**ว่าจะ Rest แต่พอมีเวลาว่าง ก็อดใจไม่ได้จิงๆน้า >//<**
~ข่าวประชาสัมพันธ์คับผม ~
TVXQ! : Pleasant Mamoir of Fic-Pic
รวมเล่มฟิกพิคของพี่ไนซ์ loveyoochun เปิดจองแล้วนะคับผม รักกันชอบกัน อย่าลืมไปจองกันเยอะๆนะค้าบ
กระเป๋าผ้าน่ารักมากๆ แถมข้างในทั้งฮา ทั้งแอบเรทอีกต่างหาก ห้ามพลาดนะคับผม !! ปิดโอน 29 สค คับพี่น้อง
ตามLinkไปจองกันได้เลยนะคับผม >> http://loveyoochun.exteen.com
แล้วก็ที่กำลังจะเปิดจองในเร็วๆนี้อีกเรื่องคือ ฟิกที่เชื่อว่าอยู่ในดวงใจใครหลายๆคนเลยทีเดียว(ของผมด้วย)
Can I love you? ของพี่ตอง Bleaf คับผม
ฟิกหวาน ปนเศร้า แต่ก็ความรักอัดแน่น อบอุ่นเกินบรรยาย ทำเอานอยด์กันไปหลายศพ เอิ้กกก
เก็บตังค์กันไว้ได้เลยคับ เปิดจองเร็วๆนี้ชัวร์คับผม น่าจะอาทิตย์หน้าน้า (แอบมาสปอย์ไว้ก่อน55) ห้ามพลาดๆ!!
รีเฟรชหน้าบลอกไว้รอได้เลยค้าบ >> http://bleaf-me.exteen.com/
---------------------------
# Part 6 #
..บางครั้ง เราก็ห้ามโชคชะตาไม่ได้เหมือนกัน ...คุณว่าอย่างนั้นมั้ย ?..
ในตอนเช้าของวันอาทิตย์ ที่ใครหลายคนตั้งใจจะใช้เปนวันพักผ่อนของตัวเองอยู่กับครอบครัวหรือกับคนรัก
แต่ดูเหมือนสำหรับคิมจุนซุแล้ว ทุกอย่างดูจะผิดพลาดไปซะหมด ตั้งแต่ยูชอนที่อยู่ๆก็ถูกเรียกเข้าประชุมด่วน ทั้งที่ตั้งใจจะไปดูหนังด้วยกันแท้ๆ
หรือแม้แต่กระทั่งท้องฟ้าสีมืดครึ้มในยามเช้าที่อากาศควรจะสดใส ทำเอาคนตัวเล็กที่เพิ่งก้าวเดินออกมาจากสถานีรถไฟใต้ดินถึงกับต้องสบถ
"โอ๊ย !~ให้ตายสิ นี่มันวันอะไรกันนะ"
ใบหน้าหวานยู่ลงอย่างไม่สบอารมณ์ สายตาเรียวตวัดค้อนเมฆสีดำก้อนโตราวกับมันมีชีวิต
ก่อนจะสาวเท้าเดินเรื่อยๆเอื่อยๆเข้าไปในถนนสายเก่าซึ่งเป็นย่านชอปปิ้งของกรุงโซล
ร้านรวงที่ตั้งอยู่เต็มสองข้างทาง ไม่ได้ทำให้จุนซูอารมณ์ดีขึ้นเลยซักนิด
ร่างเล็กนึกเคืองผู้จัดการอยู่ในใจ ที่เป็นตัวการทำเขาต้องมาเดินชอปปิ้งคนเดียวอย่างนี้
..ทั้งที่เป็นวันอาทิตย์แท้ๆแต่ยังเรียกยูชอนเข้าไปประชุมอีก..ขยันเอาโล่จริงๆเลยล่ะคับคุณผู้จัดการ..
