุนซูเต้นรัวมากขึ้นเรื่อยๆ
.... ความรู้สึกแปลกๆ ที่ก่อตัวขึ้นมาอย่างรวดเร็ว แทบจะทำให้ร่างเล็กทรงตัวไม่อยู่ ....
ภายในโพรงปากร้อนนั้น ปลายลิ้นสากหนาที่ชุ่มชื้นไปด้วยน้ำลายนั้นกำลังตวัดโอบรัดรอบความแข็งขึงอันเล็กของจุนซูเอาไว้
ยูชอนขยับริมฝีปากไปพร้อมกับการใช้ลิ้นที่ชำนาญของตน
เขาค่อยๆรูดอวัยวะส่วนนั้นของจุนซูเข้าออก ยูชอนกลืนกินจุนซูเข้าไปในปากร้อนครั้งแล้วครั้งเล่า...
“อะ...อา..อ้าาา”
หลังจากถูกร่างสูงทำแบบนี้ซ้ำไปซ้ำมาอยู่หลายครั้ง ความปรารถนาที่คนตัวเล็กอดทนอดกลั้นเอาไว้ก็ดำเนินมาจนถึงจุดขีดสุด
จุนซูกรีดร้องเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่อวัยวะอันเล็กจะฉีดพ่นน้ำรักสีขาวขุ่นเข้าไปในโพรงปากของยูชอนจนหมด
ร่างสูงกลืนกินน้ำรักของจุนซูลงคอทุกหยาดหยด พลางซึมซับรสชาติของคนตัวเล็กที่แสนจะหอมหวาน
คนตัวเล็กหอบหายใจจนตัวโยน จุนซูรู้สึกอายขึ้นมาจับใจ เขาทำท่าจะผละร่างของยูชอนออก
แต่กลับถูกผลักให้แนบชิดติดกับผนังห้องน้ำเช่นเดิม
“คุณจะทำอะไรผมอีก... พอได้แล้ว” ช่วงพริบตาที่จุนซูมองสบตาของยูชอนนั้น ความหวาดกลัวก็แล่นริ้วเข้ามาจนขนลุก...
ทำไมผู้ชายคนนี้ต้องมองเขาแบบนี้ด้วย...สายตาที่มองมาดูโลมเลียราวกับโหยหา แต่ก็เหมือนมีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่...
“ผมจะทำให้คุณเป็นของผมคนเดียวตลอดไป..” ยูชอนพูดราวกับกระซิบ ริมฝีปากได้รูปจุมพิตแก้มใสของจุนซูแผ่วเบา
ดวงตาเรียวเบิกกว้างเมื่อได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย ...
คนตัวเล็กสะดุ้งจนตัวโยน เมื่อนิ้วของยูชอนเลื่อนมาถูไถที่ปากทางเข้าช่องทางรักด้านหลังของเขา
“อะ..อา..หยะ! ” เสียงใสร้องครางขึ้นทันที เมื่อนิ้วเรียวนั้นกำลังแยกรอยจีบที่ปิดสนิทด้านหลังของเขาออกจากกัน
“เจ็บ!...อย่าทำแบบนั้นนะ..” น้ำตาใสของจุนซูไหลรินลงมาข้างแก้ม เขาไม่เคยให้ใครทำแบบนี้กับเขาสักครั้งเลย
“คุณรังเกียจผมเหรอ" เสียงทุ้มเอ่ยราวกับตัดพ้อ ทำให้ร่างเล็กต้องใจอ่อน ... เขาไม่ได้รังเกียจคนๆนี้ ... เพียงแต่ ......
"ไม่ใช่นะ ... ผะ ... ผมกลัวเจ็บ" สุดท้ายแล้ว จุนซูก็ยอมสารภาพออกมาตามตรง
ใบหน้าหวานก้มลงต่ำด้วยความอาย แต่มันช่างดูน่ารักเสียเหลือเกินในสายตาของอีกฝ่าย
“ไม่ต้องห่วงหรอก ... จะทะนุถนอมอย่างดีเลย ” ยูชอนกระซิบพลางกดจูบที่กลุ่มผมนุ่มเบาๆ
ก่อนที่เขาจะสอดใส่นิ้วของตัวเองเข้าไปจนลึกสุด ช่องทางรักด้านหลังของจุนซูตอดรัดนิ้วของเขาอย่างแนบแน่น
“อาาา..แน่นจังเลย ตรงนั้นของคุณ”
“อื้อ...” คิ้วเล็กของจุนซูขมวดขึ้นมาเป็นปมแน่น ... เจ็บจังเลย ทำไมต้องเอานิ้วเข้ามาในตัวของเขาด้วยนะ...
