.....ชั้นคิดถึงเธออีกแล้ว เป็นเหมือนกับเมื่อวันวาน
ความปรารถนาที่จะพบเธอไม่เคยจางหายไป
เธออยู่ในใจชั้นตลอดเวลา
ยิ่งปลอบใจตัวเอง ชั้นยิ่งอยากจะร้องไห้
แม้ว่าชั้นจะแอบเช็ดน้ำตา
แต่ความทรงจำทั้งมวล แพร่ไปสู่ความทรงจำอื่น
ทำให้ชั้นร้องไห้ด้วยหัวใจที่เจ็บปวด...
ชั้นเสียใจที่เคยเป็นแต่ผู้รับ
เธอจะลืมชั้นไหม เพราะชั้นไม่เคยให้สิ่งใดกับเธอเลย
ชั้นรักเธอ ... ชั้น ... ชั้นรักเธอ
นี่คือสิ่งที่ชั้นได้เรียนรู้จากเธอ
นอกเหนือจากคำพูดหรือวลีใดๆทั้งหมดในโลกนี้
นี่กลายเป็นวลีที่ชั้นโปรดปราน
ชั้นพร่ำบอกตัวเองราวกับคนโง่เขลา
ชั้นเสียใจจริงๆ .. ชั้นเสียใจจริงๆ
ชั้นเสียใจที่คำพูดนี้ที่ดูจะสายเกินไป
ชั้นจะรอคอยเธออย่างไม่รู้สึกอาย
พรุ่งนี้เธอจะกลับคืนมาได้ไหม.......
.
.
.
"...เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหมจุนซู..."
ร่างสูงสบตากับคนในอ้อมกอดด้วยสายตาเว้าวอน ดูโศกเศร้า .... จนร่างเล็กรู้สึกใจหาย
.... ในตอนนี้แม้จุนซูจะรู้หัวใจตัวเองดี ว่าเขารักยูชอน ... แต่เขาก็ไม่อาจจะทำร้ายชางมินที่แสนดีกับเค้าได้ลงคอ ...
.... ไม่ว่าเลือกทางไหนก็มีแต่คนที่จะต้องเจ็บปวด ....
"ขอโทษนะยูชอน...ชั้นรักยูชอน.....แต่ชั้นก็ไม่อยากให้ชางมินต้องเสียใจ"
น้ำตาหยดใสๆไหลรินจากดวงตาคู่สวย ...จุนซูไม่สามารถเลือกทางไหนได้เลย
"แต่ถ้านายทำแบบนี้...มันก็ไม่ต่างกับการทำร้ายชางมินหรอกนะ...นายไม่ได้รักเค้า นายกำลังจะทำร้ายเค้านะ!"
ร่างสูงเขย่าตัวอีกฝ่ายเบาๆ เมื่อได้ยินคำตอบของร่างเล็ก ...คำตอบที่ทำร้ายทั้งเค้า ทั้งชางมินและแม้แต่ตัวจุนซูเอง
จุนซูดิ้นหลุดจากการสัมผัสของคนตรงหน้า ...
ใบหน้าหวานเงยขึ้นสบตาด้วยความแน่วแน่ แต่น้ำเสียงที่เปล่งออกมานั้นกลับสั่นเครืออย่างน่าประหลาด
"ชั้นจะพยายามรักเขา ............เรื่องของเรา ......มันจบไปแล้ว...."
ร่างเล็กรีบเดินออกไปพร้อมๆกับที่น้ำตาที่กลั้นไว้พรั่งพรูออกมา ทิ้งให้ร่างสูงยืนนิ่งอยู่เพียงลำพัง ...
.
.
.
.
