[Fic] .. We ? ..
Paring : Yoochun x Junsu x Jaejoong
Note : มาได้ครึ่งทางแล้วเนอะ >//< ตอนนี้ก็ดูจะคืบหน้าไปแล้วล่ะคับผม ไม่งั้นจบไม่ทันก่อนเปิดเทอมแน่ 555
แต่ว่าก่อนจะไปอ่านฟิก ขออวดปกกะที่คั่นของรวมเล่ม shortfic ของผมก่อนได้ม้า >///< ~ กะลังเห่อ อิอิ
------------------------------------------
ปกหนังสือ something as sweetest คับผม (ชื่อยาวเนอะ ^^")
ตัวการ์ตูนน่ารักๆโดยน้องคิม Haine13 / ฉากสวยๆ + ขนมน่ากิน + ชยากีกะฮาราง โดยป้าเอส es_midsummer
และการจัดรูปแบบปกโดย แป๋ม frenzykiyo ~ (ขนกันมาเกือบยกบอร์ด 55 -- ขอบคุณมากๆน้าค้าบบ)
ยังไม่หมดนะพี่น้อง
มีที่คั่นแจ่มๆจากคุณแม่ป๋อ opermore อีกด้วย (รักหม่ามี๊~) หล่อ น่ากินสุดๆ 55
ชอบเนอะ ผมชอบ 5555~
ถ้าใครยังไม่ได้จอง ติดตามรายละเอียดการจองได้ที่ LINK นี้เลยนะคับผม
แล้วที่สำคัญคือ ปิดโอนวันที่ 3 มิถุนายนนี้ นะค้าบผม ~
(เลื่อนเวลาเพิ่มจาก 1 มิย เป็น 3 มิย เน้ >//<)
หนังสือออกเดินทางวันที่ 4 มิย เหมือนเดิมนะคับ วันเกิดปารกพอดีเลย
ขอบคุณทุกคนที่สนับสนุนนะค้าบผม ^_____^~
อ่านฟิกต่อเรยดีก่าเนอะ
---------------------
# Part 4 #
..ผมมีความสุข เวลาที่ได้ดูแลเค้า ก็เท่านั้นเอง..
นิ้วเรียวลากไล้ไปตามโครงหน้าได้รูปของคนรักที่ยังคงนอนหลับสนิทอยู่
ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มอย่างเป็นสุข เพียงแค่ได้เฝ้ามองคนที่รักอยู่ใกล้ๆ
..ไม่รู้ว่านานแค่ไหนที่แจจุงไม่ได้เฝ้ามองยูชอนที่นอนหลับอยู่ข้างกายแบบนี้..
"อืออ..."
ริมฝีปากอิ่มบ่นงืมงำอย่างฟังไม่ได้ศัพท์ เมื่อรู้สึกถึงสัมผัสอ่อนโยนบนใบหน้าในยามเช้า
เปลือกตาหนากระพริบอย่างช้าๆเพื่อปรับสายตารับภาพเลือนรางของคนตรงหน้า
"จุน...จะ แจจุง..."
ร่างสูงรีบคลี่ยิ้มกว้างกลบเกลื่อนเมื่อมองเห็นอีกฝ่ายอย่างชัดเจน
ซึ่งแจจุงเองก็ยิ้มตอบกลับไปอย่างไม่ได้คิดสงสัยอะไร กับท่าทางอึกอักในตอนต้นของคนรัก
"อรุณสวัสดิ์ครับ ยูชอน"
รอยยิ้มอ่อนโยนที่คนตรงหน้าส่งมา ทำให้่ร่างสูงรู้สึกผิดวูบเข้ามาในอก
.. แจจุงยังคงแสนดีและอ่อนโยนต่อเขาเสมอ ...
จะมีก็เพียงแต่เขา ที่ทำผิดกับอีกฝ่าย ซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนไม่น่าให้อภัย
"ไปอาบน้ำได้แล้วล่ะครับ เดี๋ยวจะไปทำงานไม่ทันนะครับ"
ร่างบางลุกขึ้นฉุดตัวอีกฝ่ายให้ลุกจากที่นอนโดยที่ไม่ต้องออกแรงอะไรมากมาย ร่างสูงก็ยอมลุกขึ้นตาม
ก่อนจะเอื้่อมมือไปรับผ้าเช็ดตัวจากอีกฝ่ายและเดินเข้าห้องน้ำไป โดยมีแจจุงมองตามอย่างมีความสุข
ระหว่างที่ยูชอนเข้าไปอาบน้ำอยู่นั้น แจจุงก็ใช้โอกาสนี้เก็บที่นอนให้เรียบร้อย และเตรียมเสื้อผ้าสำหรับใส่ไปทำงานให้อีกฝ่าย
..ครืดด...ครืดด..
แรงสั่นจากโทรศัพท์มือถือของยูชอนเรียกความสนใจจากร่างบางที่กำลังเลือกเนคไทให้คนรัก
แจจุงหันรีหันขวาง ลังเลว่าจะเรียกร่างสูงที่อาบน้ำอยู่ให้ออกมารับดีรึเปล่า
ใบหน้าหวานชะโงกเข้าไปดูชื่อผู้โทรที่กำลังกระพริบอยู่บนหน้าจอ
.. My Junsu~ ..
เสี้ยววินาทีนึงที่มองเห็นแจจุงรู้สึกหวั่นไหวขึ้นมาอย่างน่าประหลาด .. My Junsu ... จุนซูของฉัน ??
คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอย่างไม่รู้ตัว ร่างบางลังเลว่าจะกดรับสายดีหรือไม่
แต่ก่อนที่จะได้ตัดสินใจอะไรนั้น อีกฝ่ายก็วางสายไปเสียก่อน
มือเล็กถือโทรศัพท์ของคนรักไว้ในมืออย่างลังเล ความอยากรู้และความเกรงใจตีกันอย่างรุนแรง
มันดูเสียมารยาทเกินไปถ้าจะเที่ยวไปเปิดดูมือถือของคนอื่นก่อนจะได้รับอนุญาต ถึงแม้ว่าจะเป็นของคนรักก็เถอะ
..ครืดด..
มือถือเครื่องเล็กสั่นอีกครั้ง พร้อมกับที่หน้าจอปรากฏคำเตือนว่ามีข้อความใหม่เข้า
แจจุงหลับตาพูดพึมพำขอโทษเจ้าของเครื่อง เมื่อความอยากรู้เอาชนะได้ในที่สุด
มือเรียวกดอ่านข้อความล่าสุดที่เพิ่งถูกส่งเข้ามา โดยชื่อผู้ส่งที่ชื่อ .. My Junsu~ ..
("..ทำไมไม่รับโทรศัพท์ล่ะ ตื่นรึยังเนี่ย ="=
ชั้นออกไปทำงานก่อนนะ ต้องรีบไปเคลียร์บัญชีกับเลขาก่อนประชุมเช้านี้
เอาไว้เจอกันที่ทำงานเลยละกัน ..
ปล. คิดถึงนายจังเลย เมื่อคืนชั้นนอนไม่หลับด้วยแหละ นายต้องรับผิดชอบด้วยนะรู้มั้ย >//<)
..หัวใจของแจจุงเหมือนกับหยุดเต้นไปชั่วขณะหนึ่ง เมื่อได้อ่านข้อความจบ
มือเรียวเผลอกดไล่ดูทุกข้อความที่อยู่ในมือถือของร่างสูง ที่ล้วนแล้วแต่ได้รับจากคนๆเดียว .. My Junsu~ ..
("อยากกินราเม็งพิเศษที่ร้านคุณโกอ่ะ ซื้อมาฝากด้วยน้า หิวมากๆ T^T")
("วันนี้ชั้นคงประชุมถึงดึก นายไม่ต้องรอนะ กลับบ้านไปก่อนได้เลย")
("เมื่อไหร่จะกลับเนี่ย ชั้นง่วงแล้วนะยูชอน ~")
("คิดถึงคนนั่งโต๊ะข้างๆนี่จัง >///<")
("ชั้นไม่รักนายหรอก แบร่~")
("รีบๆมารับได้แล้ว ชั้นหิวแล้วอ่ะ ~~")
("รู้แล้วล่ะน่า ชั้นก็คิดถึงนายเหมือนกัน >//<")
.. ยิ่งได้อ่านแต่ละข้อความที่ถูกส่งมา แรงสังหรณ์ที่น่าหวั่นใจก็เพิ่มพูนขึ้นมากทุกขณะ
แจจุงรู้สึกกลัวกับความคิดไม่ดีของตัวเองที่ผุดขึ้นมาพร้อมๆกับความกังวล ..
ร่างบางกดออกจากเมนูข้อความ ทำให้สามารถมองเห็นรูปบนพื้นหลังของหน้าจอที่กำลังโชว์อยู่ได้อย่างชัดเจน
ซึ่งทำให้แจจุงตัวชาวาบไปเมื่อได้เห็น...
..ใบหน้าเนียนใส น่ารัก ดวงตากลมใสแจ๋ว พร้อมกับริมฝีปากแดงฉ่ำที่คลี่ยิ้มอย่างร่าเริง
ที่กำลังถ่ายรูปอย่างใกล้ชิดกับคนรักของเขา ที่โน้มหน้าลงไปหอมแก้มอีกฝ่าย โดยที่ไม่เห็นก็รู้ว่าอยู่ในอ้อมกอด..
.. ยูชอนดูมีความสุข .. อย่างที่แค่มองดูก็สัมผัสได้ ..
มือเล็กวางมือถือของคนรักลงบนหัวเตียงตามเดิมอย่างอ่อนแรง
แจจุงรู้สึกตื้อจนสับสนไปหมด ทุกความรู้สึกประดังเข้ามากับเรื่องที่เพิ่งจะได้รู้
เค้าอยากที่จะรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น .. พอๆกับที่กลัวความจริงที่เขากำลังจะได้รู้
..แกร่ก!!..