กลิ่นกาแฟหอมฉุยโชยมาให้จุนซูเลิกคิดหมกมุ่นเพียงชั่วครู่ ดวงตาใสกวาดมองบริเวณรายรอบเพื่อหาต้นตอของกลิ่น
ก่อนจะเจอเข้ากับร้านกาแฟเล็กๆ ที่อยู่ห่างเขาไปเพียงไม่กี่สิบก้าว
"คาปูชิโน่ปั่นใส่วิปครีมแก้วนึงครับ"
เสียงเล็กเอ่ยกับพนักงานสาวที่อยู่ตรงเคาร์เตอร์นอกร้าน ก่อนจะมองบรรยากาศรอบๆเป็นการฆ่าเวลาระหว่างรอ
ร้านกาแฟสไตล์ตะวันตกที่ถูกตกแต่งด้วยสีน้ำตาลอ่อนๆ เข้ากับเฟอร์นิเจอร์ไม้ และกลิ่นหอมของกาแฟ
ชวนให้คนตัวเล็กคลายความหงุดหงิด ถ้าไม่ติดว่าจะต้องเข้าไปดูหนังในรอบที่ใกล้จะถึงนี้ เขาคงเปลี่ยนใจมานั่งอยู่ที่นี่นานๆ
"โอกาสหน้าเชิญใหม่นะคะ.."
มือเล็กคลี่ยิ้มบางๆตอบกลับ พลางเอื้อมมือไปรับกาแฟจากพนักงานสาวที่ส่งยิ้มหวานมาให้เขา
จุนซุก้มหน้าลงดูดกาแฟปั่นในมือ ก่อนจะเดินไปยังประตูร้าน โดยไม่ทันได้มองร่างของใครคนหนึ่งที่วิ่งหลบฝนเข้ามาในร้านพอดี
..ผลั่ก!!..
คาปูชิโน่ปั่นพร้อมกับวิปครีมสีขาวน่ากินหลุดจากมือร่วงลงไปกองกับพื้น พร้อมๆกับร่างเล็กที่ถูกชนจนล้ม
คนมาใหม่พร่ำระล่ำระลักขอโทษ พลางส่งมือให้จับแล้วช่วยดึงคนตัวเล็กให้ลุกขึ้นมา
"ขอโทษจริงๆนะครับ ผมไม่ได้ตั้งใจจริง.."
"ไม่เป็นไรครับ..อ๊ะ..คุณ~"
จุนซูที่กลับมายืนตัวตรงได้อีกครั้ง ชะงักมองบุคคลที่เพิ่งจะชนเขาล้มไปหมาดๆ
เหมือนกับร่างบางที่พร่ำขอโทษ หยุดชะงักไป เมื่อเห็นหน้าอีกฝ่ายเต็มๆ
รอยยิ้มหวานปรากฏขึ้นบนใบหน้าของจุนซูแทบจะในทันที พร้อมๆกับสีหน้าที่ซีดเผือดลงของอีกฝ่าย
"ดีใจจังเลยฮะที่เจอคุณ..คุณคนจัดดอกไม้~"
.
.
.
สายฝนซัดกระทบกระจกหน้าต่างบานใหญ่ราวกับพายุ เรียกให้ร่างบางถอนหายใจออกมาเบาๆ
ก่อนจะเลื่อนสายตามามองคนตรงหน้าที่กำลังนั่งละเลียดกินเค้กก้อนเล็กในจานด้วยท่าทางมีความสุข
..ยิ่งหนีก็ยิ่งเจอ..มันเป็นแบบนั้นจริงๆ..
"คุณแจจุงไม่ทานเหรอฮะ อร่อยจริงๆนะฮะเนี่ย" คนตัวเล็กชักชวนเพื่อนใหม่ให้ลิ้มลองของอร่อยที่อยู่ตรงหน้า
หลังจากที่ขอโทษขอโพยกันอยู่นาน จุนซูที่เห็นว่าฝนข้างนอกกำลังตกหนักและดูท่าว่าจะไม่หยุดง่ายๆนัก
จึงเอ่ยชวนคนจัดดอกไม้ใจดี ที่เขาถูกชะตาด้วยตั้งแต่ครั้งก่อน นั่งกินกาแฟในร้าน โดยที่ไม่ทันได้สังเกตว่าอีกฝ่ายมีท่าทีกระอั่กกระอ่วนเพียงใด
"คุณแจจุงฮะ.."
"อะ..ครับ" ร่างบางที่เอาแต่นั่งเหม่อจ้องหน้าอีกฝ่าย คลี่ยิ้มเจื่อนๆให้คนตัวเล็ก
ก่อนจะตั้งใจฟังเสียงหงุงหงิงที่พูดเรื่องนั้นเรื่องนี้ให้เขาฟังได้ไม่หยุดเป็นเวลาหลายนาที
....น่าแปลก ที่เขาไม่รู้สึกรำคาญเสียงเล็กๆนั้นแต่อย่างใด....
