# Part 2 #
แกร่ก...
เสียงประตูห้องถูกเปิดออกทำให้ร่างบางที่เผลอหลับไปครู่ใหญ่ที่โซฟาต้องผงกหัวขึ้นมามองด้วยความสงสัย
แสงไฟบริเวณห้องนั่งเล่นถูกเปิดขึ้น ทำให้มองเห็นผู้เข้ามาเยือนได้อย่างชัดเจน
"กลับมาแล้วเหรอครับ"
แจจุงส่งยิ้มให้อีกฝ่ายที่ดูเหมือนจะทำหน้าไม่ถูกเมื่อเห็นเขา
ร่างบางรีบลุกจากโซฟาเดินเข้าไปช่วยถือกระเป๋าและเสื้อสูทของคนรักไปเก็บให้เข้าที่
ยูชอนมองตามแผ่นหลังบางของอีกฝ่ายที่ใส่เสื้อกันหนาวตัวใหม่ที่เขาซื้อให้เพื่อเตรียมตัวออกไปเที่ยวอย่างเต็มที่
และนั่นทำให้ร่างสูงรู้สึกผิดมากขึ้นไปอีก ...
"เอ่ออ..ขอโทษนะแจจุง ที่ผมผิดสัญญากับคุณ"
ยูชอนก้าวเข้าไปในห้อง พลางเอ่ยปากขอโทษอีกฝ่ายที่กำลังเตรียมเสื้อผ้าชุดใหม่ให้เค้าเปลี่ยน
"ไม่เป็นไรหรอกครับ ยูชอนคงมีธุระด่วน ผมเข้าใจ"
ถึงแม้ว่าจะพยายามยิ้มซักแค่ไหน แต่ยูชอนก็มองเห็นความเศร้าในดวงตาคู่สวยนั้นได้อย่างชัดเจน
"ขอโทษนะครับ .. ขอโทษจริงๆนะ"
มือหนาเอื้อมไปลูบกลุ่มผมนิ่มอย่างปลอบโยน ร่างสูงรวบตัวอีกฝ่ายเข้ามากอดไว้พลางเอ่ยขอโทษ
ซึ่งมันก็ทำให้แจจุงรู้สึกอบอุ่นพอ ที่จะลืมความเศร้าเสียใจไปได้เกือบหมด
"ไม่เป็นไรจริงๆครับ วันหลังยูชอนค่อยพาผมไปใหม่ก็ได้ อย่าคิดมากเลยนะครับ"
ร่างบางผละออก พลางยิ้มอ่อนโยนให้คนรักที่มองมายังเขาอย่างรู้สึกผิด
ยูชอนรู้ดีว่า แจจุงคงไม่เข้าใจเหตุผลที่เขาอยากจะเอ่ยขอโทษอีกฝ่ายให้มากกว่านี้
และเขาเองก็ไม่มีความกล้าพอ ที่จะบอกมันออกไป..
.
.
.
"จะไม่ทานอาหารเช้าก่อนเหรอครับ"
เสียงดังกุกกักจากภายนอกเรียกให้แจจุงที่ทำอาหารเช้าอยู่ในครัวต้องชะโงกหน้าออกมาดู
เมื่อเห็นว่าร่างสูงกำลังรีบร้อนคว้าข้าวของและพยายามใส่รองเท้าอย่างรวดเร็ว
แจจุงเงยหน้ามองนาฬิกาที่ตั้งไว้ใกล้กับทีวี ที่กำลังบอกเวลาก่อนถึงเวลาเข้างานของยูชอนเกือบ 1 ชั่วโมง
ทำให้ร่างบางได้แต่ขมวดคิ้วอย่างแปลกใจ
"ทำไมวันนี้ไปเร็วจังล่ะครับ ไม่ทานอาหารเช้าก่อนเหรอ"
"อะ..ไม่ดีกว่าแจจุง เช้านี้ผมมีประชุมด่วนต้องรีบไปเตรียมเอกสารก่อน"
ยูชอนคิดหาข้ออ้างอย่างรวดเร็วพลางเอ่ยกับคนรัก เพื่อให้อีกฝ่ายคลายความสงสัย
"ถ้าอย่างนั้นก็ระวังตัวด้วยนะครับ"
แจจุงเอ่ยลา ก่อนจะเดินเข้าไปหาเพื่อรับจูบลาเบาๆเหมือนอย่างทุกเช้า
แต่ก็ต้องยืนเก้อ เมื่อร่างสูงดูเหมือนจะรีบจนลืม จึงวิ่งผลุนผลันออกไป
.