เสียงเปิดประตูห้องน้ำ ทำให้แจจุงหลุดออกจากห้วงความคิด เขารีบเดินกลับมาที่ตู้เสื้อผ้า
ก่อนจะทำทีเป็นเลือกเนคไทต่อ ทั้งที่ใบหน้าหวานยังไม่คลายความกังวล
"อาบน้ำตอนเช้าๆนี่สดชื่นดีจังเลยนะ ว่ามั้ย แจจุง ?"
ร่างสูงชวนคุยโดยที่ไม่ได้สังเกตถึงความผิดปกติของอีกฝ่าย
"นั่นสินะครับ.." แจจุงเออออรับคำไปโดยที่ไม่หันมามอง ซึ่งยูชอนเองก็ไม่ได้ติดใจอะไร
ร่างสูงเดินไปหยิบมือถือที่หัวเตียงมากดดูด้วยความเคยชิน
โดยไม่ได้คิดสงสัยว่าแจจุงจะแอบเปิดมือถือเขาดูระหว่างที่อาบน้ำรึเปล่า
เพราะที่ผ่านมา แจจุงไม่เคยมีนิสัยแบบนั้น
ดวงตาคู่สวยแอบมองตามคนรักที่นั่งกดดูข้อความในมือถืออยู่บนเตียงจากอีกด้านของห้อง
เมื่อเห็นริมฝีปากอิ่มของยูชอนคลี่ยิ้มออกมาบางๆอย่างมีความสุข เพียงแค่ได้อ่านข้อความในนั้น
หัวใจของแจจุงก็รู้สึกเจ็บขึ้นมาแทบจะในทันที
ลางสังหรณ์และอะไรหลายๆอย่าง ทำให้รู้สึกว่า เค้าคนนั้นต้องมีความสัมพันธ์ที่เป็นพิเศษกับยูชอน
เค้าคนนั้นที่อาจเป็นสาเหตุที่ทำให้ร่างสูงไม่ค่อยกลับบ้าน
เค้าคนนั้นที่ทำให้ยูชอนมีความสุขได้แค่เพียงข้อความสั้นๆในมือถือ
.. My Junsu~ .. คุณเป็นใคร ??
.
.
.
ในห้องกาแฟของบริษัท ที่เก่า เวลาเดิม ..
"อีกแล้วนะยูชอน~~"
มือเล็กฟาดเข้ากับท่อนแขนของคนตัวสูงที่โอบรัดเขาไว้แน่นจากทางด้านหลัง
แต่ความเจ็บที่มอบให้คงยังไม่มากพอ เพราะอีกฝ่ายดูเหมือนจะคลอเคลียรุกล้ำมากยิ่งกว่า
"คิดถึงจังเลยจุนซู .. นายไม่คิดถึงชั้นบ้างเหรอ"
ริมฝีปากหนากระซิบเบาๆข้างใบหู พลางก้มลงจูบเบาๆที่ซอกคอขาว
ก่อนจะพลิกตัวอีกฝ่ายที่กำลังชงกาแฟอยู่ให้หันกลับมาสบสายตาหวานฉ่ำ
"ไม่คิดถึง ~ ไม่คิดถึงเลยซักนิด"
คนตัวเล็กแกล้งเบ้ปาก พลางหลบสายตาเฉไฉหันไปมองทางอื่น ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้
"แล้วใครกันน้า~ ส่งแมสเสจมาหาชั้นเมื่อเช้า .. คิดถึงนายจัง เมื่อคืนชั้นนอนไม่หลับ อุ๊บบส์!"
ริมฝีปากอิ่มที่เอ่ยแซวคนในอ้อมกอดถูกปิดลงด้วยมือของร่างเล็กที่เขินจนหน้าแดงแต่ก็ยังไม่วายปากดี
"เงียบไปเลยนะยูชอน ~ ถ้า .. ถ้านายขืนพูดอีก ชั้นจะฆ่านายจริงๆด้วย"
เจ้าของใบหน้าหวานถลึงตาใส่อีกฝ่ายเป็นการขู่ แต่มันดูน่ารักเสียมากกว่า
มือหนาจับเอามือของจุนซูที่ปิดปากลง ก่อนจะโอบเอวบางรั้งร่างเล็กๆให้เข้ามาแนบชิดมากกว่าเก่า
"ขอจูบทีไม่ได้เหรอ หืมส์"
เสียงทุ้มเอ่ย พลางไล้ริมฝีปากร้อนไปตามพวกแก้มนิ่มที่ขึ้นสีแดงจัดเข้าไปอีก
ดวงตาใสสบเข้ากับสายตาคมที่มองมาอย่างร้อนแรงจนไม่กล้าสู่สายตานั้นได้
แพรขนตาหนาค่อยๆปรือปิดลงเมื่อรู้สึกถึงไออุ่นของอีกฝ่ายที่พรมไล้ไปทั่วใบหน้า
ก่อนจะเผยอริมฝีปากแดงฉ่ำออกมาเล็กน้อย พลางตอบรับจูบของร่างสูงที่ประทับลงมาอย่างอ่อนโยน
"อื้ออ..."
จุนซูครางแผ่วในลำคอ เมื่อลิ้นเรียวแทรกเข้ามาตักตวงความหวานในโพรงปาก
ร่างเล็กสอดลิ้นเข้าเกี่ยวกระหวัดตอบรับจูบอันแสนหวานภายใต้อ้อมกอดของคนรัก
พลางยกสองแขนขึ้นโอบรอบคออีกฝ่าย ดันร่างเข้าหาแนบชิดอย่างไม่รู้ตัว
"เฮ้ย~ยูชอ...ชอน.."
เสียงเรียกของผู้มาใหม่ชะงักค้างไปเมื่อมองเห็นภาพตรงหน้า
แฟ้มเอกสารที่ถือมาด้วยหลุดจากมือหล่นกระจายเสียงดัง
จนทำให้ร่างทั้งสองที่แนบชิดกันอยู่ ต้องกระเด้งตัวออกจากกันอย่างรวดเร็ว
"อะ..เอ่อ..ชางมิน"
ร่างสูงชะงักนิ่งอึ้งอย่างทำอะไรไม่ถูก เมื่อมองเห็นสายตาแสดงความผิดหวังจากเพื่อนรัก
ส่วนจุนซูไม่ได้สังเกตถึงความผิดปกตินั้น เพราะอายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน
ร่างเล็กจึงก้มหน้าก้มตาขอตัว แล้วเดินหนีออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว
เหลือไว้แต่เพียงชายหนุ่มทั้งสองที่ยืนจ้องหน้ากันอยู่ในห้องกาแฟ
ยูชอนรู้สึกผิดและละอายจนไม่กล้าสู้สายตากับชางมินได้อีก จึงทำเป็นก้มลงเก็บเอกสารที่หล่นลงบนพื้น
ก่อนจะยื่นให้คนตรงหน้า แล้วฝืนยิ้มเฝื่อนๆให้อีกฝ่าย ทำเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น
..ผัวะ~!!..
แฟ้มเอกสารถูกปัดทิ้งลงไปกระจายกับพื้นอย่างไม่ไยดี พร้อมๆกับที่มือหนาเข้าไปกระชากคอเสื้อของร่างสูง
"นายคิดจะทำอะไรของนายวะยูชอน!! นายกับจุนซู ... นายทำแบบนี้กับแจจุงได้ยังไง!!!"
ชางมินตะคอกใส่หน้าอีกฝ่ายด้วยความโกรธ
..ชายหนุ่มนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ในตอนเช้า ที่แจจุงโทรมาถามเขาเรื่องเกี่ยวกับจุนซู..
เขาเองก็ไม่รู้ว่า แจจุงรู้จักจุนซูได้ยังไง และไม่รู้ว่าแจจุงรู้เรื่องของจุนซูมากน้อยแค่ไหน
แต่เขามั่นใจเหลือเกินว่า เรื่องนี้ต้องเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของยูชอนกับจุนซูอย่างแน่นอน
..ถึงแม้ว่าเขาจะบอกกับแจจุงว่าทั้งสองคนเป็นเพียงแค่เพื่อนสนิทกันตอนสมัยเรียนและเป็นเพื่อนร่วมงานกัน
ทั้งที่ในใจรู้ดีว่า ทั้งสองคนต้องมีอะไรมากกว่านั้น .. แต่เขาก็เลือกที่จะหลอกตัวเอง ว่ามันไม่มีอะไร
เพราะเขายังอยากจะเชื่อใจยูชอนอยู่ ว่าเพื่อนรักของเขาคนนี้ คงจะไม่มีวันทำให้แจจุงต้องเสียใจ
แต่เขากำลังคิดผิดใช่ไหม ?? ..
"ชั้นขอโทษ..ชั้นไม่ได้อยากให้เรื่องทุกอย่างเป็นแบบนี้"
ยูชอนยอมรับผิดอย่างที่ไม่คิดจะแก้ตัวใดๆ เพราะเขารู้อยู่เต็มอก ว่าเขาเป็นคนผิด
ร่างสูงรู้ดีว่าจะต้องมีวันนี้ที่ต้องมีคนรู้ ... แต่มันอาจจะเร็วเกินไป จนเขาตั้งตัวไม่ทัน
"นายขอโทษงั้นเหรอ .. ทำไมวะยูชอน แจจุงไม่ดีตรงไหน ทำไมนายต้องนอกใจเค้าด้วย"
ชางมินที่มองเห็นสีหน้าที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดของอีกฝ่าย จึงยอมปล่อยมือที่กระชากคอเสื้อออก
ชายหนุ่มเดินวนไปมารอบๆห้องด้วยอารมณ์โกรธที่ยังไม่สงบ พลางเอ่ยถามอีกฝ่ายด้วยความไม่พอใจ
"แจจุงไม่ผิด..เค้าไม่ผิดตรงไหนเลย ชั้นผิดเอง ชั้นผิดเองที่ยังรักและไม่เคยลืมจุนซูได้เลย"
"นายหมายความว่ายังไง.." คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอย่างสงสัยในคำพูดของอีกฝ่าย
"ชั้นกับจุนซูเราคบกันตั้งแต่สมัยเรียน จนจุนซูได้ทุนไปเรียนต่อที่ฝรั่งเศส ...