เสียงดังกุกกักและแรงยวบของเตียงทำให้คนที่นอนอยู่บนเตียงหลุดจากภวังค์........จุนซูกลับมาแล้ว
เป็นเวลานานเท่าไหร่ก็ไม่รู้หลังจากที่จุนซูแยกตัวออกมาจากยูชอน ......ร่างเล็กหนีไปนั่งร้องไห้อยู่ในห้องน้ำเงียบๆ
ส่วนยูชอนก็เอาแต่นั่งนิ่งอยู่ที่โซฟา......ผู้เฝ้าดูอย่างเค้าจึงกลับมานอนคิดอยู่บนเตียงคนเดียว
นายเลือกชั้นเหรอจุนซู..........นายเลือกชางมินคนนี้...
แต่นายบอกว่ารักเค้า..........นายรักยูชอน
ชั้นควรจะดีใจหรือเสียใจกันนะ.......
ร่างสูงพลิกตัวหันกลับมาอีกด้านก็พบกับแผ่นหลังเล็กของอีกฝ่าย...แม้อยู่ใกล้แต่ไม่อาจสัมผัสเข้าไปในหัวใจ
ชางมินขยับตัวเข้าไปใกล้......แผ่นหลังบางทับทาบกับอกกว้าง วงแขนแกร่งโอบรอบตัวคนตัวเล็กไว้เบาๆ
ถึงแม้จะไม่เห็นใบหน้าของจุนซูยามนี้ แต่เขาก็รับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดในจิตใจของอีกฝ่าย..
รักชั้น...รักชั้นเถอะนะจุนซู...ให้ชั้นได้สัมผัสถึงความรักจากนายบ้างเถอะ...
ใบหน้าคมซบลงกับไหล่เล็ก ไออุ่นของร่างเล็ก กลิ่มหอมอ่อนๆที่สัมผัสได้
ชั้นรักนาย ...รักนายนะจุนซู
ร่างเล็กนอนนิ่ง..แม้จะรับรู้ถึงความรักที่ชางมินมอบให้ แต่เขาเองก็ไม่สามารถตอบแทนความรักของชางมินได้เลย
น้ำใสๆไหลออกมาจากดวงตาที่ปิดสนิท...
...ชั้นจะรักนายจะชางมิน...ชั้นจะรักนาย...
...แต่ทำไมที่หัวใจถึงได้รู้สึกเจ็บปวดแบบนี้นะ...
.
.
.
.
กิจกรรมยามเช้าในห้องพักของวงดงบังชินกิ ยังคงดำเนินต่อไปเหมือนทุกที..
แจจุงทำอาหารเช้าอยู่ในครัว โดยมียุนโฮคอยเป็นลูกมือ..ส่วนอีกสามคนที่เหลือก็นั่งดูทีวีรอ
แต่ในวันนี้บรรยากาศช่างดูอึมครึมกว่าที่เคย..
..จุนซูที่เคยพูดไม่หยุดเวลาดูบอลคู่โปรด กลับนั่งดูอยู่เงียบๆ โดยมีชางมินที่นั่งนิ่งอยู่ข้างๆ..
ส่วนยูชอนเองก็นั่งเหม่ออยู่ที่โต๊ะอาหาร..ความผิดปกติที่เกิดขึ้นนี้ ไม่อาจรอดพ้นสายตาของพี่ใหญ่ทั้งสองไปได้..
"นี่ยุนโฮ เจ้าสามคนนั้นเป็นอะไรไปน่ะ..ดูซึมๆ แปลกๆ ยังไงก็ไม่รู้"
แจจุงที่กำลังปิดเตาแก๊สอยู่ หันไปถามร่างสูงที่ยืนดูอยู่ข้างๆ ...
"ชั้นก็ไม่รู้เหมือนกัน..เมื่อวานยังดีๆอยู่เลยนะ"
"เดี๋ยวชั้นลองถามดูดีกว่า.."
ที่โต๊ะอาหาร..
วันนี้ดูท่าทางแล้วข้าวผัดของแจจุงคงจะเหลือเต็มหม้อ..เพราะทั้งชางมิน จุนซูแล้วก็ยูชอนเอาแต่นั่งเหม่อเขี่ยข้าวในจานไปมา
ท่าทางซึมเศร้าของทั้งสาม..ทำให้แจจุงเริ่มจะทนไม่ไหว...