...ไม่รู้หรือไง ทำแบบแล้วมันเจ็บมากแค่ไหน...
"ฮึก..." น้ำตาใสไหลรินลงมาข้างแก้มเพื่อระบายความเจ็บปวด ยูชอนตกใจเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะจูบซับน้ำตาให้คนตัวเล็กอย่างอ่อนโยน
“อดทนอีกนิดนึงนะ..อีกแปบเดียวคุณก็จะชินแล้ว” ยูชอนพูดปลอบใจ เขาค่อยขยับนิ้วเรียวยาวของตัวเองเข้าออกในร่างของจุนซูเชื่องช้า
“อะ..อา..อ้าาา” เสียงหวานของจุนซูร้องครางไม่หยุดหย่อน ช่องทางรักของเขาค่อยๆปรับตัวดูดกลืนนิ้วเรียวของอีกฝ่ายเข้ามามากขึ้น
ยูชอนเพิ่มจำนวนนิ้วเข้าออกในร่างของจุนซู จนกระทั่งครบทั้งสามนิ้ว ช่องทางภายในของจุนซูร้อนระอุ จนทำให้ร่างสูงแทบจะบ้าคลั่ง
ลมหายใจของยูชอนที่ถูกปลดปล่อยออกมาปะทะกับแก้มใสของจุนซูนั่นร้อนผ่าว เขาค่อยๆถอดนิ้วของตัวเองออกมา
“ผมจะใส่แล้วนะ..คุณพร้อมนะครับ” ยูชอนบอกคนตัวเล็กให้เตรียมตัวเตรียมใจเอาไว้ก่อน
“อย่านะ..ได้โปรด...ไม่เอานะ” จุนซูทำท่าจะร้องไห้ เมื่อยูชอนดันหลังของเขาให้เข้ามาแนบชิดติดกับผนังห้องน้ำ แล้วจับขาทั้งสองขาของจุนซูขึ้นมา
“.....อึ่ก! อ๋า เจ็บ !!! ~ ” ดวงตาคู่สวยเบิกโตจนกว้าง
เมื่อยูชอนกดอวัยวะแท่งเนื้อร้อนแห่งความเป็นชายอันใหญ่โตของตัวเองสอดใส่เข้ามาในช่องทางรักของจุนซู ที่ถูกทำให้คลายตัวด้วยนิ้วเมื่อกี้นี้
“ไม่นะ..ผมเจ็บ !...เอาออกไปนะ” จุนซูรู้สึกเจ็บตรงนั้นราวกับขาดใจ นี้เป็นครั้งแรกที่เขาให้คนอื่นสอดใส่เข้ามาในตัวแบบนี้
เจ็บเหลือเกิน ตรงนั้นของผู้ชายคนนี้ทั้งใหญ่โตเกินที่เขาจะรับไหว
“ยูชอน..ปาร์ค ยูชอน..จำชื่อของผมเอาไว้” ร่างสูงพูดพลางมองสบตาคนตัวเล็ก
“เพราะนี่อาจจะเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายที่ผมจะได้กอดคุณ”
ยูชอนคลี่ยิ้มอบอุ่นให้อีกฝ่ายที่ดูเหมือนไม่เข้าใจคำพูดของเขา ก่อนที่ริมฝีปากได้รูปค่อยๆประกบจูบปลอบใจคนตัวเล็กอย่างอ่อนโยน
ดวงตาคู่สวยของจุนซูเบิกโตขึ้นอีกครั้ง ก่อนที่เขาจะปรือตามองใบหน้าหล่อเหลาที่มองกลับมาเช่นเดียวกัน
หัวใจดวงน้อยของจุนซูเต้นเร็วระรัวอย่างไม่รู้สาเหตุ ก่อนที่มือเล็กจะเลื่อนขึ้นมาโอบกอดแผ่นหลังกว้างเอาไว้
เปลือกตาบางถูกปิดลงเชื่องช้า คนตัวเล็กจูบตอบกลับยูชอนอย่างไม่รู้ตัว
ท่อนเนื้อร้อนของยูชอนเริ่มขยับขับเคลื่อนไหวสอดใส่เข้าออกในร่างของคนตัวเล็กอย่างเชื่องช้า
ยูชอนไม่อยากทำให้จุนซูเจ็บ เขาอดทนได้ ถึงจะไม่ทันใจแต่เพื่อนางฟ้าตัวน้อยที่อยู่ในอ้อมกอด ....เขายอมได้หมดทุกอย่าง.....