.
"...Memories stained with tears, your voice that rings in my ears
Eclipsed by fading colors, I get weary, and eyes keep trembling.."
เสียงเรียกเข้าดังขึ้นพร้อมๆกับที่ยูชอนเดินกึ่งวิ่งมาหยุดอยู่หน้าลิฟท์
ร่างสูงกดรับสาย ก่อนจะเดินเข้าไปในลิฟท์อย่างรวดเร็ว
("เร็วๆสิยูชอน~ ชั้นหิวจนจะกินนายได้ั้ทั้งตัวอยู่แล้วนะ")
เสียงเล็กที่บ่นกระเง้ากระงอดมาจากปลายสายทำให้ยูชอนเผลอยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว
"ครับๆๆ กำลังออกมาแล้วล่ะ ใครก็ไม่รู้เนอะ เมื่อคืนบ่นว่าอิ่มนักอิ่มหนา แล้วมาโวยวายว่าหิวตอนเช้า แย่จังเลย"
ร่างสูงพูดหยอกอีกฝ่าย ที่ไม่เห็นหน้าก็รู้ ว่าคงกำลังอมลมงอนเค้าจนแก้มป่อง
("ก็เมื่อคืนมันอิ่มจริงๆนี่นา~ ไม่รู้ล่ะ! ถ้านายไม่มารับชั้นภายในสิบนาทีนี้ ชั้นจะหนีขึ้นแท็กซี่ไปจริงๆด้วย")
เสียงเล็กพูดขู่ ซึ่งยูชอนก็รู้ว่าจุนซูคงเอาจริง เพราะกำลังอยุ่ในอารมณ์โมโหหิว
"โอเคครับๆ เจ้าหญิง ... เดี๋ยวผมจะไปรับเสร็จถึงที่เลยนะ ลงมารอเลยนะครับ บ้ายบาย"
ร่างสูงกดตัดสาย ก่อนจะก้าวขึ้นรถแล้วขับออกไปจากลานจอดรถชั้นล่างของคอนโด ด้วยท่าทางมีความสุข
โดยไม่ได้รับรู้ถึงสายตาเศร้าๆของใครอีกคนที่มองลงมาจากห้องของเค้าบนคอนโดสูงนั่นเลย
.
.
.
"ทำไมทำหน้าหงอยอย่างงั้นล่ะจ๊ะแจจุง" เจ้าของร้านดอกไม้คนสวยเอ่ยถามร่างบางที่นั่งเหม่ออยู่
"ก็ช่วงนี้ยูชอนเค้างานยุ่งน่ะครับ .. เราก็เลย ไม่ค่อยมีเวลาได้อยู่ด้วยกันเลย"
ใบหน้าหวานกับท่าทางที่ดูหงอยๆ กลับทำให้ฮีชอลที่ไม่ค่อยจะเหมือนชาวบ้าน คิดทะลึ่งไปอีกทาง
"แหม~~ ยูชอนนี่เค้าแย่จังนะเนี่ย มัวแต่ทำงาน จนลืมทำการบ้านกับแจจุง ใช้ไม่ได้เลยจริงๆ"
"อะ..ไม่ใช่นะครับพี่ฮีชอล ไม่ใช่เรื่องนั้นซักหน่อย"
ดวงตาสีนิลเบิกกว้าง พร้อมกับใบหน้าหวานที่แดงระเรื่อขึ้นมาในทันที เมื่อได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย
ทำให้ฮีชอลต้องหัวเราะชอบใจ กับท่าทางอายๆของแจจุงที่ดูจะเขินหนักจนลืมความเศร้า
"โธ่~ จะอายไปทำไมล่ะ เรื่องธรรมดาจะตาย เป็นแฟนกันก็ต้องมีกุ๊กกิ๊กกันบ้างสิ"
"มันไม่ใช่อย่างนั้นนะครับ.."
