ซีอา จุนซู หนุ่มน้อยน่ารัก ช่างพูดช่างจา ร่าเริงเป็นที่สุด เป็นที่รักของทุกๆคน ไม่เว้นแม้กระทั่งคนในวงของเขาเอง..ดงบังชินกิ

"เซีย เหนื่อยไหม"
"เซีย หิวน้ำไหม"
"เซีย มานี่เดี๋ยวชั้นเช็ดเหงื่อให้"
สามหนุ่มหน้าใส ชางมิน ยุนโฮ และมิกกี้ พูดขึ้นพร้อมกัน หลังจากที่การถ่ายแบบวันนี้จบลง ..
ร่างเล็กได้แต่ยิ้ม ....ในขณะที่คนสวยอีกคนที่เหลืออยู่ไม่มีใครสนใจซักกะคน..งอนแล้วนะ เอาใจแต่เซียอ่า

...ในรถ...

"นี่ชางมินดูดิ อาร์เซนอลแพ้ยูฟ่าอ่า..เซ็งชะมัดเลย" เซียน้อยกางหนังสือพิมพ์ออกพลางเอียงตัวไปทางชางมินเพื่อนรัก
ชางมินได้ที ก็เลยกระแซะมาใกล้ๆ เอาหน้าเข้ามาใกล้ร่างเล็ก ท่าทางเจ้าเล่ห์ "ไหนอ่า ชั้นไม่เห็นเลย..เข้ามาใกล้อีกหน่อยสิ"
ร่างเล็กที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวก็เขยิบเข้าไปใกล้อีกเพราะกัวเพื่อนไม่เห็น หน้าสองคนอยู่ห่างกันแค่เซนต์เดียว...
ทั้งสองคนไม่ได้รับรู้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากเบาะหลังเลยแม้แต่น้อย..

..ไอ้มินชักจะมากเกินไปซะแล้ว เดี๋ยวพ่อจับฆ่าซะเลย...ยุนโฮอาฆาตแค้นในใจ
...เซียจ๋า อย่าไปหลงกลมัน .. เขยิบออกหน่อยจิตัวเอง ... มิกกี้แอบหวงในใจ

"เอี๊ยด !!!" รถเบรคกระทันหัน แก้มใสๆของเซียจึงโดนปากของชางมินจุ๊บเอาโดยที่ไม่ทันตั้งตัว (เพราะรถเบรคแน่เหรอ?)
ชางมินยิ้มกริ่มในจาย .. ฮ่าๆๆๆๆ ในที่สุดข้าก็ได้หอมแก้มเซียแล้วเฟ้ย ฮิ้ววววววว!!!
ร่างเล็ก งงๆ .. แต่ก็ไม่ได้รู้สึกอะไรมากมาย เพราะยังไงก็คิดว่าเป็นเพื่อนกัน
ผิดกับไอ้สองตัวข้างหลัง...ยุนโฮที่แทบจะกระโดดออกจากเบาะ พุ่งเข้าล็อคคอชางมินจากด้านหลัง
พร้อมกระซิบข้าหูชางมินด้วยน้ำเสียงเหมือนจะฆ่า "..แก๊ทำอะไรหาชางมิน..!!!"
ขณะที่มิกกี้รีบจับหน้าเซียเอามือเช็ดๆตรงที่โดนชางมินหอมเมื่อกี้...แล้วทำท่าจะหอมลงไปแทน

