[Fic] .. We ? ..
Paring : Yoochun x Junsu x Jaejoong
Author : Fz*FunkyboyZ
Note : แหะๆ เรื่องใหม่อีกแล้ว ^^" ทั้งที่ยังมีในโหลดองอีกเพียบ แต่ก้ยังจะแต่งเรื่องใหม่อีกเนอะ
แต่ว่าๆนะคับ เรื่องนี้มันก้ใช่ว่าจะใหม่นะคับผู้อ่านที่รักทุกท่าน ~
ยังจำ Destiny of our love ที่ผมเคยแปะอินโทรไว้เมื่อชาติก่อนรึป่าว (สมัยบอรดเก่าอ่ะคับ นานชาติเสด T^T)
ที่มันเป็น ยุน เซีย แจ อ่าคับผม ~ มันกลับมาแล้ว !!~ แถมเปลี่ยนพระเอกอีกต่างหาก 555 (ขอโทษนะหมี)
กลับกลายเปน Yoochun x Junsu x Jaejoong แน่นอนว่าขึ้นมางี้ต้องมีทั้งคู่ ยซ. และ ซม. แน่นอน (โฮกก ทำใจมะด้าย 55)
หวังว่าคงจะชอบกันนะคับผม ผมสัญญาว่าจะมาต่อเร็วๆ ไม่ดอง
เพราะคิดว่ามันคงไม่กี่ตอน T^T (แต่อีกสองเรื่องที่ดองไว้ก็ขอแปะไว้ก่อนน้า >//<)
----------------------------------------------------------------
# Part 1 #
"นี่ยูชอน~ ชั้นได้ทุนไปเรียนต่อที่ฝรั่งเศสแล้วล่ัะ~~ ดีใจจังเลย~!!"
"..............."
"ทำไมเงียบไปล่ะยูชอน นายไม่ดีใจกับชั้นเหรอ"
"ชะ..ชั้น...... จุนซู นายไม่ไปไม่ได้เหรอ ชั้นไม่อยากให้นายอยู่ห่างจากชั้นเลย ชั้นรักนายนะ นายก็รู้ใช่มั้ย"
"ยูชอน ... อย่าพูดแบบนี้สิ ... นายกำลังทำให้ชั้นลังเลนะ นายก็รู้ ..ว่านี่เป็นความฝันของชั้น"
"ชั้นรู้จุนซู ... แต่ชั้น.."
"อย่าห่วงไปเลยยูชอน ชั้นจะไม่มีวันลืมนาย..และชั้นก็จะรักนายคนเดียวตลอดไป.."
".. ชั้นก็เหมือนกันจุนซู .. ชั้นจะรักนายคนเดียวตลอดไป"
"..จุนซู.."
เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นมาในความมืด พร้อมๆกับแสงอ่อนๆของพระอาทิตย์ที่กำลังโผล่พ้นขอบฟ้าขึ้นมาทักทาย
เปลือกตาหนากระพริบถี่ๆก่อนจะเปิดออกกว้าง พลางจ้องมองไปที่เพดานอันว่างเปล่าอย่างไร้จุดหมาย
ภาพในอดีตยังคงติดอยู่ในความทรงจำ ที่ตามมาตอกย้ำถึงในฝัน เพื่อไม่ให้เขาลืมเลือนมันไป
... คิมจุนซู รักครั้งแรกที่ต้องจากลาด้วยความเจ็บปวดของเขา ...
"ยูชอน ... ชั้นจะให้สร้อยเส้นนี้กับนาย ให้มันเป็นตัวแทนของชั้น ว่าชั้นจะอยู่เคียงข้างนายตลอดเวลา
ชั้นจะคอยเฝ้ามองและดูแลนายอยู่ห่างๆ เหมือนกับพระเจ้าที่คอยเฝ้ามองและดูพวกเรา..."
".. แต่ถ้าวันไหน ที่นายพบกับคนที่สามารถดูแลนายได้ คนที่รักนาย และนายก็รักเค้า ..
นายจะถอดสร้อยเส้นนี้ออกก็ได้นะ ... แต่่ว่า นายอย่าลืมชั้น อย่าลืมเรื่องของเราก็พอ"
"... ชั้นสัญญา ชั้นจะไม่มีวันถอดมันออก จุนซู ..."