"นี่พวกนายเป็นอะไรกันไปหมดน่ะ..มีอะไรบอกกันหน่อยได้ไหม"
คำถามตรงๆของแจจุงทำให้ทั้งสามคนหลุดจากภวังค์..
ชายหนุ่มทั้งสองเลือกที่จะไม่ตอบ แต่จุนซูที่นิ่งไปซักพักก็คลี่ยิ้มออกมาอย่างร่าเริง...แต่ดูก็รู้ว่ากำลังฝืนอยู่
"พวกผมไม่ได้เป็นอะไรซักหน่อยพี่แจจุง..ใช่ไหม..ชางมิน"
"อืมม..ใช่ พวกเราไม่ได้เป็นอะไรหรอกครับ พี่แจจุง อย่าห่วงเลย" ชางมินยิ้มบางๆให้แจจุงก่อนจะเริ่มกินข้าว
"ชั้นอิ่มแล้ว" อยู่ๆยูชอนก็รวบช้อนแล้วลุกออกไป โดยที่ข้าวในจานไม่พร่องลงเลยซักนิด..
การกระทำของร่างสูงทำให้จุนซูรู้สึกเจ็บปวดในใจ.....ดวงตาเรียวเริ่มมีน้ำใสๆรื้นขึ้นมา
......ขอโทษนะยูชอน ชั้นขอโทษ......
.
.
.
ร่างสูงทรุดตัวลงนั่งบนเตียงอย่างอ่อนล้า...ใบหน้าคมก้มลงซบเข้ากับฝ่ามือหนาที่วางเท้าอยู่บนหัวเข่า
.... ทนไม่ได้เลยแม้แต่น้อยที่จะเห็นจุนซู ....
.... แค่รู้ว่า จะไม่มีวันได้เป็นเจ้าของคนตรงหน้า ตัวเขาเองก็เจ็บจนแทบจะทนไม่ได้ ....
.... ความเจ็บปวดที่ยากจนเกินบรรยาย ทำให้ร่างสูงต้องหาทางออก ....
.... คนขี้ขลาดอย่างเขา .... คงทำได้แค่"หนี"เท่านั้น ......
...หนีไปให้ไกล ...
... ให้ไกลจากจุนซู ...
.
.
.
ร่างเล็กนั่งนิ่งไม่พูดไม่จาอยู่ที่โซฟาห้องรับแขก...โดยมีชางมินนั่งอยู่ข้างๆ
ชายหนุ่มเลือกที่จะไม่พูดหรือถามอะไรอีกฝ่าย เพราะเขารู้ดีว่า ภายในใจของจุนซูตอนนี้เป็นอย่างไร...
ชั้นไม่อยากเห็นนายเป็นแบบนี้เลย...จุนซู
มือหนาเอื้อมไปกุมมือเล็กไว้อย่างอ่อนโยน พลางบีบกระชับเบาๆ.....นายยังมีชั้นอยู่ข้างๆเสมอนะ จุนซู
ดวงตาใสช้อนขึ้นสบตาคนตรงหน้าอย่างขอบคุณ เมื่อรับรู้ได้ถึงความห่วงใยของอีกฝ่าย....
....ขอบคุณนะชางมิน ที่คอยอยู่เคียงข้างชั้น....
....แล้วก็ขอโทษ....
....ที่ชั้นไม่ได้รักนายมากพอ....
ร่างเล็กเอนตัวพิงกับไหล่หนาอย่างอ่อนล้า....บางที อาจจะถูกแล้วที่เค้าเลือกชางมิน
.... ชางมินที่แสนดี และ อยู่เคียงข้างเค้ามาตลอด .....
...ปัง!!...
เสียงประตูห้องนอนถูกเหวี่ยงปิดดังโครมจากความไม่ตั้งใจของใครคนหนึ่ง
ทำให้ร่างเล็กรีบยกตัวขึ้นมาดู พร้อมๆกับสายตาของอีกสามคนที่เหลือ...