“อะ...อื้อ~ ” เสียงหวานครางเล็ดลอดออกมาเมื่อทั้งคู่ละจูบออกจากกัน
“ร้อนจังเลย...รู้รึเปล่า ข้างในของคุณช่างเร่าร้อน แล้วก็ตอดรัดผมแน่นไปหมด”
ยูชอนว่าพลางกระซิบ ขณะที่อวัยวะส่วนนั้นยังคงสอดใส่เข้าออกในร่างของจุนซูไม่หยุดหย่อน
“อะ...อา~ ” จุนซูหน้าแดง ความเจ็บปวดเริ่มแปรเปลี่ยนมาเป็นความเสียวซาบซ่าน
จุนซูไม่รู้สึกเจ็บเท่าไหร่แล้ว ตรงกันข้ามเขากลับรู้สึกดี และอยากให้คนตรงนี้เข้ามาในตัวเขาเร็วกว่านี้อีก
“อื้อ~..อาาา...ดีจังเลย”
มือเล็กของจุนซูโอบกระชับกอดยูชอนเอาไว้ให้แนบแน่นมากขึ้นอีก คล้ายจะบ่งบอกว่าเขาเองต้องการร่างสูงมากแค่ไหน
ซึ่งยูชอนเองก็รับรู้ได้ถึงความรู้สึกนั้น ช่องทางรักภายในของจุนซูทำให้เขาแทบจะบ้าคลั่ง
ส่วนนั้นของร่างเล็กตอดรัดเขาแน่นจนรู้สึกเจ็บไปหมด ยูชอนค่อยๆเพิ่มเรี่ยวแรงในการสอดใส่ส่วนนั้นเข้าออกในร่างของจุนซูมากยิ่งขึ้น
“ยูชอน~” ใบหน้าหวานส่ายสะบัดไปมา เขารู้สึกดีเหลือเกินที่ถูกทำแบบนี้
เรือนผมสีน้ำอ่อนชุ่มชื้นไปด้วยด้วยเม็ดเหงื่อสีใสที่เริ่มผุดพร่ายออกมาจากรูขุมขน ร่างกายของจุนซูและยูชอนร้อนผ่าวราวกับจะเผาไหม้
ยิ่งจุนซูกรีดร้อง ยูชอนเองก็เพิ่มแรงอัดกระแทกกระทั้นเข้าออกในร่างของจุนซู ทั้งเร็วทั้งแรงมากขึ้นอีกเป็นเท่าตัว
"อื้ออ...ยูชอน~~" เสียงหวานสั่นเครือจากแรงกระแทกในทุกๆครั้ง
“อาาา..จุนซู ~” ยูชอนเองก็ครางเรียกชื่อของอีกฝ่ายไม่หยุด
ทั้งจุนซูและยูชอนกำลังผลักดันบทรักอันวาบหวามร่วมกัน เพื่อก้าวข้ามขีดเส้นชัยแห่งความปรารถนา
แกนกายอันเล็กของจุนซูตั้งขึ้นมาอีกครั้งจากอารมณ์รัก ความทะยานอยากในรสชาติแห่งกามารมณ์ที่ยั่วเหย้าทำให้สติสัมปชัญญะของคนทั้งสอง
หลุดลอยล่องหนออกไปไกล จนยากที่จะฉุดรั้งให้กลับคืนมาได้ ในหัวสมองของจุนซูและยูชอนเต็มไปด้วยเมฆหมอกสีขาวโพลน
เปลวเพลิงของตัณหาราคะถูกจุกขึ้นครุกกรุ่นขึ้นจนแทบจะทำลายร่างทั้งสองและทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่รายล้อมให้มอดไหม้ในคราวเดียวกัน