ทั้งที่แจจุงเองรู้สึกอึดอัดใจไม่น้อยเมื่อได้เห็นจุนซูในแต่ละครั้ง แต่เมื่อได้มาอยู่ด้วยกันเพียงลำพังและเรียนรู้ตัวตนของอีกฝ่ายใกล้ๆแบบนี้แล้ว
ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า จุนซุเองก็เป็นคนน่ารักคนนึง ทั้งหน้าตา ท่าทาง และนิสัยเหมือนเด็กๆที่ร่าเริง พูดเก่ง อัธยาสัยดี
จนทำให้แจจุงค่อยๆคลายความเกร็ง และพูดคุยโต้ตอบกับคนตัวเล็กเป็นปกติโดยไม่รู้ตัว
"คุณแจจุงเรียนจัดดอกไม้มานานแล้วเหรอฮะ ~ ผมอยากจัดสวยแบบคุณมั่งจัง แต่คงยากน่าดู"
ร่างเล็กพูดพลางทำหน้าบูด เรียกรอยยิ้มกว้างจากใบหน้าสวยของคนนั่งตรงข้าม
"ไม่ยากหรอกครับ หลักการมันมีอยู่ไม่กี่อย่างเอง แล้วแต่สไตล์ของแต่ละคนด้วยล่ะครับ"
แจจุงเอ่ยกับอีกฝ่ายอย่างใจดี "ไว้วันหลัง คุณจุนซูว่างๆก็มาที่ร้านสิครับ เดี๋ยวผมสอนให้"
"จริงๆเหรอฮะ~เยี่ยมไปเลย ผมชักอยากจะไปเรียนซะวันนี้เลยนะฮะเนี่ย"
คนตัวเล็กเบิกตาโตอย่างดีใจสุดขีดเหมือนเด็กๆ ทำเอาแจจุงเผลอหัวเราะออกมาเบาๆด้วยความเอ็นดู
"วันนี้วันอาทิตย์ ร้านปิดน่ะครับ ไว้วันหลังละกันนะครับ"
"ว้าา~เสียดายจังเลยนะฮะ" จุนซูทำหน้ายู่ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นยิ้มสดใสในไม่กี่อึดใจ
"ถ้างั้นวันนี้คุณแจจุงก็ว่างใช่มั้ยฮะ เราไปชอปปิ้งกันนะฮะ ไปดูหนังด้วย~"
เพราะถูกยูชอนตามใจมาตลอด ร่างเล็กจึงจัดการวางโปรแกรมอย่างเสร็จสรรพ ตามด้วยลูกอ้อนน่ารักๆตบท้าย
"นะฮะ ไปด้วยกันนะฮะ ผมไม่อยากไปคนเดียว มันต้องเหงาแน่ๆเลย"
ดวงตาใสแป๋วที่มองมาอย่างอ้อนๆ กับน้ำเสียงน่ารักๆของคนตัวเล็กที่อยู่ตรงข้าม ทำแจจุงปฏิเสธไม่ลง
ร่างบางพยักหน้าพลางยิ้มบางๆ เรียกรอยยิ้มกว้างกับท่าทางตื่นเต้นของจุนซูแทบจะทันที
ทั้งสองลุกขึ้นจากที่นั่ง เมื่อเห็นว่าฝนซาลงบ้างแล้ว จุนซูลุกขึ้นหยิบบิล พลางเอ่ยปากขอเป็นเจ้ามือ
ดวงตาคู่สวยมองตามแผ่นหลังเล็กที่เดินตรงไปยังเคาร์เตอร์คิดเงิน ก่อนคลี่ยิ้มออกมาอีกครั้ง
..บางที ถ้าไม่มีเรื่องของยูชอน ..เราก็อาจจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันเร็วกว่านี้ก็ได้นะครับ คุณจุนซู..
.
.
.