ยูชอนเดินดุ่มๆออกมาจากห้อง ที่หลังสะพายกระเป๋าเป้ใบใหญ่
ร่างสูงทำท่าจะเดินออกไปจากห้องโดยที่ไม่คิดจะหันไปคุยกับใคร แต่ก็ถูกยุนโฮรั้งไว้ซะก่อน....
"นายจะไปไหนน่ะ..ยูชอน" มือหนาคว้าเข้าที่แขของอีกฝ่ายดึงตัวให้หันกลับมาเบาๆ
"...ผมจะไปเชจู...........แล้วจะกลับมา" ร่างสูงพูดเสียงราบเรียบ แล้วทำท่าจะเดินออกไป...
"แล้วนายจะกลับมาเมื่อไหร่.." พี่ใหญ่ของวงถามขึ้นมาบ้าง
ร่างสูงก้มหน้าลงมองพื้นซักพัก ก่อนเงยหน้าขึ้นมาสบตากับใครอีกคนที่อยู่ห่างออกไป
..... คนที่เค้าต้องการจะหนี ..... หนีจากเสียงเรียกร้องของหัวใจตัวเอง .....
"...ผมไม่รู้...."
ยูชอนเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่าสีหน้าเต็มไปด้วยความโศกเศร้าและเจ็บปวด...
ร่างสูงตัดสินใจเดินหันหลังออกไป ทิ้งไว้แต่เพียงความไม่เข้าใจของใครหลายๆคน....
น้ำตาใสๆไหลพรั่งพรูออกมาจากดวงตาเรียวของร่างเล็ก....
น้ำตาที่เคยกลั้นไว้ กลับไหลออกมาอย่างไม่ขาดสาย เมื่อรับรู้ถึงความเจ็บปวดของคนที่จากไป...
... ขอโทษ .... ขอโทษนะ ยูชอน ....
.
.
.
.
หาดทรายสีขาวยาวสุดลูกหูลูกตา ... ท้องทะเลสีฟ้าครามใสสะอาด
เสียงคลื่นกระทบฝั่งให้ความรู้สึกเงียบสงบ....
ชายหาดส่วนตัวของบริษัทที่ไม่มีใครมาเดินพลุกพล่าน ........... มีแต่เขาเพียงลำพัง
ชายหนุ่มร่างสูงเอนหลังพิงต้นไม้สูงทางด้านหลัง สายตาเหม่อมองออกไปไกล....
5 วันแล้วที่เขามาอยู่ที่นี่ .... 5 วันที่เขาไม่ได้เห็นหน้าจุนซู ....
แต่ไม่มีวินาทีไหนเลยที่เขาจะเลิกคิดถึงใบหน้าหวานนั้น......
ภาพรอยยิ้มและเสียงหัวเราะของร่างเล็กยังคงตามหลอกหลอน
พอๆกับประโยคสุดท้ายที่ได้ยินจากปากของอีกฝ่ายที่ยังติดแน่นอยู่ในความทรงจำ...
"ชั้นจะพยายามรักเขา ............เรื่องของเรา ......มันจบไปแล้ว...."
... มันจบไปแล้วสินะ ....... สำหรับนาย
..... แต่ชั้นยังไม่จบ ..... และคงจะไม่มีวันจบด้วย
........ ชั้นไม่สามารถเลิกรักนาย .... ไม่สามารถลืมนายได้เลยจุนซู .........
ถึงแม้จะหนีมาไกลซักเท่าไหร่ แต่ความรู้สึกที่อัดแน่นในอกก็ไม่มีวันจางหาย....
..... นี่เขาควรจะทำยังไงกับตัวเองดี ............ ฆ่าตัวตายซะเลยดีไหม ปาร์กยูชอน
.
.
.
.
พอมารู้ตัวอีกที สองเท้าก็พาเขาก้าวเข้ามายืนอยู่ในทะเล ....