ร่างบางพยายามอธิบายกับอีกฝ่าย แต่ก็ดูเหมือนฮีชอลที่กำลังสนุก คิดเลยเถิดไปไกลจนไม่พร้อมจะฟังเขาแล้ว
ทำให้แจจุงได้แต่ถอนหายใจออกมาเบาๆ
... มันจะไปถึงขั้นนั้นได้ยังไงล่ะครับพี่ฮีชอล ผมกับยูชอนอย่างมากที่สุดก็แค่จูบเท่านั้นแหละครับ ...
.
.
.
.. ฟุ่บ!! ..
"อ๊ะ!" ร่างเล็กสะดุ้งสุดตัว เมื่อจู่ก็มีมือหนาเอื้อมเข้ามาปิดตาเขาไว้จากด้านหลัง
"อะไรกันครับ มาทำงานได้เกือบอาทิตย์นึงแล้ว ยังไม่ชินอีกรึไง~"
เสียงทุ้มกระซิบเบาๆอย่างหยอกล้อที่ข้างหู ทำเอาคนตัวเล็กต้องกัดริมฝีปากเบาๆอย่างหมั่นไส้
"ถ้านายยังไม่เอามือออกไปนะยูชอน ชั้นจะเอาน้ำร้อนสาดนายจริงๆด้วย!"
จุนซูกระแทกแก้วที่บรรจุน้ำร้อนไว้เต็มกับโต๊ะเบาๆเป็นการขู่ ทำให้ร่างสูงต้องปล่อยมือแทบไม่ทัน
"โธ่~ แค่ล้อเล่นหน่อยเดียวเอง ทำไมต้องดุขนาดนั้นด้วยล่ะ หืมส์"
มือหนาเลื้อยมาโอบเข้าที่เอวบางอีกครั้ง พลางเอาคางเกยไว้ที่ไหล่บางของคนตัวเล็กที่กำลังชงกาแฟอยู่
"ที่นี่มันที่ทำงานนะยูชอน ถ้ามีคนอื่นเห็นเข้าจะทำยังไง" จุนซูเบี่ยงตัวออกเล็กน้อยพอให้อีกฝ่ายรู้ตัว
ร่างสูงจึงผละออก ก่อนจะเดินไปปิดล๊อคประตูห้องชงกาแฟให้ร่างเล็กได้ตกใจเล่นๆ
"จะทำอะไรน่ะ แล้วล๊อคประตูทำไม~" คนตัวเล็กทำท่าจะเดินไปเปิดมันออก
แต่ก็ไม่ไวเท่าอีกฝ่ายที่เข้ามากอด แถมยังดึงแก้วกาแฟในมือเล็กออกไปวางบนโต๊ะอย่างรวดเร็ว
"ก็คนอื่นจะได้ไม่เห็นไง ว่าเรากำลังทำอะไรกัน" ใบหน้าคมคลอเคลียแก้มใสที่ขึ้นสีระเรื่อ
พลางสูดดมความหอมจากกายเล็กที่ยังคงใช้น้ำหอมเด็กกลิ่นเดิมเหมือนกับสมัยก่อน
"ไม่เอานะยูชอน อื้ออ.." จุนซูสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อถูกริมฝีปากอุ่นจูบลงเบาๆข้างใบหู
พร้อมๆกับแรงกอดรัดจากอีกฝ่ายที่ดันเขาเข้าไปชิดกำแพงห้อง
"อย่าทำอย่างงี้สิยูชอน" ร่างเล็กอ่อนปวกเปียกเมื่อถูกเน้นย้ำซ้ำๆตรงจุดอ่อน
ที่ร่างสูงรู้ดีว่า ถ้าทำแบบนี้แล้ว เรี่ยวแรงต่อต้านของจุนซู มันจะหายไปซะดื้อๆ
"เรา..ไม่ได้จูบกัน นานแค่ไหนแล้วนะ"
เสียงทุ้มเอ่ยอย่างแหบพร่า สายตาคมมองไปที่ใบหน้าของคนตรงหน้าอย่างหลงใหล
มองไล้ไปยังริมฝีปากแดงฉ่ำน่าสัมผัส ที่เค้าไม่ได้แตะต้องมาเป็นเวลานาน
"ยู .. อืออ ..."