ทั้งที่เราสองคนรักกัน แต่ชั้นก็ต้องยอมปล่อยให้เค้าไป เพื่อทำตามความฝัน
.. เค้าบอกให้ชั้นไม่ต้องรอ .. ถึงเค้าจะบอกชั้นอย่างนั้น แต่สุดท้ายแล้ว ชั้นก็ยังรักเค้า รักเค้ามาก..
จนกลับมาเจอกันอีกครั้ง ชั้นก็ได้รู้ใจตัวเองว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมา ชั้นไม่เคยลืมเค้าได้เลย
แล้วก็ยิ่งรักมากขึ้น มากขึ้นทุกที ... รักมาก และจะไม่ยอมเสียเขาไปอีก .."
"............"
ชางมินนิ่งไปเมื่อฟังเรื่องราวในอดีตของอีกฝ่ายที่เขาไม่เคยรู้
ชายหนุ่มสบสายตาที่เต็มไปด้วยอารมณ์อันหลากหลายของเพื่อนรัก ก่อนจะถอนหายใจออกมายาว
เมื่อรู้สึกได้ว่า เรื่องนี้มันคงไม่ได้จบลงอย่างง่ายๆ ..
"แล้วแจจุงล่ะ นายรักเค้ารึเปล่า .. ถ้านายยังรักและคิดจะรอจุนซูอยู่จริง ทำไมนายต้องคบกับแจจุงด้วย"
"....."
"ชั้นไม่รู้จะอธิบายยังไงให้นายได้เข้าใจนะชางมิน .. แต่ชั้นมั่นใจว่าชั้นเองก็รักแจจุงไม่น้อยกว่าที่เค้ารักชั้น
ชั้นรู้สึกยินดีและขอบคุณทุกครั้งที่เค้าคอยดูแลชั้น .. ชั้นรู้สึกผิดทุกครั้งที่ต้องโกหกเค้า
และชั้นก็รู้สึกเสียใจมากทุกครั้ง ถ้าจะต้องคิดว่า แจจุงจะต้องเจ็บปวดเพราะชั้น .."
"แต่นายก็ยังทำ.." ชางมินกระตุกยิ้มที่มุมปาก เขามองอีกฝ่ายอย่างผิดหวังและเสียใจ
"นายรู้ตัวมั้ยยูชอน .. นายมันเห็นแก่ตัวที่สุด .. นายก็เอาแต่พูดว่ากลัวแจจุงเสียใจ รู้สึกผิดทุกครั้งที่ต้องโกหกเค้า
แต่สุดท้ายนายก็ยังทำมันอยู่ ... ทำทั้งๆที่รู้ว่า แจจุงจะต้องเจ็บ .. นายสนใจแต่ความสุขของตัวเอง
นายเอาแต่ตักตวงความสุขให้ตัวเอง แล้วก็มาสำนึกเอาหลังว่ามันผิด .. มันไม่มีประโยชน์อะไรเลยยูชอน ..
.. ความสำนึกผิดของนายมันไม่ได้ช่วยให้อะไรมันดีขึ้นเลย ... ตราบใดที่นายยังทำมันอยู่ซ้ำๆแบบนี้"
"แล้วนายจะให้ชั้นทำยังไง.. ชั้น.."
"นายบอกว่านายไม่ยอมที่จะเสียจุนซูไปอีก แล้วนายยอมที่จะเสียแจจุงไปรึเปล่า"
ชางมินพูดแทรกขึ้นมา พลางจ้องมองอีกฝ่ายที่นิ่งอึ้งไปอย่างค้นหา
"........"
"....ชั้นไม่อยากทำให้เค้าเสียใจ"
"แต่นายก็พร้อมที่จะปล่อยเค้าไปใช่มั้ย?"
"...ชางมิน..." ร่างสูงมองอีกฝ่ายที่กำลังยิ้มอย่างขมขื่น
"นายไม่ได้รักแจจุงเลยยูชอน .. เพราะถ้านายรักเค้า นายจะต้ิองไม่ยอมเสียเค้าไป เหมือนที่นายรู้สึกแบบเดียวกับจุนซู"
..ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบเมื่อสิ้นคำพูดของชางมิน ..
ยูชอนรู้สึกราวกับถูกน้ำเย็นๆราดเข้าที่หัว .. เขานิ่งทบทวนความรู้สึกของตัวเองอย่างสับสน
พร้อมๆกับที่ชางมินมองเขาอย่างผิดหวังจนถึงที่สุด
ชายหนุ่มก้มลงเก็บเอกสารที่กระจัดกระจายบนพื้นก่อนจะวางลงบนโต๊ะ เขาหันไปพูดกับอีกฝ่ายที่ยืนนิ่งอยู่
"นี่เป็นข้อมูลของแผนการตลาดของปีนี้ ชั้นจะเอามาให้ผู้จัดการ แต่เค้าไม่อยู่ ฝากนายเอาให้ด้วยละกัน"
ชางมินมองหน้าอีกฝ่ายที่ยังคงนิ่งอยู่ในห้วงความคิดของตน
"รู้อะไรมั้ยยูชอน สิ่งที่ชั้นรู้สึกว่าตัวเองคิดผิดมากที่สุดในชีวิต ... คือ การที่ได้แนะนำนายให้รุ้จักกับแจจุง"
ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเรียบ เรียกสายตาคมของอีกฝ่ายให้เงยขึ้นมาสบ
"ไปบอกเลิกเค้าซะ .. ให้เค้าเจ็บซะในตอนนี้ ดีกว่าที่จะให้เค้าต้องเจ็บไปมากกว่านี้ในอนาคต
.. เลิกทำให้เพื่อนของชั้น ต้องเจ็บเพราะการกระทำของนายซักที ... ปาร์คยูชอน "
.
.
.
เสียงฝีเท้าดังก้องไปทั่วลานจอดรถชั้นใต้ดินของบริษัท พร้อมๆกับร่างของชายสองคนเดินเคียงข้างกันมาเหมือนทุกวัน
จะผิดไปก็มีเพียงแต่สีหน้าเคร่งขรึมกังวลใจของชายร่างสูงที่ดูผิดปกติไปจนคนข้างกายรู้สึกเป็นห่วง
"เป็นอะไรรึเปล่า ยูชอน~"
เสียงเล็กเอ่ยถามคนรักอย่างห่วงใย เมื่อเห็นอีกฝ่ายดูจะขรึมๆซึมๆไป หลังจากที่ออกมาจากห้องกาแฟ
โดยชางมินที่เดินออกมาก่อน ก็หน้าตาเคร่งเครียดไม่แพ้กัน
"......."
ร่างสูงไม่ได้ตอบอะไรอีกฝ่ายจนกระทั่งเดินคู่กันไปจนถึงรถ
มือหนาไขกุญแจตรงที่นั่งข้างคนขับแล้วเปิดประตูให้ร่างเล็กตามปกติ แต่ก็ถูกมือเล็กดันปิดไปซะก่อน
"นายเป็นอะไร อย่าเงียบอย่างนี้สิ ชั้นเป็นห่วงนายนะยูชอน"
คนตัวเล็กที่เห็นร่างสูงเงียบและซึมไปทั้งวันก็อดเป็นห่วงไม่ได้ มือเล็กเดินเข้าไปเกาะเอวอีกฝ่าย
พลางช้อนตาขึ้นสบสายตาคมอย่างเว้าวอน
"จุนซู.." เสียงทุ้มเอ่ยอย่างตื้นตันใจ เมื่อมองเห็นความห่วงใยมากมายจากดวงตาคู่สวยนั้น
มือหนาดึงเอาร่างเล็กเข้ามากอดไว้แน่นราวกับจะถ่ายทอดความรู้สึกอึดอัดและสับสน
ใบหน้าคมซบลงกับไหล่เล็กอย่างอ่อนล้าเหมือนเด็กตัวโตที่ต้องการคนปลอบใจ
"นายเป็นอะไร บอกชั้นได้มั้ย ให้ชั้นช่วยอะไรนายบ้างได้มั้ย อย่าเงียบไว้คนเดียวแบบนี้สิ"
เสียงหวานเอ่ยปลอบทั้งที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย แต่จุนซูก็เป็นห่วงและพร้อมจะปลอบโยนอีกฝ่าย
มือเล็กลูบแผ่นหลังกว้างเบาๆ และใช้อีกมือหนึ่งลูบหัวของอีกฝ่ายที่ซบลงกับไหล่ของเขาอย่างอ่อนโยน
"ขอบคุณนะจุนซู .." เสียงทุ้มพูดอู้อี้กับไหล่เล็ก พลางกอดร่างเล็กแน่นขึ้นอีก
"ขอบคุณทำไมกัน ก็ชั้นรักนายนี่นา"
มือเล็กประคองใบหน้าคมให้มองสบตา พลางยิ้มให้อย่างน่ารัก เพื่อให้ร่างสูงรุ้สึกดีขึ้น
ซึ่งก็ดูเหมือนจะเป็นอย่างนั้น เพราะริมฝีปากหนาก็เผลอคลี่ยิ้มออกมาบางๆ เมื่อมองเห็นรอยยิ้มสดใสนั้น
"อย่างงี้สิ ค่อยสมกับเป็นยูชอนของชั้นหน่อย"
จุนซู
ยิ้มกว้างอย่างพอใจ ก่อนจะรั้งใบหน้าคมลงมาประทับจูบเบาๆที่ริมฝีปากหนา
ทั้งสองยิ้มให้กันอย่างมีความสุข ก่อนจะขึ้นรถแล้วขับออกไปด้วยกันในที่สุด
...เสียงฝีเท้าของใครคนหนึ่งก้าวเดินออกมาจากหลังเสาในบริเวณใกล้กันนั้น ในเวลาต่อมาไม่นาน ...