"เฮ้ยๆ!!!" ยุนโฮกับชางมินที่กำลังทะเลาะอยู่ เมื่อเห็นดังนั้นจึงรีบเข้าไปแยกมิกกี้ออกมาก่อนที่จะได้จุ๊บเซีย..
เซียน้อยของเราก็นึกว่าเพื่อนๆเล่นกันเลยได้แต่หัวเราะชอบใจ...(อะไรของเทอเนี่ย)
"แกจะทำอะไรห๊า..มิกกี้ ไอ่พวกชอบฉวยโอกาส" ยุนโฮดึงคอเสื้อมิกกี้เข้ามาแล้วกระซิบด่าเบาๆ (กัวเซียได้ยิน)
"ก็จะหอมแก้มเซียอ่า มีไรไหม" มิกกี้ยิ้มเจ้าเล่ห์
"ไม่ได้โว้ย ไม่ให้หอม" ชางมินร่วมทะเลาะแบบกระซิบด้วยอีกแรง
"ที่แกยังทำได้เลย...@#*-=+#%7^" ทั้งสามคนทะเลาะกันเสียงเบาๆด้วยกัวว่าเซียจะได้ยิน
แต่โลมาน้อยของเราไม่ได้รู้เรื่องอะไรหรอกเจ้าค่ะ..เพราะเทอหยิบ i-pod ขึ้นมาฟังตั้งนานแล้ว
จะมีก็แต่แจจุงคนสวยของเราที่นั่งเป็นอากาศอยู่ข้างมิกกี้ที่เบาะหลัง เริ่มจะหมดความอดทน
เพราะถึงจะเบาแค่ไหนก็ถือว่ารบกวนเวลานอนของเค้าอยู่ดี ร่างบางจึงตวาดเข้าใส่
.... "พวกนายจะเงียบกันซะทีได้ไหม หนวกหู!!" ....
ได้ผล..สามหนุ่มของเราชะงักค้างไปเรย เมื่อพบกับรังสีอำมหิต(กว่า)ของแจจุงคนสวย

...ที่บ้าน...

"เหนื่อยๆๆๆ" โลมาน้อยมาถึงก็กระโดดลงไปนอนกลิ้งกับเตียง (เตียงรวมที่บ้านหลังเก่า อ่านะ)
มิกกี้ที่เดินตามเข้ามาเห็นท่าทางน่ารักอย่างงั้นก็ทนไม่ไหว โดดลงไปกระโดดทับลงบนตัวเซีย..
"อ๋า..เจ๊บนะ.....อ๊ะ!....ฮ่าๆๆๆ ไม่เอานะมิกกี้ ฮ่าๆๆๆ" จากเสียงร้องโอ๊ยที่เจ็บตัวเพราะโดนกระโดดทับ
กลับกลายเป็นเสียงหัวเราะคิกคัก เมื่อมิกกี้หันมาจี้เอวเซียเล่น ....
ทั้งสองคนดิ้นแกล้งกันไปมาอยู่บนเตียง ... (คนที่เหลือเดินขึ้นบันไดมารึไง ช้าจัง)
"ไม่เอาแล้วมิกกี้..พอแล้วๆ..ยอมแล้วๆ" เซียร้องขอยอมแพ้
แต่มิกกี้คิดว่า ยอมอย่างอื่น จึงหยุดจี้เอว แล้วโน้มตัวไปประจันหน้ากับร่างเล็กที่นอนอยู่ด้านล่าง...
ร่างเล็ก งง ที่จู่ๆมิกกี้ก็ยอมหยุดแต่กลับมานอนจ้องหน้าเค้าอยู่อย่างงี้ .. จึงนอนทำตาแป๋วมองกลับมา
..อย่าทำหน้าอย่างงี้สิ เดี๋ยวชั้นจะอดใจไม่ไหวนะ.. มิกกี้พยายามหักห้ามใจ ...
แต่ใบหน้าของเขาโน้มลงมาเรื่อยๆ จนริมฝีปากของเขาประทับกับริมฝีปากของเซียอย่างนุ่มนวล...
ร่างเล็กตะลึง..ได้แต่นอนค้างอยู่อย่างงั้น..ขณะที่มิกกี้กำลังรุกล้ำเข้ามาเรื่อยๆ....

"ปัง!!!" ประตูห้องถูกผลักเข้ามา ตามด้วยอีกสามคนที่เหลือ ... (ไปไหนมาฮะ)
เมื่อพบกับภาพบนเตียงก็ถึงกับตะลึงค้างกันเรยทีเดียว .. มิกกี้กำลังนอนคร่อมเซียอยู่ด้านบน
ทั้งสองคนจูบกันอยู่ มิกกี้กำลังรุก .. ส่วนเซียนอนตะลึงนิ่งเป็นหุ่น ..