ร่างสูงจุมพิตอย่างแผ่วเบาลงบนกลีบปากนิ่ม จูบย้ำซ้ำๆอย่างทะนุถนอม ก่อนแทรกปลายลิ้นเข้าไปภายใน
หยอกล้อตักตวงความหวานจากโพรงปากนุ่มของอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน ก่อนแปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อน
เมื่อได้รับการสนองตอบจากลิ้นเล็กที่เกี่ยวกระหวัดเข้ามาอย่างรู้งาน
"อื้มม.."
มือหนาข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นมานวดเฟ้นที่สะโพกบางตามอารมณ์ที่ถูกเร่งเร้าให้โหมกระหน่ำขึ้น
พร้อมๆกับร่างสูงที่เลื่อนตัวเข้าไปกดร่างเล็กให้แนบชิดกับกำแพง ใกล้ซะจนได้ยินหัวใจของอีกฝ่ายที่เต้นถี่
เปลือกตาหนาเปิดขึ้นจ้องมองแพขนตายาวสวยที่หลับพริ้มของอีกฝ่ายที่กำลังเคลิ้บเคลิ้มกับรสจูบที่เขามอบให้
... คิดถึง ... เขาคิดถึง ... คิดถึงทุกอย่างของจุนซู .. คิดถึงความสุขที่จุนซูเคยมอบให้
คิดถึงร่างกายนี้ ... คิดถึงรสจูบนี้
ยูชอนรู้สึกว่าก้อนเนื้อในอกของเค้ากำลังเต้นอย่างบ้าคลั่ง เพียงแค่ได้สัมผัสกายของคนตรงหน้า
กลิ่นหอมเย้ายวน ผิวเนื้อเนียนละเอียด ร่างกายที่น่าสัมผัส และความรักที่ยังคงล้นอยู่ในอก
เขายอมกลายเป็นคนเลว เพราะเขาจะยอมทำทุกๆอย่าง เพื่อจะไม่ต้องสูญเสียจุนซูไปอีกเป็นครั้งที่สอง
.
.
.
"ช่วงนี้นายกับแจจุงเป็นยังไงบ้าง" ชางมินเอ่ยถามเพื่อนร่วมงานที่หมู่นี้ดูจะอยู่ไม่ค่อยติดโต๊ะซักเท่าไหร่
และดูเหมือนจะย้ายสำมะโนครัวไปอยู่แผนกการตลาดที่อยู่ใกล้ๆ ซึ่งชางมินก็ไม่ได้ติดใจสงสัยอะไร
เพราะอีกฝ่ายให้เหตุผลว่า กำลังช่วยอธิบายแผนการตลาดและบัญชีของปีก่อนให้จุนซูที่มาใหม่
"...อืมม.. ก็เหมือนเดิม ไม่มีอะไร ว่าแต่ ทำไมอยู่ดีๆถึงมาถามล่ะ" ยูชอนสะดุ้งเล็กน้อยเหมือนร้อนตัวเมื่อได้ยินคำถาม
"ก็ไม่ทำไมหรอกก ชั้นไม่ได้เจอแจจุงนานแล้ว แต่จะว่าไปก็คิดถึงเจ้านั่นเหมือนกันนะเนี่ย" ชางมินเอามือเท้าคางทำหน้าครุ่นคิด
"นายก็ไปเยี่ยมแจจุงสิ เค้าคงดีใจ ถ้าได้เจอกับนาย" ร่างสูงกระตุกยิ้มที่มุมปากเบาๆอย่างขมขื่น
เพราะพูดชื่อแจจุงทีไร ความรุ้สึกผิดก็แล่นขึ้นมาเต็มอก ทำให้ยูชอนเปลี่ยนเรื่องพูดเอาซะดื้อๆ
"เออ~ แต่ว่าคืนนี้นายต้องไปงานเลี้ยงต้อนรับจุนซูนะเว้ย อย่าเบี้ยวอีกล่ะ"
"โธ่ นายก็รู้ ว่าชั้นไม่ชอบกินเหล้า อย่าบังคับกันหน่อยเลยน่า" ชางมินรีบปฏิเสธ เพราะเขาเองก็ไม่ค่อยชอบเที่ยวซักเท่าไหร่
"งานเลี้ยงต้อนรับจุนซูทั้งทีนะ นายไม่ไป เสียมารยาทตายเลย" ยูชอนส่ายหัวอย่างขัดใจ
"เอาน่า ก็ส่งนายเป็นตัวแทนแล้วไง ชั้นไม่ไปก็ไม่เป็นไรหรอกน่า" ชายหนุ่มตบบ่าเพื่อนซี้ให้กำลังใจ ก่อนรีบชิ่งหนีไป
.