"อย่าเพิ่งสัญญาอะไรตอนนี้เลย พวกเราไม่รู้หรอกว่าในอนาคตจะเกิดอะไรขึ้น
ชั้นไม่อยากผูกมัดนายไว้กับชั้น ถ้านายเจอคนที่ดีกว่า ก็อย่ารอชั้นอีกเลยนะ.."
"ทำไมนายพูดแบบนั้นล่ะจุนซู.."
"ชั้นรักนาย จำไว้นะว่า ชั้นรักนาย ยูชอน"
"..จะให้ชั้นลืมนายได้ยังไง จุนซู.. ไม่มีทาง"
ร่างสูงถอนหายใจออกมาอย่างอ่อนล้า มือหนาจับจี้ของสร้อยไม้กางเขนที่ห้อยอยู่เอาไว้แน่น
เขาจ้องมองภาพสะท้อนของกระจกเงาในห้องน้ำ ภาพของเขากับสร้อยที่จุนซูเคยให้ไว้ก่อนจากไป
.. จากวันนั้นถึงวันนี้ เขาไม่เคยถอดมันออก เหมือนกับที่หัวใจของเขาไม่เคยหยุดคิดถึงจุนซูได้เลย ...
... ถึงแม้ว่า ในตอนนี้จะเหมือนที่จุนซูเคยพูดไว้ ... อนาคตของพวกเราได้เปลี่ยนไปแล้ว ...
"ตื่นแล้วเหรอยูชอน ผมทำอาหารเสร็จพอดี จะทานเลยมั้ยครับ"
น้ำเสียงนุ่มที่ดังเข้ามาจากประตูห้องน้ำ ทำให้ร่างสูงต้องหันไปมอง
ร่างผอมบางของชายหนุ่มที่มีใบหน้างดงามราวกับหญิงสาว กำลังส่งยิ้มมาให้เขาอย่างอ่อนโยน
ยูชอนยิ้มบางๆตอบกลับไป ก่อนจะเดินตามแผ่นหลังบางเข้าไปในห้องครัวเล็กๆในมุมหนึ่ง
สายตาคมจับจ้องไปยังชายหนุ่มร่างบางที่กำลังจัดอาหารเช้าให้เค้าอย่างตั้งใจ
.. คิมแจจุง คนรักคนปัจจุบันของเขา ..
เหมือนกับที่จุนซูได้เคยบอก หลังจากที่ร่างเล็กไปเรียนต่อที่ฝรั่งเศสนานถึง 3 ปีเต็ม
อะไรต่างๆมากมายที่ผ่านเข้ามา เปลี่ยนแปลงชีวิตของเขาไปทีละน้อย
ยูชอนได้รู้จักกับแจจุง ผ่านทางชางมินเพื่อนที่ทำงานเดียวกับเขา แจจุงเป็นเพื่อนสมัยเรียนของชางมิน
แจจุงเป็นคนเงียบๆ เรียบร้อย และอ่อนโยน ผิดกับจุนซูที่ร่าเริง สดใส แถมยังเอาแต่ใจตัวเองนิดๆด้วยซ้ำ
จากที่เคยไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยๆ จากสามคน เป็นสองคน สุดท้ายแล้ว ยูชอนกับแจจุงก็ตัดสินใจคบกัน
ยูชอนคบกับแจจุงได้เกือบ 1 ปีแล้ว แจจุงดูแลเขาเป็นอย่างดีและรักเขา เหมือนกับที่เขารัก
ถึงแม้ว่าเขาจะตอบไม่ได้ว่า เขารักแจจุงเท่าที่เขาเคยรักจุนซูรึเปล่า แต่ถึงอย่างไรเขาก็มั่นใจว่าเขารักแจจุง
"วันนี้จะให้ผมไปรับรึเปล่า" ยูชอนเอ่ยถามร่างบางที่นั่งทานอาหารเช้าอยุ่ตรงข้าม
"ไม่เป็นไรหรอกครับ เดี๋ยววันนี้ผมให้พี่ฮีชอลมาส่งก็ได้" แจจุงเอ่ย
เขาไม่อยากรบกวนยูชอนที่ต้องมารับเค้ากลับ ทั้งที่ร้านดอกไม้ของเขากับที่ทำงานของยูชอนอยู่คนละทาง
และดูเหมือนยุชอนจะล่วงรู้ถึงความคิดนั้น
"ทำไมต้องเกรงใจด้วยล่ะแจจุง ผมกับคุณเป็นแฟนกันนะ จะไปรบกวนคนอื่นทำไมกัน"
ร่างสูงยิ้มบางๆให้กับนิสัยขี้เกรงใจของคนรัก แจจุงที่แสนดีและเป็นที่รักของคนอื่นๆ
ด้วยนิสัยแบบนี้จึงทำให้ยุชอนรักคนตรงหน้าได้อย่างไม่ยากนัก
"งั้นตกลงว่า เย็นนี้ผมจะไปรับนะครับ แล้วเราก็ไปหาอะไรอร่อยๆทานกัน"
ใบหน้าสวยยิ้มรับอย่างดีใจ เมื่อได้ยินคำชวนของอีกฝ่าย เพราะมันก็นานมากแล้ว
ที่พวกเขาไม่ได้ไปเที่ยวข้างนอกตามลำพังสองคน
"งั้นผมไปแล้วนะครับ แล้วเจอกันนะ"
ร่างสูงลุกขึ้นถือกระเป๋าเอกสาร ก่อนจะก้าวไปจูบเบาๆที่กลุ่มผมนุ่มสีดำก่อนเดินออกไป
.