เมื่อตั้งสติได้ยุนโฮจึงรีบวิ่งไปกระชากตัวมิกกี้ออกมา ... "เจ้าบ้าแกจะทำอะไรน่ะ"
ชางมินก็เข้าไปหา เซียที่รีบลุกขึ้นมานั่งทำหน้าช็อค ตะลึงสุดขีด ...
แต่เมื่อเห็นยุนโฮทำท่าโมโหจนจะต่อยหน้ามิกกี้ เซียก็รีบลุกไปห้ามไว้ ..
"อย่านะยุนโฮ..ไม่เอาอย่าทะเลาะกัน ....เมื่อกี้เราแค่เล่นกันเฉยๆ ไม่มีอะไร..."
เซียลุกขึ้นเอาตัวไปแทรกระหว่างมิกกี้กับยุนโฮ และดันยุนโฮออกไป
ชางมินที่อยากจะต่อยมิกกี้ซักเปรี้ยงแต่ก็สงสารเซีย จึงเข้ามาช่วยห้ามด้วยอีกแรง
...ส่วนแจ ก็นั่งปลงมองดูเจ้าพวกนั้นอยู่ที่โซฟา ...(แบบว่าชินแล้ว)

หลังจากสงครามสงบลง..
เซียก็มานั่งทำแผลให้มิกกี้อยู่ที่โซฟาตามที่เจ้าตัวคนเจ็บอ้อนขอ...(แผลอะไรไม่ทราบ ไม่โดนต่อยซักแอะ)
ชางมินเองก็นั่งคุมเชิงอยู่ใกล้ๆ .. ใจจิงอยากกระโดดถีบมิกกี้ซักที หมั่นไส้โคด แต่ก็ติดที่เซียนั่งอยู่ด้วย...
ส่วนยุนโฮ โดนแจจุงเรียกให้ไปช่วยจ่ายตลาด พร้อมกับเทศนาสั่งสอนไปด้วย...
"เราเป็นพี่นะ ไปทำอย่างงั้นได้ไง...ใจเย็นๆสิ เป็นหัวหน้าวงแท้ๆ ...@#$%^&*...."

นาทีนี้เหมือนจะเป็นมิกกี้ที่มีความสุขยิ่งกว่าใคร...
"เนี่ยเซีย..ตรงนี้อ่า เจ็บมากเลย" ไม่พูดปล่อยยังจับมือร่างเล็กเอามาถูที่แก้มเบาๆ
"ไหนๆเดี๋ยวใส่ยาให้น้า..โอ๋ๆ ไม่เจ็บน้า" เซียน้อยยังคงซื่อต่อไป ร่างเล็กเอายามาทาเบาๆ พลางปลอบมิกกี้

..... โอ๊ย ! ไม่ไหวแล้ว อยากกระทืบมัน >"< .....
หนูมินที่ทนเห็นภาพบาดตาและหมั่นไส้มิกกี้จนจะระเบิดออกมา
รีบลุกเดินออกไปเล่นบาสที่สนามข้างล่าง ก่อนที่จะได้ถีบใครบางคนแถวนี้

เมื่อเห็นทางสะดวก...มิกกี้จึงได้ทีรีบทำคะแนนใหญ่
"อืออ..ทายาแล้วยังไม่หายเจ็บเลยอ่าเซีย ทำไงดีน้า" ร่างสูงอ้อนแถมทำหน้าเจ้าเล่ห์ไปด้วย
"ยังไม่หายเหรอ...ง่า แล้วจะทำยังไงดีล่ะ" เซียน้อยกังวลใจ
เข้าแผน อิอิ ... มิกกี้คิดในใจ "ต้องจุ๊บอ่า ต้องจุ๊บแล้วจะหาย..." (ใครจะเชื่อแก๊ ตามิค)
เซียน้อย งง จุ๊บแล้วจะหาย..ไม่จิงม้าง..หลอกชั้นเล่นแน่ๆเลย "ไม่เอาง่ะ...ไม่เชื่อ..ไม่มีทางหายหรอก"

มิกกี้รีบอ้อนต่อกัวเสียแผน
"จิงๆน้าเซีย..ชั้นอ่านหนังสือมา ในเผ่าอาบูเรเบียน เค้าบอกว่า จุมพิตเป็นการรักษาที่ดีที่สุด (เผ่าบ้าอะไรของแก)
เพราะฉะนั้น ถ้าเซียจุ๊บชั้นแล้วจะหายแน่นอน....นะ นะ นะ " มิกกี้โม้ไปเรื่อย
ร่างเล็กลังเลซักแป๊บ......แต่ก็ยอม แค่จุ๊บเองไม่เป็งไรหรอก เผื่อมิกกี้จะหายจิง (พลาดแล้วหนู)
"แล้วเจ็บตรงไหนล่ะ" .....สำเร็จ ! เมื่อได้ยินคำถามนี้จากร่างเล็ก มิกกี้ก็รีบเอามือจิ้มๆไปทั่วหน้า เน้นตรงปาก อิอิ