ใบหน้าสวยที่มีหยาดน้ำตาไหลลงมาอย่างไม่ขาดสาย จ้องมองรถที่แล่นออกไปไกลจนลับสายตา
"จุนซู .. อ๋อ .. จุนซูที่เป็นแฟนกับยูชอนตอนสมัยเรียนมหาลัยน่ะเหรอครับ คุณแจจุงรู้จักด้วยเหรอ"
"ก็คบกันนานนะครับ ตั้งแต่ปี 1 เลยล่ะ ตัวติดกันน่าดู ผมล่ะหมั่นไส้จริงๆ"
"จุนซูเค้าได้ทุนไปเรียนต่อที่ฝรั่งเศสเมื่อ 3 ปีก่อนน่ะครับ ตอนนี้คงกลับมาแล้วล่ะมั้งฮะ"
"ยูชอนน่ะมันคลั่งใหญ่เลย ตอนที่รู้ว่าจุนซูจะไป แต่สุดท้ายก็ต้องยอม เจ้านั่นเคยขัดใจจุนซูได้ซะที่ไหน"
"จุนซู ที่ตัวเล็กๆ น่ารักๆ ปากแดงๆ แฟนเจ้ายูชอนที่ชอบมานั่งกินบะหมี่หมูแดงด้วยกันน่ะเหรอ"
"มากันบ่อยจะตาย เมื่อวานก็เพิ่งมาอยุ่เลย ก็น่ารักดีล่ะนะคู่เนี้ย ~ ว่าแต่คุณถามทำไมล่ะ"
.. คำพูดของใครต่อใครที่แจจุงบากหน้าไปถามเรื่องเกี่ยวกับคนที่ชื่อจุนซู .. ทั้งกับเพื่อนสนิทของยูชอน
เพื่อนเก่าสมัยเรียนมหาลัยของยูชอน แม้แต่กระทั่งคนขายบะหมี่ร้านประจำ .. ดังก้องอยู่ในหัว
.. คิมจุนซู .. My Junsu .. คนรักของปาร์กยูชอน ..
ร่างบางสะอื้นออกมาดังๆอย่างห้ามไว้ไม่อยู่ ดวงตาคุ่สวยบวมช้ำแดงก่ำไปด้วยหยาดน้ำตา
แจจุงร้องไห้มาทั้งวัน คิดแล้วคิดอีก สับสัน เสียใจ ทุกอย่างประดังเข้ามาหาเขาอย่างรวดเร็ว
.. ทั้งที่ๆกลัวคำตอบที่จะได้รับ กับคำถามที่เขาอยากรู้ ..
แต่สุดท้าย เขาเองก็เลือกที่จะวิ่งเข้าไปหา และก็เป็นฝ่ายเจ็บมากมายเหมือนอย่างในตอนนี้
.. ท่าทางมีความสุขแบบนั้น คงรักกันมากสินะ ..
ลำพังที่รู้ว่าตัวเองถูกโกหกซ้ำแล้วซ้ำเล่าก็เจ็บมากพออยู่แล้ว
แต่พอมาเห้นว่าคนรักดูมีความสุขมากแค่ไหน เพียงแค่ได้อยู่ข้างกายใครอีกคน
ทำให้แจจุงรู้สึกเจ็บจนชาไปทั้งหัวใจ เจ็บแบบที่ไม่อยากจะมีความรู้สึกใดๆ
..เจ็บจนแทบอยากจะหายตัวไปจากโลกนี้..
.
.
.
"กลับมาแล้วครับ.."
เสียงทุ้มเอ่ยอย่างแผ่วเบาในลำคอ เมื่อต้องกลับมาเผชิญกับความจริงที่เขาจะต้องทำ
ร่างสูงก้าวเข้ามาให้ห้องพักของเขากับแจจุงพลางกวาดสายตาไปรอบๆเพื่อมองหาอีกฝ่าย
กลิ่นหอมของอาหารค่ำลอยเข้ามากระทบจมูก ยิ่งทำให้รู้สึกผิด เมื่อในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า
เค้าจะต้องบอกเลิกกับคนที่แสนดีและคอยเอาใจใส่เขาอยุ่เสมอจนถึงนาทีสุดท้าย
แผ่นหลังบางของแจจุงที่กำลังคนซุปอยุ่หน้าเตา ทำให้ยูชอนรู้สึกเหมือนกับน้ำท่วมปาก
ร่างสูงไม่รู้จะพูดอะไรออกไปในตอนนี้ จึงตัดสินใจแกล้งทำตัวเหมือนเดิมไปก่อน
"หอมจังเลย .. ทำซุปอะไรเหรอวันนี้"
ยูชอนชะโงกหน้ามองข้ามไหล่บางไปมองน้ำซุปที่อยุ่หน้าเตา
มือหนากำลังจะเอื้อมไปจับโอบเอวบางตามปกติ แต่ก็ต้องชะงัก เมื่อได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย
"ไปส่งคุณจุนซูมาแล้วเหรอครับ.."
ร่างสูงชะงัก พลางก้าวถอยหลังออกมาอย่างไม่รู้ตัว ..
ความคิดในสมองตีกันอย่างสับสนในประดยคที่คนรักเอ่ยออกมาเมื่อซักครู่
.. ทำไมแจจุงถึงรู้จักจุนซู ..
.. และแจจุงยังรู้อะไรที่มากไปกว่านี้รึเปล่า ..
"เอ่อ...แจจุง"
"เค้าน่ารักดีนะครับ อยู่ด้วยแล้วคงจะสบายใจ .. คุณคงมีความสุขมาก"
ร่างบางพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบโดยที่ไม่หันมามองหน้าอีกฝ่าย
เอาแต่จดจ้องไปยังหม้อน้ำซุป และยืนคนมันอยู่ เหมือนกับไม่ได้พูดเรื่องร้ายแรงอะไร
"แจจุง..มันไม่ใช่แบบนั้นนะ"
มือหนาเอื้อมไปแตะไหล่บาง แต่ถูกอีกฝ่ายสะบัดตัวออก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตาในที่สุด
"จะโกหกอะไรผมอีกครับ .. ฮึก .. จะบอกผมว่าคุณไม่ได้รู้จักคิมจุนซูเหรอ ..
จะบอกผมว่า ที่ผ่านมาคุณไม่ได้หายไปกับเค้างั้นเหรอครับ ..
จะโกหกผมว่า คุณไม่ได้รักเค้า .. คุณไม่ได้รักจุนซู แฟนเก่าของคุณงั้นเหรอครับ!"
ดวงตาคู่สวยที่บวมแดงอย่างน่ากลัวเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาที่พรั่งพรูออกมาไม่ขาดสาย
แจจุงร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างกลั้นไว้ไม่อยู่ เมื่อได้เห็นหน้าคนรักใกล้ๆ
..ปาร์กยูชอนที่เค้ารัก .. ปาร์กยูชอนที่โกหกเค้ามาตลอด ..
"แจจุง..." ร่างสูงหยุดหายใจไปชั่วขณะ เมื่อรู้ว่าทุกอย่างถูกเปิดเผย
ทุกคำพูดที่เตรียมมาเพื่อจะอธิบายให้แจจุงได้เข้าใจ จางหายไปหมด เมื่อมองเห้นสภาพของคนตรงหน้า
แจจุงร้องไห้หนักอย่างที่ยูชอนไม่เคยเห็นมาก่อนเลยในชีวิต
ดวงตาคุ่สวยที่มองมาที่เค้าดูเจ็บปวดซะจนยุชอนรู้สึกเหมือนมีคนเอามีดมากรีดที่หัวใจ
สุดท้ายแล้ว .. แจจุงก็ต้องเจ็บ
ทั้งหมดเพราะตัวเขาเอง..
"แจจุง ผมรักคุ..."
"เลิกกันเถอะครับยูชอน .. เพื่อคุณ และ ก็เพื่อตัวผมเอง"
TBC
----------------------
fz*Talk
ตอนนี้มันสั้นๆเนอะ 55 ผมแต่งดราม่าไม่เป้นอ่าคับ T^T
เข็ดเลยจริงๆกับฟิกที่ต้องบรรยายความรู้สึกน่ะ ~
เพราะไม่ได้แต่งนาน หรือไม่เคยแต่ง 555
แจจุงอารมณ์แบบแม่บ้านตามจับสามีหนีไปมีกิ๊ก
ปาร์กก็นะ ... (ไม่อยากพูดถึง)
ส่วนคิมจุนซู ดูเหมือนเทอจะไม่รู้อะไรเลย (จิงๆน่ะเหรอ?)