.
.
"ไง~สุดหล่อ มาทำงานแต่เช้าเลยนะ"
เสียงทักทายจากเพื่อนร่วมงานที่นั่งอยู่โต๊ะตรงกันข้าม เรียกรอยยิ้มกว้างจากร่างสูงที่กำลังเดินเข้ามา
"ชั้นน่าจะถามนายมากกว่านะชางมิน ลมอะไรพัดนายมาได้แต่เช้าน่ะหืมส์"
ยูชอนนั่งลง พลางเปิดดูแฟ้มเอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะดูผ่านๆ
"ก็วันนี้จะมีน้องใหม่เข้ามาแทนจีซองไง อย่าบอกนะว่านายลืมนะยูชอน"
คำบอกเล่าของเพื่อนตัวสูง ทำให้ยูชอนต้องร้องอ๋อกับตัวเองเบาๆ
พลางเหลือบมองไปยังโต๊ะทำงานอันว่างเปล่าของหัวหน้าแผนกการตลาดที่เพิ่งลาออกไป
"เห็นว่า เพิ่งจบมาใหม่ๆเลยนะ แถมยังจบมาจากฝรั่งเศสซะด้วย"
"...ฝรั่งเศสเหรอ..." ร่างสูงนิ่งอึ้งไป ช่วยไม่ได้เลยที่เพียงแค่ได้ยินชื่อประเทศนี้ จะทำให้เขาต้องคิดถึงใครคนหนึ่ง
"แล้ว..."
"หัวหน้าชิม หัวหน้าปารกครับ ผู้จัดการเรียกพบด่วนครับ" และก่อนที่ยูชอนจะได้ถามอะไรออกไปนั้น
เสียงของพนักงานก็ดังแทรกเข้ามาซะก่อน ทำให้ทั้งเขาและชางมินต้องรีบเดินตรงไปยังห้องของผู้จัดการทันที
"ชั้นว่าต้องเรียกให้ไปพบกับหัวหน้าการตลาดคนใหม่แน่เลย นายว่าจะโหดเหมือนตาลุงจีซองนั่นมั้ย ยูชอน"
ชางมินเอ่ยถามร่างสูงที่เดินอยู่ข้างๆ แต่ยูชอนก็ไม่ได้ตอบอะไร เพราะตอนนี้หัวใจของเขากำลังเต้นโครมคราม
เมื่อคิดว่า หัวหน้าแผนกการตลาดคนใหม่ อาจจะเป็นคนที่เค้าเฝ้ารอมาตลอดสามปีเต็มก็ได้
.
.
"ขออนุญาตครับ"
สิ้นเสียงอนุญาตจากเจ้าของห้อง ร่างสูงโปร่งของทั้งคู่ก็ก้าวพ้นประตูเข้ามา
"อ้าว~ยูชอน ชางมิน มานี่สิ ชั้นจะแนะนำให้รู้จักหัวหน้าแผนกการตลาดคนใหม่"
.. หัวใจของยูชอนแทบหยุดเต้น เมื่อสิ่งแรกที่เขาเห็นคือแผ่นหลังบางอันแสนคุ้นตา ...
ทุกรายละเอียด ทั้งรูปร่าง ผิวพรรณ แม้กระทั่งเส้นผม ทุกอย่างของคนตรงหน้าที่ยังคงติดอยู่ในความทรงจำของเขาเสมอมา
"..จุนซู.."
เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นมาอย่างติดขัดในลำคอ เมื่อใบหน้าหวานของคนที่หันหลังอยู่ ได้หันกลับมามองหน้าเขา
ดวงตาใสเบิกกว้างเล็กน้อย ริมฝีปากรูปเชอรี่สีแดงเผยอออกด้วยความแปลกใจ
ก่อนจะคลี่ยิ้มออกกว้างด้วยความดีใจ ทำให้หัวใจของร่างสูงแทบกระตุก
"ยูชอน~"
"นี่พวกเธอสองคนรุ้จักกันแล้วเหรอ.." ผู้จัดการเอ่ยถามคนทั้งสองที่สร้างบรรยากาศแปลกๆ ตั้งแต่ครั้งแรกที่พบหน้า
พลางหันหน้าไปมองชางมินเป็นเชิงถาม แต่ก็ได้รับคำตอบเพียงการส่ายหัวทำท่าไม่รู้เรื่องของร่างสูงเท่านั้น
"เอ่อครับ.. เรา .. รู้จักกันมาก่อน" ยูชอนเอ่ย พลางก้าวเข้ามาใกล้อีกฝ่าย
จนได้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆกลิ่นเดิมที่จุนซูเคยใช้ และนั่นก็ยิ่งทำให้ร่างสูงหัวใจเต้นแรงมากขึ้นไปอีก
"งั้นก็ดีแล้วล่ะ จะได้ร่วมงานกันได้ง่ายขึ้น ถ้ามีอะไรก็ถามยูชอนกับชางมินได้นะจุนซู เธอสองคนเองก็ช่วยดูแลให้คำแนะนำจุนซูด้วยนะ"
ชายวัยกลางคนเอ่ยกับร่างเล็กที่ยืนอยู่ตรงข้าม โดยมีชางมินกับยูชอนยืนอยู่ใกล้ๆ
"ครับ ผู้จัดการ"
.
.
.
"นี่คุณจุนซูรู้จักกับเจ้ายูชอนมาก่อนเหรอครับ"
ชางมินเอ่ยถามคนตัวเล็กที่ยืนแลกสายตากับเพื่อนรักของเค้าอยู่ตรงหน้าห้องของผู้จัดการ
"ครับ .. เราเรียนมหาลัยมาด้วยกัน" จุนซูเอ่ยกับอีกฝ่าย ก่อนจะหันกลับไปหาร่างสูงที่ยืนนิ่งอยู่
.. ครั้งแรกที่ได้พบกับยูชอนเขารู้สึกประหลาดใจ และแปลกใจ ที่ได้มาทำงานที่เดียวกับร่างสูง
แต่เมื่อเขาได้สบตากับอดีตคนรัก ได้จ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีเข้มที่บอกความรู้สึกออกมามากมาย
จุนซูเองก็รู้สึกได้ว่า อะไรบางอย่างที่หลับใหลในหัวใจของเขามานาน กำลังปะทุขึ้นมาอย่างรุนแรงอีกครั้ง
... และเขาเชื่อว่า ยูชอนเองก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน ...
.. ฟึ่บ!! ...
แต่ก่อนที่มือเล็กของจุนซูจะได้เอื้อมไปสัมผัสไหล่ของร่างสูงที่เอาแต่ยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น
มือหนาก็คว้าข้อมือเล็กพลางออกแรงดึงให้วิ่งตามไปอีกทาง โดยทิ้งชางมินให้ยืนงงอยู่เพียงลำพัง
..ปัง !!..
ประดูดาดฟ้าชั้นบนสุดของบริษัทถูกผลักออก พร้อมๆกับร่างของทั้งสองที่ยืนหอบอยู่ตรงกลางของดาดฟ้า
จุนซูมองอีกฝ่ายอย่างไม่เข้าใจ เขามองแผ่นหลังกว้างที่เดินไปหยุดนิ่งอยู่ตรงรั้วกั้นของริมดาดฟ้า
มือเล็กเอื้อมไปแตะแผ่นหลังนั้นเบาๆ พร้อมๆกับที่อีกฝ่ายหันมาดึงเค้าเค้าสู่อ้อมกอด
"..ชั้นคิดถึงนาย..จุนซู.."