เซียโน้มหน้าเข้าไปใกล้ๆแล้วจุ๊บที่แก้มซ้ายของมิกกี้แบบเร็วๆ
"ตรงนี้อีก"...แก้มขวา....จุ๊บ !!!!
"ตรงนี้"...หน้าผาก....จุ๊บ !!!!
"ตรงนี้อีกๆ"...จมูก....จุ๊บ !!!!
"ตรงนี้ๆ"มิกกี้ที่กำลังมีความสุขล้นอก เอามือจิ้มที่ปากตัวเองแบบเน้นๆ...เซียลังเล หน้าใสๆแดงไปหมดตั้งแต่เริ่มจุ๊บแรก
"ไม่เอาแล้วมิกกี้..ที่ปากไม่เห็นจะเจ็บตรงไหนเลย" เสียงเล็กๆประท้วง
"แต่ชั้นเจ็บนี่นา" มิกกี้อ้อนต่อ ... เมื่อเห็นร่างเล็กไม่เอาด้วยจิงๆ จึงพูดออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ว่า "งั้นชั้นทำเองก็ได้"

ก่อนที่จะทันตั้งตัว..ร่างสูงดึงตัวร่างเล็กเข้ามาใกล้ๆพร้อมกับกดริมฝีปากลงไปอย่างอ่อนโยน แล้วเริ่มรุกเข้าไปเรื่อยๆ
จากอ่อนโยน นุ่มนวล เปลี่ยนเป็นเร่าร้อน รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ..มือใหญ่สอดเข้าไปในเสื้อของร่างเล็กลูบไล้แผงอกอย่างแผ่วเบา
เซียน้อยของเราเริ่มจะเคลิ้มไปกับมิกกี้...จึงไม่ได้ขัดขืนอะไรแม้แต่น้อย
เสื้อเชิ๊ตของร่างเล็กถูกแกะลงไปกองกับพื้นเตียง ... มิกกี้ถอนปากออก แล้วค่อยๆไซร้ลงมาตามซอกคอขาว
ไล่ลงมาตามลำตัวของร่างเล็กลงมาเรื่อยๆ ... เขาทำ kiss mark ไว้เต็มตัวร่างเล็กไปหมด
ก่อนที่มือใหญ่นั้นจะได้ปลดเข็มขัดของร่างเล็กออก ... ประตูห้องก็เปิดเข้ามา ขัดจังหวะ
ยุนโฮกับแจจุงตกตะลึงกับภาพที่เห็น ... ก๊อกสองยิ่งกว่าเก่าอีก !!!!

เซียที่เห็นทั้งสองคนเข้ามาก็รีบผลักตัวมิกกี้ออกทันที แล้วคว้าหมอนมาปิดร่างกายท่อนบนไว้
ยุนโฮช็อคมากกับภาพที่เห็น Kiss mark ทั่วตัวของเซีย ทั้งซอกคอ หัวไหล่ หน้าอก
ของทั้งหมดร่วงลงจากมือ ... แจจุงเองก็ช็อคไม่แพ้กัน ขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย ...
ร่างเล็กทำหน้าตกใจพลางกอดหมอนไว้แน่น ... ส่วนมิกกี้ก็ทำหน้าเฉยๆ เพราะกำลังเซ็งที่อารมณ์ค้าง

คราวนี้ ไม่มีแรงแม้แต่จะเข้าไปต่อย ... ยุนโฮรู้สึกว่าตัวเองได้สูญเสียเซียไปแล้วตลอดกาล
เขารีบหันหลังวิ่งออกไปจากห้องทันที โดยที่มีแจจุงวิ่งตามไปด้วยความเป็นห่วง...

ด้านเซียที่กำลังตกใจเพราะกลัวยุนโฮจะโกรธ เริ่มทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ ...
มิกกี้ที่กำลังเซ็งหันไปเห็นเข้า จึงรีบเข้าไปกอดร่างเล็กเอาไว้ แล้วลูบหัวอย่างอ่อนโยน
"เป็นอะไร..ไม่ต้องร้องนะ คนดี..ไม่เอาๆ อย่าร้องน้า"

"ฮึกๆ..ยุนโฮเป็นอะไรไปอ่า..เค้าต้องโกรธแน่เลยที่พวกเราแบบนี้ ฮือๆ" เซียร้องไห้สะอึกสะอื้น
มิกกี้ปลอบ "เราไม่ได้ทำผิดอะไรนะเซีย..ไม่ต้องกังวล..ชั้นเชื่อว่า หมอนั่นจะต้องเข้าใจ"... ไม่ช้าก็เร็ว

ร่างสูงเชยคางร่างเล็กขึ้นมาอย่างอ่อนโยน พร้อมกับปาดน้ำตาให้อย่างเบามือ...
"..ชั้นรักนายนะเซีย.."
ร่างเล็กมองหน้าร่างสูงซักครู่แล้วก็โผเข้ากอด "..มิกกี้.."