"กลับมาแล้วครับผม~"
ร่างสูงเอ่ยอย่างร่าเริง พร้อมกับถุงใส่ขนมหวานเต็มสองมือ
หวังจะเอามาง้อร่างเล็ก ที่ป่านนี้คงจะนั่งหน้าหงิกรอเค้ากลับมาจากประชุม อยู่ที่บ้านเป็นแน่
"ฮะฮะฮะ ~!!~"
เสียงหัวเราะที่ดังแว่วมาจากห้องนั่งเล่น ทำคิ้วเรียวต้องขมวดด้วยความแปลกใจ
ยูชอนสาวเท้าเข้าไปบริเวณโซฟาในห้องนั่งเล่น ที่ยามนี้มีร่างเล็กนั่งหัวเราะเสียงดังอย่างชอบอกชอบใจกับการ์ตูนเรื่องโปรด
"อารมณ์ดีเชียวนะจุนซู"
ร่างสูงทรุดตัวลงนั่งข้างๆ คนตัวเล็กที่หันมายิ้มให้เขาเสียจนตาหยี
ก่อนจะโผเข้ามาจุ๊บที่แก้มเบาๆอย่างอารมณ์ดี แล้วล้มตัวลงนอนตักของยุชอนที่ยังดูงงๆอยู่...ทำไมวันนี้อารมณ์ดีผิดปกติแฮะ
"ชั้นซื้อบลูเบอรี่ชีสเค้กของโปรดนายมาฝากด้วยนะ..หิวรึยัง หืมส์ ..วันนี้เราไปกินข้าวเย็นที่ไหนกันดี"
มือหนาลูบกลุ่มผมนุ่มของร่างเล็กบนตักที่สายตาเรียวยังคงจับจ้องไปยังโทรทัศน์จอใหญ่กับการ์ตูนเรื่องโปรด
..เป็นเรื่องธรรมดาไปเสียแล้ว กับการที่ต้องออกไปกินข้าวเย็นข้างนอกทุกวัน
เพราะจุนซูทำกับข้าวไม่เป็นเลยซักอย่าง และงานของทั้งคู่ก็เลิกค่อนข้างดึก จึงต้องฝากท้องไว้กับร้านอาหารข้างทางเสียเป็นส่วนใหญ่..
"ยังอิ่มอยู่เลยอ่ะยูชอน~เมื่อกลางวันไปกินพิซซ่ามา อิ่มมากๆ~"
ร่างเล็กหันกลับมาจ้องหน้าคนรักทำหน้ายู่ พลางยกมือขึ้นลูบท้องไปมา เรียกรอยยิ้มเอ็นดูจากอีกฝ่าย
"ไปกินพิซซ่าคนเดียวเนี่ยนะ ไม่น่าเชื่อแฮะ" ยูชอนทำตาโตใส่ พลางจับตัวจุนซูให้ลุกขึ้นนั่งมองหน้า สบตาให้ชัดๆ
เขารู้ดีว่าคนรักของเขาเกลียดการกินข้าวคนเดียวอย่างเป็นที่สุด แล้วจะมีเหรอที่คนตัวเล็กจะไปนั่งกินพิซซ่าคนเดียวในร้านน่ะ
"แล้วใครว่าชั้นไปคนเดียวล่ะ~" ร่างเล็กทำหน้าเจ้าเล่ห์...ชอบใจนักเวลาเห็นยูชอนทำหน้างงๆ อย่างที่ไม่ได้เห็นบ่อยๆ
"แล้วนายไปกับใคร?"
"ยูชอนก็ทายสิ~"
ร่างสูงเผลอขมวดคิ้วพลางนั่งคิดในใจ ..เพื่อนที่ทำงานก็ไม่น่าจะใช่ เพราะวันอาทิตย์ทุกคนก็ต้องอยู่กับครอบครัวกันหมด
หรือจะเป็นเพื่อนสมัยมหาลัย ..แต่ไอ้แทบินก็เดี้ยงอยู่โรงบาล..ดองวอนก็ต้องไปหลีสาว...
นอกนั้นก็อยู่เมืองนอกกันซะหมด...แล้วจุนซูจะไปกับใครได้ ??
"แทบิน?"
"..." ร่างเล็กส่ายหัวไปมาเป็นเชิงปฏิเสธ
"ดองวอน?"
"..." จุนซูส่ายหัวเเรงเข้าไปอีก
"รึว่า พวกฮาริม กลับมาจากอังกฤษแล้ว?"