วงแขนแกร่งโอบรัดเอวบางเข้ามากอดไว้แน่น พลางซบหน้าลงกับไหล่เล็ก
หัวใจของยูชอนกำลังเต้นอย่างบ้าคลั่ง เมื่อรับรู้ว่าในตอนนี้เขากำลังกอดจุนซูเอาไว้จริงๆ
วินาทีแรกที่เขาเห็นจุนซู เขาแทบอยากจะวิ่งเข้าไปกอดอีกฝ่ายด้วยความคิดถึง
อยากจะบอก อยากจะพูด อยากจะให้จุนซูได้รับรู้ว่าเขาคิดถึงอีกฝ่ายมากไหน ในตลอดสามปีที่ผ่านมา
... อยากจะบอกกับจุนซู ว่าเขายังรักจุนซูอยู่ และรอคอยจุนซูเสมอมา ...
"นายรู้รึเปล่าจุนซู ว่าชั้นคิดถึงนายมากแต่ไหน นายใจร้ายมาก นายไม่ติดต่อกลับมา
นายจากชั้นไปโดยที่ชั้นไม่สามารถติดต่อกับนายได้เลยตลอดสามปีที่ผ่านมา
ชั้นคิดถึงนาย คิดถึงนายมากเลยจริงๆ" ร่างสูงพร่ำบอกความรู้สึก พลางกอดรัดเอวบางเอาไว้แน่น
"ชั้นรู้นะยูชอน ว่านายเข้าใจเหตุผลของชั้น ... แล้วชั้นก็มั่นใจ ว่านายเองก้รู้ ว่าชั้นก็คิดถึงนายมากเหมือนกัน"
มือเล็กกอดตอบอีกฝ่าย พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ .. ที่เขาไม่ติดต่อกับยูชอนเลยในสามปีที่ผ่านมา
เพราะเค้าไม่อยากให้ร่างสูงต้องยึดติดกับการรอคอยเพียงแค่เขา เขาอยากให้โอกาสกับยุชอนเพื่อที่จะไปพบคนที่ดีกว่า
ถึงแม้ว่าเขาเองก็เสียใจไม่น้อยเลยที่จะต้องสูญเสียยูชอนไป แต่ทุกอย่างที่ทำไปก็เพื่อยูชอน
ร่างสูงคลายอ้อมกอดออกเล็กน้อย ก่อนจะเอื้อมมือไล้แก้มใส พลางจ้องมองใบหน้าหวานด้วยความคิดถึง
"นายผอมไปนะ .. แต่ก็น่ารักขึ้นมากๆเลย" ยูชอนยิ้มให้อีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน
"งั้นแสดงว่าเมื่อก่อนชั้นไม่น่ารักงั้นรึไง" คนตัวเล็กแกล้งทำหน้าตางอนๆ เรียกรอยยิ้มกว้างจากร่างสูง
บรรยากาศเดิมๆของทั้งคู่ได้หวนกลับมาอีกครั้ง เหมือนกับความสัมพันธ์ที่ขาดหายไปได้เชื่อมต่อกันอย่างรวดเร็ว
"น่ารักสิ เมื่อก่อนก็น่ารัก ตอนนี้ยิ่งน่ารักใหญ่เลย"
"แล้วยังรักชั้นเหมือนเมื่อก่อนรึเปล่า"
"รักสิ ... ชั้นรักนาย ไม่ว่าจะเมื่อก่อนหรือในตอนนี้ชั้นก็รักนาย จุนซู"
.
.
"ยูชอนยังไม่มารับเหรอจ๊ะแจจุง" ฮีชอลที่กำลังปิดประตูร้านอยู่ เอ่ยถามร่างบางที่มายืนชะเง้อมองถนนอยุ่ได้พักใหญ่
"สงสัยรถคงจะติดมั้งครับ" แจจุงยิ้มบางๆให้กับอีกฝ่าย พลางยกมือขึ้นมาดูนาฬิกาที่เลยเวลาทำงานของร่างสูงมาแล้วสองชั่วโมง
"ให้พี่ไปส่งที่บ้านก่อนมั้ย แล้วค่อยโทรบอกยูชอน" หนุ่มหน้าสวยเอ่ยกับอีกฝ่ายอย่างห่วงใย เมื่อเห็นว่าเลยมาเวลามามากแล้ว
"แต่ว่า..."
"ไปเถอะ นี่จะมืดแล้วด้วย อยุ่คนเดียวอันตรายแย่" ฮีซอลสรุปเสร็จสรรพก่อนจะจุงมืออีกฝ่ายขึ้นรถไป
.