จุนซูกับยูชอนกำลังตกอยู่ในห้วงภวังค์ของกันและกัน จนยากที่จะไถ่ถอนตัวแยกออกจากันได้
“อาาา..ยูชอน..ผะ ผมไม่ไหวแล้ว..” จุดสิ้นสุดแห่งความปรารถนาที่จุนซูกำลังต่อสู้ฝ่าฟันอยู่นั้น กำลังใกล้เข้ามาอีกครั้ง
ยูชอนเองก็อดทนอดกลั้นความต้องการของตัวเองที่เก็บซ่อนไว้อยู่ภายในไม่ไหวแล้วเช่นกัน เขากำลังจะถึงจุดหมายปลายทางที่มายืนรออยู่ร่อมร่อ
ร่างสูงกระแทกส่วนนั้นเข้าออกในช่องทางรักด้านหลังของจุนซูอีกสองสามครั้งติดๆกัน
ก่อนที่แท่งเนื้อร้อนของยูชอนจะระเบิดสายน้ำรักฉีดพ่นเข้าไปในช่องทางภายในของจุนซูครั้งเดียวจนแน่นคับเต็มพื้นที่
พร้อมกับอวัยวะเล็กของจุนซูที่สั่นระริกนั้นก็หลั่งไหลน้ำรักออกมาจากส่วนยอด เปรอะเปื้อนไปทั่วหน้าท้องน้อยเต็มไปหมด
"อาา.."
เสียงหอบหายใจของทั้งสองร่างที่ยังคงเป็นหนึ่งเดียวดังอยู่ท่ามกลางความเงียบของค่ำคืนแสนสงบ
หัวกลมๆของจุนซูซบลงกับบ่าแกร่งของร่างสูงที่โอบอุ้มเขาอยู่อย่างอ่อนแรง แผ่นหลังบางเป็นรอยแดงเล็กน้อยจากแรงเสียดสีกับผนังห้องน้ำ
ร่างเล็กรู้สึกอ่อนแรงและเบลอไปหมด จนกระทั่งมารู้สึกตัวอีกที ตัวเขาก็มานอนอยู่บนเตียงนุ่มในห้องนอนสีขาวที่ดูเรียบๆ แต่จัดวางข้าวของไว้อย่างลงตัว
ดวงตาคู่สวยเงยขึ้นสบตากับอีกฝ่ายที่รั้งร่างของเขาเข้ามากอด ลมหายใจร้อนที่กระทบลงตรงแก้ม ทำให้จุนซูรู้สึกเขินอาย เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่ผ่านไปเมื่อครู่
... น่าแปลกที่ร่างกายของเขามีปฏิกิริยามากมายกับคนที่รู้จักกันไม่ถึงชั่วโมงแบบนั้น ...
มือหนาเกลี่ยผมสีน้ำตาลที่ตรงลงมาปรกใบหน้าหวานอย่างอ่อนโยน รอยยิ้มของยูชอนที่ส่งมาให้เขานั้น
ทำให้จุนซูอบอุ่นในหัวใจอย่างน่าประหลาด รวมไปถึงสายตาที่มองลงมาอย่างอ่อนโยนนั้น ... จุนซูรู้สึกคลับคล้ายคลับคลาว่าเคยเห็นที่ไหนมาก่อน
"เราเคยเจอกันที่ไหนมาก่อนรึเปล่าฮะ" เสียงเล็กเอ่ยถามอีกฝ่ายด้วยความสงสัย
... จุนซุรู้ว่าประโยคนี้มันฟังเหมือนคนจะเข้ามาจีบกันใหม่ๆ แต่ว่าเขาต้องการจะถามคนตรงหน้าแบบนั้นจริงๆ ...