น้ำทะเลใสที่สูงถึงเอว ไม่ได้ช่วยให้จิตใจอันว้าวุ่นของร่างสูงสงบลงได้เลย.....
... ถ้าลงไปลึกกว่านี้ .... จะรู้สึกดีขึ้นไหมนะ ....
สองเท้าก้าวเดินต่อไปอย่างไร้จุดหมาย ... ลึกลงไปทุกที ... ทุกที
...รู้สึกถึงความเย็นที่กระทบเข้ากับใบหน้า แต่สองเท้าก็ยังคงก้าวต่อไปไม่หยุด....
........ สายน้ำที่เย็นเยียบ แทบไม่ได้เลยกับความเจ็บปวดที่อยู่ในใจของเขาในขณะนี้ .......
"...ยูชอน!!!!!!!!...."
เสียงที่แสนจะคุ้นเคยตะโกนดังขึ้น พร้อมกับแรงกระชากจากทางด้านหลังที่ลากตัวเขาให้ขึ้นมาพ้นจากน้ำ
เมื่อลืมตาขึ้นมองดูก็พบกับใบหน้าหวานที่ยังคงตราตรึงอยู่ในความทรงจำ...
ร่างเล็กที่เอาแรงทั้งหมดของตัวเองฉุดกระชากลากถูร่างสูงให้ขึ้นมาจากน้ำ....
ยูชอนนิ่งงันราวกับว่า เรื่องทั้งหมดเป็นความฝัน...
จุนซูที่นั่งหอบอยู่บนหาดทรายข้างๆเขา ....... นั่นนายจริงๆเหรอ จุนซู .....
.... ผัวะ!!!!....
ใบหน้าคมหันไปตามแรงตบจากฝ่ามือเล็กอย่างแรง...... คงไม่ใช่ฝันสินะ T"T
เสียงเล็กพร่ำตะโกนโวยวาย พลางเอาฝ่ามือฟาดลงไปตามเนื้อตัวที่เปียกปอนของอีกฝ่าย....
"....บ้า!!!.....ยูชอนคนบ้า!!!............นายทำอย่างงี้ทำไม!!!.....
.......นายลงไปเดินในทะเลทำไม!!!......... ฮึกกก!!!........"
เสียงเล็กที่โวยวายเริ่มจะเงียบไป แต่กลับแทนที่ด้วยเสียงสะอื้นเบาๆของร่างเล็ก....
จุนซูโผเข้ากอดคนตรงหน้าไว้แน่น ซบหน้าเข้ากับบ่าแกร่ง พลางร้องไห้โฮออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่....
"ถ้านายตายไปจะทำยังไง!.......ฮึกกก!!!........แล้วชั้นจะอยู่ยังไง........คนบ้า!.........ยูชอนบ้า!!"
มือเล็กทุบไปมาบนหลังของอีกฝ่าย พลางรัดวงแขนให้แน่นเข้าไปอีก....
"...จุนซู....อย่าร้อง.....ชั้นขอโทษ.....ชั้นขอโทษนะ จุนซู..."
ร่างสูงที่มัวแต่ตกตะลึงกับการกระทำของอีกฝ่าย ค่อยๆโอบร่างเล็กไว้ในอ้อมกอดพลางปลอบโยน...
....ชั้นไม่อยากเห็นน้ำตาของนาย ..... ไม่ให้นายต้องร้องไห้เพื่อชั้นอีก ....
ร่างสูงคลายอ้อมกอดออกอย่างช้าๆ เมื่อเห็นว่าร่างเล็กหยุดสะอื้น...
....ดวงตาคมจ้องมองสบลงไปในดวงตาใสๆ ....
....ดวงตาคู่นั้นส่องประกายวาววับราวกับดาวบนท้องฟ้า....
....... ดวงตาที่แสดงออกถึงความรัก ....
.... เหมือนกับดวงตาของเขาที่กำลังมองจุนซูอยู่ ..........