.
.
หลังจากเลิกงานแล้ว บรรดาพนักงานในแผนกการตลาดต่างรวมตัวกันที่ร้านคาราโอเกะแห่งหนึ่ง
เพื่อร่วมงานเลี้ยงต้อนรับหัวหน้าแผนกคนใหม่ที่ดูเหมือนจะได้ใจคนทั้งแผนกไปแล้วในตอนนี้
เพราะนิสัยน่ารัก ไม่ถือตัว ตั้งใจทำงาน และยอมรับฟังความเห็นของผู้ร่วมงานคนอื่น
ทำให้จุนซูกลายเป็นที่รักของคนทั้งแผนกได้ภายในอาทิตย์เดียวที่เริ่มงาน
"อื้ออ~~ม่ายกลับไม่ได้เหรออ"
หลังจากที่เที่ยวไปรับแก้วเหล้าของใครต่อใครที่ยื่นมาแสดงความยินดีมาดื่มอย่างไม่คิดจะปฏิเสธ
ทำให้คนตัวเล็กที่เมาจนแทบจะยืนไม่อยู่ จนร่างสูงต้องพยุงจนแทบจะอุ้มกลับบ้าน
"ไม่ได้นะจุนซู นายเมามากแล้ว เดี๋ยวชั้นจะพานายกลับบ้านเอง"
ยูชอนพยายามไขกุญแจรถอย่างทุลักทุเล ก่อนจะจัดการยัดร่างเล็กเข้าไปในรถและคาดเข็มขัดให้อย่างเสร็จสรรพ
"อยู่ต่ออีกนิดนะยูชอน~~น้าา ยูชอนสุดหล่อ ยูชอนใจดีที่สุดเลย น้าา"
จุนซูที่เมาจนเลอะเทอะ ยกแขนขึ้นโอบรอบคออีกฝ่ายไว้ พลางพูดอ้อนด้วยท่าทางน่ารัก ทั้งที่หน้ายังแดงก่ำด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์
"อย่ามาอ้อนให้ยากเลย กลับบ้านก็คือกลับบ้าน ... นะครับคนดี"
ร่างสูงที่ปลอบทั้งขู่ แถมด้วยหอมแก้มเบาๆอีกหนึ่งที แต่ร่างเล็กที่ถูกขัดใจกลับสะบัดหน้าหนี
ก่อนจะร้องโวยวายเอาแต่ใจไปตลอดทาง ตั้งแต่ผับจนถึงคอนโดของตัวเอง
โดยที่ยูชอนเองก็ทำเป็นหูทวนลมไม่สนใจอาการเอาแต่ใจของอีกฝ่าย
"ใจร้าย~~ใจร้ายยย~~ใจร้าย~~ใจร้าย~~ใจร้ายยยยยย~~"
"พอแล้วจุนซู นี่นายโวยวายตั้งแต่หน้าผับจนถึงหน้าห้องเลยนะ"
ยูชอนวางร่างเล็กที่ดูเหมือนจะโวยวายจนเหนื่อยจึงนิ่งเงียบไป ลงกับเตียง
ก่อนจะเข้าไปในห้องน้ำ เพื่อเอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดตามร่างกายให้อีกฝ่ายสบายตัว
"ยูชอนอา..."
เสียงเล็กเรียกอีกฝ่ายท่าทางน่าเอ็นดู จนร่างสูงอดไม่ได้ที่จะโน้มตัวลงไปหอมแก้มฟอดใหญ่
สายตาคมจ้องมองใบหน้าหวานที่แดงก่ำชวนมอง ไล้ไปยังริมฝีปากบางฉ่ำที่เผยอรับอากาศเข้าไปเล็กน้อย
ทำให้คิดไปถึงรสจูบร้อนแรงในห้องกาแฟเมื่อยามบ่าย
ที่คงจะมีอะไรมากไปกว่านั้น ถ้าไม่ถูกคนทำความสะอาดเคาะประตูห้องเสียก่อน
"อย่าไปเลยนะ.."