มิกกี้กอดตอบซะแน่น พลางลูบหัวอย่างอ่อนโยน
ในที่สุด..เราก็เข้าใจตรงกันซักทีนะเซีย ....แล้วเจ้านั่นจะเป็นยังไงบ้างน้า

..ด้านยุนโฮ..
หลังจากที่พบเห็นภาพบาดตาที่สุดแสนจะทรมานความรู้สึกนั้นแล้ว เขาก็ได้แต่วิ่งหนีมาโดยไม่คิดจะหยุดพัก
จนมาถึงที่สวนสาธารณะแห่งหนึ่ง ร่างสูงทรุดตัวลงนั่งใต้ต้นไม้ น้ำตาอุ่นๆกำลังไหลลงมา
แจจุงที่วิ่งตามมาเห็นเพื่อนกำลังนั่งร้องไห้อยู่ จึงเดินเข้าไปทรุดตัวลงข้างๆ พร้อมกับโอบหลังปลอบใจ

"....ชั้นรู้สึกเหมือนกับ...ชั้นได้สูญเสียเซียไปแล้วตลอดกาล...." ยุนโฮเอ่ยความรู้สึกของเขา
ให้เพื่อนรักอย่างแจจุงฟังอย่างยากลำบาก .... แจจุงได้ฟังอย่างงั้นก็ตบไหล่ยุนโฮเบาๆ
"นายไม่ได้สุญเสียเขาไปหรอกนะ...พวกเรายังเป็นเพื่อนกันได้นี่" แจจุงพูดเตือนสติ
"ชั้นชอบเซียมากกว่าเพื่อนนะแจจุง...แต่ว่า ตอนนี้ไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว..ไม่มีแล้ว" ยุนโฮร่ำไห้

หลังจากนิ่งเงียบไปซักพัก..แจจุงก็เอ่ยขึ้นด้วยยน้ำเสียงอันแผ่วเบา
"...เป็นชั้นไม่ได้เหรอไง..." ยุนโฮเงยหน้าขึ้นมามองอย่างไม่แน่ใจกับประโยคที่ได้ยิน
"..เป็นชั้นไม่ได้หรือไง ที่นายจะชอบมากกว่าเพื่อนน่ะ ยุนโฮ ..ชั้นมองนายมาตลอดนายรู้ไหม ..
..นายรู้ไหมว่าชั้นเจ็บปวดใจแค่ไหนที่เห็นนายเอาแต่มองเซีย..นายรู้ไหมว่าชั้นเจ็บปวดแค่ไหนนน..."
แจจุงพูดด้วยน้ำเสียงเจ็บปวด .. ยุนโฮได้ฟังก็นิ่งอึ้ง .. แจจุงชอบชั้นเหรอเนี่ย ...

ร่างบางเริ่มจะตัวสั่น...น้ำตาที่พยายามกลั้นเอาไปไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
ยุนโฮตกตะลึงกับภาพนั้น แจจุงที่เคยเข้มแข็งตลอดเวลา กำลังร้องไห้....ร้องไห้เพราะตัวเค้าเอง
ภาพที่เห็น ร่างบางกำลังร้องไห้ราวกับกำลังจะแตกสลายไปต่อหน้าต่อตาของเขา
...ทำให้รู้สึกอยากจะโอบกอด อยากจะปกป้องคนตรงหน้านี้ เอาไว้ ....

ร่างสูงขยับเข้าไปกอดร่างบางไว้แน่น ... แจจุงกอดยุนโฮตอบ
ร่างบางซุกตัวร้องไห้กับอกแกร่ง ... ไออุ่นที่โหยหามานาน
"....เราจะเริ่มต้นใหม่ด้วยกันนะ แจจุง ..."

+++++++ END ++++++++