"โธ่~ยูชอนอ่ะ ไม่ได้เรื่องเลย" เสียงเล็กร้องออกมาอย่างขัดใจ พลางทำแก้มป่องเข้าใส่ เมื่ออีกฝ่ายทายไม่ถูกซักที
"เอ้า~แล้วชั้นจะไปรู้ได้ยังไงล่ะว่านายไปกับใครน่ะ หืมส์" มือหนาคว้าเอาคนตัวเล็กที่กำลังฟึดฟัดอยู่ มานั่งตัก แล้วฟัดแก้มอย่างมันส์เขี้ยว
"ยูชอนต้องทายไม่ถูกแน่ๆ~" ร่างเล็กทำตาวิบวับ
"แล้วมันใครล่ะ หืมส์ ..รึว่าแอบไปกะหนุ่มที่ไหนมา!~" ร่างสูงแกล้งถลึงตาใส่คนในอ้อมกอด ทำเอาจุนซูหัวเราะคิก
"ช่ายเลย~ไปกะหนุ่มหล่อมาแหละ หน้าหว๊าน หวาน หล่อมากๆด้วย" คนชอบยั่วพูดลอยหน้าลอยตาใส่อีกฝ่าย
"ใคร?" เสียงทุ้มเอ่ยถามอย่างสงสัย
"ไม่บอก~"
"จุนซู.." ยูชอนแกล้งตีหน้าเคร่ง จนจุนซูต้องเบ้ปาก
"อ่ะๆๆ ไม่แกล้งละ บอกก็ได้ ...
... เค้าคนนั้นคือ.........." คนตัวเล็กทิ้งช่วงให้อีกฝ่ายได้ลุ้น
"คือ..."
"คุณแจจุง!!~"
"จะ..แจจุง ?" ใบหน้าคมซีดลงทันทีที่ได้ยินคำตอบจากร่างเล็กที่กำลังส่งยิ้มกว้างมาให้เขา
"อื้อ~คุณแจจุง ที่เป็นคนจัดดอกไม้ให้เราที่ร้านนั้นไงยูชอน ..ชั้นเจอเค้าที่ร้านกาแฟ แล้วพอดีฝนตกก็เลยชวนเค้านั่งคุย..
คุยไปคุยมา ก็เลยชวนคุณแจจุงเค้าไปชอปปิ้งแล้วก็ดูหนังต่อ..เค้าน่ารักมากๆเลยน้ายูชอน ใจดีสุดๆไปเลย
..นี่~ เค้ารับปากชั้นว่าจะสอนจัดดอกไม้ด้วยน้า ดีสุดๆไปเลยเนอะยูชอน...ยูชอน~!"
มือเล็กเขย่าแขนคนรักที่นิ่งเงียบไป ไม่ยอมพูดจา จนจุนซูนึกเอะใจ
"ยูชอน..ทำไมไม่ยอมพูดกับชั้นล่ะ เหม่ออะไรน่ะ"
ร่างเล็กออกแรงเขย่าอีกฝ่ายจนหัวสั่นหัวคลอน ก่อนที่ยูชอนจะได้สติ หันมาในที่สุด
"อะ..อืมส์ ดีสิ" มือหนาลูบหัวอีกฝ่ายที่ทำหน้างอ ก่อนจะฝืนยิ้มบางๆให้คนรักสบายใจ
"ก็ดีแล้วล่ะที่ไม่ได้ไปคนเดียว..ถ้ายังไง ไว้วันหลังจะพาไปเที่ยวชดเชยให้นะ เอาเป็นพักร้อนสองอาทิตย์เลยดีมั้ย"
ร่างสูงรั้งตัวอีกฝ่ายเข้ามากอด ก้มจูบลงบนหน้าผากมน พลางพูดเอาใจจนคนตัวเล็กยิ้มออก
"งั้นเดี๋ยวชั้นไปอาบน้ำก่อนนะ นายกินชีสเค้กรองท้องไปก่อน แล้วเดี๋ยวเราไปกินข้าวกันนะครับ"
"อื้อ~" จุนซูคลี่ยิ้มสดใส ก่อนจะเบี่ยงความสนใจไปยังเค้กก้อนเล็กที่ถูกวางทิ้งไว้บนโต๊ะรับแขกเสียนาน
พร้อมๆกับที่ยูชอนลุกขึ้นจากโซฟา รีบเดินเข้าไปในห้องนอนด้วยสีหน้าซีดเผือกและความกังวลที่อัดแน่นเต็มอก
..จุนซูไปรู้จักกับแจจุงได้ยังไง..แถมยังสนิทสนมกันขนาดนี้อีก..