"ผมจะรอคุณไม่ว่านานแค่ไหนก็ตาม"
ยูชอนเอ่ยพลางก้มลงจูบริมฝีปากบางที่ทำท่าจะถามคำถามใหม่อีกครั้ง
มือหนาที่ลูบไล้ไปทั่วร่าง ทำให้จุนซูอ่อนแรงไปชั่วขณะ ... เพียงแค่ถูกคนๆนี้สัมผัส ร่างกายของเขาก็เหมือนกับถูกหลอมละลาย
แสงจากดวงจันทร์สาดส่องโลมไล้ร่างของทั้งสองที่รวมเป็นหนึ่งเดียวครั้งแล้วครั้งเล่า ราวกับภาพเก่าที่ถูกฉายซ้ำๆ
สัมผัสแนบแน่นและความอ่อนโยนที่ได้รับ ทำให้คำถามที่มีอยู่ในหัวของจุนซูจางหายไปราวกับเป็นหมอกควัน
... ยิ่งสัมผัส ยิ่งรู้สึก ... ยิ่งใกล้ ยิ่งคุ้นเคย ... คุ้นเคยกับอ้อมกอดของคนๆนี้ ...
... ยิ่งมากขึ้นเท่าไหร่ ภาพในอดีตก็ไหลย้อนกลับเข้ามาในความทรงจำ ...
... แต่ทว่า ... สิ่งสุดท้ายที่จุนซูได้สัมผัสและรับรู้ ...
... คือ จูบลา ..... จากคนที่พร่ำบอกรักเค้าอยู่ทั้งคืน ...
.
.
.
"อื้ออ..."
ร่างเล็กขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆลืมตาขึ้น ... สิ่งแรกที่ประสาทสัมผัสของเขาได้รับรู้ คือ กลิ่นอับและฝุ่นละอองที่ลอยคละคลุ้งในอากาศ
จุนซูรู้สึกปวดเมื่อยไปทั่วร่าง ความเจ็บแปลบที่ช่องด้านหลังก็ยังเป็นสิ่งยืนยันว่า สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนั้นเขาไม่ได้ฝันไป
แต่ทว่า...
ภาพของห้องนอนสีขาวในสภาพทรุดโทรมเต็มไปด้วยหยากไย่และฝุ่นที่จับตัวหนาเป็นชั้น กระจกหน้าต่างแตกเป็นรอยร้าว
... สภาพที่แตกต่างจากเมื่อคืนราวฟ้ากับเหว .... ทำให้ร่างเล็กต้องผุดลุกจากเตียงด้วยความตกใจ
จุนซูคว้าเสื้อผ้าที่วางอยู่ข้างเตียงขึ้นมาใส่อย่างลวกๆ ก่อนจะรีบผลุนผลันออกจากห้องไป
"อ๊ะ!!!"
ร่างเล็กเซล้มไปกองกับพื้น เมื่อชนเข้ากับร่างของใครอีกคนที่วิ่งมาจากอีกทางพอดี
"จุนซู!!!!" เสียงหวานของอีกฝ่ายเอ่ยขึ้นอย่างดีใจ พร้อมๆกับที่จุนซูถูกดึงเข้าไปกอด "ไปจุนซู!!เราไปจากที่นี่กัน!!"
แจจุงฉุดร่างเล็กของเพื่อนรักที่นั่งกองอยู่กับพื้นให้ลุกขึ้นเดินตามเขาลงไปอย่างรวดเร็ว ทั้งที่จุนซูยังตั้งตัวไม่ติด
"อะไรกันแจจุง~~แล้วยูชอนล่ะ ยูชอนอยู่ที่ไหน"
จุนซูที่ถูกลากมาจนถึงรถ ดึงอีกฝ่ายที่ตั้งหน้าตั้งตาลากเค้าออกมาจากบ้านให้หันมาคุยกันให้รู้เรื่อง
"ยูชอนอะไร!!! นายหมายถึงไอ่ผีหน้าหล่อนั่นที่นายหายไปกับมันเมื่อคืนน่ะเหรอ"
"ผีหน้าหล่อ ... หมายความว่ายังไง"
"หันกลับไปดูซะจุนซู ... ที่นี่อู่ซ่อมรถร้าง ร้างมาหลายปีแล้วด้วย ... พวกเราโดนผีหลอกแล้วรู้มั้ย~"
แจจุงตื่นขึ้นมาตอนเช้าในรถ เขาไม่รู้ตัวว่าหลับไปเมื่อไหร่ด้วยซ้ำ
แต่ที่แน่ๆ ภาพสุดท้ายที่เขาเห็น คือช่างซ่อมรถที่กำลังเปลี่ยนยางให้เขาอยู่หันมายิ้มเย็นๆให้ แล้วแจจุงก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย
"ตอนเช้า พวกชาวนาที่เดินผ่านมาปลุกชั้น ... เค้าบอกชั้นว่ามานอนอะไรตรงนี้ ... ที่นี่เป็นอู่ซ่อมรถร้างมาหลายปีแล้ว
ได้ยินว่า แฟนเจ้าของอู่รถชนตาย หลังจากนั้นอีกไม่กี่เดือน เจ้าของอู่คนนั้นก็เลยฆ่าตัวตายตาม ....