มือหนาจับใบหน้าหวานเข้ามาใกล้ก่อนจะประทับริมฝีปากลงบนกลีบปากนุ่มอย่างอ่อนโยน....
.... ชั้นคงไม่ได้ฝันไปใช่ไหม จุนซู .....
สองแขนเล็กยกขึ้นคล้องคออีกฝ่าย...ลิ้นเรียวเกี่ยวกระหวัดไปมา...
ทำให้จูบอันแสนอ่อนโยนเริ่มจะร้อนแรงขึ้นไปทุกที.......ด้วยความถวิลหา
สองมือหนาลูบไล้ไปทั่วร่างเล็กอย่างเบามือ....
เสื้อผ้าที่เปียกน้ำอยู่แทบจะไม่มีผลอะไรเลย กับความเร่าร้อนของคนทั้งสอง....
มือหนาลูบเข้าไปในเสื้อของร่างเล็ก ไล้เรื่อยไปยังยอดอกสวยที่ตั้งชูอย่างด้วยความหนาว...
ริมฝีปากหนาถอนออกจากกลีบปากบางอย่างช้าๆ ก่อนที่จะซุกไซร้ลงมายังซอกคอขาว....
"...อื๊อออ..."
ร่างเล็กส่งเสียงร้องครางเมื่อถูกร่างสูงขบเม้มลงไปบนยอดอกสีสวย สองมือน้อยยังคงไม่ปล่อยจากบ่าแกร่งของอีกฝ่าย
ยูชอนรั้งร่างเล็กให้เอนตัวลงนอนบนหาดทรายสีขาว ริมฝีปากหนายังคงพรมจูบลงไปทั่วร่างกายของอีกฝ่ายด้วยความรัก
"จุนซู....ชั้นรักนายนะ...."
เสียงทุ้มกระซิบอย่างแผ่วเบาที่ข้างหู พร้อมๆกับที่กางเกงยีนส์ตัวเล็กของจุนซูได้หลุดออกไปจากร่างกาย...
นิ้วเรียวสอดเข้าไปยังช่องทางเล็กของอีกฝ่าย เรียกเสียงครางหวานๆจากร่างข้างใต้ได้เป็นอย่างดี...
"อ๊าาา...ยูชอน...."
สองแขนเล็กรั้งลำคอของร่างสูงเข้ามาใกล้....ใบหน้าคมเลื่อนเข้าไปประทับจูบเข้ากับริมฝีปากบางอย่างช้าๆ
พร้อมๆกับนิ้วเรียวที่ถูกชักเข้าออกอย่างเป็นจังหวะ ....
"ยูชอน....อาาา.....ยูชอน....."
เสียงครางหวานๆทำให้อีกฝ่ายแทบคลั่ง....ใบหน้าหวานแดงระเรื่อ ริมฝีปากบางเผยอขึ้นอย่างเย้ายวน โดยที่จุนซูเองก็ไม่รู้ตัว
"ยูชอน...อาาา...."
ร่างสูงถอนนิ้วออกช้าๆ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายและตัวเขาเองแทบจะเก็บอารมณ์ไว้ไม่ไหว....
สองแขนแกร่งกระชับสะโพกบางไว้แน่น ก่อนจะแทรกแก่นกายเข้าไปทางช่องด้านหลังของอีกฝ่ายอย่างช้าๆ...
"...ฮึกก...เจ็บบ.....ยูชอนนน......เจ็บ....."
เสียงหวานร้องประท้วงเบาๆ ด้วยสีหน้าเจ็บปวด น้ำตาใสๆเอ่อขึ้นมาคลอเบ้า ........
ยูชอนหยุดการสอดแทรก ก่อนจะเอนตัวไปจูบลงบนแก้มใสเบาๆ เพื่อให้ร่างเล็กค่อยๆผ่อนคลาย.....
"ไม่เป็นไรนะจุนซู....ไม่เจ็บหรอก...คนดี.."