ร่างสูงนึกกลัวขึ้นมาจับใจ กลัวจุนซูจะรู้ความจริง กลัวไปสารพัด
ถึงเขาจะรู้ว่าแจจุงเปนคนพูดน้อย และไม่ได้เป็นคนที่ชอบพูดถึงเรื่องของตัวเองมากนัก
แต่เขาก็ไม่แน่ใจอยู่ดี ว่าแจจุงจะเผลอพูดถึงความสัมพันธ์เก่าๆระหว่างเขากับแจจุงต่อหน้าจุนซูรึเปล่า
..เขาควรจะปล่อยให้มันเป็นแบบนี้ต่อไป หรือ ทำอะไรซักอย่างดี ..
.
.
.
ตั้งแต่วันนั้นมา จุนซูก็ดูจะสนิทกับแจจุงมากขึ้นเรื่อยๆ ทั้งคุยโทรศัพท์กัน นัดกันไปกินข้าว ซื้อของ
..สนิทกันมากซะจนยูชอนนึกหวั่นใจ..
บางครั้งความคิดฝ่ายชั่วของเขาก็อดคิดไม่ได้ว่า ที่แจจุงเข้ามาสนิทกับจุนซูแบบนี้ ไม่รู้ว่าร่างบางต้องการอะไรรึเปล่า
แจจุงจะเข้ามาตีซี้กับจุนซู แล้วบอกเรื่องของเขากับแจจุงให้จุนซูฟัง เพื่อแก้แค้น ?
ไม่หรอก แจจุงไม่ใช่คนแบบนั้นซักหน่อย
..แต่มันก็อาจจะเป็นไปได้ไม่ใช่เหรอ ?
จนกระทั่งเวลาผ่านไปหนึ่งเดือนเต็มๆ ยูชอนก็อดทนกับความค้างคาใจไม่ไหวอีกต่อไป
ร่างสูงรวบรวมความกล้าตั้งใจจะไปหาและพูดคุยกับแจจุงให้รู้เรื่อง เพราะเขาคงทนไม่ได้จริงๆ ถ้าจะต้องเสียจุนซูไป
ยุชอนรู้ดีว่า ถ้าจุนซูรู้ความจริงว่าเขาโกหกมาตลอด ร่างเล็กจะต้องโกรธและเสียใจมากๆ ต้องขอเลิกกับเขาแน่นอน
..กริ๊ง!..กริ๊ง!..
เสียงกระดิ่งหน้าประตูร้านดังขึ้น ทำให้ร่างบางที่กำลังจัดดอกไม้อยู่อย่างอารมณ์ดีต้องหันหลังไปมอง
คำต้อนรับลูกค้ารายใหม่ที่กำลังจะเอ่ย ถูกกลืนหายไปกับริมฝีปากบาง เมื่อมองเห็นคนมาเยือนได้อย่างชัดเจน
"..ยูชอน"
ร่างสูงฝืนยิ้มบางๆรับคำทักทายนั้น พร้อมกับความกังวลที่ดูเหมือนจะเเสดงออกมามากขึ้นทุกที
จนแจจุงที่มองดูอยู่อดเป็นห่วงไม่ได้ "มีอะไรรึเปล่าครับ สีหน้าคุณดูไม่ดีเลย"
..ถ้าเป็นเมื่อก่อน แจจุงคงไม่กล้าที่จะพูดคุยสบตากับอีกฝ่ายได้เป็นปกติอย่างนี้
แต่ในวันนี้ แจจุงเข้มแข็งมากพอ และสามารถจะก้าวผ่านเรื่องเก่าๆที่เคยทำให้เขาเสียใจได้อย่างไม่ลังเล
ร่างบางเลือกที่จะเก็บแต่ความทรงจำดีๆระหว่างเขากับยูชอนเอาไว้ พร้อมๆกับเปิดรับมิตรภาพใหม่จากจุนซูอย่างบริสุทธิ์ใจ
จึงทำให้แจจุงรู้สึกมีความสุข และไม่กลัวที่จะต้องเผชิญหน้ากับยูชอนอีกต่อไป เหมือนกับในตอนนี้..