เอาเป็นว่าตอนหน้ารู้กันคับผม ~
ทำไมมันเร็วๆเนอะ 555
(เป็นพวกยืดเรื่องไม่ค่อยเป็น~คิดไว้แค่นี้ก้อคือแค่นี้ ซะงั้น 55)
ขอบคุณที่ติดตามกันนะค้าบ รักคนอ่านที่ซู้ดดดดดดด >///<
ปล. ย้ำอีกครั้ง ~ เลื่อนปิดโอนเงินค่าหนังสือเป็นวันที่ 3 มิถุนายน นะคับผม ~
Paring : Yoochun x Junsu x Jaejoong
Note : มาได้ครึ่งทางแล้วเนอะ >//< ตอนนี้ก็ดูจะคืบหน้าไปแล้วล่ะคับผม ไม่งั้นจบไม่ทันก่อนเปิดเทอมแน่ 555
แต่ว่าก่อนจะไปอ่านฟิก ขออวดปกกะที่คั่นของรวมเล่ม shortfic ของผมก่อนได้ม้า >///< ~ กะลังเห่อ อิอิ
------------------------------------------
ปกหนังสือ something as sweetest คับผม (ชื่อยาวเนอะ ^^")
ตัวการ์ตูนน่ารักๆโดยน้องคิม Haine13 / ฉากสวยๆ + ขนมน่ากิน + ชยากีกะฮาราง โดยป้าเอส es_midsummer
และการจัดรูปแบบปกโดย แป๋ม frenzykiyo ~ (ขนกันมาเกือบยกบอร์ด 55 -- ขอบคุณมากๆน้าค้าบบ)
ยังไม่หมดนะพี่น้อง
มีที่คั่นแจ่มๆจากคุณแม่ป๋อ opermore อีกด้วย (รักหม่ามี๊~) หล่อ น่ากินสุดๆ 55
ชอบเนอะ ผมชอบ 5555~
ถ้าใครยังไม่ได้จอง ติดตามรายละเอียดการจองได้ที่ LINK นี้เลยนะคับผม
แล้วที่สำคัญคือ ปิดโอนวันที่ 3 มิถุนายนนี้ นะค้าบผม ~
(เลื่อนเวลาเพิ่มจาก 1 มิย เป็น 3 มิย เน้ >//<)
หนังสือออกเดินทางวันที่ 4 มิย เหมือนเดิมนะคับ วันเกิดปารกพอดีเลย
ขอบคุณทุกคนที่สนับสนุนนะค้าบผม ^_____^~
อ่านฟิกต่อเรยดีก่าเนอะ
---------------------
# Part 4 #
..ผมมีความสุข เวลาที่ได้ดูแลเค้า ก็เท่านั้นเอง..
นิ้วเรียวลากไล้ไปตามโครงหน้าได้รูปของคนรักที่ยังคงนอนหลับสนิทอยู่
ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มอย่างเป็นสุข เพียงแค่ได้เฝ้ามองคนที่รักอยู่ใกล้ๆ
..ไม่รู้ว่านานแค่ไหนที่แจจุงไม่ได้เฝ้ามองยูชอนที่นอนหลับอยู่ข้างกายแบบนี้..
"อืออ..."
ริมฝีปากอิ่มบ่นงืมงำอย่างฟังไม่ได้ศัพท์ เมื่อรู้สึกถึงสัมผัสอ่อนโยนบนใบหน้าในยามเช้า
เปลือกตาหนากระพริบอย่างช้าๆเพื่อปรับสายตารับภาพเลือนรางของคนตรงหน้า
"จุน...จะ แจจุง..."
ร่างสูงรีบคลี่ยิ้มกว้างกลบเกลื่อนเมื่อมองเห็นอีกฝ่ายอย่างชัดเจน
ซึ่งแจจุงเองก็ยิ้มตอบกลับไปอย่างไม่ได้คิดสงสัยอะไร กับท่าทางอึกอักในตอนต้นของคนรัก
"อรุณสวัสดิ์ครับ ยูชอน"
รอยยิ้มอ่อนโยนที่คนตรงหน้าส่งมา ทำให้่ร่างสูงรู้สึกผิดวูบเข้ามาในอก
.. แจจุงยังคงแสนดีและอ่อนโยนต่อเขาเสมอ ...
จะมีก็เพียงแต่เขา ที่ทำผิดกับอีกฝ่าย ซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนไม่น่าให้อภัย
"ไปอาบน้ำได้แล้วล่ะครับ เดี๋ยวจะไปทำงานไม่ทันนะครับ"
ร่างบางลุกขึ้นฉุดตัวอีกฝ่ายให้ลุกจากที่นอนโดยที่ไม่ต้องออกแรงอะไรมากมาย ร่างสูงก็ยอมลุกขึ้นตาม
ก่อนจะเอื้่อมมือไปรับผ้าเช็ดตัวจากอีกฝ่ายและเดินเข้าห้องน้ำไป โดยมีแจจุงมองตามอย่างมีความสุข
ระหว่างที่ยูชอนเข้าไปอาบน้ำอยู่นั้น แจจุงก็ใช้โอกาสนี้เก็บที่นอนให้เรียบร้อย และเตรียมเสื้อผ้าสำหรับใส่ไปทำงานให้อีกฝ่าย
..ครืดด...ครืดด..
แรงสั่นจากโทรศัพท์มือถือของยูชอนเรียกความสนใจจากร่างบางที่กำลังเลือกเนคไทให้คนรัก
แจจุงหันรีหันขวาง ลังเลว่าจะเรียกร่างสูงที่อาบน้ำอยู่ให้ออกมารับดีรึเปล่า
ใบหน้าหวานชะโงกเข้าไปดูชื่อผู้โทรที่กำลังกระพริบอยู่บนหน้าจอ
.. My Junsu~ ..
เสี้ยววินาทีนึงที่มองเห็นแจจุงรู้สึกหวั่นไหวขึ้นมาอย่างน่าประหลาด .. My Junsu ... จุนซูของฉัน ??
คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอย่างไม่รู้ตัว ร่างบางลังเลว่าจะกดรับสายดีหรือไม่
แต่ก่อนที่จะได้ตัดสินใจอะไรนั้น อีกฝ่ายก็วางสายไปเสียก่อน
มือเล็กถือโทรศัพท์ของคนรักไว้ในมืออย่างลังเล ความอยากรู้และความเกรงใจตีกันอย่างรุนแรง
มันดูเสียมารยาทเกินไปถ้าจะเที่ยวไปเปิดดูมือถือของคนอื่นก่อนจะได้รับอนุญาต ถึงแม้ว่าจะเป็นของคนรักก็เถอะ
..ครืดด..
มือถือเครื่องเล็กสั่นอีกครั้ง พร้อมกับที่หน้าจอปรากฏคำเตือนว่ามีข้อความใหม่เข้า
แจจุงหลับตาพูดพึมพำขอโทษเจ้าของเครื่อง เมื่อความอยากรู้เอาชนะได้ในที่สุด
มือเรียวกดอ่านข้อความล่าสุดที่เพิ่งถูกส่งเข้ามา โดยชื่อผู้ส่งที่ชื่อ .. My Junsu~ ..
("..ทำไมไม่รับโทรศัพท์ล่ะ ตื่นรึยังเนี่ย ="=
ชั้นออกไปทำงานก่อนนะ ต้องรีบไปเคลียร์บัญชีกับเลขาก่อนประชุมเช้านี้
เอาไว้เจอกันที่ทำงานเลยละกัน ..
ปล. คิดถึงนายจังเลย เมื่อคืนชั้นนอนไม่หลับด้วยแหละ นายต้องรับผิดชอบด้วยนะรู้มั้ย >//<)
..หัวใจของแจจุงเหมือนกับหยุดเต้นไปชั่วขณะหนึ่ง เมื่อได้อ่านข้อความจบ
มือเรียวเผลอกดไล่ดูทุกข้อความที่อยู่ในมือถือของร่างสูง ที่ล้วนแล้วแต่ได้รับจากคนๆเดียว .. My Junsu~ ..
("อยากกินราเม็งพิเศษที่ร้านคุณโกอ่ะ ซื้อมาฝากด้วยน้า หิวมากๆ T^T")
("วันนี้ชั้นคงประชุมถึงดึก นายไม่ต้องรอนะ กลับบ้านไปก่อนได้เลย")
("เมื่อไหร่จะกลับเนี่ย ชั้นง่วงแล้วนะยูชอน ~")
("คิดถึงคนนั่งโต๊ะข้างๆนี่จัง >///<")
("ชั้นไม่รักนายหรอก แบร่~")
("รีบๆมารับได้แล้ว ชั้นหิวแล้วอ่ะ ~~")
("รู้แล้วล่ะน่า ชั้นก็คิดถึงนายเหมือนกัน >//<")
.. ยิ่งได้อ่านแต่ละข้อความที่ถูกส่งมา แรงสังหรณ์ที่น่าหวั่นใจก็เพิ่มพูนขึ้นมากทุกขณะ
แจจุงรู้สึกกลัวกับความคิดไม่ดีของตัวเองที่ผุดขึ้นมาพร้อมๆกับความกังวล ..
ร่างบางกดออกจากเมนูข้อความ ทำให้สามารถมองเห็นรูปบนพื้นหลังของหน้าจอที่กำลังโชว์อยู่ได้อย่างชัดเจน
ซึ่งทำให้แจจุงตัวชาวาบไปเมื่อได้เห็น...
..ใบหน้าเนียนใส น่ารัก ดวงตากลมใสแจ๋ว พร้อมกับริมฝีปากแดงฉ่ำที่คลี่ยิ้มอย่างร่าเริง
ที่กำลังถ่ายรูปอย่างใกล้ชิดกับคนรักของเขา ที่โน้มหน้าลงไปหอมแก้มอีกฝ่าย โดยที่ไม่เห็นก็รู้ว่าอยู่ในอ้อมกอด..
.. ยูชอนดูมีความสุข .. อย่างที่แค่มองดูก็สัมผัสได้ ..
มือเล็กวางมือถือของคนรักลงบนหัวเตียงตามเดิมอย่างอ่อนแรง
แจจุงรู้สึกตื้อจนสับสนไปหมด ทุกความรู้สึกประดังเข้ามากับเรื่องที่เพิ่งจะได้รู้
เค้าอยากที่จะรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น .. พอๆกับที่กลัวความจริงที่เขากำลังจะได้รู้
..แกร่ก!!..