สองมือหนายกแขนเรียวรั้งขึ้นมาโอบรอบคอของตัวเอง แล้วค่อยๆขยับตัวเลื่อนเข้าไปอย่างช้าๆ...
ร่างของคนสองคนที่ทาบทับถ่ายทอดความรักให้กันและกันบนชายหาด.....
ท่ามกลางเสียงคลื่นและสายลมเย็นที่พัดผ่าน......
ราวกับจะเป็นพยานให้กับความรักที่กำลังจะเริ่มต้นใหม่อีกครั้งของคนทั้งคู่.....
"ชั้นรักนาย...จุนซู"
"ชั้นก็รักยูชอน..."
.
.
.
.
คอนโดบ้านดงบังชินกิ....
ชายหนุ่มร่างโปร่งนั่งอยู่เพียงลำพังที่ระเบียงทางด้านนอกของห้องพัก ริมฝีปากหนาเหยียดยิ้มบางๆให้กับตัวเอง...
... คิดถูกแล้วใช่ไหม ชางมิน .... คิดถูกแล้วใช่ไหม ที่ปล่อยจุนซูไป ....
ร่างเล็กที่นั่งร้องไห้ไม่เลิกเมื่อยูชอนเดินจากไปซ้อนทับกับภาพเมื่อครั้งที่จุนซูถูกยูชอนทิ้งครั้งแรก...
.... ไม่ต่างกันเลย ....
ถึงแม้จะมีชางมินคนนี้อยู่เคียงข้างกายหรือไม่....ในใจของจุนซูก็ยังคงมีแต่ยูชอน.....
"จุนซู...นายไปตามหายูชอนซะเถอะ" ชางมินทรุดตัวลงนั่งข้างกายของอีกฝ่ายที่นั่งร้องไห้มา 4 วันเต็มๆ
".....ชางมิน...."
"ชั้นรู้ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา....ชั้นไม่อาจจะแทนที่ยูชอนได้เลย.....นายไปหาเค้าเถอะนะ...ไปตามเค้ากลับมา"
"......." ร่างเล็กจ้องมองไปที่นัยน์ตาของอีกฝ่าย
"ชั้นขอโทษ....ชางมิน" น้ำตาใสๆไหลออกมาจากดวงตาคู่สวยอีกครั้ง
ร่างสูงรั้งร่างเล็กเข้ามากอดไว้แนบอก พลางลูบหลังร่างเล็กเบาๆอย่างอ่อนโยน....
"อย่าขอโทษชั้น...จุนซู........ชั้นไม่เป็นอะไรหรอก......
.....ชั้นอยากเห็นนายมีความสุข.....แค่นายมีความสุข ชั้นก็ดีใจแล้ว"
ประโยคของชางมินที่เอ่ยออกมาทำให้ร่างเล็กปล่อยโฮออกมาอย่างสุดกลั้น
.......อีกแล้วชางมิน ..... ทำไมนายต้องดีกับชั้นขนาดนี้ด้วย ....
ร่างสูงดันตัวร่างเล็กออก พลางปาดน้ำตาบนใบหน้าหวานอย่างช้าๆ
"ไปตามหายูชอนนะจุนซู....ไปตามเสียงเรียกร้องของหัวใจนาย...."
..... ป่านนี้คงจะเจอกันแล้วสินะ ..... จุนซู ยูชอน .....
ร่างสูงยิ้มเบาๆให้กับตัวเองอีกครั้ง มือหนากระชับเสื้อคลุมไหล่ให้แน่นเข้ามาอีก...
.... บางทีการแสดงความรักอาจไม่ใช่การครอบครอง....
.... บางทีการได้เห็นคนที่เรารักมีความสุข นั่นก็คงจะเพียงพอแล้ว .....
.... ความรักของผมก็เหมือนกัน ......
..... ผมจะเก็บมันไว้ในความทรงจำของผมตลอดไป .....
.... ขอให้มีความสุขนะ .... จุนซู .....
############## END ###################