.
"...หมายเลขที่ท่านเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้ กรุณาฝากข้อความหลังเสียงสัญญาน..."
ร่างบางหน้ามุ่ยไปเมื่อได้ยินข้อความตอบรับแทนเสียงการรับสายของคนรัก
แต่เมื่อคิดว่า อีกเดี๋ยวก็จะได้ไปเที่ยวกับยูชอนแล้ว แจจุงจึงพูดฝากข้อความไปด้วยน้ำเสียงสดใสกว่าที่เคย
"ผมกลับมาที่้บ้านนะครับ ไม่ต้องไปรับผมที่ทำงานแล้วนะ
เดี๋ยวผมจะแต่งตัวรอคุณอยุ่ที่นี่ รีบๆมารับผมนะครับ รักคุณนะครับ ยุชอน"
.
.
"ไม่ได้มาที่นี่นานแล้วนะเนี่ย"
เสียงเล็กเอ่ยอย่างร่าเริง พร้อมกับกางแขนสูดลมหายใจรับอากาศดีๆเข้าเต็มปอด
หลังจากเลิกงานเสร็จ ยูชอนก็พาจุนซูไปทานข้าวที่ร้านอาหารข้างมหาลัยที่เค้าทั้งสองเคยไปเป็นประจำ
และพาร่างเล็กมาเดินเล่นที่ริมแม่น้ำฮันยามค่ำคืน เหมือนกับตอนสมัยเรียน
"ที่นี่ยังไม่เปลี่ยนไปเลยเนอะยูชอน~ ร้านราเม็งของคุณลุงยังอยู่นั่นอยู่เลย"
จุนซูชี้นิ้วไปอีกฝั่งหนึ่งที่เห็นร้านราเม็งเก่าแก่ที่มีแสงไฟลอดออกมาเล็กน้อย
"ใช่แล้วล่ะ ไม่ว่าเมื่อไหร่มันก็ไม่เปลี่ยนไปเลย"
วงแขนแกร่งโอบรอบเอวเล็กจากทางด้านหลัง พลางวางคางไว้บนไหล่
"เหมือนกับชั้น..ที่ยังรักนายไม่เคยเปลี่ยนไปเลยนะจุนซู"
จุนซูยิ้มบางๆออกมาเมื่อได้ยินคำพูดนั้น เขายอมรับว่าเขาดีใจที่รู้ว่ายูชอนยังรักเค้าอยู่ เพราะเขาเองก็รักร่างสูงอยุ่เช่นกัน
"ทำไมนายถึงยังไม่มีคนอื่นล่ะยูชอน...สามปีที่ผ่านมา ไม่มีใครที่ผ่านเข้ามาในชีวิตนายเลยเหรอ"
ร่างเล็กเอ่ยถามอีกฝ่ายที่นิ่งเงียบไปเมื่อได้ยินคำถาม ..
หัวใจของยูชอนกระตุกวูบเมื่อนึกถึงใครอีกคนที่เขาแทบจะลืมไปซะสนิท เมื่อจุนซูกลับเข้ามาในชีวิต
... ป่านนี้ แจจุงคงจะต้องรอเค้าอยุ่แน่ๆ ให้ตายสิ เขาลืมมันไปได้ยังไงกันนะ ...
"ว่าไงล่ะยูชอน ทำไมนายถึงยังไม่มีใคร" ใบหน้าหวานของจุนซูหันมาถามอีกฝ่ายด้วยความสงสัย เมื่อเหนว่าร่างสุงเงียบไป
สายตาคมสบเข้ากับดวงตาใสอย่างชั่งใจ ความคิดมากมายตีกันอยู่ในอก
แต่สุดท้าย .. เขาก็ไม่สามารถปฏิเสธสิ่งที่หัวใจตัวเองเรียกร้องได้
"หน้าตาอย่างชั้นใครจะเอาล่ะจุนซู นอกจากนาย"
ร่างสูงเอ่ยด้วยน้ำเสียงขี้เล่น พลางกดจมูกลงกับแก้มใส และโอบร่างเล็กเข้ามากอดไว้แน่น
... ขอโทษนะแจจุง ผมขอโทษ ...
TBC
ถ้ามาต่อภายในอาทิตย์นี้ หิมะจะตกมั้ยน้า >///<~
ขอบคุณที่แวะเข้ามาอ่าน ขอบคุณทุกๆคอมเม้นนะค้าบ