เสียงเปิดประตูห้องน้ำ ทำให้แจจุงหลุดออกจากห้วงความคิด เขารีบเดินกลับมาที่ตู้เสื้อผ้า
ก่อนจะทำทีเป็นเลือกเนคไทต่อ ทั้งที่ใบหน้าหวานยังไม่คลายความกังวล
"อาบน้ำตอนเช้าๆนี่สดชื่นดีจังเลยนะ ว่ามั้ย แจจุง ?"
ร่างสูงชวนคุยโดยที่ไม่ได้สังเกตถึงความผิดปกติของอีกฝ่าย
"นั่นสินะครับ.." แจจุงเออออรับคำไปโดยที่ไม่หันมามอง ซึ่งยูชอนเองก็ไม่ได้ติดใจอะไร
ร่างสูงเดินไปหยิบมือถือที่หัวเตียงมากดดูด้วยความเคยชิน
โดยไม่ได้คิดสงสัยว่าแจจุงจะแอบเปิดมือถือเขาดูระหว่างที่อาบน้ำรึเปล่า
เพราะที่ผ่านมา แจจุงไม่เคยมีนิสัยแบบนั้น
ดวงตาคู่สวยแอบมองตามคนรักที่นั่งกดดูข้อความในมือถืออยู่บนเตียงจากอีกด้านของห้อง
เมื่อเห็นริมฝีปากอิ่มของยูชอนคลี่ยิ้มออกมาบางๆอย่างมีความสุข เพียงแค่ได้อ่านข้อความในนั้น
หัวใจของแจจุงก็รู้สึกเจ็บขึ้นมาแทบจะในทันที
ลางสังหรณ์และอะไรหลายๆอย่าง ทำให้รู้สึกว่า เค้าคนนั้นต้องมีความสัมพันธ์ที่เป็นพิเศษกับยูชอน
เค้าคนนั้นที่อาจเป็นสาเหตุที่ทำให้ร่างสูงไม่ค่อยกลับบ้าน
เค้าคนนั้นที่ทำให้ยูชอนมีความสุขได้แค่เพียงข้อความสั้นๆในมือถือ
.. My Junsu~ .. คุณเป็นใคร ??
.
.
.
ในห้องกาแฟของบริษัท ที่เก่า เวลาเดิม ..
"อีกแล้วนะยูชอน~~"
มือเล็กฟาดเข้ากับท่อนแขนของคนตัวสูงที่โอบรัดเขาไว้แน่นจากทางด้านหลัง
แต่ความเจ็บที่มอบให้คงยังไม่มากพอ เพราะอีกฝ่ายดูเหมือนจะคลอเคลียรุกล้ำมากยิ่งกว่า
"คิดถึงจังเลยจุนซู .. นายไม่คิดถึงชั้นบ้างเหรอ"
ริมฝีปากหนากระซิบเบาๆข้างใบหู พลางก้มลงจูบเบาๆที่ซอกคอขาว
ก่อนจะพลิกตัวอีกฝ่ายที่กำลังชงกาแฟอยู่ให้หันกลับมาสบสายตาหวานฉ่ำ
"ไม่คิดถึง ~ ไม่คิดถึงเลยซักนิด"
คนตัวเล็กแกล้งเบ้ปาก พลางหลบสายตาเฉไฉหันไปมองทางอื่น ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้
"แล้วใครกันน้า~ ส่งแมสเสจมาหาชั้นเมื่อเช้า .. คิดถึงนายจัง เมื่อคืนชั้นนอนไม่หลับ อุ๊บบส์!"
ริมฝีปากอิ่มที่เอ่ยแซวคนในอ้อมกอดถูกปิดลงด้วยมือของร่างเล็กที่เขินจนหน้าแดงแต่ก็ยังไม่วายปากดี
"เงียบไปเลยนะยูชอน ~ ถ้า .. ถ้านายขืนพูดอีก ชั้นจะฆ่านายจริงๆด้วย"
เจ้าของใบหน้าหวานถลึงตาใส่อีกฝ่ายเป็นการขู่ แต่มันดูน่ารักเสียมากกว่า
มือหนาจับเอามือของจุนซูที่ปิดปากลง ก่อนจะโอบเอวบางรั้งร่างเล็กๆให้เข้ามาแนบชิดมากกว่าเก่า
"ขอจูบทีไม่ได้เหรอ หืมส์"
เสียงทุ้มเอ่ย พลางไล้ริมฝีปากร้อนไปตามพวกแก้มนิ่มที่ขึ้นสีแดงจัดเข้าไปอีก
ดวงตาใสสบเข้ากับสายตาคมที่มองมาอย่างร้อนแรงจนไม่กล้าสู่สายตานั้นได้
แพรขนตาหนาค่อยๆปรือปิดลงเมื่อรู้สึกถึงไออุ่นของอีกฝ่ายที่พรมไล้ไปทั่วใบหน้า
ก่อนจะเผยอริมฝีปากแดงฉ่ำออกมาเล็กน้อย พลางตอบรับจูบของร่างสูงที่ประทับลงมาอย่างอ่อนโยน
"อื้ออ..."
จุนซูครางแผ่วในลำคอ เมื่อลิ้นเรียวแทรกเข้ามาตักตวงความหวานในโพรงปาก
ร่างเล็กสอดลิ้นเข้าเกี่ยวกระหวัดตอบรับจูบอันแสนหวานภายใต้อ้อมกอดของคนรัก
พลางยกสองแขนขึ้นโอบรอบคออีกฝ่าย ดันร่างเข้าหาแนบชิดอย่างไม่รู้ตัว
"เฮ้ย~ยูชอ...ชอน.."
เสียงเรียกของผู้มาใหม่ชะงักค้างไปเมื่อมองเห็นภาพตรงหน้า
แฟ้มเอกสารที่ถือมาด้วยหลุดจากมือหล่นกระจายเสียงดัง
จนทำให้ร่างทั้งสองที่แนบชิดกันอยู่ ต้องกระเด้งตัวออกจากกันอย่างรวดเร็ว
"อะ..เอ่อ..ชางมิน"
ร่างสูงชะงักนิ่งอึ้งอย่างทำอะไรไม่ถูก เมื่อมองเห็นสายตาแสดงความผิดหวังจากเพื่อนรัก
ส่วนจุนซูไม่ได้สังเกตถึงความผิดปกตินั้น เพราะอายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน
ร่างเล็กจึงก้มหน้าก้มตาขอตัว แล้วเดินหนีออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว
เหลือไว้แต่เพียงชายหนุ่มทั้งสองที่ยืนจ้องหน้ากันอยู่ในห้องกาแฟ
ยูชอนรู้สึกผิดและละอายจนไม่กล้าสู้สายตากับชางมินได้อีก จึงทำเป็นก้มลงเก็บเอกสารที่หล่นลงบนพื้น
ก่อนจะยื่นให้คนตรงหน้า แล้วฝืนยิ้มเฝื่อนๆให้อีกฝ่าย ทำเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น
..ผัวะ~!!..
แฟ้มเอกสารถูกปัดทิ้งลงไปกระจายกับพื้นอย่างไม่ไยดี พร้อมๆกับที่มือหนาเข้าไปกระชากคอเสื้อของร่างสูง
"นายคิดจะทำอะไรของนายวะยูชอน!! นายกับจุนซู ... นายทำแบบนี้กับแจจุงได้ยังไง!!!"
ชางมินตะคอกใส่หน้าอีกฝ่ายด้วยความโกรธ
..ชายหนุ่มนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ในตอนเช้า ที่แจจุงโทรมาถามเขาเรื่องเกี่ยวกับจุนซู..
เขาเองก็ไม่รู้ว่า แจจุงรู้จักจุนซูได้ยังไง และไม่รู้ว่าแจจุงรู้เรื่องของจุนซูมากน้อยแค่ไหน
แต่เขามั่นใจเหลือเกินว่า เรื่องนี้ต้องเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของยูชอนกับจุนซูอย่างแน่นอน
..ถึงแม้ว่าเขาจะบอกกับแจจุงว่าทั้งสองคนเป็นเพียงแค่เพื่อนสนิทกันตอนสมัยเรียนและเป็นเพื่อนร่วมงานกัน
ทั้งที่ในใจรู้ดีว่า ทั้งสองคนต้องมีอะไรมากกว่านั้น .. แต่เขาก็เลือกที่จะหลอกตัวเอง ว่ามันไม่มีอะไร
เพราะเขายังอยากจะเชื่อใจยูชอนอยู่ ว่าเพื่อนรักของเขาคนนี้ คงจะไม่มีวันทำให้แจจุงต้องเสียใจ
แต่เขากำลังคิดผิดใช่ไหม ?? ..
"ชั้นขอโทษ..ชั้นไม่ได้อยากให้เรื่องทุกอย่างเป็นแบบนี้"
ยูชอนยอมรับผิดอย่างที่ไม่คิดจะแก้ตัวใดๆ เพราะเขารู้อยู่เต็มอก ว่าเขาเป็นคนผิด
ร่างสูงรู้ดีว่าจะต้องมีวันนี้ที่ต้องมีคนรู้ ... แต่มันอาจจะเร็วเกินไป จนเขาตั้งตัวไม่ทัน
"นายขอโทษงั้นเหรอ .. ทำไมวะยูชอน แจจุงไม่ดีตรงไหน ทำไมนายต้องนอกใจเค้าด้วย"
ชางมินที่มองเห็นสีหน้าที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดของอีกฝ่าย จึงยอมปล่อยมือที่กระชากคอเสื้อออก
ชายหนุ่มเดินวนไปมารอบๆห้องด้วยอารมณ์โกรธที่ยังไม่สงบ พลางเอ่ยถามอีกฝ่ายด้วยความไม่พอใจ
"แจจุงไม่ผิด..เค้าไม่ผิดตรงไหนเลย ชั้นผิดเอง ชั้นผิดเองที่ยังรักและไม่เคยลืมจุนซูได้เลย"
"นายหมายความว่ายังไง.." คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอย่างสงสัยในคำพูดของอีกฝ่าย
"ชั้นกับจุนซูเราคบกันตั้งแต่สมัยเรียน จนจุนซูได้ทุนไปเรียนต่อที่ฝรั่งเศส ...