"แจจุง..ผม.."
ร่างสูงอึกอัก เมื่อถึงเวลาจริงๆเขากลับไม่กล้าที่จะพูดมัน เพราะเขารุ้ว่า ถ้าเขาพูดเรื่องที่เขาคิดออกไป แจจุงจะต้องรู้สึกไม่ดีแน่ๆ
"เรื่องจุนซูสินะครับ"
ใบหน้าสวยยิ้มอ่อนโยนให้อีกฝ่ายอย่างเข้าใจ เขารู้ดีว่ายูชอนกำลังคิดอะไรอยู่
และด้วยท่าทางกังวลแบบนั้น ก็คงจะไม่พ้นเรื่องที่เขาสนิทกับจุนซู
"คือว่าผม.." ร่างสูงกัดริมฝีปากเบาๆอย่างกดดัน แต่เขาก็ตัดใจพูดมันออกไป
"คุณ..คงไม่ได้เล่าให้จุนซูฟังเกี่ยวกับเรื่องของเรา..ผมรู้ว่าคุณไม่..แต่ว่า...."
"สบายใจเถอะครับ ผมไม่เคยพูดเรื่องนี้กับจุนซูหรอก..แล้วก็ไม่คิดจะพูดด้วย"
แจจุงยิ้มบางๆ พลางพูดกับอีกฝ่ายอย่างหนักแน่นให้ยูชอนได้มั่นใจ
"เรื่องที่มันผ่านไปแล้ว ผมไม่อยากให้มันมาทำร้ายใครได้อีกครับ โดยเฉพาะกับจุนซู ..
เพราะเค้าเองก็เป็นเพื่อนที่ดีคนหนึ่งของผมเหมือนกัน..ผมไม่อยากทำให้เค้าต้องเสียใจ"
"แจจุง.."
ยูชอนครางเสียงแผ่วในลำคอเมื่อได้ฟังคำพูดที่เต็มไปด้วยความจริงใจของคนรักเก่า
แจจุงเป็นคนดี..เป็นคนดีมาตลอด..นี่เขาเผลอไปคิดว่าคนดีๆอย่างแจจุงจะทำเรื่องเลวร้ายแบบนั้นได้ยังไงกัน
"ผม..ผมขอโทษที่คิดไม่ดีแบบนั้นกับคุณ ..แล้วก็..ขอโทษสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมาจริงๆ ผมขอโทษจริงๆนะแจจุง"
ร่างสูงมองอีกฝ่ายอย่างสำนึกผิด ไม่ว่าจะกี่ครั้ง เขาก็เอาแต่ทำร้ายความรู้สึกของแจจุงอย่างไม่น่าให้อภัย
"ไม่เป็นไรหรอกครับยูชอน..เรื่องมันผ่านไปแล้ว แก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว อย่าไปคิดถึงมันเลยนะครับ
ที่คุณต้องทำตอนนี้ คือทำให้จุนซูมีความสุขมากๆ แค่นั้นก็พอแล้วล่ะครับ" แจจุงยิ้มให้กำลังใจคนตรงหน้า
"ผมชอบเวลาที่จุนซูยิ้มนะครับ เค้าน่ารัก เหมาะกับรอยยิ้มแบบนั้นมากๆเลย
ตอนแรกผมไม่คิดด้วยซ้ำ ว่าเราสองคนจะสนิทกันได้ถึงขนาดนี้ ..แต่ว่า ผมก็ดีใจมากๆเลยล่ะครับที่ได้รู้จักกับจุนซู
เค้าเป็นคนพิเศษที่ทำให้ผู้คนที่อยู่รอบข้างมีความสุข..ผมไม่แปลกใจเลยจริงๆที่ยูชอนจะรักเค้ามากขนาดนี้"
ดวงตาคู่สวยไหววูบเมื่อเหตุการณ์เก่าๆเริ่มจะไหลย้อนมาในความทรงจำ แต่ก็เพียงชั่วครู่เท่านั้น
แจจุงเงยหน้าขึ้นมาส่งยิ้ม สบตากับยูชอนตรงๆอีกครั้ง "เราสามคน คงเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันได้ใช่มั้ยครับ"
ร่างสูงสบตากับอดีตคนรักอย่างซึ้งใจ เขารู้สึกขอบคุณและก็อยากจะขอโทษคนๆนี้ที่ดีกับเขาเสมอมา
"ได้สิ..ได้อยุ่แล้วล่ะแจจุง ผมไม่รู้จะขอบคุณคุณยังไง แต่ว่าผมขอบคุณคุณมากจริงๆ แล้วก็อยากจะขอโทษ.."