ให้ตายสิจุนซู~~ ที่เราเห็นเมื่อคืนน่ะ มันผีชัดๆเลยนะ" แจจุงพูดยาวโดยไม่ได้สังเกตสีหน้าตกตะลึงของเพื่อนรัก
ร่างบางลากจุนซูที่ยืนเหม่ออยู่ยัดเข้าไปในรถ ก่อนจะรีบขับออกไปจากบริเวณนั้น
ดวงตาเรียวยังคงเหม่อมองอู่ซ่อมรถร้างนั้นไปจนลับตา ... ในสมองของจุนซูว่างเปล่าไปหมด
... ยูชอน ...
... อู่ร้าง ...
... ฆ่าตัวตาย ...
ถ้าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อวานไม่ใช่ฝัน .... แล้วมันคืออะไร ?
ลมเย็นพัดวูบเข้ามาในรถ ทั้งที่หน้าต่างสี่บานถูกปิดสนิท ... สัมผัสอ่อนโยนที่โอบล้อมมาจากด้านหลังที่ไม่อาจเห็นได้ด้วยตาเปล่า
เสียงทุ้มที่กระซิบข้างหูของจุนซูอย่างอ่อนโยน กับเสียงกรีดร้องของแจจุงที่ดังขึ้นพร้อมๆกัน
รถสปอร์ตสีขาวคันหรูชนเข้ากับรถสิบล้อที่พุ่งสวนมาอย่างแรง จนกระเด็นไปชนกับต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ข้างทาง
เสียงระเบิดของเครื่องยนตร์ดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ .... สภาพรถถูกไหม้อย่างไม่เหลือซาก
แต่ทว่า เสียงสุดท้ายที่จุนซูได้ยินในความทรงจำ กลับเป็นเสียงทุ้มของคนที่พร่ำบอกรักเขาทั้งคืน
"เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป...จุนซู"
################# END #################
เรื่องนี้แต่งนานมากประมาณชาติเสด 555 แต่งแล้วแอบดองเล็กน้อย
จนกระทั่งกิ๊กส่งตอน NC มาให้ (ขอบคุณมากมาย)
แล้วยังเป็นฮาโลวีนอีก ... จัดไปคับพี่น้อง ~~
น่ากลัวมั้ย 555 ~~ ไม่สินะ TT^TT
มันทั้งเรท ทั้งหลอน(เหรอ) เอาไปเอามาเลยไม่น่ากลัวเลย กร๊ากกก
สาบานได้ว่า ตอนคิดพลอตไม่ได้จะให้จบแบบนี้นะคับ แต่งไปแต่งมาเปนงี้ไปซะได้
ที่จิงตอนแรกจะมียุนแจด้วย แต่ไม่สามารถจิงๆ ... ถ้าแจเซียคงได้อยู่ (ไม่ใช่ละ)
เอาเหอะเนอะ ~~ หวังว่าคงจะชอบกันนะคับ ปาร์คกี้ ผีขี้เอา 555 (เค้ามีแต่เอ็ดดี้ ผีน่ารัก เหอะๆ)
สุขสันต์วันฮาโลวีนนะคับ ~ (เด๋วจะเอาองค์ชายน้อยมาเซ่นเร็วๆนี้เน้ >///<)