ทั้งที่เราสองคนรักกัน แต่ชั้นก็ต้องยอมปล่อยให้เค้าไป เพื่อทำตามความฝัน
.. เค้าบอกให้ชั้นไม่ต้องรอ .. ถึงเค้าจะบอกชั้นอย่างนั้น แต่สุดท้ายแล้ว ชั้นก็ยังรักเค้า รักเค้ามาก..
จนกลับมาเจอกันอีกครั้ง ชั้นก็ได้รู้ใจตัวเองว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมา ชั้นไม่เคยลืมเค้าได้เลย
แล้วก็ยิ่งรักมากขึ้น มากขึ้นทุกที ... รักมาก และจะไม่ยอมเสียเขาไปอีก .."
"............"
ชางมินนิ่งไปเมื่อฟังเรื่องราวในอดีตของอีกฝ่ายที่เขาไม่เคยรู้
ชายหนุ่มสบสายตาที่เต็มไปด้วยอารมณ์อันหลากหลายของเพื่อนรัก ก่อนจะถอนหายใจออกมายาว
เมื่อรู้สึกได้ว่า เรื่องนี้มันคงไม่ได้จบลงอย่างง่ายๆ ..
"แล้วแจจุงล่ะ นายรักเค้ารึเปล่า .. ถ้านายยังรักและคิดจะรอจุนซูอยู่จริง ทำไมนายต้องคบกับแจจุงด้วย"
"....."
"ชั้นไม่รู้จะอธิบายยังไงให้นายได้เข้าใจนะชางมิน .. แต่ชั้นมั่นใจว่าชั้นเองก็รักแจจุงไม่น้อยกว่าที่เค้ารักชั้น
ชั้นรู้สึกยินดีและขอบคุณทุกครั้งที่เค้าคอยดูแลชั้น .. ชั้นรู้สึกผิดทุกครั้งที่ต้องโกหกเค้า
และชั้นก็รู้สึกเสียใจมากทุกครั้ง ถ้าจะต้องคิดว่า แจจุงจะต้องเจ็บปวดเพราะชั้น .."
"แต่นายก็ยังทำ.." ชางมินกระตุกยิ้มที่มุมปาก เขามองอีกฝ่ายอย่างผิดหวังและเสียใจ
"นายรู้ตัวมั้ยยูชอน .. นายมันเห็นแก่ตัวที่สุด .. นายก็เอาแต่พูดว่ากลัวแจจุงเสียใจ รู้สึกผิดทุกครั้งที่ต้องโกหกเค้า
แต่สุดท้ายนายก็ยังทำมันอยู่ ... ทำทั้งๆที่รู้ว่า แจจุงจะต้องเจ็บ .. นายสนใจแต่ความสุขของตัวเอง
นายเอาแต่ตักตวงความสุขให้ตัวเอง แล้วก็มาสำนึกเอาหลังว่ามันผิด .. มันไม่มีประโยชน์อะไรเลยยูชอน ..
.. ความสำนึกผิดของนายมันไม่ได้ช่วยให้อะไรมันดีขึ้นเลย ... ตราบใดที่นายยังทำมันอยู่ซ้ำๆแบบนี้"
"แล้วนายจะให้ชั้นทำยังไง.. ชั้น.."
"นายบอกว่านายไม่ยอมที่จะเสียจุนซูไปอีก แล้วนายยอมที่จะเสียแจจุงไปรึเปล่า"
ชางมินพูดแทรกขึ้นมา พลางจ้องมองอีกฝ่ายที่นิ่งอึ้งไปอย่างค้นหา
"........"
"....ชั้นไม่อยากทำให้เค้าเสียใจ"
"แต่นายก็พร้อมที่จะปล่อยเค้าไปใช่มั้ย?"
"...ชางมิน..." ร่างสูงมองอีกฝ่ายที่กำลังยิ้มอย่างขมขื่น
"นายไม่ได้รักแจจุงเลยยูชอน .. เพราะถ้านายรักเค้า นายจะต้ิองไม่ยอมเสียเค้าไป เหมือนที่นายรู้สึกแบบเดียวกับจุนซู"
..ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบเมื่อสิ้นคำพูดของชางมิน ..
ยูชอนรู้สึกราวกับถูกน้ำเย็นๆราดเข้าที่หัว .. เขานิ่งทบทวนความรู้สึกของตัวเองอย่างสับสน
พร้อมๆกับที่ชางมินมองเขาอย่างผิดหวังจนถึงที่สุด
ชายหนุ่มก้มลงเก็บเอกสารที่กระจัดกระจายบนพื้นก่อนจะวางลงบนโต๊ะ เขาหันไปพูดกับอีกฝ่ายที่ยืนนิ่งอยู่
"นี่เป็นข้อมูลของแผนการตลาดของปีนี้ ชั้นจะเอามาให้ผู้จัดการ แต่เค้าไม่อยู่ ฝากนายเอาให้ด้วยละกัน"
ชางมินมองหน้าอีกฝ่ายที่ยังคงนิ่งอยู่ในห้วงความคิดของตน
"รู้อะไรมั้ยยูชอน สิ่งที่ชั้นรู้สึกว่าตัวเองคิดผิดมากที่สุดในชีวิต ... คือ การที่ได้แนะนำนายให้รุ้จักกับแจจุง"
ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเรียบ เรียกสายตาคมของอีกฝ่ายให้เงยขึ้นมาสบ
"ไปบอกเลิกเค้าซะ .. ให้เค้าเจ็บซะในตอนนี้ ดีกว่าที่จะให้เค้าต้องเจ็บไปมากกว่านี้ในอนาคต
.. เลิกทำให้เพื่อนของชั้น ต้องเจ็บเพราะการกระทำของนายซักที ... ปาร์คยูชอน "
.
.
.
เสียงฝีเท้าดังก้องไปทั่วลานจอดรถชั้นใต้ดินของบริษัท พร้อมๆกับร่างของชายสองคนเดินเคียงข้างกันมาเหมือนทุกวัน
จะผิดไปก็มีเพียงแต่สีหน้าเคร่งขรึมกังวลใจของชายร่างสูงที่ดูผิดปกติไปจนคนข้างกายรู้สึกเป็นห่วง
"เป็นอะไรรึเปล่า ยูชอน~"
เสียงเล็กเอ่ยถามคนรักอย่างห่วงใย เมื่อเห็นอีกฝ่ายดูจะขรึมๆซึมๆไป หลังจากที่ออกมาจากห้องกาแฟ
โดยชางมินที่เดินออกมาก่อน ก็หน้าตาเคร่งเครียดไม่แพ้กัน
"......."
ร่างสูงไม่ได้ตอบอะไรอีกฝ่ายจนกระทั่งเดินคู่กันไปจนถึงรถ
มือหนาไขกุญแจตรงที่นั่งข้างคนขับแล้วเปิดประตูให้ร่างเล็กตามปกติ แต่ก็ถูกมือเล็กดันปิดไปซะก่อน
"นายเป็นอะไร อย่าเงียบอย่างนี้สิ ชั้นเป็นห่วงนายนะยูชอน"
คนตัวเล็กที่เห็นร่างสูงเงียบและซึมไปทั้งวันก็อดเป็นห่วงไม่ได้ มือเล็กเดินเข้าไปเกาะเอวอีกฝ่าย
พลางช้อนตาขึ้นสบสายตาคมอย่างเว้าวอน
"จุนซู.." เสียงทุ้มเอ่ยอย่างตื้นตันใจ เมื่อมองเห็นความห่วงใยมากมายจากดวงตาคู่สวยนั้น
มือหนาดึงเอาร่างเล็กเข้ามากอดไว้แน่นราวกับจะถ่ายทอดความรู้สึกอึดอัดและสับสน
ใบหน้าคมซบลงกับไหล่เล็กอย่างอ่อนล้าเหมือนเด็กตัวโตที่ต้องการคนปลอบใจ
"นายเป็นอะไร บอกชั้นได้มั้ย ให้ชั้นช่วยอะไรนายบ้างได้มั้ย อย่าเงียบไว้คนเดียวแบบนี้สิ"
เสียงหวานเอ่ยปลอบทั้งที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย แต่จุนซูก็เป็นห่วงและพร้อมจะปลอบโยนอีกฝ่าย
มือเล็กลูบแผ่นหลังกว้างเบาๆ และใช้อีกมือหนึ่งลูบหัวของอีกฝ่ายที่ซบลงกับไหล่ของเขาอย่างอ่อนโยน
"ขอบคุณนะจุนซู .." เสียงทุ้มพูดอู้อี้กับไหล่เล็ก พลางกอดร่างเล็กแน่นขึ้นอีก
"ขอบคุณทำไมกัน ก็ชั้นรักนายนี่นา"
มือเล็กประคองใบหน้าคมให้มองสบตา พลางยิ้มให้อย่างน่ารัก เพื่อให้ร่างสูงรุ้สึกดีขึ้น
ซึ่งก็ดูเหมือนจะเป็นอย่างนั้น เพราะริมฝีปากหนาก็เผลอคลี่ยิ้มออกมาบางๆ เมื่อมองเห็นรอยยิ้มสดใสนั้น
"อย่างงี้สิ ค่อยสมกับเป็นยูชอนของชั้นหน่อย"
จุนซู
ยิ้มกว้างอย่างพอใจ ก่อนจะรั้งใบหน้าคมลงมาประทับจูบเบาๆที่ริมฝีปากหนา
ทั้งสองยิ้มให้กันอย่างมีความสุข ก่อนจะขึ้นรถแล้วขับออกไปด้วยกันในที่สุด
...เสียงฝีเท้าของใครคนหนึ่งก้าวเดินออกมาจากหลังเสาในบริเวณใกล้กันนั้น ในเวลาต่อมาไม่นาน ...