"พูดคำว่าขอโทษอีกแล้วนะครับ..ผมบอกแล้วไงครับ ว่ามันผ่านไปแล้ว อย่าคิดมากสิครับยูชอน"
"ถ้างั้นก็ขอบคุณมากๆนะแจจุง ขอบคุณจริงๆ"
"แต่ว่า ผมอยากให้ยูชอนบอกความจริงทุกอย่างกับจุนซูนะครับ มันคงจะดีกว่าถ้าจุนซูได้รู้จากตัวคุณเอง"
แจจุงแนะนำอีกฝ่าย เพราะเขารู้ถึงความรู้สึกเสียใจที่ได้รับเป็นอย่างดี และไม่อยากให้ใครต้องรู้สึกแบบเขาอีก
"ผมกลัว..ผมกลัวว่าจุนซูจะโกรธ เขาต้องโกรธผมมากแน่ๆ ที่ผมโกหกเค้ามาตลอด" ร่างสูงลำบากใจ
"แต่ที่คุณทำไปก็เพราะว่ารักเค้านะครับ จุนซูจะต้องเข้าใจแน่ๆ ผมเชื่ออย่างนั้นนะ"
"เค้าเคยบอกผมว่าเค้าเกลียดคนโกหกที่สุด...แต่ว่า ผมก็เป็นคนโกหกเค้าเอาซะเอง โกหกเค้าว่าผมยังไม่มีใคร
โกหกเค้าว่าผมมีแค่เค้าคนเดียว โกหกเค้ามาตลอด ..ทั้งที่ผมไม่อยากทำให้เค้าเสียใจ แต่ผมก็ทำร้ายเค้าไปแล้วจริงๆ"
"มีอย่างหนึ่งนะที่คุณไม่ได้โกหกเค้า ..คุณไม่ได้โกหกจุนซูว่าคุณรักเค้า..เพราะคุณรักเค้าจริงๆ"
แจจุงยิ้มอ่อนโยนให้อีกฝ่าย พลางเอื้อมไปกุมมือหนาไว้ บีบเบาๆเพื่อให้กำลังใจ
"กลับไปบอกเค้านะครับ ให้เค้าได้ฟังเรื่องทั้งหมดจากปากของคุณเอง.."
"..ไม่ต้องแล้วละฮะแจจุง.."
เสียงเล็กที่ดังแทรกขึ้นมา พร้อมกับร่างเล็กๆที่โผล่พ้นกรอบประตูบานใหญ่ แทบจะทำให้คนฟังทั้งสองหยุดหายใจ
ใบหน้าหวานที่เปอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาเป็นสาย กับดวงตาคู่สวยที่มองมาอย่างตัดพ้อและผิดหวัง
ทำให้ยูชอนรู้สึกเจ็บปวดราวกับถูกบดขยี้ที่หัวใจ เสียงทุ้มเอ่ยอกมาแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบ
"..จุนซู.."
"ผมไม่อยากฟังคำพูดของคนโกหกอีกแล้ว.."
TBC
โฮกกกกกกกกกกกกก จะจบแล้วคับบ ไม่ต้องหน้าก็อีกสองตอนนั่นแล~ เย้ๆๆ
แต่งไปแต่งมาชักเหมือนละครหลังข่าว เน่าได้อีก แงง
น้องรู้ความจริงแล้ว แจก็ดีเว่อร์ TT^TT เรื่องราวจะเป็นยังไงต่อไป โปรดติดตามกันด้วยนะคับผม
ขอบคุณทุกๆที่ให้กำลังใจกันมาตลอดนะคับ *รวบตัวมากอด* อวยพรให้ผมมั่วข้อสอบถูกด้วยน้า ~
ขอบคุณมากๆค้าบ ~