มือเล็กเอื้อมขึ้นมาจับใบหน้าคมที่โน้มลงมา ดวงตาคู่สวยจ้องมองอีกฝ่ายอย่างเว้าวอน
"ชั้นไม่อยากอยู่คนเดียว ยูชอนอย่าไปเลยนะ"
เสียงหวานเอ่ยวาจาออดอ้อน เรียกสายตาคมให้มองสบกับสายตาหวานฉ่ำที่มองกลับมา และกำลังทำให้หัวใจของเขาเต้นแรง
"จุนซู.."
"กอดชั้นได้มั้ย .. กอดชั้นไว้ เหมือนตอนที่เราอยู่ด้วยกัน .."
...ห้ามใจตัวเองไม่ได้อีกแล้ว...
ยูชอนโน้มลงจูบริมฝีปากช่างเจรจา ที่ทำให้เขาต้องปล่อยกายไปกับความต้องการของหัวใจกับคนตรงหน้า
ร่างสูงจูบย้ำบนกลีบปากนิ่ม เลื่อนมายังแก้มใส ปลายจมูก หน้าผากมน ไล้จูบอย่างแผ่วเบาทั่วใบหน้าหวานที่น่าหลงใหล
มือหนาเลื่อนลงปลดเสื้อผ้าออกจากกายเล็กจนหมด
เขาเลื่อนลงจูบบนทุกตารางนิ้วของร่างกายคนตรงหน้า ...ร่างกายของจุนซูที่แสนคิดถึง
"จุนซู...จุนซู"
เสียงทุ้มเรียกชื่ออีกฝ่ายซ้ำๆราวกับเพ้อ ผิวกายเนียนละเอียดของร่างข้างใต้ที่สั่นระริก
กลิ่นหอมเย้ายวนที่ทำให้เขารู้สึกเหมือนกับตกอยู่ในความฝัน
.. ยิ่งแตะต้อง ก็ยิ่งทำให้หลงใหล ..
"อืออ.."
เสียงหวานที่ครางอย่างแผ่วเบาเมื่อถูกริมฝีปากอุ่นจูบลงบนยอดอก ทำให้ยูชอนนึกย้อนกลับไปในอดีต
นึกถึงครั้งแรกที่ได้ครอบครองร่างกายนี้ .. นึกถึงความสุขที่จุนซูได้มอบให้
สัมผัสได้ถึงความสุขอันหวาบหวามของร่างเล็กๆที่ทำให้เขาจมดิ่งกับความอ่อนนุ่มเมื่อได้สัมผัส
กายเล็กที่ตอดรัดเขาอย่างอ่อนโยน พร้อมๆกับมอบความรู้สึกพุ่งพล่านในอกของเค้าจนแทบทะลัก
...และตอนนี้ เขากำลังจะได้สัมผัสกับความรู้สึกนั้นอีกครั้ง...
ยูชอนแทรกกายทาบทับรวมกับร่างเล็กที่ครางกระเส่า
ร่างสูงสอดกายเข้าไปจนสุด ซึมซับทุกความอบอุ่นที่โอบรัดเขาอย่างอ่อนโยน
สัมผัสย้ำซ้ำกับร่างกายอันอ่อนนุ่มที่แสนหลงใหล จมดิ่งไปกับความสุขตรงหน้าอย่างถอนตัวไม่ขึ้น
พร้อมกับความรู้สึกรักที่เพิ่มพูนขึ้นมาในอกอย่างทะลักทลายจนลืมหมดสิ้นแล้วทุกสิ่ง
"จุนซู...ชั้นรักนาย.."
TBC
โอ๊ย แต่งเอนซีไม่ได้ 555 จิงๆนะคับเนี่ย T^T
รู้สึกว่ายูซูจะหวาน(ปนหื่น)เกินไปแล้วเนอะ แจจุงก็เหงาได้โล่
คนแต่งจิตจริงๆ !!~ ว่ามั้ยครับ เหอะๆ
ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจที่มอบให้เสมอมา ขอบคุณทุกๆคอมเม้นต์นะคับผม >//<
อ่านไปใจจะขาดครับ ยูซูน่ารักกิ้วก้าวมาก แต่ก็สงสารแจเหมือนกัน (ยูชอนก็สับรางดีๆนะแกไม่งั้นงานเช้าแน่ ;_;"")จะรออ่านต่อนะคร้าบ 