ใบหน้าสวยที่มีหยาดน้ำตาไหลลงมาอย่างไม่ขาดสาย จ้องมองรถที่แล่นออกไปไกลจนลับสายตา
"จุนซู .. อ๋อ .. จุนซูที่เป็นแฟนกับยูชอนตอนสมัยเรียนมหาลัยน่ะเหรอครับ คุณแจจุงรู้จักด้วยเหรอ"
"ก็คบกันนานนะครับ ตั้งแต่ปี 1 เลยล่ะ ตัวติดกันน่าดู ผมล่ะหมั่นไส้จริงๆ"
"จุนซูเค้าได้ทุนไปเรียนต่อที่ฝรั่งเศสเมื่อ 3 ปีก่อนน่ะครับ ตอนนี้คงกลับมาแล้วล่ะมั้งฮะ"
"ยูชอนน่ะมันคลั่งใหญ่เลย ตอนที่รู้ว่าจุนซูจะไป แต่สุดท้ายก็ต้องยอม เจ้านั่นเคยขัดใจจุนซูได้ซะที่ไหน"
"จุนซู ที่ตัวเล็กๆ น่ารักๆ ปากแดงๆ แฟนเจ้ายูชอนที่ชอบมานั่งกินบะหมี่หมูแดงด้วยกันน่ะเหรอ"
"มากันบ่อยจะตาย เมื่อวานก็เพิ่งมาอยุ่เลย ก็น่ารักดีล่ะนะคู่เนี้ย ~ ว่าแต่คุณถามทำไมล่ะ"
.. คำพูดของใครต่อใครที่แจจุงบากหน้าไปถามเรื่องเกี่ยวกับคนที่ชื่อจุนซู .. ทั้งกับเพื่อนสนิทของยูชอน
เพื่อนเก่าสมัยเรียนมหาลัยของยูชอน แม้แต่กระทั่งคนขายบะหมี่ร้านประจำ .. ดังก้องอยู่ในหัว
.. คิมจุนซู .. My Junsu .. คนรักของปาร์กยูชอน ..
ร่างบางสะอื้นออกมาดังๆอย่างห้ามไว้ไม่อยู่ ดวงตาคุ่สวยบวมช้ำแดงก่ำไปด้วยหยาดน้ำตา
แจจุงร้องไห้มาทั้งวัน คิดแล้วคิดอีก สับสัน เสียใจ ทุกอย่างประดังเข้ามาหาเขาอย่างรวดเร็ว
.. ทั้งที่ๆกลัวคำตอบที่จะได้รับ กับคำถามที่เขาอยากรู้ ..
แต่สุดท้าย เขาเองก็เลือกที่จะวิ่งเข้าไปหา และก็เป็นฝ่ายเจ็บมากมายเหมือนอย่างในตอนนี้
.. ท่าทางมีความสุขแบบนั้น คงรักกันมากสินะ ..
ลำพังที่รู้ว่าตัวเองถูกโกหกซ้ำแล้วซ้ำเล่าก็เจ็บมากพออยู่แล้ว
แต่พอมาเห้นว่าคนรักดูมีความสุขมากแค่ไหน เพียงแค่ได้อยู่ข้างกายใครอีกคน
ทำให้แจจุงรู้สึกเจ็บจนชาไปทั้งหัวใจ เจ็บแบบที่ไม่อยากจะมีความรู้สึกใดๆ
..เจ็บจนแทบอยากจะหายตัวไปจากโลกนี้..
.
.
.
"กลับมาแล้วครับ.."
เสียงทุ้มเอ่ยอย่างแผ่วเบาในลำคอ เมื่อต้องกลับมาเผชิญกับความจริงที่เขาจะต้องทำ
ร่างสูงก้าวเข้ามาให้ห้องพักของเขากับแจจุงพลางกวาดสายตาไปรอบๆเพื่อมองหาอีกฝ่าย
กลิ่นหอมของอาหารค่ำลอยเข้ามากระทบจมูก ยิ่งทำให้รู้สึกผิด เมื่อในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า
เค้าจะต้องบอกเลิกกับคนที่แสนดีและคอยเอาใจใส่เขาอยุ่เสมอจนถึงนาทีสุดท้าย
แผ่นหลังบางของแจจุงที่กำลังคนซุปอยุ่หน้าเตา ทำให้ยูชอนรู้สึกเหมือนกับน้ำท่วมปาก
ร่างสูงไม่รู้จะพูดอะไรออกไปในตอนนี้ จึงตัดสินใจแกล้งทำตัวเหมือนเดิมไปก่อน
"หอมจังเลย .. ทำซุปอะไรเหรอวันนี้"
ยูชอนชะโงกหน้ามองข้ามไหล่บางไปมองน้ำซุปที่อยุ่หน้าเตา
มือหนากำลังจะเอื้อมไปจับโอบเอวบางตามปกติ แต่ก็ต้องชะงัก เมื่อได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย
"ไปส่งคุณจุนซูมาแล้วเหรอครับ.."
ร่างสูงชะงัก พลางก้าวถอยหลังออกมาอย่างไม่รู้ตัว ..
ความคิดในสมองตีกันอย่างสับสนในประดยคที่คนรักเอ่ยออกมาเมื่อซักครู่
.. ทำไมแจจุงถึงรู้จักจุนซู ..
.. และแจจุงยังรู้อะไรที่มากไปกว่านี้รึเปล่า ..
"เอ่อ...แจจุง"
"เค้าน่ารักดีนะครับ อยู่ด้วยแล้วคงจะสบายใจ .. คุณคงมีความสุขมาก"
ร่างบางพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบโดยที่ไม่หันมามองหน้าอีกฝ่าย
เอาแต่จดจ้องไปยังหม้อน้ำซุป และยืนคนมันอยู่ เหมือนกับไม่ได้พูดเรื่องร้ายแรงอะไร
"แจจุง..มันไม่ใช่แบบนั้นนะ"
มือหนาเอื้อมไปแตะไหล่บาง แต่ถูกอีกฝ่ายสะบัดตัวออก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตาในที่สุด
"จะโกหกอะไรผมอีกครับ .. ฮึก .. จะบอกผมว่าคุณไม่ได้รู้จักคิมจุนซูเหรอ ..
จะบอกผมว่า ที่ผ่านมาคุณไม่ได้หายไปกับเค้างั้นเหรอครับ ..
จะโกหกผมว่า คุณไม่ได้รักเค้า .. คุณไม่ได้รักจุนซู แฟนเก่าของคุณงั้นเหรอครับ!"
ดวงตาคู่สวยที่บวมแดงอย่างน่ากลัวเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาที่พรั่งพรูออกมาไม่ขาดสาย
แจจุงร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างกลั้นไว้ไม่อยู่ เมื่อได้เห็นหน้าคนรักใกล้ๆ
..ปาร์กยูชอนที่เค้ารัก .. ปาร์กยูชอนที่โกหกเค้ามาตลอด ..
"แจจุง..." ร่างสูงหยุดหายใจไปชั่วขณะ เมื่อรู้ว่าทุกอย่างถูกเปิดเผย
ทุกคำพูดที่เตรียมมาเพื่อจะอธิบายให้แจจุงได้เข้าใจ จางหายไปหมด เมื่อมองเห้นสภาพของคนตรงหน้า
แจจุงร้องไห้หนักอย่างที่ยูชอนไม่เคยเห็นมาก่อนเลยในชีวิต
ดวงตาคุ่สวยที่มองมาที่เค้าดูเจ็บปวดซะจนยุชอนรู้สึกเหมือนมีคนเอามีดมากรีดที่หัวใจ
สุดท้ายแล้ว .. แจจุงก็ต้องเจ็บ
ทั้งหมดเพราะตัวเขาเอง..
"แจจุง ผมรักคุ..."
"เลิกกันเถอะครับยูชอน .. เพื่อคุณ และ ก็เพื่อตัวผมเอง"
TBC
----------------------
fz*Talk
ตอนนี้มันสั้นๆเนอะ 55 ผมแต่งดราม่าไม่เป้นอ่าคับ T^T
เข็ดเลยจริงๆกับฟิกที่ต้องบรรยายความรู้สึกน่ะ ~
เพราะไม่ได้แต่งนาน หรือไม่เคยแต่ง 555
แจจุงอารมณ์แบบแม่บ้านตามจับสามีหนีไปมีกิ๊ก
ปาร์กก็นะ ... (ไม่อยากพูดถึง)
ส่วนคิมจุนซู ดูเหมือนเทอจะไม่รู้อะไรเลย (จิงๆน่ะเหรอ?)
เอาเป็นว่าตอนหน้ารู้กันคับผม ~
ทำไมมันเร็วๆเนอะ 555
(เป็นพวกยืดเรื่องไม่ค่อยเป็น~คิดไว้แค่นี้ก้อคือแค่นี้ ซะงั้น 55)
ขอบคุณที่ติดตามกันนะค้าบ รักคนอ่านที่ซู้ดดดดดดด >///<
ปล. ย้ำอีกครั้ง ~ เลื่อนปิดโอนเงินค่าหนังสือเป็นวันที่ 3 มิถุนายน นะคับผม ~
